Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!

Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.  

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.

Συμφέροντα για να πετροβολούν την Ορθοδοξία, υπάρχουν πάντα άφθονα. Πάρτε κόσμε. Άλλος θέλει να βρεθεί το βιβλίο του στο μπροστά σταντ του βιβλιοπωλείου, άλλος για να βρει ακόλουθους για τη νεοπαγανιστική ομάδα του, άλλος για να ξαραχνιάσει τη Μαρξιστική φαντασίωση του, άλλος για να κατευνάσει τη συνείδηση του και άλλος για να «αφυπνίσει» το κοινό του ως απομίμηση του Λιαντίνη. Ένα ετερόκλητο σμήνος από αλογόμυγες που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν βουίζουν και τσιμπάνε τα οπίσθια της επικαιρότητας.

Έκαναν τη ζακέτα εθνικό ζήτημα!

Αυτό που έκανε τους θεομάχους να αφρίσουν, ήταν η υποδοχή ενός ιερού κειμηλίου στον Άγιο Δημήτριο Σιδηροκάστρου, που συγκεκριμένα ήταν μια ζακέτα που φορούσε ο Άγιος Παΐσιος. Και τι δεν είπαν - σκούζοντας - τα «τελώνια» του διαδικτύου, τόσο στα ΜΚΔ – όσο ακόμα και ενημερωτικές ιστοσελίδες περιωπής! «Μεσαίωνας», «σκοταδισμός», «ειδωλολατρία», «γίναμε Ιράν», «οι παπάδες κοροϊδεύουν τα πρόβατα», «πώς κατάντησε έτσι η Ελλάδα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου…» και λοιπά.

Κοροϊδεύουν την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου αυτοί που θεοποιούν έναν αρχαίο πολιτισμό που προσκυνούσε είδωλα, μάρμαρα, φαλλούς, ξόανα, λίθους, στήλες, δέντρα, ποτάμια, στοιχεία της φύσης. Μιλούν για «σκοταδισμό» αυτοί που ξεπλένουν μια θρησκεία μαγικών αναθημάτων, λαϊκών καταρών και «δεσιμάτων», οργιαστικής μαντείας, συμπαθητικής μαγείας, ακόμα και ανθρωποθυσιών. Μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό μουσείο της χώρας μας, αρκεί για του λόγου το αληθές. Από την άλλη τα «ορφανά» του Στάλιν, κάνουν ότι δεν θυμούνται ότι μουμιοποίησαν τον Λένιν για να τον λατρεύουν ως «άγιο», κάνουν ότι δεν θυμούνται τις «αγιογραφίες» του πατερούλη Στάλιν, το «ιερό» περίστροφο του Μπελογιάννη, τα «κόκκινα ευαγγέλια» του Μαρξ, του Ένγκελς και του Λένιν.

Σε μια εποχή που ξοδεύονται εκατομμύρια σε δημοπρασίες για να αποκτήσει κάποιος από το γάντι του Μάικλ Τζάκσον μέχρι το χρησιμοποιημένο χαρτομάντηλο της Σκάρλετ Γιόχανσον και από το μπουκάλι με νερό που είχε πιεί ο Έλβις Πρίσλεϊ μέχρι το δόντι του Φρέντι Μέρκιουρι, σκυλιάζουν επειδή οι Χριστιανοί φυλάνε σαν κειμήλιο ένα ρούχο του Αγίου Παϊσίου. Όχι για να το πουλήσουν στις αγορές της ματαιοδοξίας, αλλά για να εκφράσουν την αγνή αγάπη τους στον Άγιο, όπως ο καθένας κρατάει ενθύμια από αγαπημένα του πρόσωπα: φωτογραφίες, αντικείμενα, ρούχα, κοσμήματα κλπ.

Ένα ρούχο του Αγίου Παϊσίου είναι κομμάτι του αγιασμένου βίου του, έχει συναισθηματική και ιστορική αξία. Επιπλέον έχει και πνευματική αξία, ως αντικείμενο αναφοράς στον άθλο του, τα λόγια του, το κάλεσμα του να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του. Γι’ αυτόν τον λόγο τιμούμε και όπλα ηρώων και τα βλέπουμε με ανατριχίλα στα μουσεία. Μόνο που ο «Ασυρματιστής του Θεού» πολέμησε τον «άρχοντα του κόσμου τούτου» με όπλο ένα κομποσχοίνι και στολή «πολέμου» ένα τριμμένο ράσο.

Άλλο «προσκυνώ» - Άλλο «λατρεύω»

Οι θεομπαίχτες που προφανώς λύσσαξαν για άλλη μια χρονιά με τα πλήθη που τίμησαν τον Άγιο στον τάφο του, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι άλλο πράγμα σημαίνει η λέξη «προσκυνώ» και άλλο η λέξη «λατρεύω». Το «προσκυνώ» (προς+κυνώ) σημαίνει «πλησιάζω και φιλώ». Το «λατρεύω» προέρχεται από το ουσιαστικό «λάτρις» (ο υπηρέτης) και το «λάτρον» (ο μισθός) και σημαίνει «υπηρετώ έναν κύριο» και «εργάζομαι για τον μισθό». Οι Χριστιανοί λοιπόν προσκυνούν (δηλαδή ασπάζονται) λείψανα και άλλα ιερά αντικείμενα ως πράξη σεβασμού, αλλά λατρεύουν ΜΟΝΟ τον Κύριο και Θεό, Ιησού Χριστό. Πόσο πιο απλά να το εξηγήσουμε για να το καταλάβουν κάποιοι ανεγκέφαλοι;

Και μιλώντας για ανεγκέφαλους, εννοείται ότι ο νευρασθενικός Τατσόπουλος έδωσε για άλλη μια φορά «μάχη με το κατεστημένο» ανοίγοντας μέτωπο με τη ζακέτα. Αυτός ο μαϊντανός που φυτρώνει μόνο στην κοπριά που παράγει ο νους του, ήταν βέβαιο ότι θα έψαχνε εκ νέου πελατεία για να «προσκυνήσει» τα βιβλία του. Ο άνθρωπος που στηρίζει τα σύγχρονα ιατρικά «Άουσβιτς» της βιομηχανίας των ευθανασιών, θέλει να μας πείσει ότι ενδιαφέρεται να μας ανοίξει τα μάτια για το… καλό μας. Θα εκπολιτιστούμε αν δεν προσκυνούμε ζακέτες, αλλά για να φτάσουμε στο υψηλό επίπεδο του Τατσόπουλου θα πρέπει να ξαποστέλνουμε και τους πονεμένους ανθρώπους μας σε θαλάμους εξόντωσης. Απαύγασμα πολιτισμού.

Είναι φοβερό ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν σκοπό ζωής το να γαβγίζουν ακατάπαυστα για κάτι το ανύπαρκτο (για εκείνους). Η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής αγιότητας του Αγίου Παϊσίου είναι ότι 32 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να «καίει» τους δαιμονόπληκτους. Όσοι τρίζουν τα δόντια για τα σεβάσματά μας, ας πάρουν... ζακέτα μαζί τους γιατί τους βλέπω να ξεχειμωνιάζουν πάλι στην προσπάθεια να κάνουν μια τρύπα στο νερό...

sportime.gr 13/07/2026

https://www.impantokratoros.gr

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

 

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

                             

     Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

(Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία, πού ἔγινε στήν Φλώρινα τήν 24.2.1985)

Ἡ κρίσις εἶνε προνόμιο τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο αὐτός, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ 'δωσε ὁ Θεός, κρίνει, κάνει διάκρισι, ξεχωρίζει. Ἐξετάζει, βγάζει συμπεράσματα καὶ ἀποφασίζει. Κοσκινίζει τὰ πράγματα καὶ διακρίνει μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, ἀληθείας καὶ ψεύδους, δικαίου καὶ ἀδικίας, ἀγάπης καὶ μίσους, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. Προσὸν τοῦ ἀνθρώπου ἡ κρίσις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν λειτουργεῖ πάντοτε ὀρθά. Ὅταν ἡ κρίσις γίνεται ἐμπαθής, τότε σφάλλει. 

      Ἑπομένως ἡ κρίσις δὲν εἶνε κατάκρισις. Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ ἔλεγχος δὲν εἶνε κατάκρισις. 

Τί θὰ πῇ ἔλεγχος; Ἔλεγχος θὰ πῇ παρατήρησις ἢ ὑπόδειξις ἢ ἐπίπληξις, ποὺ πρέπει νὰκάνουμε σὲ κάποιον ἀδελφό μας ἐὰν ἔχουμε ἀγάπη. Τὸ λέει ὁ Χριστός• Βλέπεις τὸν ἄλλο νὰ σφάλλῃ; Ἂν λοιπὸν τὸν ἀγαπᾶς, πλησίασέ τον καὶ ὑπόδειξέ του ποῦ σφάλλει. Σὲ ἄκουσε; τὸν ἔσωσες• δὲν σὲ ἄκουσε; ἔ, αὐτὸς θὰ ἔχῃ τὸ κρίμα (βλ. Ματθ. 18,15-17). Ὁ ἔλεγχος λοιπὸν ὄχι μόνο ἐπιτρέπεται ἀλλὰ καὶ ἐπιβάλλεται ὡς ἱερὸ καθῆκον. Πότε; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχῃ κάποια ἐξουσία (γονέας, δάσκαλος, ἀξιωματικός, ἐπίσκοπος, παπάς κ.ἄ.)  καὶ ἀπὸ αὐτὸν ἐξαρτῶνται ἄλλοι.

        Ἀλλὰ τότε τί εἶνε κατάκρισις; Κατάκρισις δὲν εἶνε κρίσις, δὲν εἶνε ἔλεγχος• ἀλλὰ τί εἶνε; 

Εἶνε κακία. Γιατί κακία; Ὅταν συναντηθῇ κάποιος μὲ τὸ φίλο του, ἐνῷ ὑπάρχουν τόσα ἄλλα νὰ ποῦν, αὐτὸς ἀρχίζει νὰ σκαλίζῃ τὴν «κοπριά», τὰ ἐλαττώματα τοῦ ἄλλου. Ξέρεις τί ἔκανε ἡ γυναίκα του, τὸ παιδί του, ἡ κόρη του;… Κι ἀρχίζουν τὸ «σκαλιστήρι» καὶ τὸ «πριόνι», καὶ βγάζουν ἀποφάσεις. Καὶ ὄχι μόνο γιὰ πραγματικὰ ἀλλὰ καὶ γιὰ φανταστικὰ ἐλαττώματα.

Εἶνε ἀκόμα ἀδικία. Διότι ὅταν κατακρίνῃς, στήνεις «δικαστήριο», ποὺ δικάζει κάποιον ἀπόντα καὶ ἀνυπεράσπιστο. Αὐτὸ εἶνε ἄδικο. 

Εἶνε ἐπίσης ὑποκρισία. Διότι ἐσὺ ποὺ κρίνεις τί εἶσαι; προφήτης, πατριάρχης, ἐπίσκοπος, ἄγγελος; Ἄνθρωπος εἶσαι. Ἔχει ἐκεῖνος ἐλαττώματα, ἐσὺ δὲν ἔχεις; Αὐτὸς εἶνε μαῦρος, ἐσὺ παριστάνεις τὴ λευκὴ περιστερά;

Εἶνε τέλος ἄγνοια. Ἂν νομίζῃς ὅτι ἐσὺ δὲν ἔχεις ἐλάττωμα, ἀγνοεῖς τὸν ἑαυτό σου. Ἀντὶ νὰ ψάχνῃς νὰ βρῇς ἐλαττώματα στὸν ἄλλο, ἐρεύνησε τὸν ἑαυτό σου καὶ τότε θὰ βρῇς ἄφθονο ὑλικὸ νὰ ἀσχολῆσαι μῆνες ὁλόκληρους. 

Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, κατακρίνει παραλογίζεται. Ὁ Κύριος λέει• «Γιατί βλέπεις τὸ ξυλαράκι  στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, καὶ δὲ βλέπεις τὸ δοκάρι ποὺ εἶνε στὸ δικό σου 

μάτι;» (Ματθ.7,3-5).

Πηγή: https://agonasax.blogspot.com

 

Η Αγία Ευφημία και το Θαύμα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (video)

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

Γέροντα πως είναι ο Θεός; – Άγιος Παΐσιος

 

Γέροντα πως είναι ο Θεός; – Άγιος Παΐσιος

Ο κ. Αθανάσιος Ρακοβάλης περιγράφει ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που του έκανε ο Άγιος Παΐσιος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους από το Άγιον Όρος στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Θα σας πω τώρα ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που μου ‘κανε λίγο πριν πεθάνει.
Τον έβγαζα από το Άγιο Όρος και πηγαίναμε στη Σουρωτή με το αυτοκίνητό μου. Είναι μία απόσταση περίπου δύο – τρεις ώρες με το αυτοκίνητο, εξαρτάται πόσο τρέχεις. Στο δρόμο συζητούσαμε εκεί πέρα, λέγαμε διάφορα και κάποια στιγμή τον ρώτησα, του λέω, βρε Γέροντα πώς είναι ο Θεός; Πες μου λίγο για τον Θεό. Πώς είναι ο Θεός;
Τι του ζήτησα εγώ τώρα. Του ζήτησα να μου πει λίγα λόγια. Ότι ο Θεός είναι έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Αυτός δεν απάντησε. Έσκυψε λίγο το κεφάλι του και προσευχήθηκε. Λίγο. Λιγότερο από ένα λεπτό.
Και τότε ξαφνικά άνοιξε ο ουρανός, άνοιξε η ψυχή μου. Οδηγούσα και ήμασταν μάλιστα πάνω σε ένα σημείο με στροφές και ξαφνικά άρχισα να νοιώθω το Θεό. Μέσα στο αυτοκίνητο, έξω στους λόφους, πάνω στα αστέρια, στο γαλαξία, ένοιωθα παντού το Θεό.
Γιατί εγώ είχα μια αγωνία με τα πράγματα του κόσμου .. αλλά κατάλαβα ότι όλα είναι στα χέρια του Θεού. Τίποτα δεν κουνιέται, ούτε το παραμικρό φύλλο, χωρίς τη θέληση του Θεού.
Τι να πρωτοθαυμάσω από αυτό το γεγονός! Έχουν περάσει τόσα χρόνια και λέω: μα ποιος ήταν ο Γέροντας! τι παρρησία είχε στο Θεό! Με μία μικρή προσευχή να μπορεί να δίνει τέτοια δώρα!
Είναι δύσκολο να μιλάς για έναν Άγιο. Πρέπει λένε να είσαι Άγιος για να μιλήσεις για έναν άλλον Άγιο. Δηλαδή, πρέπει κάποιος άνθρωπος να έχει μια εμπειρία από τη χάρη του Θεού. Αν δεν υπάρχει αυτή η εμπειρία καταντάνε απίστευτα αυτά τα πράγματα. Ακούγονται στα αυτιά των ανθρώπων υπερβολικά.
Στα δικά μου τα αυτιά αυτά που σας λέω είναι πολύ λίγα.

Πηγή: https://romioitispolis.gr/

Σκόπια: Οἱ ξεχασμένοι ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος Ἕλληνες τοῦ Πέχτσεβο

 

Σκόπια: Οἱ ξεχασμένοι ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος Ἕλληνες τοῦ Πέχτσεβο

"Πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ Πέχτσεβο, κατενθουσιασμένοι ἀπὸ τὴν φιλοξενία, τοὺς ἐπισκεφθήκαμε γιὰ τὰ ἀποχαιρετιστήρια δῶρα καὶ μᾶς ἀντάμειψαν μὲ τὰ τραγούδια τους σὲ σπαστὰ Ἑλληνικὰ ποὺ πρόφθασαν νὰ μάθουν, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τὶς ἀδελφές". 
Τὸ Πέχτσεβο εἶναι ἕνας ὀρεινὸς οἰκισμός, σὲ ὑψόμετρο 1158 μέτρων, στὰ νότια τοῦ γειτονικοῦ κράτους κοντὰ στὰ σύνορα μὲ τὴν Βουλγαρία. 
Μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν βάση τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης ὅταν ἔφυγαν οἱ μουσουλμᾶνοι τῆς περιοχῆς τὸ 1924 ἐγκαταστάθηκε σὲ αὐτὸ μία μεγάλη ὁμάδα Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν περιοχή τῆς Καλλίπολης τῆς ἀνατολικῆς Θράκης. 
Ἔχουν δημιουργήσει καὶ σύλλογο μὲ τὴν ἐπωνυμία «Σύλλογος Ἑλλήνων τοῦ Πέχτσεβο «Καλλίπολις»... 

Γιὰ νὰ μὴν ἀποκοποῦν ἀπὸ τὶς ρίζες τους ζητοῦν τὴν μόνιμη πραγματοποίηση μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας στὸ Πέχτσεβο, ὑποτροφίες σὲ παιδιὰ τῆς κοινότητας νὰ σπουδάσουν στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπόκτηση Ἑλληνικοῦ διαβατηρίου, ποὺ δὲν τοὺς δίνει τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἐνῷ τούς τὸ προσφέρει εὐκολότατα ἡ Βουλγαρία. 
Ὁμάδες πολιτῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα βοηθοῦν κατὰ καιρούς, ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους, τὴν πραγματοποίηση μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας ἀλλὰ ἡ ὑποστήριξη τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους γενικὰ εἶναι ἐλάχιστη ἕως ἀνύπαρκτη. 
Φέτος ὁμάδα πολιτῶν ξεκίνησε μία νέα προσπάθεια προσέγγισης καὶ πραγματοποίησης τῶν μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας. 

Στὰ πλαίσια τῆς προσέγγισης αὐτῆς τὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Ἰουνίου 2026, παιδιὰ καὶ ἐνήλικες, μέλη τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τοῦ Πέχτσεβο, φιλοξενήθηκαν στὶς κατασκηνώσεις τῆς «Λυδίας» στὴν Ἀσπροβάλτα γιὰ μπάνια. 

Πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ Πέχτσεβο, κατενθουσιασμένοι ἀπὸ τὴν φιλοξενία, τοὺς ἐπισκεφθήκαμε γιὰ τὰ ἀποχαιρετιστήρια δῶρα καὶ μᾶς ἀντάμειψαν μὲ τὰ τραγούδια τους σὲ σπαστὰ Ἑλληνικὰ ποὺ πρόφθασαν νὰ μάθουν, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τὶς ἀδελφές. 

‘Ἔδεσσα 30 Ἰουνίου 2026 
Δήμ.Γιουματζίδης 
macedon.dg@gmail.com

echedoros

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

ΕΣΚΑΣΕ ΤΩΡΑ γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν νέα ταυτότητα

 

ΕΣΚΑΣΕ ΤΩΡΑ γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν νέα ταυτότητα

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

 

Δαιμονόπληκτοι ή δαιμονολάγνοι;

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος - θεολόγος

Δαιμονόπληκτοι ἢ δαιμονολάγνοι;

Ὁ Κύριος, μετὰ ἀπὸ τὸ γαλήνεμα τῆς θαλάσσης, περνάει «εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν» (Ματθ. η’ 28 - θ’ 1), σὲ χώρα ὅπου κατοικοῦν εἰδωλολάτρες, γιὰ νὰ δείξῃ στοὺς μαθητές Του καὶ στοὺς ὑπολοίπους Ἰουδαίους ὅτι, παρ’ ὅλον ποὺ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἰουδαῖοι δυσκολεύονται ἢ καὶ ἀρνοῦνται νὰ παραδεχθοῦν τὴν θεότητά Του, ἐν τούτοις «τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν καὶ φρίττουσιν» (Ἰάκ., β’ 19).

Πράγματι! Οἱ ἄρρωστοι δαιμονισμένοι, ποὺ τὸν προϋπάντησαν ἐκεῖ, «...ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ;» (Ματθ., η’ 29). Ἂν καὶ υἱοὶ τοῦ σκότους οἱ δαίμονες, ἐν τούτοις ἀναγνωρίζουν τὸν Υἱὸ τοῦ φωτός, τὸν Χριστό. Γνωρίζουν, μάλιστα, αὐτὰ τὰ φοβερὰ καὶ τρομερὰ δαιμόνια, ποὺ βασάνιζαν τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι θὰ ἔρθη καὶ ἡ δική των ὥρα νὰ βασανιστοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο, «ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ (πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα μας) βασανῖσαι ἡμᾶς;» (Ματθ., η’ 29).

Ἐπειδή, ὅμως, δὲν θέλουν -ἀκόμη- νὰ ὑποστοῦν αὐτὸ τὸ μαρτύριο, γι’ αὐτὸ Τὸν ἐκλιπαροῦν, «λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων.» (ὅ. π., 31). Τοῦ ζητοῦν τὴν ἄδεια («ἐπίτρεψον ἡμῖν»!) νὰ πᾶνε, ἀκάθαρτα αὐτά, στὸν φυσικό των χῶρο, στοὺς ἀκαθάρτους χοίρους, ἐὰν δὲν ἔχουν ἄλλη ἐπιλογή («εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς»).

Φοβερό, πράγματι, πάθος ἡ δαιμονοπληξία! Οἱ δαίμονες καταλαμβάνουν, κυριολεκτικά, τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν δυστυχισμένων θυμάτων των καί, ὅπως λέμε, τοὺς ὁρίζουν, τοὺς ἄγουν καὶ τοὺς φέρουν. Τοὺς καθιστοῦν φοβεροὺς καὶ τρομεροὺς στὴν ὄψη («χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης», Ματθ., η’ 28), τοὺς κυριεύουν τὸ σῶμα μὲ τέτοια δύναμη, ποὺ οὔτε καὶ οἱ ἁλυσίδες δὲν μποροῦν νὰ τοὺς κρατήσουν (Μάρκ., ε’ 3), τοὺς καταλαμβάνουν τὸ πνεῦμα, ὥστε νὰ κάνουν ἢ νὰ λένε ἀκατανόητα πράγματα. Κι ὅμως! Ἂν καὶ φαίνεται ὅτι τοὺς ὁρίζουν οἱ δαίμονες, στὴν πραγματικότητα Ἄλλος ὁρίζει καὶ Ἄλλος ἀποφασίζει. Ἐὰν Ἐκεῖνος θέλῃ -καὶ ἀσφαλῶς τὸ θέλει γιὰ τὴν δική μας σωτηρία-, μπορεῖ νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλός.

Οἱ δαιμονισμένοι, βεβαίως, ὅπως καὶ οἱ συγκεκριμένοι τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔχουν καταληφθῆ ἀπὸ «ξένο σῶμα», τὸν διάβολο, δὲν μποροῦν, ὅπως εἴπαμε, νὰ ἔχουν δικό των θέλημα. Δὲν μποροῦν, δηλαδή, νὰ ζητήσουν τὴν θεραπεία των, διότι δὲν τοὺς ἀφήνει τὸ ξένο σῶμα ποὺ ἐνεργεῖ μέσα των. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ Σωτήρας Χριστὸς βλέπει τὸ βάσανό των καὶ τοὺς συμπονεῖ γιὰ τὸ πάθημά των, θέλει νὰ τοὺς βοηθήσῃ, νὰ τούς «καθαρίσῃ» ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία ποὺ εἰσχώρησε μέσα των, εἴτε γιατί δὲν πρόσεξαν οἱ ἴδιοι, εἴτε γιὰ νὰ φανερωθῇ ἡ δόξα Του, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ τοῦ Εὐαγγελίου (Ἰωάν., θ’ 3).

Ἔτσι, ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σώσῃ τοὺς δαιμονισμένους, ἐπέτρεψε στὰ δαιμόνια ποὺ ἔβγαλε ἀπὸ μέσα των νὰ εἰσέλθουν στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων, ὄχι ἀσφαλῶς, γιὰ νὰ κάνῃ τὸ χατήρι τοῦ διαβόλου ἢ γιὰ νὰ καταστρέψῃ τὰ καημένα τὰ ζῶα, ἀλλά, ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες, γιὰ νὰ δείξῃ σὲ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς ἀπίστους, πόσο μεγάλο κακὸ μπορεῖ νὰ κάνῃ ὁ διάβολος στὸν ἄνθρωπο, ἐὰν ὁ τελευταῖος τό «ἐπιτρέψῃ». Φανταστῆτε πόση δύναμη ἀσκοῦσαν πάνω στοὺς δύο δαιμονόπληκτους τὰ φοβερὰ αὐτὰ δαιμόνια, ὥστε νὰ καταπνίξουν δύο χιλιάδες χοίρους (Μάρκ., ε’ 13)! Θὰ μποροῦσαν, δηλαδή, οἱ δυστυχισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι νὰ πέσουν στὸν γκρεμό, στὴν φωτιά, ἀκόμη καὶ νὰ αὐτοκτονήσουν, κυριευμένοι ἀπὸ τὸ πάθος των. Ἀντί, λοιπόν, νὰ ἐπικρίνουμε τοὺς πονεμένους αὐτοὺς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι, ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου, προβαίνουν σὲ τέτοιου εἴδους ἀπονενοημένα διαβήματα, προτιμώτερο εἶναι νὰ προσευχώμαστε στὸν Κύριο τῆς ἀγάπης νὰ τοὺς ἀναλάβῃ καὶ νὰ τοὺς λυτρώσῃ ἀπὸ τὸ πάθος των.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε ποιά στάση κράτησαν τελικὰ οἱ ὑπόλοιποι Γεργεσηνοί (ἢ Γαδαρηνοί) ἀπέναντι σ’ αὐτὸ τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Κυρίου. Ὅταν οἱ χοιροβοσκοὶ ἐπέστρεψαν στὴν πόλη καὶ τοὺς ἀνήγγειλαν τὰ γεγονότα καὶ τὴν σωτηρία τῶν δαιμονισμένων, «πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.» (Ματθ., η’ 34).

Φοβερό, ἀλήθεια, τὸ πάθημα τῶν «ὑγιῶν»! Ἀντὶ νὰ χαροῦν γιὰ τὴν θεραπεία τῶν «ἀρρώστων» ἀδελφῶν των καὶ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Κύριο ποὺ τοὺς λύτρωσε καὶ τοὺς ἴδιους ἀπὸ τὸ οἰκτρὸ θέαμά των (Μάρκ., ε’ 3-5), ἐκεῖνοι θρηνοῦν, ὡς φαίνεται, γιὰ τὴν ἀπώλεια τῶν γουρουνιῶν των -νὰ σημειωθῇ ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες Γεργεσηνοὶ ἀσκοῦσαν παρανόμως ἐμπόριο χοίρων, ἀφοῦ ἡ κατανάλωση τοῦ χοιρινοῦ, ὡς ἀκαθάρτου, ἀπαγορευόταν ἀπὸ τὸν ἰουδαϊκὸ νόμο.

«Καὶ ἐφοβήθησαν», λέει πάλι ὁ Μᾶρκος (ὅ. π., 13). Ἀλλὰ ἀπὸ τί φοβήθηκαν; Φοβήθηκαν μήπως χάσουν τὰ παράνομα κέρδη των, καὶ δὲν φοβήθηκαν, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σταματήσουν τὴν παρανομία. Τελικά, ποιός ἦταν περισσότερο κατειλημμένος ἀπὸ δαιμόνια; Οἱ δύστυχοι πρώην δαιμονόπληκτοι ἢ μήπως οἱ δαιμονολάγνοι συγχωριανοί των Γεργεσηνοί, ποὺ εἶχαν καταληφθῆ ἀπὸ τὸ ἀθεράπευτο πάθος τῆς φιλαργυρίας καὶ δὲν θέλησαν νὰ θεραπευτοῦν, ἐνῷ τοὺς δόθηκε ἡ εὐκαιρία ἀπὸ τὸν μόνον «ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων» Κύριο;

Νὰ προσέξωμε, λοιπόν, καὶ μεῖς οἱ ὑπόλοιποι μήπως, ἀγκυλωμένοι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς κακές μας ἐπιθυμίες, ἀντὶ νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν λύτρωσή μας, φοβώμαστε μήπως χάσωμε τὰ δαιμόνιά μας (!), τὰ περιττὰ χρήματα, τὰ παράνομα κέρδη, τὴν περίοπτη κοινωνική μας θέση, τὰ φιλήδονα πάθη μας. Τὸ χειρότερο δέ, ὅταν βλέπωμε ἄλλους δυστυχεῖς ἀδελφούς μας νὰ ἀπαλλάσσωνται ἀπὸ τὰ δικά των πάθη - δαιμόνια, νὰ μὴν χαιρώμαστε, ἀλλὰ νὰ φοβώμαστε μήπως πάθωμε καὶ ἐμεῖς τὸ ἴδιο, μήπως λυτρωθοῦμε δηλαδὴ ἀπὸ τὰ σατανικά μας πάθη! Φοβερώτερο, τελικά, καὶ ἀπὸ τὴν δαιμονοπληξία εἶναι ἡ δαιμονολαγνεία, ἡ λατρεία τῶν παθῶν μας καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς σωτηρίας μας.

Ἐάν, ὅμως, ἐμπιστευτοῦμε τὸν Κύριο καὶ τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς θεραπεύση ἀπ’ ὅ τι ἁμαρτωλὸ μᾶς κυριεύει, τότε θὰ νοιώσουμε καὶ ἐμεῖς ἀληθινὰ ξαλαφρωμένοι, σὰν τόν «σωφρονοῦντα καὶ ἱματισμένο» πρώην δαιμονισμένο, καὶ θὰ Τὸν παρακαλοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ μείνωμε κοντά Του (Μάρκ., ε’ 15-18), ὥστε νὰ εὕρωμε, μὲ τὴν χάρη Του, καὶ τὴν αἰωνία λύτρωση καὶ σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr