.jpg)
Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
____
«Ζούσαμε χωρίς Θεό — Μετά, όλη η οικογένειά μας έγινε Ορθόδοξη σε μία μέρα!»
_____
Μια εντυπωσιακή μαρτυρία μεταστροφής από την Αμερική — από την αθεΐα και τις προκαταλήψεις, στο Βάπτισμα μιας ολόκληρης οικογένειας.
(Απόδοση της συζήτησης με τους αδελφούς Γαβριήλ και Ιωάννη από τη Μοντάνα, και τον Ιωσήφ από το Τέξας)
Οι συνεντεύξεις της σειράς πραγματοποιούνται στον χώρο στάθμευσης της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, της Μονής που ίδρυσε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, και καταγράφουν αυθόρμητες μαρτυρίες ανθρώπων που επισκέπτονται το μοναστήρι και μιλούν για την πορεία τους προς την Ορθόδοξη πίστη.
Όσοι γνωρίζουν αγγλικά μπορούν να παρακολουθήσουν απευθείας το βίντεο που ακολουθεί.
______
Γαβριήλ: Ονομάζομαι Γαβριήλ και είμαι από τη Μοντάνα. Ο τρόπος με τον οποίο βρήκα την Ορθοδοξία... για να ξεκινήσω, ήμουν φανατικός άθεος. Διακήρυττα ανοιχτά ότι ο Θεός δεν υπάρχει, ήμουν τόσο ανόητος με αυτό. Μια μέρα ήμουν στον υπολογιστή μου και δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη, αλλά ένιωσα σαν να με χτύπησε ένα φορτηγό στο στήθος, μια δύναμη που εισέβαλε μέσα μου. Αμέσως άρχισα να αναρωτιέμαι και να ψάχνω για τον Θεό.
Μεγαλώνοντας είχα πολύ κακές εμπειρίες με τον Προτεσταντισμό. Ο πάστορας δεν ενδιαφερόταν να γνωρίσει κανέναν, έκανε το κήρυγμά του κι έφευγε αμέσως χωρίς να κάθεται για επικοινωνία. Ήξερα επίσης πάστορες που χτυπούσαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους, κάτι που δεν μου φαινόταν καθόλου χριστιανικό. Αυτό με απομάκρυνε από τον Χριστιανισμό, σκεπτόμενος ότι δεν χρειάζομαι τη θρησκεία για να είμαι καλός άνθρωπος και να έχω ηθικές αρχές.
Μετά από εκείνο το γεγονός, όμως, ένιωσα μια έντονη επιθυμία να ερευνήσω τον Χριστιανισμό. Ήξερα ότι είναι μια ιστορική θρησκεία, οπότε άρχισα να σκάβω στην εκκλησιαστική ιστορία. Δεν είχα ακούσει ποτέ για την Ορθοδοξία πριν. Γνώριζα για τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τα διάφορα προτεσταντικά δόγματα, αλλά η Ορθοδοξία αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Καθώς την ερευνούσα, συνειδητοποίησα ότι αυτή είναι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός. Και δεν είναι όπως οι Ρωμαιοκαθολικοί όπου ο Πάπας είναι η κεφαλή της Εκκλησίας· εδώ ο Χριστός είναι η κεφαλή. Όλες οι μαρτυρίες, οι εικόνες που αναβλύζουν μύρο, όλα αυτά με βοήθησαν να αναγνωρίσω τι είναι αληθινό και τι όχι. Κατάλαβα ότι όλα τα άλλα ήταν αποκλίσεις από την αλήθεια.
Υπάρχουν συστημικά εμπόδια που καταρρίπτουν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τον Προτεσταντισμό. Ο Προτεσταντισμός βασίζεται στα «πέντε solas» (μόνο). Μα η λέξη sola σημαίνει «μόνο». Πώς μπορείς να έχεις πέντε «μόνο»; Δεν βγάζει καν νόημα. Στον Ρωμαιοκαθολικισμό, οι προηγούμενοι πάπες έχουν έρθει σε αντίφαση με τους σύγχρονους πάπες, κάτι που καταρρίπτει ολόκληρο το σύστημά τους. Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αυτό· όλα είναι συνεκτικά, όλα συνδέονται σαν ένας ιστός αράχνης που ενώνει τα πάντα και τα κάνει να βγάζουν νόημα.
