Αφοσίωση, φροντίδα, πίστη στον Θεό και ρομαντισμός, τα μεγάλα στηρίγματα του γάμου

 Αφοσίωση, φροντίδα, πίστη στον Θεό και ρομαντισμός, τα μεγάλα στηρίγματα του γάμου

     Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατης έρευνας, η κοινή συμμετοχή του ζευγαριού στην λατρευτική ζωή της εκκλησίας τριπλασιάζει τις πιθανότητες οικογενειακής ευτυχίας για τους άνδρες και τις διπλασιάζει για τις γυναίκες.

Από τους Jeffrey Dew, Brad Wilcox και Jason S. Carroll, για το The Institute for Family Studies και το The Wheatley Institute

Σύμφωνα με έκθεση⁽¹⁾  που διενήργησε και δημοσίευσε το Institute for Family Studies (IFS/Wheatley) το 2025, τόσο για τους συζύγους όσο και για τις συζύγους, ο κύριος προγνωστικός παράγοντας της οικογενειακής ευτυχίας ήταν η υψηλή δέσμευση των συζύγων απέναντι στον/στην σύζυγό τους, δηλ. η σταθερή απόφαση πως δεν θα κοιτάζουν «αλλού», ούτε θα θέτουν υπό αμφισβήτηση το γάμο τους.

Πράγματι, η απόλυτη συμφωνία μεταξύ των συζύγων ότι ο γάμος τους θα αποτελεί για αυτούς ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της ζωής τους συσχετίστηκε με αύξηση στις πιθανότητες να είναι πολύ ευτυχισμένοι στο γάμο κατά 234% για τους άνδρες και κατά 399% για τις συζύγους.

Η δεύτερη πιο σημαντική μεταβλητή για τους συζύγους ήταν η συνεπής συμμετοχή στην λατρευτική ζωή με τον/την σύζυγό τους, αυξάνοντας τις πιθανότητες οικογενειακής ευτυχίας κατά 212% για τους άνδρες και κατά 112% για τις γυναίκες. Η επίδραση της κοινής άσκησης των θρησκευτικών τους δραστηριοτήτων στην οικογενειακή ευτυχία έδειξε να είναι χαμηλότερη για τις γυναίκες, αλλά εξακολουθούσε να αποτελεί το δεύτερο σημαντικό προγνωστικό παράγοντα οικογενειακής ευτυχίας.

Οι άλλοι δύο παράγοντες που επίσης θεωρήθηκαν σημαντικοί σύμφωνα με την έκθεση ήταν η έγνοια και η φροντίδα του ενός για τον άλλο, και η δυνατότητα να έχουν χρόνο προσωπικής και ρομαντικής επικοινωνίας.

Παραπομπή:

1. https://ifstudies.org/report-brief/for-better-four-proven-ways-to-a-strong-and-stable-marriage

  

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

  

Πηγή: https://ifstudies.org/insights

πηγή: mumdadandkids.gr

https://makkavaios.blogspot.com

Τὸ Πάσχα τοῦ Ἰσαάκ

 

Τὸ Πάσχα τοῦ Ἰσαάκ

Τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου», Σελίδα 9, ἐκδόσεις «Φιλοκαλία», Μάϊος 2002. 
Ἐκείνη τὴν ἱστορία, ποὺ θύμιζε ζωντανὸ συναξάρι νεομάρτυρος, μοῦ τὴν ἔλεγε ἡ γιαγιά μου καὶ ἔχει χαραχθεῖ βαθιὰ μέσα στὴ μνήμη μου. Ὁ πατέρας της ἦταν παπᾶς σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ χωριὰ τοῦ ἄνω Βοσπόρου, ποὺ σήμερα ἔχει τὴν ὀνομασία «Μπέηκοζ». Ὁ πατὴρ Ἀντώνιος, ἔτσι ἔλεγαν τὸν παπᾶ, εἶχε πολλὰ παιδιά, ἀνάμεσά τους καὶ τὸ Χριστόδουλο. Ὁ Χριστόδουλος ἦταν 10 ἐτῶν ὅταν ἔγιναν ἐκεῖνα τὰ τρομερὰ γεγονότα. Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ οἱ Ἑβραῖοι ἔκλεψαν τὸ παιδὶ καὶ τὸ πῆραν μαζί τους. Τὴν ἴδια κιόλας μέρα τὸ κάρφωσαν, τὸ παιδί, σ’ ἕνα σταυρό, ὅπως τὸ Χριστό. Κάποιοι περαστικοὶ βρῆκαν, τὴν ἄλλη μέρα, τὸ Χριστόδουλο... ἀναίσθητο στὸ δρόμο. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, μέσα στὴν ἀναστάσιμη ἀτμόσφαιρα, πέθανε. Αὐτὴ ἡ διήγηση ἦταν ἀληθινὴ πέρα γιὰ πέρα. Ὅταν πλησίαζε τὸ Πάσχα, παρόμοιες διηγήσεις καὶ θύμησες ἀνασκάλευαν τὸ νοῦ μας καὶ μπαίναμε σὲ ἕνα πολεμικὸ κλίμα μὲ τοὺς Ἑβραίους. Ἀποκορύφωμα τοῦ κλίματος αὐτοῦ ἦταν καὶ τὸ κάψιμο τοῦ Ἑβραίου ποὺ γινόταν Μεγάλη Παρασκευὴ τὸ βράδυ, μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου. 

Στὴ γειτονιά μας, ἐκεῖ στὸ Σταυροδρόμι, ἔμεναν πολλοὶ Ἑβραῖοι. Κατὰ τὴ διάρκεια ὅλης τῆς χρονιᾶς εἴχαμε στὶς παρέες μας ἐβραιόπουλα. Μᾶς ἕνωνε ἡ ἀντίθεσή μας μὲ τὰ τουρκάκια. Αὐτὲς ὅμως τὶς ἡμέρες ὅλα ἄλλαζαν. Δὲν μποροῦσαν οἱ Ἑβραῖοι νὰ παίζουν τὰ «χριστιανικά» μας παιχνίδια. Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα μας προσέφερε μιὰ καταπληκτικὴ εὐκαιρία γιὰ παιχνίδια ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὸ ἱερὸ τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας καὶ συνεχίζονταν στὸν αὐλόγυρο καὶ στὰ περίχωρα. 

Ὁ Ἰσαὰκ ἔμενε σὲ ἕνα γωνιακὸ σπίτι στὴ μεγάλη κατηφόρα, στὸ Χαμάλμπαση, λίγα μέτρα ἀπὸ τὸ σπίτι μας. Ἦταν ἀπό ΄κεῖνα τα ἐβραιόπουλα ποὺ ἦταν καλοί μας φίλοι. Δὲν ὑπῆρχε ζαβολιὰ στὴν ὁποία νὰ μὴν μετεῖχε. Τὸ κοφτερό του, μάλιστα, μυαλὸ ἀπεδείχθη σπουδαῖο σὲ δύσκολες στιγμές. Θυμᾶμαι, μιὰ φορά, ποὺ ἦρθε μιὰ γειτόνισσα νὰ διαμαρτυρηθεῖ, ἐπειδὴ χτυπούσαμε τὰ κουδούνια στὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν καὶ φεύγαμε τρέχοντας. Ὁ Ἰσαάκ, τότε, μὲ πολὺ σοβαρὸ ὕφος, εἶπε: 

-Γιὰ τὸ καλό σας τὸ κάναμε ἐμεῖς. Πρόκειται νὰ βρέξει καὶ σᾶς εἰδοποιήσαμε νὰ μαζέψετε τὰ ροῦχα ποὺ εἴχατε ἁπλώσει στὴν ταράτσα νὰ στεγνώσουν. 
-Ποῦ εἶδες μπρὲ παλιόπαιδο τὴ βροχή; Φώναξε ἡ κυρὰ Κατίνα ἡ Μπαλοῦ. 
-Τὸ εἶπε τὸ δελτίο καιροῦ στὸ ραδιόφωνο, ἀπάντησε ὁ Ἰσαάκ. 

