Μεγάλη Τρίτη: Το τροπάριο της Κασσιανής – Ποια ήταν η Αγία Κασσιανή

• 
  
• 
  

Μεγάλη Τρίτη σήμερα με το υπέροχο τροπάριο της Κασσιανής να ψέλνεται στις εκκλησίες.

Και σκεφτήκαμε τον Φώτη Κόντογλου, αυτό τον εξαίρετο λογομάστορα και αγιογράφο που έγραφε μια σειρά κυριακάτικων άρθρων για το Πάσχα στην εφημερίδα «Ελευθερία» (1950-1963) και τα οποία κυκλοφορούν με τίτλο «Χριστός Ανέστη» από τις εκδόσεις «Αρμός». Ας γευθούμε λοιπόν το λόγο του γύρω από την Κασσιανή και το τροπάριό της:

«Το τροπάρι της Κασσιανής είναι πολύ αγαπημένο από τον ορθόδοξο λαό μας· πάνε να το ακούσουνε και άνθρωποι που δεν πηγαίνουνε ποτέ στην εκκλησιά. Σε τούτο συντελεί η έμπνευση με την οποία είναι γραμμένο, και το πάθος της αμαρτωλής που μετανοιώνει, καθώς κι η ιστορία της Κασσιανής που το σύνθεσε. Αλλά προπάντων, κατά την ιδέα μου, συγκινούσε τον κόσμο η μουσική του, πούναι αργή και μεγαλοπρεπής· γιατί οι δάσκαλοι της εκκλησιαστικής μουσικής μας το τονίσανε με ξεχωριστή αγάπη και φροντίδα. Πλην αυτό μπορεί να το πη κανένας για τα περασμένα χρόνια· τώρα, δε μπορώ να καταλάβω τι ακούνε στις περισσότερες εκκλησίες που το ψέλνουνε, ή καλύτερα που το τραγουδούνε με κάποιον τρόπο αυτοσχέδιο, με μια μουσική τάχα ευρωπαϊκή, που τη φτιάνουνε άνθρωποι χωρίς χριστιανική κατάνυξη και χωρίς κανένα μουσικό αίσθημα, αλλά με κείνη τη νεκρή και ψεύτικη αντίληψη της μουσικής, που θαρρούνε πως είναι η μουσική που ταιριάζει στην εποχή μας…

Ετσι λοιπόν και το τροπάρι της Κασσιανής, σε πολλές εκκλησίες ελληνικές ψέλνεται αγνώριστο, «μονδέρνο». Ο κάθε «νεωτεριστής» ψάλτης ντύνει την καϋμένη την Κασσιανή με ό,τι ρούχα του κατέβη στο κεφάλι, άλλος τη μασκαρεύει σαν τραγουδίστρια της οπερέτας, άλλος σαν αισθηματολογική κυρία της πιο μπουνταλάδικης ρομαντικής αναλατοσύνης, κι οι πιο πολλοί σαν μοντέρνα θεατρίνα: Η καλλιτεχνία, κύριε, έχει πέραση σήμερις! Ο κόσμος ζητά κατιτίς μονδέρνο στην εκκλησία. Περάσανε εκείνα τα κομπογιαννίτικα… Κι όλα αυτά τα κάνει από φόβο μην τον πούνε βλάχο και καθυστερημένον. Τα πάντα γίνονται ολοκαύτωμα στο βωμό της βλακείας και της ψωροπερηφάνειας… 

Ο βίος της

Η Κασσιανή ή Κασσία ή Ικασία, έζησε στα χρόνια που βασίλευε στην Πόλη ο Θεόφιλος, από τα 829 έως 842 μ.Χ. Βαστούσε από αρχοντικό σπίτι, και γι αυτό ήτανε ανάμεσα στις πιο όμορφες και στις πιο σπουδασμένες παρθένες, που μαζευτήκανε στο παλάτι, για να διαλέξη ο βασιλιάς την καλύτερη για γυναίκα του. Αλλά έχασε την κορώνα από την εξυπνάδα της, γιατί περνώντας ο βασιλιάς από μπροστά της, τον σταμάτησε ή εμορφιά της κι η σεμνότητά της. Και για να χαριεντισθή μαζί της, της είπε «Από τη γυναίκα πηγάσανε τα κακά», θέλοντας να πη πως η Εύα έφερε την κατάρα στους ανθρώπους. Κι η Κασσιανή του αποκρίθηκε «Αλλά κι από τη γυναίκα πηγάσανε τα καλύτερα» θέλοντας να πη πως η Παναγία έφερε στον κόσμο τη σωτηρία. Τότε ο Θεόφιλος, κρίνοντας πως ήτανε πολύ έξυπνη για να την πάρη γυναίκα, έδωσε το μήλο στη Θεοδώρα, και τη στεφανώθηκε.