Ιωάννης: Γεια σας, με λένε Ιωάννη και είμαι επίσης από τη Μοντάνα, ο μικρότερος αδελφός του Γαβριήλ. Βρήκα την Ορθοδοξία κάπως έμμεσα μέσω του αδελφού μου. Όπως περιέγραψε, εκείνος πλημμύρισε από αυτή τη δύναμη. Για μένα ήταν κάτι παρόμοιο. Ο πατέρας μου και ο υιοθετημένος μεγαλύτερος αδελφός μου με πίεζαν να τους βοηθήσω να φτιάξουμε ένα «κινηματογραφικό σύμπαν», κάτι σαν κόμικ. Πάντα έγραφα μικρές ιστορίες και ποιήματα, αλλά δεν είχα κάνει ποτέ κάτι τόσο δημιουργικό. Μετά από πολλή πίεση, δέχτηκα.
Όταν άρχισα να γράφω αυτή την τριλογία βιβλίων, το έργο πήρε τη δική του ζωή. Ήταν λίγο καιρό αφού είχα μάθει για τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Septuagint) και είχα αρχίσει να διαβάζω τους Πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας, και παράλληλα τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης. Έζησα μια εμπειρία που μπορώ να περιγράψω μόνο ως «εκτός σώματος». Κάθισα να γράψω στον υπολογιστή μου γύρω στις 10 το βράδυ. Κοίταξα το ρολόι και, ενώ ένιωσα ότι πέρασαν μόνο λίγα δευτερόλεπτα, είχαν περάσει ώρες και η ώρα ήταν 3:34 το πρωί.
Το κομμάτι του βιβλίου που έγραψα ενώ ήμουν σε αυτή την κατάσταση έκστασης («trance») αφορούσε το σημείο όπου ο κεντρικός ήρωας επανενώνεται με τον πατέρα του στο δάσος. Όταν διάβασα αυτό που είχα γράψει, ξέσπασα σε δάκρυα. Ένιωσα στην καρδιά και στο μυαλό μου ότι ο Θεός με σκούνταγε, λέγοντάς μου ότι είναι εδώ και ότι ήταν εδώ όλη την ώρα. Μέχρι τότε, αν και δεν ήμουν φανατικός άθεος, ήμουν πολύ αντίθετος στην οργανωμένη θρησκεία.
Ιωσήφ: Ονομάζομαι Ιωσήφ και είμαι από το Τέξας. Η δική μου ιστορία είναι κάπως ανόητη. Απλώς διάβαζα τη Βίβλο μου, συγκεκριμένα το σημείο που μιλάει για τη Σκηνή του Μαρτυρίου (Tabernacle). Σκέφτηκα: «Ξέρεις κάτι, θα έπρεπε να πάω στην εκκλησία αντί να διαβάζω απλώς τη Βίβλο μου». Πήγα λοιπόν σε μια εκκλησία, η οποία έτυχε να είναι Ορθόδοξη, και είπα: «Ω, αυτό εδώ είναι η Σκηνή του Μαρτυρίου. Είναι πολύ ωραίο». Και έτσι έγινα Ορθόδοξος. Αυτή είναι όλη η ιστορία μου.
Παρουσιαστής: Τι σας έκανε να πιστέψετε ότι η Ορθοδοξία είναι η αυθεντική Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς πριν από 2000 χρόνια;
Γαβριήλ: Μου αρέσουν πολύ οι συζητήσεις (debates) όπου οι άνθρωποι παρουσιάζουν τις ιδέες τους και προκαλούνται σε ένα περιβάλλον σωστής κριτικής. Η Ορθοδοξία είναι κυριολεκτικά αλεξίσφαιρη («bulletproof»). Οτιδήποτε άλλο έχω δει καταρρέει υπό πίεση, αλλά η Ορθοδοξία αντέχει σε κάθε έλεγχο. Αν συνδυάσεις την εκκλησιαστική ιστορία, τη ζωή των αγίων, τις μαρτυρίες, τα θαύματα και τις εικόνες που αναβλύζουν μύρο, όλα δένουν μεταξύ τους. Όπως είπα, είναι σαν ένας ιστός αράχνης που συνδέεται και σου δείχνει την αλήθεια.
Επίσης, μου αρέσει η μεταφυσική και η φιλοσοφία. Δεν μπορείς να θεμελιώσεις σωστά την κοσμοθεωρία σου χωρίς την Ορθοδοξία· τη χρειάζεσαι για να βγάλεις νόημα ακόμα και για τα πιο βασικά πράγματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι σε άλλα χριστιανικά δόγματα είναι απλώς υλιστές σχετικιστές. Δεν θεμελιώνουν τίποτα επιστημολογικά και δεν έχουν μια γερή βάση για να δικαιολογήσουν τις πεποιθήσεις τους, ενώ η Ορθοδοξία έχει τα πάντα.
