«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

 

«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 61ο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΥΠΟΘΕΣΗ

Από παιδί θυμάμαι το Μεγάλο Σάββατο πριν από την Ανάσταση να παίζεται στην τηλεόραση η ελληνική ταινία «Αλίμονο στους νέους». Τι περίεργο πράγμα! Είμαστε στο 2026 και η ίδια ταινία, ηλικίας 65 ετών, εξακολουθεί να προβάλλεται σε διάφορα κανάλια, και μάλιστα όχι μόνο το Μεγάλο Σάββατο, αλλά και την Κυριακή του Πάσχα.

Στιγμιότυπο από την ταινία «Αλίμονο στους νέους», η οποία προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 την Κυριακή του Πάσχα, 12/4/2026

Η υπόθεση αυτής της χιλιοπαιγμένης ταινίας, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Σακκελάριου-Γιαννακόπουλου, είναι πασίγνωστη:

Σε μια παραλλαγή του μύθου του Φάουστ, ο ηλικιωμένος Ανδρέας (Δημήτρης Χορν), δέχεται να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο, προκειμένου να ξαναγίνει νέος.

Σημειωτέον ότι, για το καλό της πατρίδος, με τον διάβολο θα συνεργάζονταν, κατά θλιβερή ομολογία τους, και ονομαστοί πολιτικοί που είναι γνωστοί ανθέλληνες ή αυτοδιαφημιζόμενοι «πατριώτες».

Πράγματι, ο διάβολος επαναφέρει τον Ανδρέα στην ηλικία των 30 ετών, αλλά τον εξοπλίζει με την ισχνή «κάβα» των 30.000 δραχμών. Διαθέτοντας το πολυπόθητο ηλικιακό προσόν, καταφέρνει να γοητεύσει τον ερωτικό του στόχο, δηλ. την όμορφη νεαρά Ρίτα (Μάρω Κοντού).

Εξαιτίας, όμως, της οικονομικής δυσπραγίας του, ο τριαντάχρονος Ανδρέας αδυνατεί να συναγωνισθεί τον ευκατάστατο γερομπαμπαλή (γείτονα και φίλο του) Αγησίλαο (Σπύρο Μουσούρη), ο οποίος καταφέρνει να αποσπάσει το «ναι» της Ρίτας και της μητέρας της (Σμάρω Στεφανίδου) σε γάμο της ευειδούς νεαράς μετά του ευπόρου γέροντος.

Όταν ο Ανδρέας βλέπει ότι τα πράγματα εξελίσσονται άσχημα γι’ αυτόν, αποκαλύπτεται στον Αγησίλαο, ο οποίος του αναγγέλλει τα κακά μαντάτα:

«Το κοριτσάκι το λιγουρεύαμε και οι δύο. Εσύ σαν όπλο διάλεξες τα νιάτα, εγώ το χρήμα. Και σε νίκησα!».

Όλα αυτά, όμως, εκτυλίσσονται μέσα στο όνειρο που βλέπει ο Ανδρέας, καθώς έχει αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα του λίγη ώρα πριν από την Ανάσταση. Όταν ξυπνά, πληροφορείται από τον Αγησίαλο ότι έχει πάρει την απόφασή του να ζητήσει σε γάμο την Ρίτα, οπότε, για να τον σαμποτάρει, προσφέρεται να δώσει κάθε αναγκαία οικονομική βοήθεια στον νεαρό σωφέρ του (Ανδρέα Ντούζο), προκειμένου να μπορέσει να νυμφευφθεί την αγαπημένη του Ρίτα, η οποία μέχρι τότε ήταν διστακτική λόγω της φτώχειας του νεαρού.

ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτή η ταινία φτιάχτηκε εξ υπαρχής για να υπονομεύει διαχρονικά και ύπουλα, μέσω του κινηματογράφου, το φιλάνθρωπο θαύμα της Ανάστασης, η οποία επέφερε την μεγαλοπρεπή και ανεπανάληπτη ήττα του διαβόλου. Διότι ο κύριος Αντρέας, όλως τυχαίως, βλέπει το φαουστικό του όνειρο λίγη ώρα προτού ακουσθεί το «Χριστός Ανέστη».

