Η Αγία Ευφημία και το Θαύμα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (video)

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

Γέροντα πως είναι ο Θεός; – Άγιος Παΐσιος

 

Γέροντα πως είναι ο Θεός; – Άγιος Παΐσιος

Ο κ. Αθανάσιος Ρακοβάλης περιγράφει ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που του έκανε ο Άγιος Παΐσιος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους από το Άγιον Όρος στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Θα σας πω τώρα ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που μου ‘κανε λίγο πριν πεθάνει.
Τον έβγαζα από το Άγιο Όρος και πηγαίναμε στη Σουρωτή με το αυτοκίνητό μου. Είναι μία απόσταση περίπου δύο – τρεις ώρες με το αυτοκίνητο, εξαρτάται πόσο τρέχεις. Στο δρόμο συζητούσαμε εκεί πέρα, λέγαμε διάφορα και κάποια στιγμή τον ρώτησα, του λέω, βρε Γέροντα πώς είναι ο Θεός; Πες μου λίγο για τον Θεό. Πώς είναι ο Θεός;
Τι του ζήτησα εγώ τώρα. Του ζήτησα να μου πει λίγα λόγια. Ότι ο Θεός είναι έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Αυτός δεν απάντησε. Έσκυψε λίγο το κεφάλι του και προσευχήθηκε. Λίγο. Λιγότερο από ένα λεπτό.
Και τότε ξαφνικά άνοιξε ο ουρανός, άνοιξε η ψυχή μου. Οδηγούσα και ήμασταν μάλιστα πάνω σε ένα σημείο με στροφές και ξαφνικά άρχισα να νοιώθω το Θεό. Μέσα στο αυτοκίνητο, έξω στους λόφους, πάνω στα αστέρια, στο γαλαξία, ένοιωθα παντού το Θεό.
Γιατί εγώ είχα μια αγωνία με τα πράγματα του κόσμου .. αλλά κατάλαβα ότι όλα είναι στα χέρια του Θεού. Τίποτα δεν κουνιέται, ούτε το παραμικρό φύλλο, χωρίς τη θέληση του Θεού.
Τι να πρωτοθαυμάσω από αυτό το γεγονός! Έχουν περάσει τόσα χρόνια και λέω: μα ποιος ήταν ο Γέροντας! τι παρρησία είχε στο Θεό! Με μία μικρή προσευχή να μπορεί να δίνει τέτοια δώρα!
Είναι δύσκολο να μιλάς για έναν Άγιο. Πρέπει λένε να είσαι Άγιος για να μιλήσεις για έναν άλλον Άγιο. Δηλαδή, πρέπει κάποιος άνθρωπος να έχει μια εμπειρία από τη χάρη του Θεού. Αν δεν υπάρχει αυτή η εμπειρία καταντάνε απίστευτα αυτά τα πράγματα. Ακούγονται στα αυτιά των ανθρώπων υπερβολικά.
Στα δικά μου τα αυτιά αυτά που σας λέω είναι πολύ λίγα.

Πηγή: https://romioitispolis.gr/

Σκόπια: Οἱ ξεχασμένοι ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος Ἕλληνες τοῦ Πέχτσεβο

 

Σκόπια: Οἱ ξεχασμένοι ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος Ἕλληνες τοῦ Πέχτσεβο

"Πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ Πέχτσεβο, κατενθουσιασμένοι ἀπὸ τὴν φιλοξενία, τοὺς ἐπισκεφθήκαμε γιὰ τὰ ἀποχαιρετιστήρια δῶρα καὶ μᾶς ἀντάμειψαν μὲ τὰ τραγούδια τους σὲ σπαστὰ Ἑλληνικὰ ποὺ πρόφθασαν νὰ μάθουν, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τὶς ἀδελφές". 
Τὸ Πέχτσεβο εἶναι ἕνας ὀρεινὸς οἰκισμός, σὲ ὑψόμετρο 1158 μέτρων, στὰ νότια τοῦ γειτονικοῦ κράτους κοντὰ στὰ σύνορα μὲ τὴν Βουλγαρία. 
Μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν βάση τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης ὅταν ἔφυγαν οἱ μουσουλμᾶνοι τῆς περιοχῆς τὸ 1924 ἐγκαταστάθηκε σὲ αὐτὸ μία μεγάλη ὁμάδα Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν περιοχή τῆς Καλλίπολης τῆς ἀνατολικῆς Θράκης. 
Ἔχουν δημιουργήσει καὶ σύλλογο μὲ τὴν ἐπωνυμία «Σύλλογος Ἑλλήνων τοῦ Πέχτσεβο «Καλλίπολις»... 

Γιὰ νὰ μὴν ἀποκοποῦν ἀπὸ τὶς ρίζες τους ζητοῦν τὴν μόνιμη πραγματοποίηση μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας στὸ Πέχτσεβο, ὑποτροφίες σὲ παιδιὰ τῆς κοινότητας νὰ σπουδάσουν στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπόκτηση Ἑλληνικοῦ διαβατηρίου, ποὺ δὲν τοὺς δίνει τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἐνῷ τούς τὸ προσφέρει εὐκολότατα ἡ Βουλγαρία. 
Ὁμάδες πολιτῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα βοηθοῦν κατὰ καιρούς, ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους, τὴν πραγματοποίηση μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας ἀλλὰ ἡ ὑποστήριξη τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους γενικὰ εἶναι ἐλάχιστη ἕως ἀνύπαρκτη. 
Φέτος ὁμάδα πολιτῶν ξεκίνησε μία νέα προσπάθεια προσέγγισης καὶ πραγματοποίησης τῶν μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας. 

Στὰ πλαίσια τῆς προσέγγισης αὐτῆς τὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Ἰουνίου 2026, παιδιὰ καὶ ἐνήλικες, μέλη τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τοῦ Πέχτσεβο, φιλοξενήθηκαν στὶς κατασκηνώσεις τῆς «Λυδίας» στὴν Ἀσπροβάλτα γιὰ μπάνια. 

Πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ Πέχτσεβο, κατενθουσιασμένοι ἀπὸ τὴν φιλοξενία, τοὺς ἐπισκεφθήκαμε γιὰ τὰ ἀποχαιρετιστήρια δῶρα καὶ μᾶς ἀντάμειψαν μὲ τὰ τραγούδια τους σὲ σπαστὰ Ἑλληνικὰ ποὺ πρόφθασαν νὰ μάθουν, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τὶς ἀδελφές. 

‘Ἔδεσσα 30 Ἰουνίου 2026 
Δήμ.Γιουματζίδης 
macedon.dg@gmail.com

echedoros

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

ΕΣΚΑΣΕ ΤΩΡΑ γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν νέα ταυτότητα

 

ΕΣΚΑΣΕ ΤΩΡΑ γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν νέα ταυτότητα

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

 

Δαιμονόπληκτοι ή δαιμονολάγνοι;

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος - θεολόγος

Δαιμονόπληκτοι ἢ δαιμονολάγνοι;

Ὁ Κύριος, μετὰ ἀπὸ τὸ γαλήνεμα τῆς θαλάσσης, περνάει «εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν» (Ματθ. η’ 28 - θ’ 1), σὲ χώρα ὅπου κατοικοῦν εἰδωλολάτρες, γιὰ νὰ δείξῃ στοὺς μαθητές Του καὶ στοὺς ὑπολοίπους Ἰουδαίους ὅτι, παρ’ ὅλον ποὺ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἰουδαῖοι δυσκολεύονται ἢ καὶ ἀρνοῦνται νὰ παραδεχθοῦν τὴν θεότητά Του, ἐν τούτοις «τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν καὶ φρίττουσιν» (Ἰάκ., β’ 19).

Πράγματι! Οἱ ἄρρωστοι δαιμονισμένοι, ποὺ τὸν προϋπάντησαν ἐκεῖ, «...ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ;» (Ματθ., η’ 29). Ἂν καὶ υἱοὶ τοῦ σκότους οἱ δαίμονες, ἐν τούτοις ἀναγνωρίζουν τὸν Υἱὸ τοῦ φωτός, τὸν Χριστό. Γνωρίζουν, μάλιστα, αὐτὰ τὰ φοβερὰ καὶ τρομερὰ δαιμόνια, ποὺ βασάνιζαν τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι θὰ ἔρθη καὶ ἡ δική των ὥρα νὰ βασανιστοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο, «ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ (πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα μας) βασανῖσαι ἡμᾶς;» (Ματθ., η’ 29).

Ἐπειδή, ὅμως, δὲν θέλουν -ἀκόμη- νὰ ὑποστοῦν αὐτὸ τὸ μαρτύριο, γι’ αὐτὸ Τὸν ἐκλιπαροῦν, «λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων.» (ὅ. π., 31). Τοῦ ζητοῦν τὴν ἄδεια («ἐπίτρεψον ἡμῖν»!) νὰ πᾶνε, ἀκάθαρτα αὐτά, στὸν φυσικό των χῶρο, στοὺς ἀκαθάρτους χοίρους, ἐὰν δὲν ἔχουν ἄλλη ἐπιλογή («εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς»).

Φοβερό, πράγματι, πάθος ἡ δαιμονοπληξία! Οἱ δαίμονες καταλαμβάνουν, κυριολεκτικά, τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν δυστυχισμένων θυμάτων των καί, ὅπως λέμε, τοὺς ὁρίζουν, τοὺς ἄγουν καὶ τοὺς φέρουν. Τοὺς καθιστοῦν φοβεροὺς καὶ τρομεροὺς στὴν ὄψη («χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης», Ματθ., η’ 28), τοὺς κυριεύουν τὸ σῶμα μὲ τέτοια δύναμη, ποὺ οὔτε καὶ οἱ ἁλυσίδες δὲν μποροῦν νὰ τοὺς κρατήσουν (Μάρκ., ε’ 3), τοὺς καταλαμβάνουν τὸ πνεῦμα, ὥστε νὰ κάνουν ἢ νὰ λένε ἀκατανόητα πράγματα. Κι ὅμως! Ἂν καὶ φαίνεται ὅτι τοὺς ὁρίζουν οἱ δαίμονες, στὴν πραγματικότητα Ἄλλος ὁρίζει καὶ Ἄλλος ἀποφασίζει. Ἐὰν Ἐκεῖνος θέλῃ -καὶ ἀσφαλῶς τὸ θέλει γιὰ τὴν δική μας σωτηρία-, μπορεῖ νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλός.

Οἱ δαιμονισμένοι, βεβαίως, ὅπως καὶ οἱ συγκεκριμένοι τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔχουν καταληφθῆ ἀπὸ «ξένο σῶμα», τὸν διάβολο, δὲν μποροῦν, ὅπως εἴπαμε, νὰ ἔχουν δικό των θέλημα. Δὲν μποροῦν, δηλαδή, νὰ ζητήσουν τὴν θεραπεία των, διότι δὲν τοὺς ἀφήνει τὸ ξένο σῶμα ποὺ ἐνεργεῖ μέσα των. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ Σωτήρας Χριστὸς βλέπει τὸ βάσανό των καὶ τοὺς συμπονεῖ γιὰ τὸ πάθημά των, θέλει νὰ τοὺς βοηθήσῃ, νὰ τούς «καθαρίσῃ» ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία ποὺ εἰσχώρησε μέσα των, εἴτε γιατί δὲν πρόσεξαν οἱ ἴδιοι, εἴτε γιὰ νὰ φανερωθῇ ἡ δόξα Του, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ τοῦ Εὐαγγελίου (Ἰωάν., θ’ 3).

Ἔτσι, ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σώσῃ τοὺς δαιμονισμένους, ἐπέτρεψε στὰ δαιμόνια ποὺ ἔβγαλε ἀπὸ μέσα των νὰ εἰσέλθουν στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων, ὄχι ἀσφαλῶς, γιὰ νὰ κάνῃ τὸ χατήρι τοῦ διαβόλου ἢ γιὰ νὰ καταστρέψῃ τὰ καημένα τὰ ζῶα, ἀλλά, ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες, γιὰ νὰ δείξῃ σὲ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς ἀπίστους, πόσο μεγάλο κακὸ μπορεῖ νὰ κάνῃ ὁ διάβολος στὸν ἄνθρωπο, ἐὰν ὁ τελευταῖος τό «ἐπιτρέψῃ». Φανταστῆτε πόση δύναμη ἀσκοῦσαν πάνω στοὺς δύο δαιμονόπληκτους τὰ φοβερὰ αὐτὰ δαιμόνια, ὥστε νὰ καταπνίξουν δύο χιλιάδες χοίρους (Μάρκ., ε’ 13)! Θὰ μποροῦσαν, δηλαδή, οἱ δυστυχισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι νὰ πέσουν στὸν γκρεμό, στὴν φωτιά, ἀκόμη καὶ νὰ αὐτοκτονήσουν, κυριευμένοι ἀπὸ τὸ πάθος των. Ἀντί, λοιπόν, νὰ ἐπικρίνουμε τοὺς πονεμένους αὐτοὺς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι, ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου, προβαίνουν σὲ τέτοιου εἴδους ἀπονενοημένα διαβήματα, προτιμώτερο εἶναι νὰ προσευχώμαστε στὸν Κύριο τῆς ἀγάπης νὰ τοὺς ἀναλάβῃ καὶ νὰ τοὺς λυτρώσῃ ἀπὸ τὸ πάθος των.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε ποιά στάση κράτησαν τελικὰ οἱ ὑπόλοιποι Γεργεσηνοί (ἢ Γαδαρηνοί) ἀπέναντι σ’ αὐτὸ τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Κυρίου. Ὅταν οἱ χοιροβοσκοὶ ἐπέστρεψαν στὴν πόλη καὶ τοὺς ἀνήγγειλαν τὰ γεγονότα καὶ τὴν σωτηρία τῶν δαιμονισμένων, «πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.» (Ματθ., η’ 34).

Φοβερό, ἀλήθεια, τὸ πάθημα τῶν «ὑγιῶν»! Ἀντὶ νὰ χαροῦν γιὰ τὴν θεραπεία τῶν «ἀρρώστων» ἀδελφῶν των καὶ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Κύριο ποὺ τοὺς λύτρωσε καὶ τοὺς ἴδιους ἀπὸ τὸ οἰκτρὸ θέαμά των (Μάρκ., ε’ 3-5), ἐκεῖνοι θρηνοῦν, ὡς φαίνεται, γιὰ τὴν ἀπώλεια τῶν γουρουνιῶν των -νὰ σημειωθῇ ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες Γεργεσηνοὶ ἀσκοῦσαν παρανόμως ἐμπόριο χοίρων, ἀφοῦ ἡ κατανάλωση τοῦ χοιρινοῦ, ὡς ἀκαθάρτου, ἀπαγορευόταν ἀπὸ τὸν ἰουδαϊκὸ νόμο.

«Καὶ ἐφοβήθησαν», λέει πάλι ὁ Μᾶρκος (ὅ. π., 13). Ἀλλὰ ἀπὸ τί φοβήθηκαν; Φοβήθηκαν μήπως χάσουν τὰ παράνομα κέρδη των, καὶ δὲν φοβήθηκαν, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σταματήσουν τὴν παρανομία. Τελικά, ποιός ἦταν περισσότερο κατειλημμένος ἀπὸ δαιμόνια; Οἱ δύστυχοι πρώην δαιμονόπληκτοι ἢ μήπως οἱ δαιμονολάγνοι συγχωριανοί των Γεργεσηνοί, ποὺ εἶχαν καταληφθῆ ἀπὸ τὸ ἀθεράπευτο πάθος τῆς φιλαργυρίας καὶ δὲν θέλησαν νὰ θεραπευτοῦν, ἐνῷ τοὺς δόθηκε ἡ εὐκαιρία ἀπὸ τὸν μόνον «ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων» Κύριο;

Νὰ προσέξωμε, λοιπόν, καὶ μεῖς οἱ ὑπόλοιποι μήπως, ἀγκυλωμένοι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς κακές μας ἐπιθυμίες, ἀντὶ νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν λύτρωσή μας, φοβώμαστε μήπως χάσωμε τὰ δαιμόνιά μας (!), τὰ περιττὰ χρήματα, τὰ παράνομα κέρδη, τὴν περίοπτη κοινωνική μας θέση, τὰ φιλήδονα πάθη μας. Τὸ χειρότερο δέ, ὅταν βλέπωμε ἄλλους δυστυχεῖς ἀδελφούς μας νὰ ἀπαλλάσσωνται ἀπὸ τὰ δικά των πάθη - δαιμόνια, νὰ μὴν χαιρώμαστε, ἀλλὰ νὰ φοβώμαστε μήπως πάθωμε καὶ ἐμεῖς τὸ ἴδιο, μήπως λυτρωθοῦμε δηλαδὴ ἀπὸ τὰ σατανικά μας πάθη! Φοβερώτερο, τελικά, καὶ ἀπὸ τὴν δαιμονοπληξία εἶναι ἡ δαιμονολαγνεία, ἡ λατρεία τῶν παθῶν μας καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς σωτηρίας μας.

Ἐάν, ὅμως, ἐμπιστευτοῦμε τὸν Κύριο καὶ τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς θεραπεύση ἀπ’ ὅ τι ἁμαρτωλὸ μᾶς κυριεύει, τότε θὰ νοιώσουμε καὶ ἐμεῖς ἀληθινὰ ξαλαφρωμένοι, σὰν τόν «σωφρονοῦντα καὶ ἱματισμένο» πρώην δαιμονισμένο, καὶ θὰ Τὸν παρακαλοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ μείνωμε κοντά Του (Μάρκ., ε’ 15-18), ὥστε νὰ εὕρωμε, μὲ τὴν χάρη Του, καὶ τὴν αἰωνία λύτρωση καὶ σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Μητροπ. Φλωρ Αὐγ: ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ Τ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ

 

https://youtu.be/m9BAC05oNvo?si=NudXIJJfkChWiUM4

Το Ευαγγέλιο που μάτωσε στην Τουσόν της Αριζόνας το 1989