Ὁ Ἰσαάκ, λοιπόν, μὲ τὸ κοφτερὸ μυαλό, ποὺ τόσες φορές μας ἔβγαλε ἀπὸ δύσκολες καταστάσεις, αὐτὴ τὴ φορὰ γινόταν «ἀποσυνάγωγος». Ἦταν Ἑβραῖος. Δὲν μποροῦσε τώρα νὰ εἶναι μαζί μας. Αὐτός, αὐτὴ τὴν Ἑβδομάδα τὴ Μεγάλη, δὲν μποροῦσε νὰ παίξει. Ἐμεῖς τὸ βλέπαμε φυσικό. Ὁ Ἰσαὰκ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν σταυρώσει τὸ Χριστό. 

Ἦταν Μεγάλη Παρασκευή. Ἡμέρα τοῦ μεγάλου παιχνιδιοῦ. Ἡ ἐκκλησία ἔμενε ἀνοιχτὴ ὅλη τὴ μέρα. Κόβαμε λουλούδια, ραντίζαμε τὸν κόσμο μὲ κολώνια, κρατούσαμε τὴν τάξη στὸ ναό, κάναμε στὸν αὐλόγυρο τῆς ἐκκλησίας τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου κι ἕνα σωρὸ ἄλλα πράγματα ποὺ μᾶς ἐνθουσίαζαν. 

Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀκολουθίας τῶν Μεγάλων Ὡρῶν ἦρθε μέσα στὸ ἱερό, ὅπου ἤμαστε μαζεμένοι, ἡ εἴδηση: Ὁ Ἰσαὰκ φάνηκε στὸν αὐλόγυρο. Ὁ Ἰσαὰκ στὸν αὐλόγυρο; Αὐτὸ ἦταν ἀπαράδεκτο. Τέτοια μέρα; 

-Ἦρθε σίγουρα γιὰ νὰ μᾶς βεβηλώσει, εἶπε ὁ Σούλης ὁ χερούκλας. 
-Ναί, σίγουρα, φώναξαν ὅλοι οἱ ἄλλοι. 
-Θὰ πρέπει νὰ μάθει πῶς δὲν μπορεῖ ἑβραῖος τέτοια μέρα νὰ γυρνάει μὲ τὸ μέτωπο ψηλὰ σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτε. Καὶ τὸ Χριστὸ σταύρωσαν καὶ ἀπὸ τὸ παιχνίδι θέλουν νὰ ἐπωφεληθοῦν, φώναξε ὁ Λάμπης ὁ Γό. 

Ἔτσι τὸν ἀποκαλοῦσαν γιατί τὸ γράμμα Ρ τὸ πρόφερε Γό. 
Ὁ Σούλης ὁ χερούκλας ἔλαβε ἀμέσως τὸ λόγο, ἀφοῦ ἐθεωρεῖτο καὶ ὁ φυσικὸς ἀρχηγὸς τῶν παιδιῶν τοῦ ἱεροῦ. Στράφηκε σὲ μένα λέγοντας: 

-Ντῖνο, θὰ πᾶς νὰ τοῦ πεῖς πῶς εἶναι ἀνεπιθύμητος. Ἐσὺ τὸν γνωρίζεις πιὸ καλά. Εἶναι καὶ γείτονάς σου. 
-Ναί, εἶπα. Ἔδειχνα ὅμως διστακτικός. 
-Φοβᾶσαι, ρέ; μοῦ εἶπε ὁ Σούλης καὶ συνέχισε: 
-Ἑβραῖος εἶναι, τὸ κατάλαβες; Τὴν ἑβδομάδα αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀφήσουμε σὲ χλωρὸ κλαρί. Αὐτοὶ σταύρωσαν τὸ Χριστό. Θὰ τοὺς σταυρώσουμε κι ἐμεῖς. 
-Ὁ Χριστός, ὅμως, δὲ σταύρωσε αὐτοὺς ποὺ τὸν σταύρωσαν, τόλμησα νὰ πῶ. 
-Τί λὲς ρέ; Τί λὲς ρέ; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἄκουσαν τ΄ αὐτιά μου; Χρονιάρα μέρα μὲ τοὺς Ἑβραίους εἶσαι; Ἔ; λέγε. 
-Ὄχι, τοῦ εἶπα. 
-Ἄσε, λοιπόν, τὰ λόγια καὶ κάνε αὐτὸ ποὺ λέω γιατί χάθηκες. Πάσχα δὲ θὰ κάνεις ἐσύ. Καὶ στὸ παιχνίδι κομμένος. 
-Καλά, τοῦ εἶπα φοβισμένος. 

Βγῆκα ἔξω. Ὁ Ἰσαὰκ πράγματι βρισκόταν ἔξω. Τὸν πλησίασα ἀφοῦ πῆρα ὕφος αὐστηρό. 

-Ἰσαὰκ τί γυρεύεις ἐδῶ; 
-Γιατί νὰ μὴν εἶμαι; Ποιός μπορεῖ νὰ μ΄ ἐμποδίσει; Μετά, ἀφοῦ ἄλλαξε τόνο, μοῦ εἶπε ἐμπιστευτικά: 
-Ντῖνο, τί ἔπαθες; Ποῦ εἶναι ἡ καρδιακή μας φιλία; 
-Ὁ Χριστὸς μᾶς χωρίζει Ἰσαάκ. Ἐσεῖς οἱ Ἑβραῖοι σταυρώσατε τὸ Χριστό, δὲν μπορεῖτε νὰ πατᾶτε ἐδῶ τέτοια μέρα. 
-Ὁ Χριστός σας, ὅμως, δὲν ἔδιωξε κανένα ἀπὸ κοντά του. 
-Ἰσαάκ, τώρα δὲ γίνεται τίποτε. Μετὰ τὸ Πάσχα θὰ εἴμαστε καὶ πάλι φίλοι, εἶπα κι ἔφυγα τρέχοντας ἐπειδὴ δὲν ἄντεχα τὴν ἀναμέτρηση. 

Ὅταν τελείωσε ἡ ἀκολουθία κι ἄρχισαν τὰ γνωστὰ παιχνίδια στὸν αὐλόγυρο, ἔνιωθα μιὰ πλάκα νὰ πιέζει τὸ στῆθος μου. Σὰν νὰ ἤμουν ἕνας ἀπὸ τοὺς σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ. Εἶχα δίκαιο ἢ ἄδικο; Δὲν μποροῦσα νὰ χαρῶ τὴ μέρα. Τότε βρῆκα τὴ λύση. Τὴ βρῆκα καθὼς στεκόμουν ἀφηρημένος μπροστὰ στὸν ἐπιτάφιο. Μπροστὰ στὴν ἄκρα ταπείνωση. Ἔπρεπε νὰ κάνω κάτι. Αὐτὸς ποὺ ἦταν μέσα στὸν ἐπιτάφιο ἔκανε τόσο μεγάλη συγκατάβαση. Πῆρα τὴν ἀπόφασή μου. Πῆγα στὸ σπίτι τοῦ Ἰσαάκ. Καθόταν στὰ σκαλοπάτια βλοσυρός. Μιὰ λάμψη διαπέρασε τὴ ματιά του, ἀλλὰ ἐξωτερικὰ δὲν τὸ ἔδειξε. 

-Ἰσαάκ, τοῦ εἶπα, συγγνώμη γιὰ τὸ πρωί. Ἐκπροσωποῦσα ξέρεις, μιὰ ὁμάδα παιδιῶν. Γνωρίζεις τὴ νοοτροπία. Σκέφθηκα ὅμως κάτι σπουδαῖο. Θὰ ποῦμε στὰ παιδιὰ πῶς εἶσαι μὲν Ἑβραῖος, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σου ἀγαπᾶς τὸ Χριστὸ καὶ λυπᾶσαι ποὺ οἱ Ἑβραῖοι τὸν σταύρωσαν. Θὰ πεῖς πῶς δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις ἀλλιῶς. 

Ὁ Ἰσαὰκ μὲ παρατηροῦσε μὲ προσοχή. Μὲ ἕνα βλέμμα κοφτερὸ καὶ ἀντρίκιο. 

-Ντῖνο, μοῦ εἶπε, οὔτε προφήτης νὰ ἤσουν, ἔτσι σκέπτομαι ἀλήθεια. Ἐγὼ πῆρα μιὰ βαθιὰ ἀνάσα. 
-Σὲ περιμένω τὸ βράδυ στὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου. Τὰ παιδιὰ θὰ τὰ ἀναλάβω ἐγώ. 