Έτσι, οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της κινηματογραφικής Νέας Εποχής δημιούργησαν και την δικαιολογητική αφορμή, ώστε η συγκεκριμένη ταινία να προβάλλεται τουλάχιστον κάθε Μεγάλο Σάββατο, λίγη ώρα προτού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες!

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η Τέχνη μοιάζει να υπηρετεί τον διάβολο και να πολεμά τον Χριστό! Είναι πολλά τα σημάδια εκείνα που δείχνουν ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος λειτούργησε ως δίστομο εργαλείο του εωσφορικού κινήματος της Νέας Εποχής με στόχο την άλωση του μυαλού του χριστιανού τηλεθεατή:

Από την μία πλευρά, το πολυπλόκαμο αυτό κίνημα θέλει να τον βρεφοποιεί καθιστώντας τον ευχερώς χειραγωγήσιμο σε κάθε είδους προπαγάνδα, και από την άλλη πλευρά θέλει να τον αποχριστιανοποιεί ολίγον κατ’ ολίγον, χύνοντας το αντι-ορθόδοξο δηλητήριο διά της επαναληπτικής προβολής των ίδιων προπαγανδιστικών ταινιών σε συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου.

Κατά τούτο, οι ελληνικές αυτές ταινίες λειτουργούν σαν αντι-ευαγγελικός λόγος: Όπως η Καινή Διαθήκη περιέχει αναρίθμητα διδακτικά χωρία αλλά η Εκκλησία μας έχει επιλέξει να ακούγονται μόνο κάποια από αυτά, προφανώς τα πλέον χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά της ορθόδοξης διδασκαλίας, έτσι και ο ελληνικός κινηματογράφος από τις χιλιάδες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1950 και 1970 επιλέγει πάντοτε μόνο εκείνες τις ταινίες που έχουν την πιο διαβρωτική επίδραση κατά της Ορθοδοξίας!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η ταινία «Αλίμονο στα νιάτα» είναι ό,τι η «Μανταλένα» για τα Θεοφάνεια1, δηλ. μία ακόμη επίθεση του νεοεποχίτικου κινηματογράφου ενάντια στην ορθόδοξη πίστη.

---

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται μόλις σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

1

«Μανταλένα»: Το ετήσιο νεοεποχίτικο αγκάθι της εορτής των Θεοφανείων

Konstantinos Vathiotis

·

6 Ιαν

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Πηγή: https://agonasax.blogspot.com

 

Τι σημαίνει ότι οι ψυχές είναι αθάνατες;

Φυσικά ο μόνος που μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση είναι η Εκκλησία που περιλαμβάνει όλη την Αλήθεια. Η Αγία Γραφή το λέει καθαρά.

Εκείνο που δίνει απροσμέτρητη αξία στον άνθρωπο είναι η αθάνατη ψυχή. Χάρη σ’ αυτήν ονομάσθηκε ο άνθρωπος βασιλιάς της κτίσεως, παιδί του Θεού, προορισμένος να ζήσει στην αιωνιότητα και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτή την ψυχή, τον ατίμητο θησαυρό, μιλούσε ο Κύριος και έλεγε: « Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμον, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; » (Ματθ. ιστ΄ 26).

Οι αναφορές της Αγίας Γραφής στην αθανασία της ψυχής και τη μετά θάνατο ζωή είναι αναρίθμητες. Νομίζουμε πως αρκεί να δούμε τι λέει το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής για αυτό το θέμα: « Είδα κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων, που είχαν σφαγεί για το λόγο του Θεού και για την πίστη στο Χριστό… Και δόθηκε στον καθένα απ’ αυτούς στολή λευκή και τους ειπώθηκε να ξεκουραστούν ακόμη λίγο καιρό, μέχρι να ολοκληρώσουν και οι σύνδουλοί τους στη γη και οι αδελφοί τους που πρόκειται να σκοτωθούν όπως και αυτοί » (Αποκ. στ΄ 11). Είναι φανερό ότι αναφέρεται σε ψυχές ζωντανές και με πλήρη συνείδηση, που ζουν και επικοινωνούν μεταξύ τους.

Παρόμοιες αλήθειες εκφράζουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Η ψυχή, κατά το Μ. Αθανάσιο, είναι αυθυπόστατη και αυτοκίνητη. Αυτή κινεί το σώμα και η ίδια δεν κινείται από άλλη δύναμη. Επομένως αφού η ψυχή κινείται μόνη της και μετά την εκδημία της από το σώμα, μπορεί να κινείται με τις δικές της δυνάμεις. Διότι δεν είναι η ψυχή που πεθαίνει, αλλά επειδή αυτή αναχωρεί, πεθαίνει το σώμα. Αν το υλικό σώμα διαλύεται μετά το χωρισμό του από την ψυχή, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για την πνευματική φύση της ψυχής. Αυτή εξακολουθεί να ζει.

Η διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι ξεκάθαρη. ΤΙ άλλο μαρτυρεί η υπόσχεση του Χριστού στο μετανοημένο ληστή πάνω στο σταυρό; « Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω » . Συνδέει τη μία ζωή με την άλλη χωρίς να μεσολαβεί τίποτε. Ο ληστής ζήτησε από τον Κύριο να τον θυμηθεί. Και ο Χριστός του παραχωρεί θέση μαζί Του στον Παράδεισο. Και του την παραχωρεί όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά στο άμεσο παρόν, σήμερα πριν ο ήλιος δύσει.

Η ψυχή, λοιπόν, του πιστού, ευθύς μετά την εκδημία, μεταφέρεται σε τόπο όπου είναι ο Χριστός. Και όλα αυτά με πλήρη συνείδηση και εγρήγορση. Πώς αλλιώς θα ερμηνεύσουμε την επιθυμία του αποστόλου Παύλου, « επιθυμώ να πεθάνω και να είμαι μαζί με το Χριστό » (Φιλ. α΄ 23). Η άμεση αυτή κοινωνία και επικοινωνία των ψυχών με το Χριστό είναι γι’ αυτές πηγή χαράς, ειρήνης, αναπαύσεως. Προαπολαμβάνουν πνευματικά αγαθά, έως ότου αναστηθούν και τα σώματα άφθαρτα, για να συναπολαύσουν « ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν αναθρώπου ουκ ανέβη … » (Α΄ Κορ. β΄ 9)

Βρίσκονται επομένως μακριά από τη χριστιανική διδασκαλία, όσοι νομίζουν ότι οι ψυχές φθείρονται ή εξαφανίζονται ή κοιμούνται ή ναρκώνονται ή μετασαρκώνονται μετά την εκδημία. Οι ψυχές και μετά το θάνατο του σώματος εξακολουθούν να ζουν, να αισθάνονται, να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν με πλήρη αυτοσυνειδησία.

πηγή: xfd.gr

https://simeiakairwn.gr

 

Τυπολάτρες ή Ορθόδοξοι;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί Χριστός Ανέστη

Τα τελευταία χρόνια διαβάζουμε από ιστοσελίδες ανά τον κόσμο, ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται προς την Ορθοδοξία.

Τόσο στην Ευρώπη όσο κυρίως στην Αμερική και στην βόρεια και στην νότια, χριστιανοί άλλων δογμάτων, επιστρέφουν στις πατρογονικές ρίζες αναζητώντας την αρχική πίστη.

Δηλώνουν απογοητευμένοι, αφού Παπικοί και Προτεστάντες δεν φαίνεται να γεμίζουν την καρδιά των ανθρώπων που διψά για Χριστό. Πλέον μέσω του διαδικτύου οι Χριστιανοί ενημερώνονται ότι η Ορθοδοξία κρατάει ανόθευτη την αρχική πίστη όπως την παρέλαβε από τους Αποστόλους.

Έτσι βλέπουμε η Ορθοδοξία να κερδίζει συνεχώς πιστούς.

Είναι τέτοια η τάση όμως που πολύς κόσμος μπερδεύεται με τους προχαλκηδόνιους, που και αυτοί ονομάζουν εαυτούς ως Ορθοδόξους και κερδίζουν και εκείνοι πιστούς.

Ενώ αυτό θα έπρεπε να μας γεμίζει ικανοποίηση και ευθύνη ως Εκκλησία, για να συνεχίσουμε αυτόν τον δρόμο πιο σταθερά τώρα που επιτέλους ο κόσμος μας γνωρίζει, ξαφνικά συμβαίνει το αδιανόητο.

Η Ορθοδοξία με την ενθάρρυνση της ηγεσίας της Εκκλησίας μοιάζει να προσπαθεί να αλλάξει ρότα, κάνοντας στροφή σε ποιο light μορφή που θα φέρει περισσότερο κυρίως προς τον Προτεσταντισμό.

Για την αλλαγή αυτή επιστρατεύτηκαν νέοι ιεράρχες που σπούδασαν στο εξωτερικό, και γαλουχήθηκαν έχοντας ως γνώμονα έναν πιο ευρωπαϊκό χριστιανισμό. Κάπως έτσι βιώνουμε απότομες αλλαγές στην δομή της Εκκλησίας και της λατρείας με αποτέλεσμα το ποίμνιο να σκανδαλίζεται και να συγχύζεται.

Βλέπουμε λοιπόν μητροπολίτες, να εισάγουν μουσικά όργανα εντός των ναών, να εισάγουν χορωδίες, γυναικείες, ανδρικές και μεικτές ακόμα.

Βλέπουμε κατάργηση τέμπλων από ναούς, βλέπουμε λειτουργίες που τελούνται κοιτάζοντας προς την δύση, βλέπουμε απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από την θέση Του πίσω από την Αγία Τράπεζα, βλέπουμε σχέδια για αλλαγές στα Μυστήρια και στις Ακολουθίες, βλέπουμε παρότρυνση να λαμβάνει ο λαός την Θεία Κοινωνία ακόμα και χωρίς Εξομολόγηση και νηστεία, βλέπουμε ιερείς με περιποιημένο μουσάκι και κοντό μαλλί να το ρίχνουν σε χορούς και τραγούδια, βλέπουμε ναούς να χάνουν την βυζαντινή μεγαλοπρέπεια τους, να ανακατασκευάζονται και πλέον να μοιάζουν περισσότερο με παπικούς, βλέπουμε τραγούδια πάσης φύσεως, σοπράνο και λαϊκά ή έντεχνα εντός των ναών, και έναν κόσμο να αντιδρά, να διαμαρτύρεται αλλά να μην λαμβάνεται υπόψιν.

Παράδειγμα: Ανακαινισμένος Ναός Αγίου Σπυρίδωνα Μεσολογγίου (κύρια φωτο). Χλιδή μεν αλλά απουσιάζει η βυζαντινή εικονογράφηση.

Αυτά τα βλέπουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ενώ στο εξωτερικό είδαμε και γυναίκες να λαμβάνουν τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης ως διακόνισσες με χειροτονία μάλιστα.

Θα έλεγε κανείς ότι την ώρα που η Ορθοδοξία εξυψώνεται στα μάτια των απανταχού Χριστιανών, την ώρα που πρέπει να βάλει τα δυνατά της προκειμένου να φέρει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους κοντά στην αλήθεια του Χριστού, αυτή να αποφασίζει να αυτοκτονήσει και να γίνει μια από τα ίδια με τα άλλα δόγματα.
Με αυτή την τακτική όμως κινδυνεύει να χάσει μέρος των πιστών που ήδη έχει.

Όποιος τολμά να διαμαρτύρεται για όσα βλέπει του πετούν την ρετσινιά του τυπολάτρη.
Ωστόσο στην Ορθοδοξία έχουμε πάρα πολλές περιπτώσεις και Αγίων ακόμα που αντιστάθηκαν στην αλλοίωση της πίστης.
Ένας από αυτούς ήταν ο ο Άγιος Νικόλαος που χαστούκισε τον αιρεσιάρχη Άρειο κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325 μ.Χ.
Άραγε ήταν τυπολάτρης και ο Άγιος Νικόλαος;
Ήταν και ο Άγιος Μάρκος ο ευγενικός τυπολάτρης, που χάρις σε αυτόν έχουμε σήμερα ιερείς του Χριστού και δεν έχουμε καπουτσίνους του Πάπα;

Θαρρώ και θα το πω, ότι αν η ιεραρχία συνεχίσει το ίδιο βιολί , τότε αυτοί οι χριστιανοί που δεν συμφωνούν με όσα βλέπουν να αλλάζουν, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από την μαζική αποχώρηση.
Μια αποχώρηση τέτοιας κλίμακας που θα κάνει το σχίσμα του 1924 να ωχριά σε σχέση με το σήμερα.