Η Κασσιανή φόρεσε το ράσο, κι έχτισε ένα μοναστήρι, που σωζότανε μέχρι τα τελευταία χρόνια του βυζαντινού κράτους και λεγόταν Ικάσιον και κει πέρασε τη ζωή της, με νηστεία και με μεγάλη ευλάβεια. Το αγαπημένο έργο της ήτανε το διάβασμα και το γράψιμο. Ανάμεσα στα τροπάρια που έγραψε, το τροπάρι της αμαρτωλής γυναίκας είναι το πασίγνωστο, που το είπανε «της Κασσιανής το τροπάρι», και το ψέλνουνε τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ. Στα καλά χρόνια μαζευόντανε κοντά στον ψάλτη βοηθοί και κανονάρχοι και το ψέλνανε με μεγάλη κατάνυξη· ο κόσμος έκλαιγε, πολλές φορές κλαίγανε κι οι ψαλτάδες. Τώρα πού τέτοια πράγματα! Πώς να κλάψης ακούγοντας έναν ψάλτη νερόβραστον, άνοστο θεατρίνο δίχως καρδιά;

Το τροπάρι

Λοιπόν το τροπάρι της Κασσιανής λέγει: «Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη. Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας. Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης. Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν τ’ άκουσε η Εύα να περπατάνε κατά το δειλινό, από το φόβο της κρύφτηκε. Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος».

Λένε οι ιστορικοί για τη φράση «Αυτά τα ποδάρια» κ.λπ. που είναι στη μέση του τροπαριού, πως είναι γραμμένη από το Θεόφιλο. Γιατί ο βασιλιάς θέλησε ύστερα από χρόνια να κάνη περιοδεία στα μοναστήρια. Και σαν πήγε στο μοναστήρι της Κασσιανής, ζήτησε να τον πάνε στο κελλί της. Και σαν άκουσε τα πατήματά του αυτό το θρηνητικό αηδόνι, έφυγε τρομαγμένο και κρύφτηκε στο προσευχητάριό της. Κι ο Θεόφιλος, μπαίνοντας στο κελλί, είδε απάνω στο αναλόγιο που έγραφε η Κασσιανή ένα χαρτί με το τροπάρι τούτο μισογραμμένο, γιατί κείνη την ώρα τόγραφε. Και διαβάζοντάς το ο βασιλιάς, συγκινήθηκε, και πήρε το φτερό κι έγραψε: «Αυτά τα ποδάρια άκουσε η Εύα να περπατάνε κατά το δειλινό, κι από το φόβο της κρύφθηκε», υπονοώντας πως η Κασσιανή άκουσε το περπάτημά του και κρύφθηκε τρομαγμένη…

Η Κασσιανή φαίνεται πως μελοποιούσε η ίδια τα υμνολογήματά της, κατά την τότε συνήθεια. Εγραψε και πολλά άλλα, κυρίως «Κανόνας», όπως λέγονται οι Καταβασίες. Από δαύτους ο πιο ωραίος είναι ο Κανόνας που ψέλνεται το Μεγάλο Σάββατο, το «Κύματι θαλάσσης» και που ευωδιάζει από αγνότητα παρθενική κι από κάποια πνοή αθανασίας: «Εκστηθι φρίττων ουρανέ, και σαλευθήτωσαν τα θεμέλια της γης· ιδού γαρ εν νεκροίς λογίζεται ο εν υψίστοις οικών, και τάφω σμικρώ ξενοδοκείται· ον παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας». Εγραψε και τα κατανυκτικά δοξαστικά, που ψέλνουνε στον εσπερινό των Χριστουγέννων και στο Γενέσιον του Προδρόμου, καθώς και τα στιχηρά στους μάρτυρες Σαμωνά, Αβιβον, Ευστράτιον και Αυξέντιον».