Τὰ παιδιά, ὅμως, δὲν μὲ πίστευαν μὲ τίποτε. Προσπάθησα πολύ. Τίποτε. Ἦταν ἀμετάπειστοι. 

-Μά, ὁ Χριστὸς συγχώρησε τοὺς σταυρωτές του. 
-Μὴ μιλᾶς, σταμάτα, ἂν δὲ θέλεις ἀπόψε βράδυ, νὰ σὲ κάψουμε μαζὶ μὲ τὸν Ἑβραῖο, εἶπε ὁ Σούλης. 

Τὸ βράδυ στὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου ψιχάλιζε. Συνήθως ψιχαλίζει στὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου. Ἐμεῖς ὅλοι, τὰ χριστιανόπουλα, περιφέραμε ἀγέρωχα τὸν ἐπιτάφιο στὸ μεγάλο αὐλόγυρο τῆς Παναγίας. 
Μέσα στὸν κόσμο ξεχώρισα τὸν Ἰσαάκ. Οἱ ματιές μας συναντήθηκαν. Δὲν μπόρεσα νὰ διακρίνω ἂν ἦταν οἱ ψιχάλες ἢ τὰ δάκρυα ποὺ ἔτρεχαν ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ φίλου μου, τοῦ Ἰσαάκ. Κι ἂν ἔκλαιγε, ἔκλαιγε ἐπειδὴ δὲν τὸν δέχτηκαν τὰ παιδιὰ παρὰ τὴν ὁμολογία του, ἢ ἐπειδὴ λυπόταν γιὰ τὴ σκληροκαρδία μας; 
Μετὰ τὴν περιφορὰ δὲν γλύτωσα ἀπὸ τὴ σχετικὴ καρπαζιὰ τοῦ Σούλη τοῦ χερούκλα. 

-Σὲ εἶδα βρέ, σὲ εἶδα, ἄλλαξες φιλικὲς ματιὲς μὲ τὸν ἑβραῖο. Καὶ πρόσθεσε: 
-Ἐσὺ ἀπόψε Ἑβραῖο δὲν καῖς. 
-Δὲν πειράζει, εἶπα, θὰ πάρω πάνω μου τὴν εὐθύνη γιὰ τὸν Ἰσαάκ. 
 

Ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ μου παρατηροῦσα τὸ ἄτυπο τελετουργικό. 
Στὸ τέλος τῆς καύσεως, πέρασε ἕνας ἀπεσταλμένος τοῦ Σούλη, κάτω ἀπὸ τὸ παράθυρο, φωνάζοντας: 

-Ἄκου Ντῖνο, ἐσὺ Ἀνάσταση φέτος δὲν θὰ κάνεις, οὔτε καὶ ὁ Ἑβραῖος. 

Ἡ κρίσιμη στιγμὴ ἦταν κατὰ τὴν Ἀνάσταση. Στὴν Πόλη πολλὲς χρονιὲς ἡ Ἀνάσταση δὲν γινόταν τὰ μεσάνυχτα, ἀλλὰ στὶς πέντε τὸ πρωί. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι πάντοτε μιὰ κρίσιμη στιγμή. Τὸ συναπάντημα τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Ἅδη. Ἡ ἧττα τοῦ Ἅδη. Ἡ ἀπελευθέρωση τῶν νεκρῶν. 
Ὅλα αὐτὰ τὰ ζήσαμε ἐκεῖνο τὸ πρωὶ μέσα στὴ λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως. Τὰ παιδιὰ εἶχαν φθάσει ἐκεῖ μὲ τὶς τσέπες γεμᾶτες ἀπὸ αὐγὰ καὶ βαρελότα. Τὴν ὥρα τοῦ «Χριστὸς Ἀνέστη», στὶς πέντε τὸ πρωί, θὰ γινόταν χαμός. 
Αὐγὰ ἀνάμεικτα μὲ βαρελότα θὰ ταξίδευαν πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας. 
Εἶχα φθάσει φοβισμένος. Δὲν τόλμησα νὰ μπῶ στὸ ἱερό. Τὰ παιδιὰ ἐξάλλου μὲ παρατήρησαν λίγο περιφρονητικά. Στάθηκα πλάϊ στὴν ἐξέδρα, ἐκεῖ ποὺ θὰ γινόταν ἡ Ἀνάσταση. «Δεῦτε λάβετε Φώς!» 

«Χριστὸς Ἀνέστη». 

Χαρὰ ἀνεκλάλητη. Ξέχασα τὰ πάντα. Χαιρόμουν πολύ. Δὲν φοβόμουν τὸ Σούλη τὸ χερούκλα, οὔτε κανέναν. Χαιρόμουν ἀτελείωτα. Τὰ βαρελότα ἔδιναν τόνο πολεμικῆς ἀτμόσφαιρας. Κραυγές, πανδαιμόνιο χαρᾶς. Καὶ ἀνάμεσα στὸ θόρυβο ἄκουσα κάποιες κραυγὲς θυμωμένων ἀνθρώπων. Σὰ νὰ μάλωναν ἢ νὰ ἔδερναν κάποιον. Στράφηκα πρὸς τὰ ἐκεῖ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ παιδιά, ποὺ ἦταν σὲ ἀπόσταση βολῆς. Ναί, ἦταν πραγματικὲς κραυγές. Ὁ πατέρας τοῦ Ἰσαὰκ εἶχε παρακολουθήσει τὸ γιό του ποὺ ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι. Τὴν ὥρα τοῦ «Χριστὸς Ἀνέστη» ἄρχισε νὰ τὸν χτυπάει ἀλύπητα. Πῶς τόλμησε ἕνας Ἑβραῖος νὰ πεῖ: «Χριστὸς Ἀνέστη»; 
Ντροπή, μεγάλη ντροπή, γιὰ τὴν οἰκογένεια. Εἶδα τὸν Ἰσαὰκ νὰ ποδοπατεῖται ἀπὸ τὸν πατέρα του μὲ μῖσος. 

-Τί εἶπες; Τί εἶπες; Χριστὸς Ἀνέστη; Φώναζε ξέφρενα ἐκεῖνος. 

Ὁ Ἰσαὰκ ἦταν σὲ ἄσχημη κατάσταση. Ἔτρεχε αἷμα ἀπὸ τὸ στόμα καὶ τὴ μύτη του. Τόλμησε νὰ πεῖ. 

-Ναί, πατέρα, Χριστὸς Ἀνέστη. Γιατί ἐμεῖς οἱ Ἑβραῖοι τὸν σταυρώσαμε. Χριστὸς Ἀνέστη. 

Κυλιόταν κάτω σὰν μάρτυρας, χωρὶς γογγυσμό, ψελλίζοντας. 

-Χριστὸς Ἀνέστη... 

Μᾶς θύμισε τὸ μαρτύριο τόσων καὶ τόσων ποὺ φώναξαν αὐτὸ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» στὰ ματωμένα χώματα τῆς Πόλης. 

Μετὰ ἔμεινε ἀναίσθητος. Δὲν τολμήσαμε νὰ πλησιάσουμε. Τὰ παιδιὰ εἶχαν παγώσει. Ὁ πατέρας τοῦ Ἰσαὰκ τὸν ἅρπαξε στὰ χέρια του. Ἢ μᾶλλον τὸν ἔσερνε. Ἐμεῖς μείναμε ἄφωνοι. Ὁ Σούλης μὲ κοίταξε. Τὸν κοίταξα. Μὲ φίλησε. 

-Ἀληθῶς Ἀνέστη, εἶπε δακρυσμένος. 
-Ναί, Ἀληθῶς Ἀνέστη. 

Τὸν Ἰσαάκ, μετά, τὸν χάσαμε. Μάθαμε πῶς ἔμεινε μῆνες στὸ κρεβάτι. Ἔφυγαν ἀπὸ τὴ γειτονιά. 
Μετὰ ἀπὸ χρόνια, κάποιος μοῦ μίλησε γιὰ ἕναν ἱερομόναχο σὲ μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ποὺ παλιὰ ζοῦσε στὴν Πόλη καὶ ἦταν Ἑβραῖος. Καὶ μετὰ ἔγινε χριστιανός. Γιὰ ἕναν ἱερομόναχο ποὺ ἦταν κυρτὸς ἀπὸ κάποιο ἀτύχημα. Ἦταν σιωπηλὸς πάντα καὶ ἔλεγε «Χριστὸς Ἀνέστη», σὲ ὅσους τὸν συναντοῦσαν. 
Ἔτσι μοῦ εἶπαν καὶ τὸ πιστεύω, ναί, πὼς εἶναι ὁ φίλος μου ὁ Ἰσαάκ. 

Χριστὸς Ἀνέστη! 

wra9

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ο Επίσκοπος Καρπασίας Χριστόφορος καταγγέλλει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για τις σχέσεις του με τους Λάιονς.

 Ο Επίσκοπος Καρπασίας Χριστόφορος καταγγέλλει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για τις σχέσεις του με τους Λάιονς.

Έγραψε κάποτε ο τότε αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Τσιάκκας στο λεξικό του:“Κριτική Χριστιανική θεώρηση τῶν Λάϊονς:

Ἡ ὀργάνωση αὐτή ἀποτελεῖ ἕνα καθαρά διεθνιστικό ανθρωποκεντρικό σύστημα, που θέτει ὡς ύψιστο σκοπό τη δόξα τῶν Λάϊονς. Αυτό τονίζεται σαφέστατα ἀπό τήν ἴδια τήν ὀργάνωση βλ.The Lion, 130, Μάρτιος, Απρίλιος 97.

Από αυτή την άποψη κινεῖται σε ἐντελῶς ἀντίθετη γραμμή ἀπό τήν Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη που κέντρο της δέν εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί ἡ ἱκανοποίηση τῶν ἐνδοκοσμικῶν του ἀναγκῶν, ἀλλά ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς καί ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου με Αυτόν, δηλαδή ή θέωση τοῦ ἀνθρώπου διά τοῦ Θεανθρώπου […] Σέ έκδοση ἐντύπου με προσευχές για τούς Λάϊονς, στον πρόλογό του σημειώνεται ὅτι αὐτές γράφηκαν «μέ κάποιο φιλοσοφικό ὑπόβαθρο» ἀντικαθιστώντας το Βιβλικό κείμενο με «ἕνα ἄλλο προσαρμοσμένο και φιλοσοφημένο κείμενο, πάνω σέ ἔννοιες Χριστιανικές και ανάλογα πάλι μέ τήν περίπτωση καί τήν περίσταση» γιά νά χρησιμοποιοῦνται ἀπό τούς «ἀδελφούς Λάϊονς στις δικές τους συνεστιάσεις». Από αὐτό καί μόνο οἱ Λάϊονς διαφοροποιοῦνται ἀπό τήν Ἐκκλησία, αλλάζουν το περιεχόμενο τῆς πίστεως, ἀπό Χριστοκεντρικό, Πατερικό και ἐκκλησιαστικό, καί τό μετατρέπουν σε φιλοσοφικό μέ τήν χρήση Χριστιανικῶν ὅρων, που όμως δεν έχουν να κάνουν τίποτα μέ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Αὐτό συμπεραίνεται καί ἀπό τό γεγονός ὅτι οἱ Λάϊονς διακηρύττουν ὅτι εἶναι «μία μεγάλη οικογένεια ἀνθρώπων καλῆς θέλησης στερουμένων προκαταλήψεων ἀπέναντι στό χρῶμα δέρματος, στη θρησκεία, στη γλῶσσα...», διαθέτουν δική τους Φιλοσοφία καί Κώδικα Ηθικῆς, τελετουργικό μύησης καί εἰσδοχῆς μέ ὁμολογία και αναδόχους (=κατά τό πρότυπο τοῦ Βαπτίσματος) καί ὅτι ἔρχονται να συμπληρώσουν τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀφήνοντας να ὑπονοηθεῖ ὅτι αὐτό εἶτε εἶναι ἐλλιπές, εἴτε ὅτι ἡ ἴδια ἀδυνατεῖ νά τό ἐκληρώσει πλήρως κ.τ.λ.

Συνεπώς, κάποιος πού εισέρχεται στήν ὀργάνωση σημαίνει ότι πνευματικά, ηθικά, κοινωνικά δέν τόν καλύπτει ἡ ζωή καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί ἐντάσσεται σ΄ αὐτή γιά νά βρεῖ την ὁλοκλήρωση και καταξίωσή του!”

Με πολύ χαρά διαβάσαμε την παραπάνω τοποθέτηση του Επισκόπου Καρπασίας και θα θέλαμε να ελπίζουμε πως συνεχίζει να πιστεύει αυτά που έχει γράψει στο λεξικό από το οποίο έγινε γνωστός, και θα θέλαμε να ελπίζουμε πώς θα πάρει επίσημα πλέον θέση κατά του Αρχιεπίσκοπου Κύπρου και στα απαράδεκτά του ανοίγματα. Συκοφαντίες φαίνεται θα είναι οι φήμες περί επιθυμίας του Καρπασίας για Μοιχεπιβασεία στην Πάφο, γιατί με τέτοιες ξεκάθαρες δημόσιες Ορθοδοξότατές του θέσεις, δεν μπορεί να ισχύουν αυτά που ακούγονται. Ευελπιστούμε πώς ο Επίσκοπος Καρπασίας θα κάνει και ειδικό υπόμνημα για τις ατασθαλίες του Αρχιεπισκόπου και να προσπαθήσει να πείσει τον Αρχιεπίσκοπο πώς μόνο με επιστροφή του Τυχικού στην Πάφο θα ξαναδεί άσπρη μέρα η Εκκλησία της Κύπρου.

Παρομοίως θα μπορούσε να κινηθεί ταυτόχρονα και ο Μητροπολίτης Ταμασού ύστερα από την επίσημη τοποθέτησή του, σχετικά με το ασύμβατο της Μασονίας και της Ορθόδοξης Πίστης μας:

ΣΧΟΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΤΑΜΑΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣΩΝΙΑ - 15/4/2026

Με αφορμή τις κατά καιρούς αναφορές και συζητήσεις που αναπτύσσονται και στην Κύπρο σχετικά με ομάδες όπως ο Τεκτονισμός και ο Ροδοσταυρισμός, η Ορθόδοξη θεολογία διατηρεί σαφή και διαχρονική θέση. ΒΑΣΙΚΑ έχουν τα στοιχεία που τις χαρακτηρίζουν ως άλλες θρησκείες αντίθετες με την αυθεντική πίστη της Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας αυτήν που εκπροσωπεί μόνο η Ανατολική Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία στην οποία ανήκει και η Εκκλησία της Κύπρου.

Η Εκκλησία τονίζει ότι η αλήθεια του Χριστού δεν αποτελεί «μυστική γνώση» για λίγους, αλλά αποκαλύπτεται φανερά σε όλους τους ανθρώπους. Αντιθέτως, οργανώσεις που βασίζονται σε κλειστές δομές, βαθμίδες μύησης και εσωτερικές διδασκαλίες κινούνται σε διαφορετική πνευματική κατεύθυνση, ξένη προς το εκκλησιαστικό ήθος.

Ιδιαίτερη επισήμανση γίνεται στο γεγονός ότι τέτοιες κινήσεις προβάλλουν συχνά μια γενική και απρόσωπη έννοια του Θεού, καθώς και στοιχεία θρησκευτικού συγκρητισμού, τα οποία δεν ταυτίζονται με την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον Τριαδικό Θεό και στη σωτηρία διά της χάριτος.

Ήδη από το 1933, η Εκκλησία της Ελλάδος έχει διακηρύξει επισήμως το ασυμβίβαστο της Μασονίας με την Ορθοδοξία. Αντίστοιχη στάση έχει εκφραστεί και από την Εκκλησία της Κύπρου, η οποία, ιδίως κατά την περίοδο του Αρχιεπίσκοπου Χρυσόστομου Α΄ προχώρησε σε συνοδικές τοποθετήσεις που επιβεβαιώνουν την ασυμβατότητα της Μασονίας με την ορθόδοξη πίστη.

Η Ορθόδοξη προσέγγιση δεν εστιάζει σε θεωρίες ή φήμες περί επιρροών που σίγουρα υπάρχουν για αλλότριους από το ευαγγελικό μήνυμα σκοπούς , αλλά στη διάκριση των πνευματικών κριτηρίων. Το ζητούμενο για τον πιστό παραμένει η ζωή μέσα στην Εκκλησία, η συμμετοχή στα Μυστήρια και η πορεία μετανοίας και ταπείνωσης.

Συνοψίζοντας, η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει τα φαινόμενα αυτά όχι ως κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, αλλά κυρίως ως θεολογικά, επισημαίνοντας την ουσιαστική ασυμβατότητά τους με την πίστη και την εμπειρία της Εκκλησίας. Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να εμπλέκονται σε τέτοιου είδους θρησκείες οι οποίες συνήθως για να αλιεύσουν μέλη τους προβάλλουν ένα φιλανθρωπικό χαρακτήρα και δεν τους ενοχλεί αν κάποιος είναι ορθόδοξος χριστιανός”

Θεωρούμε πώς θα στριμώξουν στην γωνιά τον Αρχιεπίσκοπο και θα τον απειλήσουν πώς θα ξεκινήσουν διαδικασία καθαίρεσής του εάν δεν δείξει διάθεση μετάνοιας για το πόσο άδικα και εκδικητικά χειρίστηκε τον Μητροπολίτη Πάφου και αν δεν καταθέσει λίβελο πίστεως για το ασύμβατο των Λάιονς και της Μασονίας...

Λαός της Πάφου

 

πηγή: aktines.blogspot.com

https://makkavaios.blogspot.com

 

Η ψηλάφιση του Θωμά ένα από τα πιο ισχυρά τεκμήρια της Αναστάσεως

Η ΨΗΛΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ)

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 19η Απριλίου 2026

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η Κυριακή του Θωμά και το μεν Αποστολικό ανάγνωσμα, που ακούσαμε προηγουμένως, είναι μια περικοπή από το 5^ο κεφάλαιο των Πράξεων, το δε Ευαγγελικό μια περικοπή από το 20^ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, στο οποίο ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας περιγράφει δύο από τις εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού στους μαθητές, την πρώτη το εσπέρας της Αναστάσεως, απόντος του Θωμά και την δεύτερη οκτώ ημέρες αργότερα, παρόντος και του Θωμά, ο οποίος αξιώθηκε μάλιστα να ψηλαφίσει τον Αναστάντα Κύριο.

Όπως σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής, όταν ο Θωμάς επέστρεψε στο υπερώο το εσπέρας της Αναστάσεως και του ανήγγειλαν γεμάτοι χαρά οι άλλοι μαθητές, ότι είδαν τον αναστημένο Κύριο, αυτός δήλωσε απερίφραστα: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων και βάλω την χείρα μου  εις την πλευράν αυτού ου μη πιστεύσω», (Ιω.20,25). Κοφτή και κατηγορηματική η απαίτηση του Θωμά, που θα ικανοποιούσε και τον πιο απαιτητικό και αντικειμενικό ερευνητή και ανακριτή της Αναστάσεως. Δεν ικανοποιείται να δη με τα μάτια του τον Εσταυρωμένο ζωντανό. Θέλει να αγγίξει και με τα χέρια του το σώμα του Κυρίου. Ακόμη περισσότερο! Να ψηλαφήσει με τα δάκτυλά του τις πληγές, που προκάλεσαν τα καρφιά στα άχραντα χέρια Του και με την παλάμη του την λογχευμένη του πλευρά. Με όλες του τις αισθήσεις, όραση, ακοή, αφή, ζητεί να λάβει πείραν του γεγονότος. Όπως παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος: «Την δια της αισθήσεως της παχυτάτης εζήτει πίστιν και ουδέ τοις οφθαλμοίς επίστευεν. Ου γαρ είπεν αν μη ίδω, αλλ’ εάν μη ψηλαφήσω…μήπως φαντασία το ορώμενον ή». Δηλαδή ο Θωμάς ζητούσε την πίστη εκείνη, που προέρχεται από την αίσθηση της αφής, και δεν επίστευε μόνο σ’ όσα τον πληροφορούσαν οι οφθαλμοί του. Διότι δεν είπε, εάν δεν δω, αλλά εάν δεν ψηλαφήσω, μήπως είναι φαντασία το ορώμενον. Και ο Κύριος, που από άπειρη αγάπη για το πλάσμα του υπέμεινε την εσχάτη ταπείνωση του σταυρικού θανάτου, συγκαταβαίνει στην απαίτηση του μαθητού του. Υποχωρεί και καταδέχεται να ψηλαφηθή, για να προσθέσει έτσι μία επί πλέον ισχυρή απόδειξη της Αναστάσεώς Του. Ένας άλλος μεγάλος Πατήρ της Εκκλησίας μας ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, παρατηρεί: «Οίμαι δε… οικονομικώτατα σφόδρα την του μαθητού γεγονέναι προς καιρόν ολιγοπιστίαν, ίνα διά της αυτού πληροφορίας και ημείς οι μετ’ αυτόν ανενδοιάστως πιστεύομεν, ότι την σάρκα την επί του ξύλου κρεμαμένην και παθούσαν τον θάνατον εζωοποίησεν ο Πατήρ δι’ Υιού». Δηλαδή η πρόσκαιρη απιστία του μαθητού υπήρξε θεία οικονομία, έτσι ώστε η ιδική του μαρτυρία και επιβεβαίωσις να γίνη και σε μας τους μεταγενεστέρους αφορμή ανεπιφύλακτης πίστεως, ότι δηλαδή το σώμα εκείνο, το οποίο κρεμάσθηκε πάνω στο ξύλο του σταυρού και υπέστη τον θάνατο, εζωοποίησε ο Πατέρας δια του Υιού.

Μετά από οκτώ ημέρες εμφανίζεται ο Κύριος και πάλι στους μαθητές, παρόντος και του Θωμά. Προς αυτόν ιδιαιτέρως τώρα απευθύνεται και τον προσκαλεί να τον ψηλαφήσει, όπως το ζήτησε: «Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευρά μου και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός», (Ιω.20,26-27). Σαν να του έλεγε: Θωμά, όσα δήλωσες πριν από οκτώ ημέρες, τα άκουσα ως Θεός, διότι ήμουν αοράτως παρών. Ιδού λοιπόν βρίσκομαι ενώπιόν σου. Μη διστάσεις να με ψηλαφήσεις. Ο Ιησούς προσφέρει τον εαυτό του σε μια κοινωνία του πάθους και της Αναστάσεώς Του. Αγγίζοντας ο μαθητής με το δάκτυλό του τις πληγές του Χριστού, «πιάνει» τον θάνατό του και ακουμπώντας το χέρι στις ουλές του, «κρατάει» την Ανάστασή του. Ο Θωμάς μένει κατάπληκτος, συγκλονισμένος με όσα βλέπει και ακούει. Επί οκτώ ημέρες πάλευε με τους λογισμούς της απιστίας. Τα κύματα της λύπης και της απελπισίας χτυπούσαν επικίνδυνα το σκάφος της ψυχής του και απειλούσαν να το καταποντίσουν στην απώλεια. Και να τώρα, ξαφνικά και απροσδόκητα, βλέπει μπροστά του ολοζώντανο τον Κύριο, ο οποίος τον προσκαλεί, να τον ψηλαφίσει! Πλησιάζει ο Θωμάς και απλώνει το χέρι του. Με τα δάχτυλά του ψηλαφά τις πληγές Του και με την παλάμη την πλευρά Του. Όντως αυτός είναι ο διδάσκαλός του. Το σώμα του είναι αληθινό ανθρώπινο σώμα με σάρκα και οστά. Δεν έχει σημασία που αυτό το πανάχραντο Σώμα το είδε προηγουμένως, να εισέρχεται στο Υπερώο κεκλεισμένων των θυρών. Σημασία έχει ότι είναι εκείνο το Σώμα, που μέχρι πριν από λίγο είχε καρφωθεί πάνω στο σταυρό και όχι κάποιο άλλο. Και ιδού οι πληγές του, που αποδεικνύουν τον θάνατό Του.

Πόσο μεγάλη είναι η φιλανθρωπία του Κυρίου μας, ο οποίος καταδέχεται να ψηλαφηθή, για να στηρίξει στην πίστη τον κλονισμένο μαθητή, αλλά παράλληλα να βεβαιώσει την Ανάστασή του κατά τρόπο αναντίρρητο, σε όλες τις γενεές των ανθρώπων ανά τους αιώνας. Ωραιότατα διατυπώνει την αλήθεια αυτή ένα τροπάριο του Κανόνος της ζ΄ ωδής της Κυριακής του Θωμά: «Ου μάτην διστάσας ο Θωμάς τη εγέρσει σου ου κατέθετο, αλλ’ αναμφίλεκτον έσπευδεν αποδείξαι ταύτην Χριστέ τοις πάσιν έθνεσιν». Δηλαδή η απιστία του Θωμά δεν έγινε ματαίως και χωρίς λόγο, χωρίς να προκύψει ωφέλεια πνευματική. Διότι με την απιστία του έσπευδε, να αποδείξει την Ανάσταση αναντίρρητη και βεβαία σ’ όλους τους λαούς. Μετά από την συγκλονιστική αυτή εμπειρία, θριαμβευτική επακολουθεί η ομολογία του Θωμά: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Ομολογία όχι μόνον της Αναστάσεως, αλλά και της Θεότητος του Αναστάντος. Δηλαδή ωσάν να έλεγε: Εσύ που νίκησες τον θάνατο, δεν είναι δυνατόν παρά να είσαι ο πλάστης και δημιουργός μου, διότι η Ανάσταση, η νίκη επί του θανάτου, δεν είναι έργο ανθρωπίνης, αλλά θείας δυνάμεως.   

Όπως μας πληροφορούν οι Πράξεις των Αποστόλων, ο Κύριος μετά την Ανάστασή Του εμφανίστηκε πολλές φορές, επί σαράντα ήμερες, σε διάφορα πρόσωπα και σε διάφορους τόπους. Η πιο σημαντική από αυτές υπήρξε η δεύτερη προς τους μαθητές, οκτώ ημέρες μετά την πρώτη, παρόντος και του Θωμά. Είναι δε η πιο σημαντική, διότι εδώ έχουμε όχι μόνον την θέα του Αναστάντος, αλλά επί πλέον και την ψηλάφιση του αναστημένου σώματος, οπότε η Ανάσταση επιβεβαιώνεται και δια των οφθαλμών και δια της αφής και δια της ακοής. Επί πλέον διακηρύσσεται από τον Θωμά, ότι ο Αναστάς Κύριος είναι ο σαρκωθείς Θεός Λόγος. Όλες οι εμφανίσεις του αναστημένου Κυρίου στο διάστημα των σαράντα ημερών είχαν ως σκοπό να βεβαιωθούν οι μαθητές, αλλά και κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος σ’ όλες τις επόμενες γενεές των ανθρώπων μέχρι της συντελείας των αιώνων, ότι η Ανάσταση είναι ένα αναντίρρητο ιστορικό γεγονός. Είναι το γεγονός εκείνο, πάνω στο οποίο θεμελιώνεται και στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της πίστεως. Όπως μας βεβαιώνει ο απόστολος Παύλος, «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών…Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών» (Α΄ Κορ.15,14,17). Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε δεν έχει πλέον κανένα νόημα και περιεχόμενο το κήρυγμά μας, αλλ’ επίσης είναι ματαία και κούφια από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο και η πίστη σας. Χωρίς την Ανάσταση όλο το χριστιανικό οικοδόμημα καταρρέει και μεταβάλλεται σε μια ιδεολογία, σε ένα ανθρώπινο φιλοσοφικό κατασκεύασμα, σε μια από τις πολλές θρησκείες του κόσμου, ανίκανο να σώσει και να λυτρώσει τον άνθρωπο από τον θάνατον, ο οποίος είναι κατά τον άγιο Ιουστίνο τον Πόποβιτς «η μόνη πικρία της ζωής, η μόνη πικρία της υπάρξεως. Εξ αυτού προέρχεται και όλη η τραγικότητα της ζωής».

Επειδή δε ακριβώς η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί θεμελιακό γεγονός της πίστεως, έπρεπε να βεβαιωθή ως αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα από πολλούς αυτόπτες μάρτυρες. Οι αποδείξεις λοιπόν είναι πολλές, πειστικές και ατράνταχτες, αποκλείουν δε και το παραμικρό ενδεχόμενο αμφιβολίας. Όσοι εξακολουθούν να απιστούν, δεν έχουν επιχειρήματα και χάνονται στο σκοτάδι της απιστίας και εν τέλει στην απώλεια. Η αιτία της απιστίας βρίσκεται μέσα τους. Στο ότι δηλαδή κατά βάθος αγαπούν την αμαρτία και την ασωτία και δεν θέλουν να αλλάξουν ζωή: «Αύτη εστίν η κρίσις» λέγει ο Ευαγγελιστής, «ότι το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος, ή το φως. Ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα», (Ιω.3,19).

Ακόμη και μέχρι σήμερα πολλοί είναι εκείνοι που εξακολουθούν να προβάλλουν αντιρρήσεις για να αρνηθούν την Ανάσταση. Ας δούμε μερικές από αυτές: Ισχυρίζονται ότι οι μαθητές, όπως και οι μυροφόρες, εξαπατήθηκαν και ότι όσα είδαν, ήταν ψευδαισθήσεις. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ευσταθεί, διότι οι μαθητές δεν είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση, να δεχθούν την Ανάσταση. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων, διότι δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις των μυροφόρων, ότι Τον είχαν δει Αναστάντα.

Ισχυρίζονται επίσης ότι ο Χριστός δεν πέθανε πάνω στο σταυρό, αλλά έγινε στην περίπτωσή του κάποια νεκροφάνεια. Όμως και αυτός ο ισχυρισμός δεν ευσταθεί. Κατ’ αρχήν εδώ έχουμε τη μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο, ότι ο θάνατος του Χριστού είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ήμερα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Πως είναι δυνατόν κάποιος που έχει υποστεί νεκροφάνεια και επομένως βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης εξαντλήσεως, να μπορεί να περπατάει επί ώρες και να συζητάει, σαν να μη προηγήθηκε τίποτα;

Ο λόγος του Κυρίου προς τον Θωμά, αγαπητοί μου αδελφοί, «και μη γίνου άπιστος αλλά πιστός» δείχνει, ότι υπήρχε ενδεχόμενο ο Θωμάς και μετά την ψηλάφιση του αναστημένου Σώματος, να μην θελήσει, να πιστεύσει και να παραμείνει αμετανόητος στην απιστία. Από ένα τέτοιο όμως ενδεχόμενο κινδυνεύομε όλοι μας. Ας ανακρίνουμε τον εαυτό μας και ας εξετάσουμε τη συνείδησή μας, μήπως ενώ νομίζουμε, ότι δήθεν πιστεύουμε στο Χριστό, κατά βάθος όμως αγαπούμε την αμαρτία και επιζητούμε στην καθημερινή μας ζωή, να ικανοποιούμε τα πάθη μας, ενώ παράλληλα απέχουμε από τη ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Πράγμα το οποίο δείχνει ότι η πίστη μας δεν είναι αληθινή και γνήσια.

Ας ευχηθούμε το ανέσπερο Φως του Αναστάντος Χριστού να καταυγάσει τις ψυχές μας και το φετινό Πάσχα να γίνει αφορμή ανανήψεως και μετανοίας. Αμήν.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Άλλη μια ομολογιακή δήλωση από τον Μητροπολίτη Αντινόης Παντελεήμων

 

Άλλη μια ομολογιακή δήλωση από τον Μητροπολίτη Αντινόης Παντελεήμων

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

“Ο Επίσκοπος οφείλει για το ποίμνιο του Κυρίου Ιησού Χριστού να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ορθόδοξης Πίστεως” (π. Νικόλαος Μανώλης)

Ζούμε δυστυχώς σε καιρό αποστασίας. Σχεδόν το σύνολο της Ορθόδοξης Ιεραρχίας έχει διολισθήσει στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Όλες οι τάξεις του κλήρου, και δη οι κεφαλές του, υποπίπτουν σε όλο και περισσότερα αιρετικά ολισθήματα. Θεολογικοί διάλογοι, αντικανονικές συμπροσευχές και κάθε είδους συγκρητιστικά αλισβερίσια με τους αμετανόητους αιρετικούς είναι η καθημερινότητα τους.

Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι, ελάχιστοι, που κατανοούν τι σημαίνει να αποκλίνει κανείς από την Ορθόδοξη Παράδοση, πόσο μάλλον να την προδίδει. Ένας από αυτούς τους λίγους εναπομείναντες Ιεράρχες που ακολουθούν την Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων είναι και ο Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων, εφησυχάζων Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Στην Κατάνυξη έχουμε σχολιάσει και επαινέσει πολλάκις τα ομολογιακά του κείμενα.Ένα από αυτά θα παραθέσουμε και στο παρόν άρθρο, υποστηρίζοντας τον σπουδαίο αγώνα του ανωτέρω Μητροπολίτου.Τίτλος άρθρου: Ἐπιτρέπεται νά παραχωρῶμεν Ἱ. Ναούς μας εἰς μή Ὀρθοδόξους διά μυστήρια; (σ.σ. Ο τονισμός δικός μας) [1].«Πρόσφατα δέχτηκα τὴν πιὸ πάνω ἐρώτηση καὶ ἀπαντῶ:Ὄχι, φυσικά! Δὲν ἐπιτρέπεται!Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες ἔχουν δικούς τους ναοὺς καὶ δικό τους λειτουργικὸ τυπικό. Ἂς πᾶνε στοὺς δικούς τους ναοὺς καὶ αἴθουσες.Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ὅλως ἰδιαιτέρως ἐμεῖς οἱ Καλύμνιοι καὶ γενικότερα ὅλοι οἱ Δωδεκανήσιοι, ὅτι οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γονεῖς μας ἀντιστάθηκαν στοὺς Τούρκους (1453-1912) καὶ δὲν μάθανε Τούρκικα. Ἐπὶ δὲ τῶν Λατίνων-Ἰταλῶν κατακτητῶν (1912-1945) δὲν δέχτηκαν νὰ τοὺς ἐπιβληθεῖ ἡ Ἰταλικὴ γλώσσα ὡς κύριο μάθημα στὰ σχολεῖα μας. Οὔτε δέχτηκαν νὰ γίνει ἡ ἀπόσπαση ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ γίνει τὸ Αὐτοκεφάλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δωδεκανήσου, δηλαδὴ νὰ τοὺς κάνουν Οὐνίτες. Ἀλλά, πολὺ περισσότερο, δὲν δέχτηκαν νὰ γίνεται τὸ Βάπτισμα διὰ ραντισμοῦ, ὅπως τὸ κάνουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί.

Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Πετροπόλεμο τοῦ 1935, καὶ τὸν ὅρκο πού δώσανε οἱ τότε Ἱερεῖς μας, τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν καὶ τὴν κήρυξη τῶν Ὀρθοδόξων σὲ κατάσταση διωγμοῦ.Γι’ αὐτό, ὁ καθένας νὰ μένει στὰ δικά του. Δὲν χρειάζεται νὰ μολύνουν τοὺς δικούς μας ναοὺς καὶ ἰδιαίτερα τὶς Ἱερὲς Μονές μας. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, ποὺ θέλουνε κάποιοι Ρωμαιοκαθολικοὶ-Λατῖνοι-Παπικοὶ νὰ κάνουν Παπικὸ Γάμο στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Καλύμνου.Οὔτε στὰ χρόνια τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Φραγκοκρατίας δὲν παραχωρήθηκαν οἱ ναοί μας σὲ μὴ Ὀρθοδόξους.Γιὰ ὅλα αὐτὰ φταίει ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς καὶ τὰ σχετικὰ πρακτορεῖα ποὺ ὀργανώνουν Γάμους καὶ Βαπτίσια. Δηλαδή, κοιτάζουν περισσότερο τὸν Μαμωνὰ καὶ ὄχι τὸν Χριστό.Ὡς Ὀρθόδοξοι ἀγαποῦμε τοὺς πάντες, ἀλλὰ δὲν προδίδομε τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ σὲ ὁποιονδήποτε».Με απλά και κατανοητά λόγια ο κ. Παντελεήμων εξηγεί αυτά που φαντάζουν αδιανόητα για άλλους Ιεράρχες. Τεκμηριώνει τα λεγόμενά του με ιστορικά στοιχεία και παραδείγματα που εκφράζει με απλό και κατανοητό λόγο.Πώς μπορούν λοιπόν να δέχονται σήμερα την παραχώρηση των Ιερών Ναών, τις ανεπίτρεπτες συμπροσευχές και την κάθε είδους κοινωνία με τους αιρετικούς (με τελικό σκοπό την «ένωση» μαζί τους!) όταν οι προηγούμενες γενιές αγωνίστηκαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχουν καμία κοινωνία μαζί τους, ακόμα και υπό δύσκολες συνθήκες (Τουρκοκρατία, Φραγκοκρατία), όπως ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας;

Πώς γίνεται χωρίς κανένα δισταγμό και με πάσα προθυμία, οι Ορθόδοξοι κληρικοί να έρχονται σε κοινωνία με τους αιρετικούς και να κάνουν ότι μπορούν καλύτερα για να τους ευχαριστήσουν, ως πιστοί δούλοι της αιρέσεως…; Τι κατάντια είναι αυτή;!Διευκρινιστικά, σημειώνουμε τα εξής περί του συγκεκριμένου θέματος του άρθρου, δηλαδή της παραχώρησης των Ορθοδόξων Ναών σε μη Ορθοδόξους:Αρχικά αυτό αποτελεί αναντίρρητα μια βεβήλωση του χώρου. Οι αιρετικοί είναι αναθεματισμένοι από τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους. Οι θεοφώτιστοι Άγιοι Πατέρες τους καταδίκασαν και τους έθεσαν εκτός Εκκλησίας. Επιπρόσθετα, οι Ναοί των Ορθοδόξων είναι Ιεροί και καθαγιασμένοι από τα Ιερά Μυστήρια που τελούνται εκεί. Τα «μυστήρια» των αιρετικών είναι αχαρίτωτα, άκυρα και ανυπόστατα. Ένας Ορθόδοξος Ναός, στον οποίο έχουν τελεστεί τα εγκαίνια και τα θυρανοίξια, με τα Άγια Λείψανα να έχουν τοποθετηθεί στην Αγία Τράπεζα και να αγιάζουν ολόκληρο το ναό, δεν μπορεί να παραχωρηθεί σε αιρετικούς. Δεν γίνεται ο Ορθόδοξος Ναός, ο οίκος του Θεού να γίνει οίκος του διαβόλου και της πλάνης.Έτσι, η παραχώρηση των Ορθοδόξων Ιερών Ναών σε αιρετικούς (ή ακόμα χειρότερα σε αλλόθρησκους) αποτελεί αδιαμφισβήτητα ιεροσυλία.Στην ομιλία με τίτλο «Δώρο στην πανθρησκεία ο Ορθόδοξος ναός στο «Σημείο Μηδέν»» ο μακαριστός ομολογητής γέροντάς μας π. Νικόλαος Μανώλης έλεγε σχετικά με την παραχώρηση Ορθόδοξου Ναού σε αιρετικούς και αλλόθρησκους: 

«Δεν έβγαλε τότε η Αρχιεπισκοπή μια ανακοίνωση να προστατέψει τους ορθόδοξους αθλητές. Μην πηγαίνετε σε αυτό το ναό που πήγε και ο Εβραίος και προσευχήθηκε, που πήγε και ο μουσουλμάνος, γιατί αυτός ο ναός γέμισε δαιμόνια. Δεν το λέω εγώ, το λεν οι Άγιοι Πατέρες. Τον ναό στον οποίο πάει και κάνει τελετή ένας Εβραίος ή ένας μουσουλμάνος μετά για να τον πάρει Ορθόδοξος πρέπει να γίνει αγιασμός, εξορκισμός, να ξανά καθαγιαστεί ο χώρος και να μην ξαναδοθεί πάλι σε αλλόθρησκους» [2]. Καταληκτικά, παραθέτουμε απόσπασμα από το άρθρο του μακαριστού π.Νικολάου με τίτλο «Η φλόγα της Πίστεως»:«Η Πίστη ελκύει το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο συμπληρώνει όλα τα ελλείποντα και τον παρουσιάζει, με τον Θείο φωτισμό, ενώπιον της Αγίας Τριάδος. Όταν ανάβει η φλόγα της Πίστεως στην καρδιά, θερμαίνει τη νοερά προσευχή και την αγάπη στον Θεό και στο συνάνθρωπο. Κανέναν πιστό δεν θέλει η καρδιά μας να πλανηθεί στην Πίστη, και γίνεται ο φύλακας άγγελος της παρακαταθήκης της Ορθόδοξης Πίστεως που κληροδοτήσαμε -από γενιά σε γενιά- από τους αγίους Πατέρες μας. Πόσω μάλλον αν είναι Επίσκοπος. Ο Επίσκοπος οφείλει για το ποίμνιο του Κυρίου Ιησού Χριστού να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ορθόδοξης Πίστεως. Πώς κρατούσαν, εκείνη την εποχή, ανόθευτη την Πίστη τους οι Επίσκοποι και δεν φοβόταν τίποτα, αλλά είχαν την ελπίδα τους στον Χριστό!» [3].

Ευχόμαστε και πάλι στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αντινόης κ.κ. Παντελεήμων να ακολουθεί έως τέλους τον δρόμο των Αγίων Πατέρων και να μην σταματήσει να ελέγχει κάθε οικουμενιστικό πεπραγμένο που θα πέφτει στην αντίληψη του. 

Ως Ιεράρχης, έστω άνευ ποιμνίου, έχει βαρυσήμαντο λόγο. Γι’ αυτό και ο ομολογιακός του αγώνας είναι άκρως σημαντικός. Ευχόμαστε με τον λόγο του να ενθαρρύνει και άλλους Ιεράρχες και απλούς κληρικούς, που έχουν ακόμα μέσα τους το σπόρο Ορθοδοξίας, ώστε να μην φοβούνται και να αγωνίζονται υπέρ της Αληθείας.

Γένοιτο!

• [1] https://orthodoxostypos.gr
• [2] https://youtu.be
• [3] https://katanixi.gr
• https://opaidagogos.blogspot.com

«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

 

«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 61ο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΥΠΟΘΕΣΗ

Από παιδί θυμάμαι το Μεγάλο Σάββατο πριν από την Ανάσταση να παίζεται στην τηλεόραση η ελληνική ταινία «Αλίμονο στους νέους». Τι περίεργο πράγμα! Είμαστε στο 2026 και η ίδια ταινία, ηλικίας 65 ετών, εξακολουθεί να προβάλλεται σε διάφορα κανάλια, και μάλιστα όχι μόνο το Μεγάλο Σάββατο, αλλά και την Κυριακή του Πάσχα.

Στιγμιότυπο από την ταινία «Αλίμονο στους νέους», η οποία προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 την Κυριακή του Πάσχα, 12/4/2026

Η υπόθεση αυτής της χιλιοπαιγμένης ταινίας, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Σακκελάριου-Γιαννακόπουλου, είναι πασίγνωστη:

Σε μια παραλλαγή του μύθου του Φάουστ, ο ηλικιωμένος Ανδρέας (Δημήτρης Χορν), δέχεται να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο, προκειμένου να ξαναγίνει νέος.

Σημειωτέον ότι, για το καλό της πατρίδος, με τον διάβολο θα συνεργάζονταν, κατά θλιβερή ομολογία τους, και ονομαστοί πολιτικοί που είναι γνωστοί ανθέλληνες ή αυτοδιαφημιζόμενοι «πατριώτες».

Πράγματι, ο διάβολος επαναφέρει τον Ανδρέα στην ηλικία των 30 ετών, αλλά τον εξοπλίζει με την ισχνή «κάβα» των 30.000 δραχμών. Διαθέτοντας το πολυπόθητο ηλικιακό προσόν, καταφέρνει να γοητεύσει τον ερωτικό του στόχο, δηλ. την όμορφη νεαρά Ρίτα (Μάρω Κοντού).

Εξαιτίας, όμως, της οικονομικής δυσπραγίας του, ο τριαντάχρονος Ανδρέας αδυνατεί να συναγωνισθεί τον ευκατάστατο γερομπαμπαλή (γείτονα και φίλο του) Αγησίλαο (Σπύρο Μουσούρη), ο οποίος καταφέρνει να αποσπάσει το «ναι» της Ρίτας και της μητέρας της (Σμάρω Στεφανίδου) σε γάμο της ευειδούς νεαράς μετά του ευπόρου γέροντος.

Όταν ο Ανδρέας βλέπει ότι τα πράγματα εξελίσσονται άσχημα γι’ αυτόν, αποκαλύπτεται στον Αγησίλαο, ο οποίος του αναγγέλλει τα κακά μαντάτα:

«Το κοριτσάκι το λιγουρεύαμε και οι δύο. Εσύ σαν όπλο διάλεξες τα νιάτα, εγώ το χρήμα. Και σε νίκησα!».

Όλα αυτά, όμως, εκτυλίσσονται μέσα στο όνειρο που βλέπει ο Ανδρέας, καθώς έχει αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα του λίγη ώρα πριν από την Ανάσταση. Όταν ξυπνά, πληροφορείται από τον Αγησίαλο ότι έχει πάρει την απόφασή του να ζητήσει σε γάμο την Ρίτα, οπότε, για να τον σαμποτάρει, προσφέρεται να δώσει κάθε αναγκαία οικονομική βοήθεια στον νεαρό σωφέρ του (Ανδρέα Ντούζο), προκειμένου να μπορέσει να νυμφευφθεί την αγαπημένη του Ρίτα, η οποία μέχρι τότε ήταν διστακτική λόγω της φτώχειας του νεαρού.

ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτή η ταινία φτιάχτηκε εξ υπαρχής για να υπονομεύει διαχρονικά και ύπουλα, μέσω του κινηματογράφου, το φιλάνθρωπο θαύμα της Ανάστασης, η οποία επέφερε την μεγαλοπρεπή και ανεπανάληπτη ήττα του διαβόλου. Διότι ο κύριος Αντρέας, όλως τυχαίως, βλέπει το φαουστικό του όνειρο λίγη ώρα προτού ακουσθεί το «Χριστός Ανέστη».

Έτσι, οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της κινηματογραφικής Νέας Εποχής δημιούργησαν και την δικαιολογητική αφορμή, ώστε η συγκεκριμένη ταινία να προβάλλεται τουλάχιστον κάθε Μεγάλο Σάββατο, λίγη ώρα προτού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες!

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η Τέχνη μοιάζει να υπηρετεί τον διάβολο και να πολεμά τον Χριστό! Είναι πολλά τα σημάδια εκείνα που δείχνουν ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος λειτούργησε ως δίστομο εργαλείο του εωσφορικού κινήματος της Νέας Εποχής με στόχο την άλωση του μυαλού του χριστιανού τηλεθεατή:

Από την μία πλευρά, το πολυπλόκαμο αυτό κίνημα θέλει να τον βρεφοποιεί καθιστώντας τον ευχερώς χειραγωγήσιμο σε κάθε είδους προπαγάνδα, και από την άλλη πλευρά θέλει να τον αποχριστιανοποιεί ολίγον κατ’ ολίγον, χύνοντας το αντι-ορθόδοξο δηλητήριο διά της επαναληπτικής προβολής των ίδιων προπαγανδιστικών ταινιών σε συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου.

Κατά τούτο, οι ελληνικές αυτές ταινίες λειτουργούν σαν αντι-ευαγγελικός λόγος: Όπως η Καινή Διαθήκη περιέχει αναρίθμητα διδακτικά χωρία αλλά η Εκκλησία μας έχει επιλέξει να ακούγονται μόνο κάποια από αυτά, προφανώς τα πλέον χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά της ορθόδοξης διδασκαλίας, έτσι και ο ελληνικός κινηματογράφος από τις χιλιάδες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1950 και 1970 επιλέγει πάντοτε μόνο εκείνες τις ταινίες που έχουν την πιο διαβρωτική επίδραση κατά της Ορθοδοξίας!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η ταινία «Αλίμονο στα νιάτα» είναι ό,τι η «Μανταλένα» για τα Θεοφάνεια1, δηλ. μία ακόμη επίθεση του νεοεποχίτικου κινηματογράφου ενάντια στην ορθόδοξη πίστη.

---

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται μόλις σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

1

«Μανταλένα»: Το ετήσιο νεοεποχίτικο αγκάθι της εορτής των Θεοφανείων

Konstantinos Vathiotis

·

6 Ιαν

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Πηγή: https://agonasax.blogspot.com