Σκεφτείτε Άγιοι Αρχιερείς, πόσο μεγάλη ζημιά έγινε στο σώμα της Εκκλησίας, για την αλλαγή μόνο της ημερομηνίας των εορτών.
Τώρα έχουμε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα αφού κλονίζεται η ίδια η πίστη συθέμελα, και μετατρέπεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό και ξένο προς την παράδοση της Ορθοδοξίας.

Μακάρι ο Αναστημένος Χριστός να σας φωτίσει, να αλλάξετε τακτική και να επιστρέψετε στην πίστη και την παράδοση των προγόνων μας πριν να είναι αργά.

Σε ότι αφορά τους Χριστιανούς που αντιδρούν, δεν είμαστε τυπολάτρες, αλλά Ορθόδοξοι.
Μάλιστα εμείς είναι απόλυτα σίγουρο, ότι θα παραμείνουμε Ορθόδοξοι ότι και αν γίνει.
Η σημερινή εκκλησία δεν ξέρω, ούτε μπορώ να φανταστώ τι θα απογίνει με την φόρα που έχει πάρει και μάλιστα προς την κατεύθυνση του γκρεμού…

Πηγή  Ορθή Πίστη

https://tasthyras.wordpress.com

 

Ένας ξεχωριστός Ιεράρχης

Πάσχα στην Κόνιτσα το 1961.

Ο μητροπολίτης Χριστοφόρος Χατζής, ο αρχιμανδρίτης Θεόδωρος Μπεράτης, ο εφημέριος του Αγίου Νικολάου παπα-Παύλος Παπαθεμιστοκλέους και ο ιερέας της Κάτω Κόνιτσας παπα-Δημήτρης Μάνθος.

Ο φωτογραφικός φακός άφησε εκτός πλάνου τον νεωκόρο Κώστα Τζάλλα.

Φωτογραφία από παλιότερη ανάρτηση του Vassilios Cholevas.

Ο Χριστοφόρος μάλωνε τον μοναχό Παΐσιο, που τότε ασκήτευε στη Μονή Στομίου, γιατί παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον βασάνιζαν, εργαζόταν σκληρά, υπέβαλε τον εαυτό του σε εξουθενωτικές νηστείες και αγρυπνίες και έμενε χωρίς θέρμανση.

Ο μητροπολίτης τον πίεζε να πάει σε νοσοκομείο, τον έβαζε να υποσχεθεί ότι θα παίρνει τα φάρμακά του και μάθαινε μετά ότι ο Παΐσιος τα πέταξε.

Προοδευτικός ιεράρχης ο Χριστοφόρος, δεν έμοιαζε με τους άλλους δεσποτάδες.

Την εποχή της φωτογραφίας, μια θεία μου μάς πήγε εμένα και τα ξαδέρφια μου να τον επισκεφθούμε στη λιτή μητροπολιτική κατοικία του.

Τον βρήκαμε να μπαλώνει το ράσο του με βελόνα και κλωστή, έφερε μόνος του από την κουζίνα και μας κέρασε γλυκό του κουταλιού και έβαλε στο πικάπ να ακούσουμε… Μαρία Κάλας!

Στην επαρχία του ήταν πολύ αγαπητός, είχε πλούσιο κοινωνικό έργο και έδωσε μεγάλο αγώνα για να υπαχθούν και πάλι στη Μητρόπολη Κόνιτσας και Πωγωνίου η Βελλά και τα μισά Ζαγοροχώρια, που εντελώς αυθαίρετα και πραξικοπηματικά είχε αποσπάσει ο Σπυρίδων.

Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας και η τότε κυβέρνηση Καραμανλή χαρακτήριζαν δίκαιο το αίτημα του Χριστοφόρου, δεν τολμούσαν όμως να εναντιωθούν στον Ιωαννίνων Σεραφείμ και να αποκαταστήσουν τη νομιμότητα.

Έτσι, το καλοκαίρι του 1963 που ο Αθηναγόρας επισκέφθηκε την Ήπειρο, ο Χριστοφόρος αρχικά τού απαγόρευσε να πάει στην Κόνιτσα όπου ο Πατριάρχης είχε περάσει τα μαθητικά του χρόνια και στη γενέτειρά του, Βασιλικό Πωγωνίου.

Την τελευταία στιγμή πείστηκε να δώσει τόπο στην οργή και τελικά η επίσκεψη του Πατριάρχη έγινε κανονικά.

ΘΩΜΆΣ ΝΟΥΣΙΑΣ

proskynitis

https://simeiakairwn.gr

Καλή Ανάσταση! Το Άγιο Φώς της Ανάστασης να φωτίζει τις ψυχές και τις ζωές όλων μας!

 

 

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα: Το μεγαλύτερο θαύμα στον κόσμο είναι το Άγιο Φως…

Το μεγαλύτερο θαύμα στον κόσμο είναι το Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα, που βγαίνει κάθε χρόνο στον Πανάγιο Τάφο το Μεγάλο Σάββατο (μεταξύ 12 το μεσημέρι και 2 το απόγευμα).

Κατεβαίνει από τον ουρανό και το βλέπουν όλοι. Ορθόδοξοι και μη Ορθόδοξοι. Είναι Άκτιστο Φως, που για μερικά λεπτά (περίπου 4 – 10 λεπτά) δεν καίει! Κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να κατασκευάσει φωτιά, που να μην καίει. Το Άγιο Φως δεν καίει, δεν φθείρει δηλ. την ύλη διότι είναι πνευματικό Φως, που ανακαινεί, ζωογονεί και αγιάζει!

Πολλοί με τα κεριά και τις λαμπάδες περνούν το Άγιο Φως, σε διάφορα άρρωστα σημεία του σώματός τους και θεραπεύονται! Μετά από ορισμένα λεπτά, το Άγιο Φως από Άκτιστο μεταποιείται σε κτιστό και αρχίζει να καίει. Αν δεν γινόταν αυτή η μεταποίηση, τα κεριά και οι λαμπάδες δεν θα έσβηναν ποτέ και πολλοί πονηροί άνθρωποι, θα έφτιαχναν «παιχνιδάκια» με το Άγιο Φως και θα είχαμε βλασφημίες και διαστροφές. Κάποια χρονιά δεν θα βγεί το Άγιο Φως. Θα είναι η εποχή του αντιχρίστου.

Το Άγιο Φως είναι η τρανταχτή πιστοποίηση, ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη Αλήθεια, η μόνη αληθινή θρησκεία και όλα τα άλλα θρησκεύματα στον κόσμο είναι νοητά σκοτάδια και πλάνες του νοός…

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

πηγή: trelogiannis.blogspot.com

ixthis3.blogspot.com

https://simeiakairwn.gr

Ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων καλεῖ τό ποίμνιον αὐτῆς εἰς ὅλην τήν δικαιοδοσίαν αὐτῆς , νά παραμένῃ εἰς τήν προγονικήν κοιτίδα αὐτοῦ τῆς Ἁγίας Γῆς

 Ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων καλεῖ τό ποίμνιον αὐτῆς εἰς ὅλην τήν δικαιοδοσίαν αὐτῆς , νά παραμένῃ εἰς τήν προγονικήν κοιτίδα αὐτοῦ τῆς Ἁγίας Γῆς

 ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ’ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

«Χαίρετε λαοί καί ἀγαλλιᾶσθε,

ἄγγελος ἐκάθισεν εἰς τόν λίθον τοῦ μνήματος·

αὐτός ἡμᾶς εὐηγγελίσατο εἰπών,

Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,

ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου,

καί ἐπλήρωσε τά σύμπαντα εὐωδίας.»

(Στιχηρόν τῶν Αἴνων Κυριακῆς Β΄ ἤχου)

  Ὄντως ἀληθῶς, κατά τήν «ἱεράν, σωτήριον καί φωταυγῆ νύκτα ταύτην», ἡ Ἐκκλησία βιώνει καί διαλαλεῖ τό ὑπερφυές μυστήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ ἁγίας Ἀναστάσεως. Ὁ μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ὁ ἐν ἀρχῇ Λόγος» (Ἰωάν. 1,1), ὁ Ἐνανθρωπήσας καί «σχήματι εὑρεθείς ὡς ἄνθρωπος» (Φιλ. 2, 7), «διελθών εὐεργετῶν καί ἰώμενος» (Πράξ. 10, 38), ἐσταυρώθη καί ἑκών ἐτάφη. «Οἱ παῖδες τῶν σεσωσμένων» ἐσφράγισαν τόν τάφον Αὐτοῦ μετά τῆς κουστωδίας, νομίσαντες ὅτι ἐξήλειψαν τό μνημόσυνον αὐτοῦ· μάταιοι ὅμως ἀπεδείχθησαν, καθ̓ ὅτι «Κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων», (Ψαλμ. 32, 10).

  Ὁ ᾍδης ὁ παμφάγος ὡσαύτως ἠπατήθη· ἐνόμισεν ὅτι προσέλαβε θνητόν «καί Θεῷ περιέτυχε». Εἰ καί «ἐξ ἀσθενείας ἐσταυρώθη», (Β΄ Κορ. 13, 4) χάριν ἡμῶν, ὁ Χριστός, ὤν «Λόγος ζῶν καί Θεός ἀληθινός», ἐνίκησε τόν θάνατον, συνέτριψε μοχλούς αἰωνίους, ἀνέστη καί «ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 13, 4), ἐλευθερώσας τούς ἀπ’ αἰῶνος πεπεδημένους κατόχους τοῦ ᾍδου καί εἰσαγαγών αὐτούς εἰς τόν Παράδεισον. «Ὁ Θάνατος φροῦδος ὤφθη, ζωῆς ἀνέτειλεν αὐγή».

Πεῖραν τῆς Ἀναστάσεως ἔλαβον πρῶται αἱ μυροφόροι γυναῖκες, αἵτινες «λίαν πρωΐ» ἦλθον εἰς τό μνημεῖον καί ἤκουσαν παρά τοῦ ἀγγέλου· «μή ἐκθαμβεῖσθε… ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μάρκ. 16, 6). Ὁ δέ Ἀναστάς Κύριος ὑπήντησεν αὐταῖς λέγων «χαίρετε» (Ματθ. 28, 9). Ὡσαύτως ἐνεφανίσθη εἰς τούς Ἀποστόλους λέγων «εἰρήνη ὑμῖν», δεικνύων τόν τύπον τῶν ἥλων καί ἐμφυσῶν αὐτοῖς Πνεῦμα Ἅγιον (Ἰωάν. 20, 19-28). Ἐνεφανίσθη αὐτοῖς «ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις»     (Πράξ. 1, 3) ἕως καί τήν τεσσαρακοστήν ἀπό τῆς Ἀναστάσεως ἡμέραν, ὅτε «βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη καί νεφέλη ὑπέλαβεν Αὐτόν»      (Πράξ. 1, 9), ἀνελήφθη εἰς τόν οὐρανόν καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Ἡ ἐκ δεξιῶν καθέδρα τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τήν δόξαν Αὐτοῦ καί τήν δόξαν τοῦ ἀνθρώπου, διότι τό ἀνθρώπινον «πρόσλημμα» ἀνεβιβάσθη εἰς τὸν οὐρανόν.

Κατά τόν Ἀπόστολον Παῦλον, «Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν» (Α΄ Κορ. 15, 20), καί διά τοῦτο τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως οὐκ ἀποτελεῖ ψιλήν ἀνάμνησιν παρελθόντος, ἀλλά ὑφίσταται ὡς ζῶσα καί ἐνεργός πραγματικότης, ἡ ὁποία ἑδράζεται εἰς τήν μυστικήν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ· «ὁ λόγος ὁ τοῦ σταυροῦ… δύναμις Θεοῦ ἐστι» (Α΄ Κορ. 1,18). Ἐν τῇ σταυρικῇ θυσίᾳ καί τῇ ἀναστασίμῳ νίκῃ, ὁ Χριστός κατήργησε τό κράτος τοῦ θανάτου καί ἐχαρίσατο τῷ ἀνθρώπῳ τήν προοπτικήν τῆς καινῆς ζωῆς, «ἵνα καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6, 4). Ὁ δέ θεῖος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας διδάσκει ὅτι διά τῆς Ἀναστάσεως ἀνεκαινίσθη ἡ ἀνθρωπίνη φύσις καί ἐνεδύθη τήν ἀφθαρσίαν, καθ’ ὅτι ὁ ζωοποιός Λόγος ἐνίκησε τήν φθοράν καί ἀνέδειξεν ἡμᾶς μετόχους τῆς θείας ζωῆς.

Ἀπό θρόνου δόξης τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπέστειλε ὁ Χριστός τό Πνεῦμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον καί ἐθεμελίωσε τήν Ἐκκλησίαν, ἥτις συνεχίζει τό σωτήριον ἔργον Αὐτοῦ, ἀντιπαλαίουσα τάς δυνάμεις τοῦ κακοῦ καί κηρύττουσα εἰρήνην καί δικαιοσύνην τοῖς μακράν καί τοῖς ἐγγύς.

Ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων, μετά τοῦ εὐσεβοῦς αὐτῆς ποιμνίου, ἀποτελεῖ τήν ἀδιάψευστον καί ζῶσαν μαρτυρίαν τοῦ μυστηρίου τῆς Ἀναστάσεως, τῆς τελειώσεως δηλονότι τῆς θείας οἰκονομίας. Ἐνωτίζεται δέ ἀδιαλείπτως τό Κυριακόν παράγγελμα· «ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας» (Ματθ. 28, 20), οὐχί ὡς ἀνάμνησιν παρελθούσης τινός πραγματικότητος ἀλλά ὡς ζώσης καί ἐνεργοῦς παρουσίας, ὑπερβαινούσης χρόνους καί καιρούς καί τά ἀνθρώπινα ὅρια καί τούς φυσικούς νόμους. Διότι ὁ Χριστός, καθώς μαρτυρεῖ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, «τήν προσληφθεῖσαν φύσιν» ἡμῶν, ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας, συν-ἀνέστησε ἐν τῇ θείᾳ αὐτοῦ ὑποστάσει. Τοῦτο σημαίνει ὄτι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ὑποδηλοῖ τήν βεβαίαν ἐγγύησιν τῆς αἰωνίου ζωῆς (πρβλ. Α΄ Κορ. 15, 20-22), τοὐτέστιν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐν ᾗ «θάνατος οὐκέτι κυριεύει» (Ρωμ. 6,9), ἀλλά ἡ ζωή θριαμβεύει εἰς τούς αἰῶνας. Εἰσακούουσα δέ τούς λόγους τοῦ Κυρίου «μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον» (Λουκ. 12, 32), καλεῖ τό ποίμνιον αὐτῆς εἰς ὅλην τήν δικαιοδοσίαν αὐτῆς εἰς Ἰσραήλ, Παλαιστινιακόν Κράτος, Ἰορδανίαν καί Κατάρ, νά παραμένῃ εἰς τήν προγονικήν κοιτίδα αὐτοῦ τῆς Ἁγίας Γῆς, ὥστε νά ἐπαληθεύηται ἡ ρῆσις τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ «ἆρον κύκλῳ τούς ὀφθαλμούς σου, Ἱερουσαλήμ καί ἴδε· ἰδού γάρ ἥκασί σοι, θεοφεγγεῖς ὡς φωστῆρες, ἐκ δυσμῶν καί βορρᾶ, καί θαλάσσης καί ἑῴας  τά τέκνα σου, ὑμνοῦντα τόν Ἀναστάντα Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας».

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, ΠΑΣΧΑ 2026

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

πηγή:  orthodoxostypos.gr

https://makkavaios.blogspot.com