πηγή: http://anavaseis.blogspot.gr

https://simeiakairwn.gr

Eν μέσω πολέμου εορτάζεται η Κυριακή των Βαΐων στα Ιεροσόλυμα (Βίντεο)

Eν μέσω πολέμου εορτάζεται η Κυριακή των Βαΐων στα Ιεροσόλυμα (Βίντεο)

Πανηγυρική η σημερινή ημέρα για τους απανταχού Ορθοδόξους καθώς εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

Εν μέσω του πολέμου στο Ιράν το ΕΡΤnews βρέθηκε έξω από τον Πανάγιο Τάφο και κατέγραψε το τελετουργικό της Κυριακής των Βαΐων. Οι κληρικοί, συνοδεία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, κρατώντας βάγια στα χέρια διέσχισαν τα σοκάκια στην Παλιά Πόλη των Ιεροσολύμων προτού εισέλθουν στο εσωτερικό του ναού για την τέλεση της θρησκευτικής τελετής που σηματοδοτεί την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας.

Πηγή: https://simeiakairwn.gr

Εδώ βέβαια βλέπουμε την αποστολή της ΕΡΤ στο Λίβανο όχι στα Ιεροσόλυμα!!

https://simeiakairwn.gr/https://simeiakairwn.gr/

 

Το παλιό ραδιόφωνο – Όταν ο κόσμος χωρούσε σε ένα κουτί

Δημήτρης Τσιγάρας

Ένα κουτί από ξύλο, δυο κουμπιά που γυαλίζουν από τα δάχτυλα των χρόνων και μια κάθετη βελόνα που γλιστρά αργά πάνω σε άγνωστα ονόματα πόλεων.

Κι όμως, μέσα σ’ αυτή τη μικρή κατασκευή χωρά ένας αιώνας. Ένα κουτί, δυο κουμπιά, μια κάθετη βελόνα κι έγινε ο κόσμος γειτονιά μέσα σ’ έναν αιώνα.

Κλείσε τα μάτια κι άκουσε… Πριν ακόμη φανερωθεί η φωνή, προηγείται ένα ελαφρύ παράσιτο, σαν ανάσα του αέρα.

Είναι το ράδιο των ερτζιανών κυμάτων, στα μεσαία, στα FM και στα βραχέα, που υφαίνει αόρατες γέφυρες ανάμεσα σε τόπους και ανθρώπους.

Από το μικρό ηχείο ξεχύνονται ειδήσεις, μουσικές, ψίθυροι μακρινών πολιτισμών.

Κάθε στροφή του κουμπιού είναι ένα ταξίδι: μια πόλη που ξυπνά, μια θάλασσα που κυματίζει, μια φωνή που βρίσκει τον δρόμο της μέσα από τη νύχτα.

Το παλιό ραδιόφωνο είναι πομπός και αναφλέκτης ονειρικών και μαγικών σκέψεων. Στο ζεστό του φως συγκεντρώνονταν κάποτε οικογένειες, και ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνεται.

Οι ιστορίες που ξεπηδούσαν από μέσα του γίνονταν κοινή μνήμη, κοινός παλμός.

Το ξύλινο περίβλημά του κρατά ακόμη τη σιωπηλή μαρτυρία εκείνων των στιγμών: γέλια, αγωνίες, τραγούδια που ένωναν καρδιές.

Σήμερα, μέσα στην πληθώρα των εικόνων, το παλιό ραδιόφωνο μας θυμίζει τη δύναμη της ακρόασης. Να σταθούμε για λίγο ακίνητοι και να αφήσουμε τον ήχο να πλάσει εικόνες μέσα μας.

Γιατί εκεί, στο σκοτάδι των κλειστών ματιών, γεννιέται ένας κόσμος πιο προσωπικός και αληθινός – ένας κόσμος που συνεχίζει να πάλλεται, όπως τότε, μέσα σε ένα απλό κουτί με δυο κουμπιά και μια κάθετη βελόνα.

Πηγή: Η εφημερίδα του Βαλτινού

Εικόνα από το Pinterest

το «σπιτάκι της Μέλιας»

https://simeiakairwn.gr

 

Ψυχή που γνώρισε τον Κύριο δεν φοβάται τίποτε!

~ Στις 14 Σεπτεμβρίου 1932 έγινε στο Άγιο Όρος δυνατός σεισμός [7 Ρίχτερ]. Έγινε την τετάρτη ώρα της νύχτας [10 μ.μ.], κατά το μέσο της αγρυπνίας της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Βρισκόμουν στους χορούς [που είναι στο αντίστοιχο μέρος του γυναικωνίτη των κοσμικών εκκλησίων], κοντά στο εξομολογητήριο του πάτερ Υφηγουμένου, ο οποίος εκείνη την ώρα βρισκόταν δίπλα μου, έξω από το εξομολογητήριο. Απο το εξομολογητήριο έπεσε ένα τούβλο με ασβέστη.

Στην αρχή φοβήθηκα λίγο, αλλά γρήγορα ησύχασα και λέω στο Γέροντα Υφηγούμενο:

– Να, ο ελεήμων Κύριος θέλει να μετανοήσωμε.

Και βλέπαμε τους μοναχούς και κάτω στο ναό και στους χορούς, κι ελάχιστοι απ’ αυτούς φοβήθηκαν. Περίπου έξι βγήκαν από την εκκλησία, οι άλλοι όμως παρέμειναν στα στασίδια τους κι η αγρυπνία συνεχίστηκε με την καθορισμένη τάξη και τόσο ήρεμα σαν να μην συνέβαινε τίποτε.

Και σκέφτηκα: Πόσο μεγάλη χάρη Αγίου Πνεύματος έχουν οι μοναχοί, ώστε να μένουν ήσυχοι σε τέτοιο σεισμό· γιατί έτρεμαν όλες οι τεράστιες οικοδομές της Μονής [Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό)], έπεφταν οι σοβάδες, κουνιόνταν οι πολυέλαιοι, τα καντήλια και τα μανουάλια και χτυπούσαν στο καμπαναριό οι καμπάνες, χτύπησε ακόμα κι η μεγαλύτερη καμπάνα (σχεδόν δώδεκα τόνοι).

Και σκεφτόμουν: Ψυχή που γνώρισε τον Κύριο δεν φοβάται τίποτε, εκτός από την αμαρτία και προπαντός την αμαρτία της υπερηφάνειας. Γνωρίζει πως ο Κύριος μας αγαπά· κι αν Αυτός μας αγαπά, τότε τι να φοβηθούμε;

Ο ελεήμων Κύριος μας νουθετεί:

– Παιδιά μου, μετανοείτε και ζήτε με αγάπη, γίνετε υπάκουοι και εγκρατείς και μάθετε από μένα την πραότητα και την ταπείνωση, και οι ψυχές σας θα βρουν ανάπαυση.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου ο “Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”. Έκδοση Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας.

ΠΗΓΗ

• https://simeiakairwn.gr

Γερμανία: Ανθίζει η Ορθοδοξία στη χώρα του Νίτσε την ώρα που εκατομμύρια καθολικοί και προτεστάντες εγκαταλείπουν τους ναούς

 

Αδειάζουν τα εκκλησιάσματα των αιρετικών «εκκλησιών» γιατί το νόθο ευαγγέλιο έχει ημερομηνία λήξης - Αντιθέτως η Ορθοδοξία παρουσιάζει αξιόλογη άνθιση

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Εκκοσμίκευση, ακατάπαυστα σκάνδαλα, θεολογικές πλάνες, αιρετικές καινοτομίες, αξιοθρήνητη ιεραποστολή, βλάσφημες επιμειξίες με τον wokeισμό. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που οι δυτικοθρεμμένες «εκκλησίες» στη Γερμανία αποψιλώνονται αφού πέφτουν επάνω τους οι ακρίδες του μηδενισμού.

Όπως μας πληροφορεί η Γραφή, ο ακλόνητος βράχος της μίας και αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι η ανόθευτη πίστη στο Ευαγγέλιο του σωτήρα Χριστού. Όταν ο θεμέλιος λίθος – Χριστός, απορρίπτεται από το οικοδόμημα αιρετικών εκκλησιών, η κατάρρευση είναι προδιαγεγραμμένη. Οι αιρετικές κακοδοξίες δημιουργούν ένα απονεκρωμένο ευαγγέλιο, ένα ηθικοπλαστικό αλλά αδειανό καβούκι που δεν αγγίζει τις ψυχές.