Ιωάννης: Το ίδιο ισχύει και για μένα. Τα δύο μεγαλύτερα πράγματα που με έπεισαν για την Ορθοδοξία ήταν, πρώτον, η επιμονή της στη μετάνοια. Ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο η Ορθοδοξία προσεγγίζει τη μετάνοια. Αν ακούσεις Προτεστάντες πάστορες ή ακόμα και Ρωμαιοκαθολικούς, δεν ξεκαθαρίζουν τι εννοούν με τη μετάνοια. Η Ορθοδοξία είναι ξεκάθαρη για το τι σημαίνει μετάνοια, τι είναι η θέωση και ποιος είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το δεύτερο πράγμα ήταν ότι η Ορθοδοξία προσφέρει τη συνταγή για τη θεμελίωση μιας υγιούς και παντοτινής κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και ευημερούν. Είναι το μόνο μέρος όπου βρήκα ότι μπορείς πραγματικά να ριζώσεις την ηθική σου.
Παρουσιαστής: Θα θέλατε να μοιραστείτε την ιστορία με την οικογένειά σας; Επειδή μας είπατε ότι ολόκληρη η οικογένειά σας βαπτίστηκε Ορθόδοξη την ίδια μέρα. Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Ιωάννης: Ναι, εγώ ήμουν ο πρώτος που ασχολήθηκε. Ήταν πολύ δύσκολο στην αρχή. Ο πατέρας μου μεγάλωσε ως Νότιος Βαπτιστής (Southern Baptist), οπότε είχε όλες τις κλασικές προκαταλήψεις: «μην αποκαλείτε κανέναν πατέρα», ότι οι εικόνες είναι ειδωλολατρία κ.λπ.. Και επειδή είναι ο πατέρας μου, δεν ήθελε να με ακούσει, ακόμα κι όταν είχα δίκιο, λόγω εγωισμού. Κάναμε πολλές συζητήσεις που κατέληγαν σε έντονους καβγάδες και φωνές. Στο τέλος του είπα: «Δεν θέλω να ξαναμιλήσουμε γι' αυτό. Αν θέλεις, έλα να με βρεις εσύ, αλλά εγώ δεν πρόκειται να σε πιέσω». Αυτός είναι ο ορθόδοξος τρόπος και έτσι ήθελα να ενεργήσω. Τον άφησα ήσυχο για περίπου μια εβδομάδα.
Όταν επέστρεψε, μου ζήτησε συγγνώμη. Ήταν σαν να άφησε τις πληροφορίες να «μουλιάσουν» στο υποσυνείδητό του και μετά αυτό επηρέασετη συνειδητή του σκέψη. Αυτό τον άλλαξε ριζικά· δεν είχε πλέον κανένα πρόβλημα με τις εικόνες ή με το να αποκαλεί τον ιερέα «πατέρα». Ο αδελφός μου ο Γαβριήλ συμφώνησε σχεδόν αμέσως. Ο άλλος μας αδελφός, που εργάζεται αυτή τη στιγμή και δεν είναι εδώ, όταν του μίλησα για την Ορθοδοξία, μου είπε: «Αυτό είναι πολύ περίεργο, γιατί ένιωθα κι εγώ ότι ο Θεός με καλούσε». Δεν είχε ξανακούσει ποτέ για την Ορθοδοξία. Έτσι αρχίσαμε να το επιδιώκουμε όλοι μαζί ως ομάδα.
Η μητριά μου δεν ήθελε καθόλου στην αρχή. Την πήγαμε όμως στον πρώτο της Εσπερινό ένα Σάββατο. Το πρώτο πράγμα που είπε βγαίνοντας ήταν: «Ο Θεός ήταν εκεί». Δεν είχε ξαναπάει ποτέ σε καμία εκκλησία στη ζωή της. Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα. Στην αρχή κάναμε όλες τις ακολουθίες, 6 ή 7 φορές την εβδομάδα (Όρθρο, Λειτουργίες κ.λπ.). Γίναμε κατηχούμενοι ως ομάδα και την περασμένη Κυριακή βαπτιστήκαμε και μυρωθήκαμε όλοι μαζί.
Ήταν μια τεράστια ομάδα, συνολικά 12 άτομα βαπτίστηκαν ή μυρώθηκαν εκείνη τη μέρα, μεταξύ των οποίων και τρία νεογέννητα μωρά. Στην ενορία μας υπάρχουν περίπου 40 κατηχούμενοι, είναι απίστευτο.
Στον πρώτο Εσπερινό που πήγα, με πλησίασε ένας υποδιάκονος, ο Ντουέιν. Η σύζυγός του, που πρέπει να είναι 92 ή 93 ετών, βγήκε από την αίθουσα του καφέ στον ναό, με έπιασε από το χέρι και με ανάγκασε να πάω μαζί της στις εικόνες για να τις προσκυνήσουμε. Και σκεφτείτε ότι αυτή ήταν η πρώτη εκκλησιαστική ακολουθία που πήγαινα με τη δική μου θέληση.
Παρουσιαστής: Μια τελευταία ερώτηση. Αυτή τη στιγμή χιλιάδες νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, ηλικίας 20, 30, 40 ετών, αναζητούν τον Θεό. Τι πιστεύετε ότι λείπει από τη ζωή τους;
Ιωσήφ: Ο Ρώσος συγγραφέας Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ έγραψε ένα βιβλίο, το «Ο Μέγαστρος και η Μαργαρίτα», όπου ο διάβολος πηγαίνει στη Σοβιετική Ένωση και κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει, οπότε μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Εκεί ο Μπουλγκάκοφ προσφέρει την «πέμπτη απόδειξη» του Θεού: αν υπάρχει το κακό, τότε πρέπει να υπάρχει και ο Θεός. Νομίζω ότι οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι το κακό υπάρχει, άρα πρέπει να υπάρχει και ο Θεός.
Επίσης, πιστεύω ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από τη νεωτερικότητα (modernity). Βλέπουν ότι ο κόσμος καταρρέει λόγω της υποβάθμισης των ηθικών αξιών και της κοινωνίας. Η Ορθοδοξία προσφέρει μια πραγματική λύση μέσω της παράδοσης (traditionalism). Ο Ρωμαιοκαθολικισμός είναι απλώς μια καρικατούρα παραδοσιαρχίας· λένε ότι είναι παραδοσιακοί, αλλά αν διαβάσεις τα έγγραφά τους και τι πιστεύουν, βλέπεις ότι δεν ισχύει. Στην Ορθοδοξία βλέπεις ότι χτίσαμε τα σπουδαιότερα πράγματα στον κόσμο, όπως τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, από την οποία προήλθαν τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια. Οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη νεωτερικότητα για την παράδοση.
Ιωάννης: Συμφωνώ με τον Ιωσήφ. Είναι μια πολύ βαθιά ερώτηση. Στον δυτικό κόσμο, καθώς ο πληθωρισμός χειροτερεύει και το νόμισμα για το οποίο οι άνθρωποι δουλεύουν όλη τους τη ζωή χάνει την αξία του, συνειδητοποιούν ότι οι σύγχρονες λύσεις δεν επαρκούν πλέον για να λύσουν τα προβλήματά τους. Υπάρχει μια εγγενής, πραγματική αξία που έχει η ανθρωπότητα για την παράδοση, ανεξάρτητα από την ανατροφή ή τις συνθήκες που επιτρέπει ο Θεός να περάσουμε.
Παρουσιαστής: Γαβριήλ, αν κάποιος μας βλέπει αυτή τη στιγμή, νιώθει ελκυστικός προς την Ορθοδοξία αλλά φοβάται να κάνει το πρώτο βήμα, τι θα του έλεγες;
Γαβριήλ: Θα του έλεγα απλώς να το κάνει. Κι εγώ φοβόμουν στην αρχή, αλλά ήταν ένας παράλογος φόβος. Γιατί να φοβάσαι το σπουδαιότερο πράγμα που υπάρχει, το να κοινωνήσεις με τον ζωντανό Θεό; Αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο πλαστήκαμε. Δεν χρειάζεται φόβος.
Επίσης, αν θέλεις να δεις τον κόσμο να αλλάζει, αυτό ξεκινά από εσένα. Μπορείς να γίνεις το πρώτο ντόμινο, ο καταλύτης που θα επηρεάσει τα πάντα. Για μένα, ξεκίνησα να το ψάχνω και τώρα έχει βαπτιστεί ολόκληρη η οικογένειά μου, ο φίλος μου με τη σύζυγό του πρόκειται να βαπτιστούν, και άλλοι φίλοι μου το ερευνούν. Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις.
Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/