Και αν στους καιρούς των παχιών αγελάδων οι αιρετικές εκκλησίες μπορούσαν να λαμβάνουν κάποια ευκαιριακή αίγλη ευημερίας, στους σημερινούς καιρούς Αποκάλυψης που το «θηρίο» του οικουμενισμού περιμαζεύει όλα τα αιρετικά του παραρτήματα για να τα ενώσει, γίνεται έκδηλη η κενότητα των αιρετικών.

Σε μια εποχή που βασιλεύει ο αμοραλισμός, το αντίθετό του – ο ηθικισμός – είναι ανήμπορος να αναχαιτίσει το κακό. Γιατί ο αμοραλισμός έχει πανίσχυρο καύσιμο το πάθος, ενώ ο στείρος ηθικισμός δεν καταφέρνει το παραμικρό εφόσον αποσυνδέεται από την Αλήθεια. Μάλιστα ζημιώνει κιόλας, αφού οι «ξεροί» κανόνες χωρίς βιωματική σχέση με τον Θεό, γίνονται αιτία επανάστασης και αποστροφής για κάθε δόγμα. Έτσι ακριβώς δημιουργήθηκαν τα αιρετικά «παιδιά» και «εγγόνια» του Παπισμού, κι έτσι ακόμα πληθαίνει το γενεαλογικό δέντρο της αίρεσης.

Κι έπειτα έχουμε τα αλλόθρησκα «θηρία». Ο αθεϊσμός από τη μία (και αυτός μια μορφή θρησκείας είναι) και ο εισαγόμενος μωαμεθανισμός από την άλλη, συνθλίβουν πρώτα – πρώτα τα ξεΐγκλωτα δόγματα που δεν έχουν καμία αγιοπνευματική ρίζα. Κι άλλωστε η αίρεση προξενεί ερήμωση ψυχών, και άρα της αξίζει απόλυτα η ερήμωση πιστών.

Οι εκκλησίες γίνονται… μπυραρίες

Η γνωστή εφημερίδα Bild σε σχετικό ρεπορτάζ παρουσίασε το φαινόμενο της ερήμωσης των εκκλησιασμάτων στη Γερμανία. Τόσο οι Καθολικές όσο και οι Προτεσταντικές «εκκλησίες» βλέπουν τα εκκλησιάσματά τους να αραιώνουν με ραγδαίους ρυθμούς. Μόνο σε ένα χρόνο (από το 2024 στο 2025), Καθολικοί και Προτεστάντες έχασαν 1,2 εκατομμύρια μέλη στη Γερμανία, ένας συντριπτικός αριθμός που δεν δείχνει απλά μια εκκλησιαστική κρίση, αλλά μια δομική κατάρρευση αυτών των ομολογιών.

Συγκεκριμένα η Προτεσταντική «εκκλησία» απαριθμεί 17,4 εκατομμύρια μέλη (από 18 εκατομμύρια το 2024), ενώ η Καθολική «εκκλησία» 19,2 εκατομμύρια μέλη (από 19,8 εκατομμύρια το 2024). Το ποσοστό χριστιανών στη Γερμανία έχει πέσει κάτω από το 50% και ουσιαστικά η κοινωνία μετατρέπεται σε μια ασπόνδυλη μάζα που γίνεται «λίπασμα» για την περεταίρω επικράτηση του μουσουλμανισμού. Νιτσεϊσμός, Μαρξισμός, Ναζισμός, ακραίος Τεχνοκρατισμός, το πολιτισμικό έδαφος της Γερμανίας ήταν εδώ και αιώνες άγονο και εχθρικό για το ανόθευτο Ευαγγέλιο.

Ειδήσεις σαν της προτεστάντισσας πάστορα (με τα φούξια μαλλιά) που «ευλόγησε» τον πολυγαμικό «γάμο» τεσσάρων αντρών στο Βερολίνο, είναι μια τυπική εικόνα από το κατάντημα των αιρετικών μορφωμάτων. Από το 2000 μέχρι το 2024 έχουν κλείσει περίπου 611 Καθολικές και 350 Προτεσταντικές εκκλησίες στη Γερμανία. Τα αδειανά κτήρια που κάποτε κήρυτταν αδειανά λόγια, τελικά μετατρέπονται σε πολιτιστικούς χώρους, διαμερίσματα, ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπυραρίες, γυμναστήρια ή διάφορα άλλα καταστήματα.

Μια κατάληξη που κι εμείς οι ορθόδοξοι πρέπει να φιλοσοφούμε σοβαρά: οι ναοί που ακολουθούν το ρεύμα της εκκοσμίκευσης, τελικά αλώνονται και κυριεύονται από τα φετίχ του κόσμου, γίνονται στέκια για φαί, για ποτό, για γλεντοκόπι, για συναυλίες και αλλοπρόσαλλες τέχνες.

Ορθοδοξία: H ταχύτερα αναπτυσσόμενη χριστιανική ομολογία

Αλλά υπάρχει και μια ευχάριστη πλευρά στο θέμα. Σε αυτό το φαινόμενο αποχριστιανοποιήσης της Γερμανίας, η Ορθοδοξία όχι μόνο δεν χάνει πιστούς, αλλά θεωρείται η ταχύτερα αναπτυσσόμενη Εκκλησία στη χώρα. Το ίδιο θαύμα που συμβαίνει στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία χρόνια, δίνει εκλεκτούς καρπούς κι εδώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, υπάρχουν περίπου 3,8 – 4 εκατομμύρια Χριστιανοί Ορθόδοξοι στη Γερμανία, που αντιστοιχεί στο καθόλου αμελητέο 4,5–5% του συνολικού πληθυσμού. Έλληνες, Ρώσοι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Ουκρανοί, Βούλγαροι και Γεωργιανοί, συνθέτουν διάσπαρτες ορθόδοξες κοινότητες που επεκτείνουν το ιεραποστολικό έργο. Αρκετοί από τους αιρετικούς ναούς που κλείνουν, περνούν στα χέρια Ορθοδόξων και εξαγιάζονται από το Πνεύμα της Αληθείας, δίνοντας πνοή Θεού σε μια παραπαίουσα κοινωνία. Πράγματι θαυμαστό γεγονός ότι στη χώρα του άθεου Νίτσε που έθρεψε γενιές με το «ο Θεός πέθανε», ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να δείξει ότι τελικά οι φιλοσοφίες του Νίτσε είναι εκείνες που πέθαναν, αλλά ο Θεός ΖΕΙ αιωνίως και θριαμβεύει ακόμα και πάνω από τα χαλάσματα των ανθρώπων.

Άλλωστε το ορθόδοξο μήνυμα του Ευαγγελίου δεν περιορίζεται μόνο μεταξύ μεταναστών. Υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον και στον ντόπιο γερμανικό πληθυσμό, σε σημείο που μερικά μοναστήρια και ναοί, κάνουν Θεία Λειτουργία στα γερμανικά. Την τελευταία δεκαετία καταγράφεται σταθερή αύξηση Γερμανών που βαφτίζονται ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η αυθεντικότητα της Ορθοδοξίας μαγνητίζει όλο και περισσότερους ντόπιους που (όπως και στις ΗΠΑ) ψάχνουν μια ανόθευτη πίστη για να δραπετεύσουν από τα κενά συνθήματα της κοσμικότητας. Ξέρετε, σε αντίθεση με τους απλοϊκούς, άδολους και καλοσυνάτους κατηχούμενους στις ιεραποστολές της Αφρικής, στις σκληρόκαρδες και επηρμένες κοινωνίες της Δύσης είναι ακόμα μεγαλύτερο θαύμα το να διαδίδεται το Ευαγγέλιο.

Και στην περίπτωση των Γερμανών, υπάρχει αυξανόμενη ζήτηση για ορθόδοξα podcast στο διαδίκτυο όπου γίνεται ιεραποστολικό έργο. Προς το παρόν το «ρεύμα» Γερμανών που ανακαλύπτουν την Ορθοδοξία είναι περιορισμένο, αλλά έτσι ακριβώς ξεκίνησε η μεγάλη άνθιση στις ΗΠΑ. Το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι ένας αθάνατος σπόρος που μπορεί να φυτρώσει ακόμα και στα πιο τοξικά περιβάλλοντα, όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες. Άλλωστε δεν υπήρξε πιο εχθρικό περιβάλλον για την Ορθοδοξία από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, όπου ούτε οι αυτοκράτορες, ούτε οι διωγμοί, ούτε οι ειδωλολάτρες, ούτε ο «σκοτισμένος» Ιουδαϊσμός δεν κατάφεραν να καταπνίξουν το μικρό ποίμνιο που τελικά απλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης.

sportime.gr 30 Μαρ 2026 

 

πηγή:  http://aktines.blogspot.com

https://makkavaios.blogspot.com

Η φωνή της Ορθοδοξίας από τη Δυτική Κένυα

 

Η φωνή της Ορθοδοξίας από τη Δυτική Κένυα

Ο Θεοφ. Επίσκοπος Κισούμου και Δυτικής Κένυας κ. Φίλιππος μιλά με ειλικρίνεια για την κατάσταση που αντιμετωπίζει από τον Οκτώβριο που χειροτονήθηκε επίσκοπος στη δυτική επαρχία της Κένυας.

Η επισκοπή Κισούμου ιδρύθηκε πριν από δέκα χρόνια και εκτείνεται σε μία απέραντη περιοχή της δυτικής Κένυας, κοντά στα σύνορα με την Ουγκάντα.

Υπάρχουν περίπου 200.000 Ορθόδοξοι πιστοί διεσπαρμένοι σε αποστάσεις που απαιτούν μέχρι και δεκαπέντε ώρες ταξίδι με το αυτοκίνητο.

Από τις 42 ενορίες της επισκοπής, μόνο δέκα διαθέτουν μόνιμο κτιστό ναό. Οι υπόλοιπες λειτουργούν σε πρόχειρα οικήματα από λάσπη και λαμαρίνες.

Η περιοχή πλήττεται από την κρίση που ξεκίνησε με την αντιπαλότητα Ρωσίας και Ουκρανίας: δεκάδες ιερείς εγκατέλειψαν την επισκοπή, αφήνοντας τους υπόλοιπους 31 να διακονούν από δύο έως τρεις ενορίες ο καθένας, με κάποιες να λειτουργούνται μόνο μία φορά τον μήνα.

Παράλληλα, η επισκοπή στηρίζει οχτώ σχολεία και είναι υποχρεωμένη να καλύπτει δίδακτρα και βιβλία για τα παιδιά των οικογενειών που αδυνατούν να ανταποκριθούν οικονομικά.

Ο Επίσκοπος Φίλιππος δεν κρύβει τη δυσκολία της αποστολής του, αλλά ούτε και την ελπίδα του.

Το ιεραποστολικό έργο προχωρά μέσα από τα ήθη και τα έθιμα του τόπου: οι κηδείες, οι γάμοι, οι βαπτίσεις γίνονται ευκαιρίες συνάντησης με ανθρώπους κάθε δόγματος και η ζωντανή τέλεση των ιερών μυστηρίων μιλά στις καρδιές των ιθαγενών.

Με σεμνότητα και παρρησία, ο Επίσκοπος Φίλιππος απευθύνει έκκληση στους Έλληνες να βοηθήσουν στη χάραξη ενός σχεδίου για την μακροπρόθεσμη αυτάρκεια της επισκοπής.

Γιατί, όπως διευκρινίζει, στόχος δεν είναι η αιώνια εξάρτηση, αλλά η μέρα που η Εκκλησία της Δυτικής Κένυας θα μπορεί κι αυτή να προσφέρει στους άλλους, κατά το ευαγγελικό «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε».

Ο Επίσκοπος Κισούμου βρέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο, επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη καλεσμένος της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, και συναντήθηκε με τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο.

Πηγή: https://www.romfea.gr

 

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής - Περί Παθών και Θλίψεων

 

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ

Περί Παθών και Θλίψεων

***

Όπως δεν είναι δυνατό να βόσκουν μαζί πρόβατα και λύκοι, έτσι είναι αδύνατο να τύχει έλεος εκείνος που δολιεύεται τον πλησίον του.

Εκείνος που μέσα στους επαίνους κρύβει κατηγορία και μομφή, δε φανερώνεται εύκολα στους πιο απλούς ανθρώπους. Όμοιος μ’ αυτόν είναι εκείνος που κενοδοξεί ενώ εκδηλώνεται με ταπεινό σχήμα. Αυτοί κρύβοντας για πολύ καιρό την αλήθεια μέσα στο ψεύδος, ύστερα φανερώνονται από τα πράγματα.

Εκείνος που προσεύχεται για εκείνους που τον αδικούν, χτυπά με ορμή τους δαίμονες. Εκείνος που αντιστέκεται σ’ εκείνους που τον αδικούν, πληγώνεται από τους δαίμονες.

Καλύτερα να σε αδικούν οι άνθρωποι και όχι οι δαίμονες. Εκείνος που ευαρεστεί τον Κύριο, τους νίκησε και τους δύο.

Κατηγορία από τους ανθρώπους φέρνει θλίψη στη καρδιά, εξαγνίζει όμως όποιον την υπομένει.

Αν ζημιωθείς ή υβριστείς ή εκδιωχτείς από κάποιον, μη λογαριάσεις το παρόν, αλλά περίμενε το μέλλον. και θα βρεις ότι σου έγινε πρόξενος πολλών καλών, όχι μόνο στον παρόντα, αλλά και στον μέλλοντα αιώνα.

Εκείνος που συγχρόνως επαινεί και κατηγορεί τον άλλον, αυτός κατέχεται από κενοδοξία και φθόνο. Και με τους επαίνους προσπαθεί να κρύψει το φθόνο, ενώ με τις κατηγορίες συνιστά τον εαυτό του ως καλύτερο από εκείνον.

Καλύτερα να προσεύχεσαι με ευλάβεια για τον πλησίον σου, παρά να τον ελέγχεις για κάθε αμάρτημα.

Μη θέλεις να ακούς ξένες πονηρίες, γιατί έτσι σου εντυπώνονται και τα περιστατικά και χαρακτηριστικά των ξένων πονηριών.

Όταν ακούσεις κακά λόγια, να οργίζεσαι εναντίον του εαυτού σου και όχι εναντίον εκείνου που τα είπε. Γιατί αν πονηρά ακούσεις, πονηρά θ’ αποκριθείς.

Αν κανείς συναπαντηθεί με ανθρώπους που μιλούν μάταια, να νομίζει τον εαυτό του υπεύθυνο για τους μάταιους αυτούς λόγους. Κι αν δεν είναι από πρόσφατη, είναι χρεώστης από παλιά αμαρτία.

Μη θέλεις να ακούς την δυστυχία των εχθρών σου. Εκείνος που ακούει τη διήγηση αυτή, μαζεύει τους καρπούς της κακής του προθέσεως.

Εκείνος που αδικείται από τους ανθρώπους γλυτώνει αμαρτίες και βρίσκει βοήθεια ανάλογη με τη θλίψη.

Εκείνος που πιστεύει στον Χριστό που μιλάει για ανταπόδοση, υποφέρει κάθε αδικία πρόθυμα, ανάλογα με την πίστη του.

Κάθε αθέλητη θλίψη να σου γίνεται αφορμή να θυμάσαι τον Θεό, και ποτέ δεν θα σου λείψει αφορμή προς μετάνοια.

Εξέταζε τις δικές σου αμαρτίες και όχι του πλησίον σου, και δεν θα διαρπαγεί από τους δαίμονες το νοερό σου εργαστήριο.

Κάθε θλίψη κατά Θεόν, είναι έργο ευσέβειας πραγματικό. Γιατί η αληθινή αγάπη δοκιμάζεται από τα αντίθετα.

Εκείνος που επαινεί τον πλησίον του υποκριτικά, θα τον κατηγορήσει κάποτε και αυτός θα ντραπεί.

Εκείνος που εκτελεί κάποια εντολή, ας περιμένει τον πειρασμό που επισύρει. Γιατί η αγάπη προς τον Χριστό με τα αντίθετα δοκιμάζεται.

Όταν έχεις λογισμό που σε προτρέπει να ζητήσεις ανθρώπινη δόξα, να ξέρεις καλά, ότι σου προετοιμάζει αισχύνη.

(Απόσπασμα)

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής – Τα 200 κεφάλαια περί του πνευματικού νόμου. (Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α’ ). 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr