Για τους νανουριστές που λένε, «μην ασχολείσαι, κοίτα μόνο την ψυχή σου».

+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

Δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἐσφαλμένη γραμμὴ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἐξομολόγων. Τί λέγουν; «Ἐμεῖς τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τί κάνει ὁ διάκος στὴν ἐκκλησία, τί κάνει ὁ παπᾶς, τί κάνει ὁ δεσπότης; (δείχνει με το χέρι, σιωπή).

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε; Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο. Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὰ χέρια τῶν καθαρμάτων καὶ τῶν Γεροντίων καὶ τῶν ἐκφύλων; Ἔτσι λέτε; Πολύ καλά.

Εἶνε σὰν νὰ λένε· Νὰ καίγεται τὸ σπίτι καὶ τὴν ψυχούλα σου κοίταξε· νὰ μὴ σβήσῃς τὴ φωτιά. Νὰ μποῦν στὸ κατάστημά σου κλέφται καὶ διαρρῆκται καὶ νὰ σοῦ λέει· Μὴ κουνηθῇς, νὰ μὴ εἰδοποιήσῃς τὴν ἀστυνομία, τὴν ψυχούλα σου νὰ κοιτάζῃς.
Σὰν νὰ λένε· Νὰ ἔχῃς μαντρί μὲ πρόβατα καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι νὰ διώξῃς τοὺς λύκους. Σὰν νὰ λένε· νὰ ἔχεις ὡραῖο ἀμπέλι μὲ σταφύλια καὶ ν᾽ ἀφήσῃς τ᾽ ἀγριογούρουνα νὰ πᾶνε μὰ τὶς μουτσοῦνες τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Ὑπάρχει γεωργὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ γεώργιό του; Ὑπάρχει ἀμπελουργός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἄμπελόν του; Ὑπάρχει ποιμὴν που ἀδιαφορῇ γιὰ τὰ πρόβατά του; Ὑπάρχει ἀξιωματικός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ στράτευμά του; Δὲν μπορεῖ ἀδελφοί μου νὰ γίνῃ αὐτό.

Ἐάν εἶσαι χριστιανὸς καὶ πονεῖς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρέπει κοντά στὸν ἄλλο ἀγῶνα ποὺ κάνεις γιὰ τὸν ἑαυτόν σου, ν᾽ ἀγωνισθῇς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀνοχή αὐτή ποὺ δεικνύουμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐνοχή καὶ ἔγκλημα, εἶναι ἀμαρτία. Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ περιέλθῃ στὰ καθάρματα καὶ τὰ ἀποφώλια τέρατα καὶ στοὺς Γεροντίους καὶ στὴ συνοματαξία αὐτῶν; Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τὸ βιολὶ αὐτό τῶν κακῶν πνευματικῶν πατέρων ποὺ εὐνούχισαν τὸν εὐσεβή ἐλληνικό λαό…

Διαμαρτυρόμενος ὁ λαός, δέν ἀσεβῇ.

«Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβῇ, διότι·Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶνε ὁ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωσι, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

Ἐπικαίρως δὲ, ὑπενθυμίζομε κάτι ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἔχοντας πνευματικοὺς ὁδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεση καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ ὄχι μόνον τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης. Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, ὑπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δὲν ὑπάρχει σήμερα Βασίλειος, δὲν ὑπάρχει Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Δυστυχῶς οἱ ὁλίγοι καλοὶ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπάρχουν εἶνε δειλοί, δὲν ἔχουν σθένος ν’ ἀγωνισθοῦν. Τρέμουν τοὺς κακούς, φοβοῦνται νὰ μὴ καθαιρεθοῦν· καὶ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τοὺς καθαιρέσουν. Καὶ ξεχνοῦν οἱ καλοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι μία καθαίρεσις εἶναι τίτλος τιμῆς, δι’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καθαιρεῖται, λόγῳ προσηλώσεως στὴν πίστη.

Καθηρημένος ἀπέθανε ὁ Χρυσόστομος, ἀλλὰ ἡ δόξα του εἶναι αἰωνία μέσα στὴν Ἐκκλησία! Χίλιες φορὲς νὰ καθαιρεθῶ, ἀπὸ τοιούτους ἐπισκόπους, καὶ νὰ πάω στὴν ἔρημο νὰ κλαίω τ’ ἁμαρτήματά μου, παρά νὰ ζῶ μέσα ἐδῶ στὴν πόλη καὶ νὰ φιλῶ τὴν κακοήθεια καὶ τὴ διαφθορά.

Ἠγωνίσθησαν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Σήμερα ἀγών δὲν γίνεται. Κληρικοί δὲν ἀγωνίζονται. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἀγωνιστικὸ πνεῦμα.

Τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ ἀγῶνας πέφτει στὸ λαό.

Ὅπως δυστυχῶς ὅλα τὰ βάρη, –εἶναι θέμα μεγάλο, τώρα αυτό τὸ ὁποῖο λέω– ὅπως ὅλα τὰ βάρη τὰ οἰκονομικά, οἱ φόροι, ἡ στράτευσις, τὰ αἴματα, τὰ μαρτύρια, τὰ πάντα πέφτουν στὸν λαό μας, γιατί ἅμα γίνῃ καμμία ἀνακατωσούρα ὅλοι μὲ τὰ ἐλικόπτερα θὰ φύγουν μακράν τῆς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ μείνωμε ἐδῶ οἱ ὁλίγοι γιὰ νὰ χύσωμε τὸ αἶμα μας· ὅπως ὅλα τὰ βάρη πέφτουν στὸ λαό, στὸ μικρό μας λαό, ἔτσι καὶ τὸ βάρος αὐτό τὸ ἐκκλησιαστικό πέφτει στὸ λαό, τὸ μικρό μας λαό.

Ἀδελφοί μου, ἠγωνίσθημεν· Θ’ ἀγωνισθῶμεν καὶ πάλι, ἐναντίον τῆς κακοηθείας καὶ τῆς διαφθορᾶς. Θ’ ἀγωνισθῶμεν μὲ τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Θ’ ἀγωνισθῶμεν μὲ ἐπιμονή καὶ σκληρότητα. Θὰ ἀγωνισθῶμεν μέχρι ἐσχάτων, ἔχοντες τὸ σύνθημα· Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσῃ ὑπέρ σου».

Τὸ κατ’ ἐμέ, δὲ γνωρίζω τί μὲ περιμένει· εἴτε ἔρημος, εἴτε ἐξορία, εἴτε θάνατος, ἐγώ τουλάχιστο τὰ ὅπλα δὲν τὰ παραδίδω. Θά ἀγωνισθῶ μέχρι τέλους, διά νά ἴδω μίαν Ἐκκλησίαν ὑψηλήν καί ἁγίαν, ὅπως τήν ἐδίδαξαν οἱ Πατέρες ἡμῶν εἰς μνημόσυνον αἰώνιον.

Aπόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου :«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»

Σημεία των Καιρών 1

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com/

«Να είμαστε έτοιμοι» – Ηχηρό μήνυμα Γέροντα Γαβριήλ για πίστη και επαγρύπνιση.

 

Σ

 

«Ήμασταν άθεοι — Σήμερα όλη η οικογένειά μας είναι Ορθόδοξη» (κειμενο & video)

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

____

«Ζούσαμε χωρίς Θεό — Μετά, όλη η οικογένειά μας έγινε Ορθόδοξη σε μία μέρα!»

_____

Μια εντυπωσιακή μαρτυρία μεταστροφής από την Αμερική — από την αθεΐα και τις προκαταλήψεις, στο Βάπτισμα μιας ολόκληρης οικογένειας.

(Απόδοση της συζήτησης με τους αδελφούς Γαβριήλ και Ιωάννη από τη Μοντάνα, και τον Ιωσήφ από το Τέξας)

Οι συνεντεύξεις της σειράς πραγματοποιούνται στον χώρο στάθμευσης της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, της Μονής που ίδρυσε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, και καταγράφουν αυθόρμητες μαρτυρίες ανθρώπων που επισκέπτονται το μοναστήρι και μιλούν για την πορεία τους προς την Ορθόδοξη πίστη.

Όσοι γνωρίζουν αγγλικά μπορούν να παρακολουθήσουν απευθείας το βίντεο που ακολουθεί.

______

Γαβριήλ: Ονομάζομαι Γαβριήλ και είμαι από τη Μοντάνα. Ο τρόπος με τον οποίο βρήκα την Ορθοδοξία... για να ξεκινήσω, ήμουν φανατικός άθεος. Διακήρυττα ανοιχτά ότι ο Θεός δεν υπάρχει, ήμουν τόσο ανόητος με αυτό. Μια μέρα ήμουν στον υπολογιστή μου και δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη, αλλά ένιωσα σαν να με χτύπησε ένα φορτηγό στο στήθος, μια δύναμη που εισέβαλε μέσα μου. Αμέσως άρχισα να αναρωτιέμαι και να ψάχνω για τον Θεό.

Μεγαλώνοντας είχα πολύ κακές εμπειρίες με τον Προτεσταντισμό. Ο πάστορας δεν ενδιαφερόταν να γνωρίσει κανέναν, έκανε το κήρυγμά του κι έφευγε αμέσως χωρίς να κάθεται για επικοινωνία. Ήξερα επίσης πάστορες που χτυπούσαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους, κάτι που δεν μου φαινόταν καθόλου χριστιανικό. Αυτό με απομάκρυνε από τον Χριστιανισμό, σκεπτόμενος ότι δεν χρειάζομαι τη θρησκεία για να είμαι καλός άνθρωπος και να έχω ηθικές αρχές.

Μετά από εκείνο το γεγονός, όμως, ένιωσα μια έντονη επιθυμία να ερευνήσω τον Χριστιανισμό. Ήξερα ότι είναι μια ιστορική θρησκεία, οπότε άρχισα να σκάβω στην εκκλησιαστική ιστορία. Δεν είχα ακούσει ποτέ για την Ορθοδοξία πριν. Γνώριζα για τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τα διάφορα προτεσταντικά δόγματα, αλλά η Ορθοδοξία αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Καθώς την ερευνούσα, συνειδητοποίησα ότι αυτή είναι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός. Και δεν είναι όπως οι Ρωμαιοκαθολικοί όπου ο Πάπας είναι η κεφαλή της Εκκλησίας· εδώ ο Χριστός είναι η κεφαλή. Όλες οι μαρτυρίες, οι εικόνες που αναβλύζουν μύρο, όλα αυτά με βοήθησαν να αναγνωρίσω τι είναι αληθινό και τι όχι. Κατάλαβα ότι όλα τα άλλα ήταν αποκλίσεις από την αλήθεια.

Υπάρχουν συστημικά εμπόδια που καταρρίπτουν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τον Προτεσταντισμό. Ο Προτεσταντισμός βασίζεται στα «πέντε solas» (μόνο). Μα η λέξη sola σημαίνει «μόνο». Πώς μπορείς να έχεις πέντε «μόνο»; Δεν βγάζει καν νόημα. Στον Ρωμαιοκαθολικισμό, οι προηγούμενοι πάπες έχουν έρθει σε αντίφαση με τους σύγχρονους πάπες, κάτι που καταρρίπτει ολόκληρο το σύστημά τους. Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αυτό· όλα είναι συνεκτικά, όλα συνδέονται σαν ένας ιστός αράχνης που ενώνει τα πάντα και τα κάνει να βγάζουν νόημα.

Ιωάννης: Γεια σας, με λένε Ιωάννη και είμαι επίσης από τη Μοντάνα, ο μικρότερος αδελφός του Γαβριήλ. Βρήκα την Ορθοδοξία κάπως έμμεσα μέσω του αδελφού μου. Όπως περιέγραψε, εκείνος πλημμύρισε από αυτή τη δύναμη. Για μένα ήταν κάτι παρόμοιο. Ο πατέρας μου και ο υιοθετημένος μεγαλύτερος αδελφός μου με πίεζαν να τους βοηθήσω να φτιάξουμε ένα «κινηματογραφικό σύμπαν», κάτι σαν κόμικ. Πάντα έγραφα μικρές ιστορίες και ποιήματα, αλλά δεν είχα κάνει ποτέ κάτι τόσο δημιουργικό. Μετά από πολλή πίεση, δέχτηκα.

Όταν άρχισα να γράφω αυτή την τριλογία βιβλίων, το έργο πήρε τη δική του ζωή. Ήταν λίγο καιρό αφού είχα μάθει για τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Septuagint) και είχα αρχίσει να διαβάζω τους Πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας, και παράλληλα τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης. Έζησα μια εμπειρία που μπορώ να περιγράψω μόνο ως «εκτός σώματος». Κάθισα να γράψω στον υπολογιστή μου γύρω στις 10 το βράδυ. Κοίταξα το ρολόι και, ενώ ένιωσα ότι πέρασαν μόνο λίγα δευτερόλεπτα, είχαν περάσει ώρες και η ώρα ήταν 3:34 το πρωί.

Το κομμάτι του βιβλίου που έγραψα ενώ ήμουν σε αυτή την κατάσταση έκστασης («trance») αφορούσε το σημείο όπου ο κεντρικός ήρωας επανενώνεται με τον πατέρα του στο δάσος. Όταν διάβασα αυτό που είχα γράψει, ξέσπασα σε δάκρυα. Ένιωσα στην καρδιά και στο μυαλό μου ότι ο Θεός με σκούνταγε, λέγοντάς μου ότι είναι εδώ και ότι ήταν εδώ όλη την ώρα. Μέχρι τότε, αν και δεν ήμουν φανατικός άθεος, ήμουν πολύ αντίθετος στην οργανωμένη θρησκεία.

Ιωσήφ: Ονομάζομαι Ιωσήφ και είμαι από το Τέξας. Η δική μου ιστορία είναι κάπως ανόητη. Απλώς διάβαζα τη Βίβλο μου, συγκεκριμένα το σημείο που μιλάει για τη Σκηνή του Μαρτυρίου (Tabernacle). Σκέφτηκα: «Ξέρεις κάτι, θα έπρεπε να πάω στην εκκλησία αντί να διαβάζω απλώς τη Βίβλο μου». Πήγα λοιπόν σε μια εκκλησία, η οποία έτυχε να είναι Ορθόδοξη, και είπα: «Ω, αυτό εδώ είναι η Σκηνή του Μαρτυρίου. Είναι πολύ ωραίο». Και έτσι έγινα Ορθόδοξος. Αυτή είναι όλη η ιστορία μου.

Παρουσιαστής: Τι σας έκανε να πιστέψετε ότι η Ορθοδοξία είναι η αυθεντική Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς πριν από 2000 χρόνια;

Γαβριήλ: Μου αρέσουν πολύ οι συζητήσεις (debates) όπου οι άνθρωποι παρουσιάζουν τις ιδέες τους και προκαλούνται σε ένα περιβάλλον σωστής κριτικής. Η Ορθοδοξία είναι κυριολεκτικά αλεξίσφαιρη («bulletproof»). Οτιδήποτε άλλο έχω δει καταρρέει υπό πίεση, αλλά η Ορθοδοξία αντέχει σε κάθε έλεγχο. Αν συνδυάσεις την εκκλησιαστική ιστορία, τη ζωή των αγίων, τις μαρτυρίες, τα θαύματα και τις εικόνες που αναβλύζουν μύρο, όλα δένουν μεταξύ τους. Όπως είπα, είναι σαν ένας ιστός αράχνης που συνδέεται και σου δείχνει την αλήθεια.

Επίσης, μου αρέσει η μεταφυσική και η φιλοσοφία. Δεν μπορείς να θεμελιώσεις σωστά την κοσμοθεωρία σου χωρίς την Ορθοδοξία· τη χρειάζεσαι για να βγάλεις νόημα ακόμα και για τα πιο βασικά πράγματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι σε άλλα χριστιανικά δόγματα είναι απλώς υλιστές σχετικιστές. Δεν θεμελιώνουν τίποτα επιστημολογικά και δεν έχουν μια γερή βάση για να δικαιολογήσουν τις πεποιθήσεις τους, ενώ η Ορθοδοξία έχει τα πάντα.

Ιωάννης: Το ίδιο ισχύει και για μένα. Τα δύο μεγαλύτερα πράγματα που με έπεισαν για την Ορθοδοξία ήταν, πρώτον, η επιμονή της στη μετάνοια. Ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο η Ορθοδοξία προσεγγίζει τη μετάνοια. Αν ακούσεις Προτεστάντες πάστορες ή ακόμα και Ρωμαιοκαθολικούς, δεν ξεκαθαρίζουν τι εννοούν με τη μετάνοια. Η Ορθοδοξία είναι ξεκάθαρη για το τι σημαίνει μετάνοια, τι είναι η θέωση και ποιος είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το δεύτερο πράγμα ήταν ότι η Ορθοδοξία προσφέρει τη συνταγή για τη θεμελίωση μιας υγιούς και παντοτινής κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και ευημερούν. Είναι το μόνο μέρος όπου βρήκα ότι μπορείς πραγματικά να ριζώσεις την ηθική σου.

Παρουσιαστής: Θα θέλατε να μοιραστείτε την ιστορία με την οικογένειά σας; Επειδή μας είπατε ότι ολόκληρη η οικογένειά σας βαπτίστηκε Ορθόδοξη την ίδια μέρα. Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ιωάννης: Ναι, εγώ ήμουν ο πρώτος που ασχολήθηκε. Ήταν πολύ δύσκολο στην αρχή. Ο πατέρας μου μεγάλωσε ως Νότιος Βαπτιστής (Southern Baptist), οπότε είχε όλες τις κλασικές προκαταλήψεις: «μην αποκαλείτε κανέναν πατέρα», ότι οι εικόνες είναι ειδωλολατρία κ.λπ.. Και επειδή είναι ο πατέρας μου, δεν ήθελε να με ακούσει, ακόμα κι όταν είχα δίκιο, λόγω εγωισμού. Κάναμε πολλές συζητήσεις που κατέληγαν σε έντονους καβγάδες και φωνές. Στο τέλος του είπα: «Δεν θέλω να ξαναμιλήσουμε γι' αυτό. Αν θέλεις, έλα να με βρεις εσύ, αλλά εγώ δεν πρόκειται να σε πιέσω». Αυτός είναι ο ορθόδοξος τρόπος και έτσι ήθελα να ενεργήσω. Τον άφησα ήσυχο για περίπου μια εβδομάδα.

Όταν επέστρεψε, μου ζήτησε συγγνώμη. Ήταν σαν να άφησε τις πληροφορίες να «μουλιάσουν» στο υποσυνείδητό του και μετά αυτό επηρέασετη συνειδητή του σκέψη. Αυτό τον άλλαξε ριζικά· δεν είχε πλέον κανένα πρόβλημα με τις εικόνες ή με το να αποκαλεί τον ιερέα «πατέρα». Ο αδελφός μου ο Γαβριήλ συμφώνησε σχεδόν αμέσως. Ο άλλος μας αδελφός, που εργάζεται αυτή τη στιγμή και δεν είναι εδώ, όταν του μίλησα για την Ορθοδοξία, μου είπε: «Αυτό είναι πολύ περίεργο, γιατί ένιωθα κι εγώ ότι ο Θεός με καλούσε». Δεν είχε ξανακούσει ποτέ για την Ορθοδοξία. Έτσι αρχίσαμε να το επιδιώκουμε όλοι μαζί ως ομάδα.

Η μητριά μου δεν ήθελε καθόλου στην αρχή. Την πήγαμε όμως στον πρώτο της Εσπερινό ένα Σάββατο. Το πρώτο πράγμα που είπε βγαίνοντας ήταν: «Ο Θεός ήταν εκεί». Δεν είχε ξαναπάει ποτέ σε καμία εκκλησία στη ζωή της. Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα. Στην αρχή κάναμε όλες τις ακολουθίες, 6 ή 7 φορές την εβδομάδα (Όρθρο, Λειτουργίες κ.λπ.). Γίναμε κατηχούμενοι ως ομάδα και την περασμένη Κυριακή βαπτιστήκαμε και μυρωθήκαμε όλοι μαζί.

Ήταν μια τεράστια ομάδα, συνολικά 12 άτομα βαπτίστηκαν ή μυρώθηκαν εκείνη τη μέρα, μεταξύ των οποίων και τρία νεογέννητα μωρά. Στην ενορία μας υπάρχουν περίπου 40 κατηχούμενοι, είναι απίστευτο.

Στον πρώτο Εσπερινό που πήγα, με πλησίασε ένας υποδιάκονος, ο Ντουέιν. Η σύζυγός του, που πρέπει να είναι 92 ή 93 ετών, βγήκε από την αίθουσα του καφέ στον ναό, με έπιασε από το χέρι και με ανάγκασε να πάω μαζί της στις εικόνες για να τις προσκυνήσουμε. Και σκεφτείτε ότι αυτή ήταν η πρώτη εκκλησιαστική ακολουθία που πήγαινα με τη δική μου θέληση.

Παρουσιαστής: Μια τελευταία ερώτηση. Αυτή τη στιγμή χιλιάδες νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, ηλικίας 20, 30, 40 ετών, αναζητούν τον Θεό. Τι πιστεύετε ότι λείπει από τη ζωή τους;

Ιωσήφ: Ο Ρώσος συγγραφέας Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ έγραψε ένα βιβλίο, το «Ο Μέγαστρος και η Μαργαρίτα», όπου ο διάβολος πηγαίνει στη Σοβιετική Ένωση και κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει, οπότε μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Εκεί ο Μπουλγκάκοφ προσφέρει την «πέμπτη απόδειξη» του Θεού: αν υπάρχει το κακό, τότε πρέπει να υπάρχει και ο Θεός. Νομίζω ότι οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι το κακό υπάρχει, άρα πρέπει να υπάρχει και ο Θεός.

Επίσης, πιστεύω ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από τη νεωτερικότητα (modernity). Βλέπουν ότι ο κόσμος καταρρέει λόγω της υποβάθμισης των ηθικών αξιών και της κοινωνίας. Η Ορθοδοξία προσφέρει μια πραγματική λύση μέσω της παράδοσης (traditionalism). Ο Ρωμαιοκαθολικισμός είναι απλώς μια καρικατούρα παραδοσιαρχίας· λένε ότι είναι παραδοσιακοί, αλλά αν διαβάσεις τα έγγραφά τους και τι πιστεύουν, βλέπεις ότι δεν ισχύει. Στην Ορθοδοξία βλέπεις ότι χτίσαμε τα σπουδαιότερα πράγματα στον κόσμο, όπως τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, από την οποία προήλθαν τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια. Οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη νεωτερικότητα για την παράδοση.

Ιωάννης: Συμφωνώ με τον Ιωσήφ. Είναι μια πολύ βαθιά ερώτηση. Στον δυτικό κόσμο, καθώς ο πληθωρισμός χειροτερεύει και το νόμισμα για το οποίο οι άνθρωποι δουλεύουν όλη τους τη ζωή χάνει την αξία του, συνειδητοποιούν ότι οι σύγχρονες λύσεις δεν επαρκούν πλέον για να λύσουν τα προβλήματά τους. Υπάρχει μια εγγενής, πραγματική αξία που έχει η ανθρωπότητα για την παράδοση, ανεξάρτητα από την ανατροφή ή τις συνθήκες που επιτρέπει ο Θεός να περάσουμε.

Παρουσιαστής: Γαβριήλ, αν κάποιος μας βλέπει αυτή τη στιγμή, νιώθει ελκυστικός προς την Ορθοδοξία αλλά φοβάται να κάνει το πρώτο βήμα, τι θα του έλεγες;

Γαβριήλ: Θα του έλεγα απλώς να το κάνει. Κι εγώ φοβόμουν στην αρχή, αλλά ήταν ένας παράλογος φόβος. Γιατί να φοβάσαι το σπουδαιότερο πράγμα που υπάρχει, το να κοινωνήσεις με τον ζωντανό Θεό; Αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο πλαστήκαμε. Δεν χρειάζεται φόβος.

Επίσης, αν θέλεις να δεις τον κόσμο να αλλάζει, αυτό ξεκινά από εσένα. Μπορείς να γίνεις το πρώτο ντόμινο, ο καταλύτης που θα επηρεάσει τα πάντα. Για μένα, ξεκίνησα να το ψάχνω και τώρα έχει βαπτιστεί ολόκληρη η οικογένειά μου, ο φίλος μου με τη σύζυγό του πρόκειται να βαπτιστούν, και άλλοι φίλοι μου το ερευνούν. Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

 

Από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία (κείμενο & video)

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

_________

Από τον Βουδισμό και τα ναρκωτικά στην Ορθοδοξία

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Άντριου από την Καλιφόρνια, που από μια ζωή εξάρτησης, οργής και πνευματικής αναζήτησης οδηγήθηκε στον Χριστό και βρήκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία την αλήθεια, την ειρήνη και μια νέα ζωή

Οι συνεντεύξεις της σειράς πραγματοποιούνται στον χώρο στάθμευσης της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, της Μονής που ίδρυσε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, και καταγράφουν αυθόρμητες μαρτυρίες ανθρώπων που επισκέπτονται το μοναστήρι και μιλούν για την πορεία τους προς την Ορθόδοξη πίστη.

______

Στο τέλος ακολουθεί το βίντεο για όσους γνωρίζουν αγγλικά 

Παρουσιαστής (America): Γεια σε όλους, εδώ είναι το κανάλι America Goes Orthodox. Σήμερα είμαστε εδώ με τον Άντριου από το Όραντζ Κάουντι. Γεια σου Άντριου, πώς είσαι;

Άντριου: Γεια σας, είμαι καλά.

Παρουσιαστής: Θα μοιραστεί μαζί μας μια εκπληκτική ιστορία για το πώς επέλεξε να ακολουθήσει τον Χριστιανισμό. Παρακαλώ πες μας, πώς ήταν η ζωή σου πριν βρεις τον Θεό και τι σε έκανε να αναζητήσεις την αλήθεια;

Άντριου: Πριν βρω τον Χριστό, η ζωή μου ήταν τουλάχιστον ταραχώδης. Είχα μπλεξίματα, ήμουν εθισμένος στα ναρκωτικά, ήμουν χαμένος και βλάσφημος στην καρδιά. Μισούσα τόσο πολύ τον εαυτό μου που έβγαζα μίσος προς τον κόσμο, και μερικές φορές δεν πίστευα καν ότι υπάρχει Θεός, χαμένος μέσα στη δική μου σύγχυση. Μέσα στην απόγνωσή μου, έβγαζα μίσος προς τον κόσμο και, σε έναν κόσμο που με επιβράβευε για το μίσος, εγώ βρήκα ειρήνη και αγάπη μέσα σε αυτόν.

Καθώς όμως μεγάλωνα, κατάλαβα ότι θερίζεις ό,τι σπείρεις και η ζωή μού έδειξε τελικά ότι αυτός δεν είναι ο σωστός δρόμος, και ότι μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.

Παρουσιαστής: Πριν γίνεις Χριστιανός, ήσουν κάτι άλλο; Πριν επιλέξεις τον Χριστό, τι έκανες; Ανήκες στον Βουδισμό; Πες μας.

Άντριου: Ναι, αρχικά η οικογένειά μου... καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου ήταν Βουδίστρια, οπότε απλώς ακολουθούσα αυτή την πίστη, αλλά χωρίς να την εξασκώ. Ωστόσο, όλοι οι πρόγονοί μου ήταν Βουδιστές.

Παρουσιαστής: Τι γίνεται με την Ορθοδοξία; Γιατί πιστεύεις ότι είναι ο αυθεντικός Ιησούς Χριστός που ιδρύθηκε πριν από 2000 χρόνια;

Άντριου: Αν θέλεις πραγματικά να βρεις την αλήθεια και το βάθος του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία έχει όλα όσα χρειάζεσαι. Αν κάνεις τη δική σου έρευνα και κοιτάξεις την εκκλησιαστική ιστορία, αυτή θα σε οδηγήσει τελικά πίσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Ορθοδοξία έχει το μεγαλύτερο βάθος και νιώθω ότι δεν έχω καμία πνευματική έλλειψη ή λαχτάρα όταν βρίσκομαι στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αισθάνομαι όλο το βάθος, την αυθεντικότητα και τον πατερικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας, ειδικά της Ελληνικής Ορθοδοξίας, στην οποία βρήκα τη μεγαλύτερη παρηγοριά.

Παρουσιαστής: Πώς σε βοηθά η Ορθοδοξία στην καθημερινή σου ζωή, στη δουλειά σου, με τους φίλους σου και την οικογένειά σου;

Άντριου: Η Ορθοδοξία με οδήγησε τελικά να κοιτάξω τον εαυτό μου και να μπορέσω να με αναγνωρίσω ως αμαρτωλό, κάτι που δεν μπορούσα να κάνω πριν. Δηλαδή, μπορούσα να το κάνω, αλλά δεν μπορούσα να μετανοήσω· αμάρτανα ηθελημένα και επανειλημμένα. Ερχόμενος όμως στην Ορθοδοξία, μου έδωσε πειθαρχία, μου έδωσε υπευθυνότητα και, τελικά, μου έδωσε ταπεινοφροσύνη και αγάπη. Και αυτό ακριβώς είναι ο Ιησούς Χριστός: αγάπη. Αν θέλεις να βρεις την αγάπη, δεν μπορείς να την αναζητήσεις στον κόσμο, γιατί ο κόσμος δεν θα σου την επιστρέψει· θα τη βρεις μόνο μέσω του Ιησού Χριστού.

Παρουσιαστής: Αυτό είναι πανέμορφο, Άντριου. Πώς βλέπει η οικογένειά σου αυτή την αλλαγή πάνω σου; Οι φίλοι σου σε στηρίζουν ή έχουν ερωτήσεις;

Άντριου: Ναι, είναι ένας κάπως δύσκολος και ανώμαλος δρόμος, αλλά θα πω το εξής για όποιον μεταστρέφεται: μην το κάνετε για κανέναν άλλον, κάντε το για τον εαυτό σας. Εδώ σταύρωσαν έναν τέλειο άνθρωπο, οπότε αν διώκεστε για την πίστη σας, μείνετε δυνατοί και αποφασιστικοί στην πίστη σας. Ποτέ μην αφήνετε τον κόσμο να καθορίσει πώς θέλετε να ζήσετε τη ζωή σας, ειδικά αν θέλετε να τη ζήσετε με επίκεντρο τον Χριστό, κάντε το στο έπακρο. Μην παίρνετε τον Χριστό μισόκαρδα και μην είστε χλιαροί. Ο Χριστός μας καλεί πάντα και εξαρτάται από εμάς αν θα πάμε κοντά Του ή όχι, τελικά.

Παρουσιαστής: Αυτή τη στιγμή σε όλες τις ΗΠΑ, πολλοί νέοι άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια. Τι θα ήθελες να τους πεις;

Άντριου: Ο Ιησούς Χριστός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Κανείς δεν φτάνει στον Πατέρα παρά μόνο μέσω Αυτού. Αν ψάχνετε για την αλήθεια, ψάχνετε για την αγάπη. Αν είστε χαμένοι, αν κάποιος περνάει οτιδήποτε, ο Χριστός λέει: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Αν λοιπόν περνάτε οτιδήποτε αυτή τη στιγμή—οικονομικά, ψυχικά, σωματικά—ελάτε στον Χριστό, γιατί Εκείνος είναι ο αληθινός δάσκαλος, ο αληθινός θεραπευτής και ο ένας και αληθινός Θεός.

Παρουσιαστής: Είναι πανέμορφο αυτό, Άντριου. Πώς θυμάσαι την πρώτη φορά που μπήκες στην Ορθοδοξία; Πώς ένιωσες;

Άντριου: Φίλε μου, όταν μπαίνεις για πρώτη φορά σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία, όλα σε αγγίζουν. Ακούς τους ύμνους, βλέπεις τις εικόνες, μυρίζεις το λιβάνι. Λατρεύεις τον Θεό με όλες τις αισθήσεις σου (και τις έξι), τα πάντα στην Ορθόδοξη Εκκλησία σού προσφέρουν αυτή την πληρότητα. Όπου κι αν κοιτάξεις, βλέπεις... είναι σαν να βρίσκεσαι στον ουρανό, είναι ό,τι πιο κοντινό μπορείς να ζήσεις. Και οι άνθρωποι είναι καταπληκτικοί. Λόγω της εμφάνισής μου, θα πίστευα ότι ο κόσμος θα με έκρινε, αλλά στην Ορθόδοξη Εκκλησία όλοι με αποδέχτηκαν όπως είμαι, μου μίλησαν και μου επέτρεψαν να είμαι άνθρωπος. Σαν μια οικογένεια.

Παρουσιαστής: Ναι, σαν οικογένεια. Και Άντριου, είχες κάποια θεϊκή εμπειρία όπου ο Θεός σού έδειξε κάτι και σου έδωσε περισσότερη πίστη σε Εκείνον;

Άντριου: Ναι, ένα πράγμα που θα πω είναι ότι όταν ζητάς κάτι από τον Θεό, δεν πρόκειται να σου το δώσει με τον τρόπο που θέλεις, αλλά με τον τρόπο που χρειάζεσαι. Αν έπαιρνες όλα όσα θέλεις, δεν θα μάθαινες τίποτα στο τέλος της ημέρας. Πρέπει να θυμάσαι ότι είναι Πατέρας, και ως Πατέρας πρέπει να παιδαγωγεί και να πειθαρχεί τα παιδιά Του. Έτσι, μερικές φορές όταν παραστρατούμε ή όταν ζητάμε κάτι, θα μας το δώσει με μια μορφή που μπορεί να μην καταλάβουμε στην αρχή. Μπορεί να έρθει μέσα από δοκιμασίες, θλίψεις, αγώνες ή ακόμα και πόνο μερικές φορές. Αλλά Εκείνος ξέρει τι κάνει και γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για εμάς, περισσότερο από ό,τι εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Γιατί μερικές φορές θέλουμε ορισμένα πράγματα στη ζωή, αλλά αυτά δεν πρόκειται να μας οδηγήσουν εκεί που πρέπει. Αν όμως ζητήσεις βοήθεια από τον Χριστό, θα σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι, αλλά εξαρτάται από εσένα να περάσεις μέσα από τη φωτιά και να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τελικά, θα σου δώσει δοκιμασίες, αλλά πρέπει να σηκώσεις τον σταυρό σου και να περπατήσεις.

Παρουσιαστής: Μια τελευταία ερώτηση για εσένα. Αν έβλεπες τον Ιησού Χριστό μπροστά σου αυτή τη στιγμή, τι θα ήθελες να Του πεις;

Άντριου: Θα γονάτιζα, θα άγγιζα τα πόδια Του και θα Του έλεγα: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό, γιατί δεν είμαι άξιος της χάρης Σου, κι όμως εσύ με επέλεξες».

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Παλαια συνέντευξη ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ & ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΩΝ 12 ΚΑΛΩΝ ΜΗΤΡΟΠ.

 

Γέρων Γεώργιος: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ - ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

 

Μαρία Μιχαήλ

 

Μαρία Μιχαήλ

Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Γ΄, ἐκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον "Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος" Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς, σελ. 62-69.

Μαρία Μιχαήλ [1]

Η μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν, ἀπό τό προσκύνημά της στούς Ἁγίους Τόπους ἦταν μία ἁγία ψυχή. Ἔζησε στήν Φύτη Πάφου καί μέ τόν σύζυγό της Ἰωάννη ἀπέκτησαν πέντε κόρες καί δύο γυιούς. Ὁ γυιός της ὁ μεγάλος ξενιτεύτηκε ἀπό μικρή ἡλικία στήν Νότιο Ἀφρική. Εἶχε οἰκονομική ἄνεση καί ἔγραψε νά στείλουν οἱ γονεῖς τίς ἀδελφές του γιά νά τίς ἀποκαταστήση. Μέ τά δεδομένα τότε τοῦ χωριοῦ, ἦταν πολύ δύσκολο νά παντρέψη μέ προίκα (σπίτι–χωράφια) πέντε κόρες. Γι᾿ αὐτό ἔκριναν καλό μαζί μέ τόν ἄντρα της, νά στείλουν τίς δύο κόρες τους, τήν Στέλλα καί τήν Χρυστάλλα, στήν Ν. Ἀφρική. Τό ταξίδι τότε γινόταν μέ καράβι καί διαρκοῦσε περισσότερο ἀπό ἕνα μῆνα. Στό καράβι ἀρρώστησε ἡ μία καί ὅταν ἔφτασαν στήν Ν. Ἀφρική πέθανε. Ἡ ἄλλη παντρεύτηκε ἀμέσως, ἀλλά καί αὐτή σύντομα πέθανε. Ὅταν τό μήνυμα ἔφτασε στούς γονεῖς, ὁ πατέρας της Ἰωάννης ἐρχόταν ἀπό τό χωράφι. Στό σπίτι ἔβαλε τά χέρια καί τό κεφάλι του πάνω στό τραπέζι, δέν ἔλεγε τίποτε καί δέν ἤθελε νά φάη. Μετά ἀπό λίγο πέθανε κι αὐτός ἀπό τήν στενοχώρια του.
Ἡ μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ἄν καί ἔθαψε σέ ἕνα χρόνο δύο κόρες καί τόν ἄνδρα της, ὅμως δέν λύγισε. Μέ τήν μεγάλη πίστη της στόν Θεό ὕψωνε τά χέρια... καί τά μάτια στόν οὐρανό καί ἔλεγε: «Δοξάζω Σε, Θεέ μου, πού μοῦ τούς ἐπῆρες, Εὐχαριστῶ Σε, Θεέ μου». Αὐτό τό ἐπαναλάμβανε πολλές φορές κλαίγοντας καί πρόσθετε: «Δέν θά τά βάλω μέ τόν Θεό. Ποιά εἶμαι ἐγώ; Ἔτσι ἤθελε ὁ Θεός». Βάπτισε δύο κοριτσάκια πολύ φτωχῆς οἰκογένειας καί ἔδωσε τά ὀνόματα τῶν πεθαμένων κοριτσιῶν της, ὀνομάζοντάς τα Στυλιανή καί Χρυστάλλα.
Ἀπό τότε ἔβαλε μαῦρα, κατέβασε τό μαῦρο μαντήλι μέχρι τά φρύδια καί δέν ἔλειπε ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἔμεινε χήρα ἀπό σχετικά νεαρή ἡλικία. Ἀπό τότε δέν εἶδε τόν ἑαυτό της στόν καθρέφτη οὔτε καί γιά νά χτενιστῆ. Καθρέφτη δέν εἶχε στό σπίτι της. Τούς σήκωσε ὅλους. Ἔλεγε: «Ἔθαψα παιδιά καί ἐγώ θά καλλωπίζομαι;». Ἐπίσης δέν πήγαινε σέ γάμους καί σέ πανηγύρια. Στό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ ἔβγαινε ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἐρχόταν ἀπ᾿ εὐθείας στό σπίτι χωρίς χρονοτριβή. Στούς δέ γάμους, ὅσο συγγενικοί καί ἄν ἦταν πήγαινε στό μυστήριο καί μετά γύριζε στό σπίτι. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐγώ γιά χορούς καί τραγούδια, γιά βιολιά καί λαοῦτα; Ἔθαψα παιδιά, τί τίς θέλω τίς χαρές;». Παντρευόταν ὁ πρῶτος της ἐγγονός, ὁ γυιός τῆς κόρης της, στήν διπλανή πόρτα καί δέν πῆγε νά τόν χαιρετήση. Τήν ὥρα πού χόρεψε τό ἀντρόγυνο, ὅπως συνηθίζεται στήν Κύπρο, φώναξε τήν ἐγγονή της, τῆς ἔδωσε χρήματα γιά νά τά προσφέρουν στό ἀντρόγυνο κρεμώντας τα στό νυφικό φόρεμα τήν ὥρα πού χόρευε καί αὐτή δέν πῆγε.
Ὁ γυιός της ἀπό τό ἐξωτερικό τῆς ἔστελνε φορέματα κυρίως μαῦρα. Ἡ γιαγιά πάλι τό θεωροῦσε ντροπή καί ἀταίριαστο γιά κείνη νά φοράη καινούργια ροῦχα. Ἔπαιρνε τά καινούργια ροῦχα καί πάνω τους ἔρραβε κομμάτια ὕφασμα, γιά νά φαίνωνται παλιά καί ἔτσι τά φοροῦσε. Αὐτή ἦταν ἡ ὄντως χήρα πού ἄξιζε κάθε τιμή, ὅπως γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Τίμησε τήν χηρεία της καί ἔζησε σάν ἀσκήτρια, ξένη πρός τίς χαρές τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλά μέ τό χαροποιό πένθος καί τήν θεία παρηγορία τοῦ Θεοῦ, τοῦ προστάτου τῶν χηρῶν καί Πατρός τῶν ὀρφανῶν.
Μέσα ἀπό τόν πόνο καί τήν προσευχή ἡ γιαγιά ἐξαϋλώθηκε. Ἦταν σάν μία εἰκόνα νά τήν προσκυνήσης. Μόνο νά τήν ἔβλεπες σοῦ δημιουργοῦσε δέος, χωρίς νά σοῦ μιλᾶ. Τά λόγια της ἦταν λίγα, ἀλλά σοφά. Παρακολουθοῦσε μέ σιωπή τό κάθε τι χωρίς νά μιλᾶ. Ὅταν χρειαζόταν νά ἐπέμβη, ἐπέμβαινε καί μάλιστα πολύ σοφά καί ἄς ἦταν ἀγράμματη.
Κάποια φορά τά παιδιά της πού ἦταν καί τά δύο στήν Ν. Ἀφρική θέλησαν νά τήν πάρουν ἐκεῖ γιά νά τούς δῆ καί νά τήν δοῦν. Μαζεύτηκε ἀρκετός κόσμος γιά νά τήν ἀποχαιρετήσουν καί μία κυρία ἀστειευόμενη τῆς λέει: «Τώρα πού εἶσαι ἐδῶ, νά βροῦμε καί κανέναν νά σέ παντρέψωμε». Ἡ γιαγιά ἁρπάζει τό μπαστούνι καί προτάσσοντάς το, τῆς λέει ἔντονα: «Εἶμαι παντρεμένη μέ τόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ καί περιμένω του νά ἔρθη νά μέ πάρη!», δείχνοντάς της ἕνα δακτυλίδι πού εἶχε στό χέρι. Ἡ γυναῖκα κοκκάλωσε μέ τήν ἀπάντηση τῆς γιαγιᾶς. Τό δακτυλίδι αὐτό τό ἔφερε ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους. Ἦταν σάν ἀρραβώνας, ἀλλά ἀσημένιο. Πιθανόν νά εἶναι τό δακτυλίδι πού δίνει εὐλογία ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Σινᾶ. Τό εἶχε στό χέρι της μέχρι τόν θάνατό της.
Ἡ ἐγγονή της Μαρία, πού τήν μεγάλωσε ἡ γιαγιά της Χατζη–Μαριοῦ καί τώρα ζεῖ στήν Αὐστραλία, θυμᾶται τά ἑξῆς: «Μεγάλωσα μαζί μέ τήν γιαγιά μου, μέ ἀγαποῦσε πολύ, γιατί ἤμουν ἡ μόνη ἐγγονή πού εἶχε στό χωριό καί εἶχα καί τό ὄνομά της. Κοιμόμουν στό ἴδιο δωμάτιο μέ τήν γιαγιά.
»Θυμᾶμαι τήν βαθειά πίστη της στόν Θεό, στήν Παναγία μας καί σέ ὅλους τούς Ἁγίους. Σχολεῖο δέν εἶχε πάει, ἀλλά ἤξερε ὅλες τίς γιορτές καί ἔκανε λογαριασμούς σάν νά ἤξερε γράμματα. Στό δωμάτιό της εἶχε μία ντουλάπα γεμάτη μέ εἰκόνες Ἁγίων. Κάθε βράδυ ἄναβε τό καντήλι καί ἔκανε τήν προσευχή της. Ἄρχιζε μέ τό “Θεέ μου, πρόσεχε τά παιδιά ὅλου τοῦ κόσμου καί ὕστερα τά δικά μου, τούς στρατιῶτες ὅλου τοῦ κόσμου καί τούς δικούς μου”. Ὅλο τό βράδυ προσευχόταν.
»Κάτι πού ἔμαθα καί δέν τό ἔχω πῆ μέχρι τώρα. Ὅταν ἡ μητέρα μου (κόρη τῆς γιαγιᾶς) ἦταν σχεδόν 3 χρόνων, δέν μιλοῦσε καθαρά καί οὔτε περπατοῦσε.
Ἡ γιαγιά τήν ἔταξε στήν Παναγία καί πῆγε στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, κατέβασε τήν ποδιά (τό κάλυμα) πού ἦταν καλυμμένη ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τήν ἀκούμπησε στήν μικρή τότε Ἀντιγόνη καί τό θαῦμα ἔγινε. Ἡ Ἀντιγόνη μίλησε καί περπάτησε.
»Μαζί μέ τόν παπποῦ Ἰωάννη εἶχαν βαπτίσει 21 παιδιά. Προσκύνησε στούς Ἁγίους Τόπους δύο φορές, πρίν τό 1960 τότε πού ἦταν δύσκολο νά ταξιδέψης. Ὅταν γύρισε, ἔφερε μαζί της μία σακκούλα γεμάτη μικρά σταυρουδάκια καί ἔδωσε σέ ὅλο τό χωριό.
»Θυμᾶμαι μία φορά ἦταν ἕτοιμη γιά νά πεθάνη, ἔφεραν κάποιον πάτερ ἀπό ἄλλο χωριό γιά νά κάνη τό Εὐχέλαιο. Ὁ πάτερ βιαζόταν, δέν εἶπε ὅλα τά Εὐαγγέλια. Μόλις τελείωσε, σηκώθηκε, κάθησε στό κρεββάτι ἡ γιαγιά καί τοῦ λέει “παπᾶ μου, δέν εἶπες ὅλα τά Εὐαγγέλια”. Τότε ὅλοι γελάσαμε καί εἴπαμε δέν θά πεθάνη.
»Φρόντιζε πάντα νά κάνη τό νάμα καί νά εἶναι πάντα καθαρό καί ἁγνό γιά τήν θεία Κοινωνία.
»Θυμᾶμαι τήν γιαγιά μέ ἀγάπη καί τήν εὐγνωμονῶ γιά ὅ,τι μέ δίδαξε καί προσπαθῶ νά τά τηρῶ».
Ὅταν εἶχε Ἑσπερινό, προκειμένου νά μήν τόν χάση, ὅταν πλέον ἦταν ὑπέργηρη, ξεκινοῦσε ἀπό νωρίς τό ἀπόγευμα νά πάη στήν Ἐκκλησία. Περπατοῦσε στόν δρόμο σκυφτή, βάδιζε πολύ–πολύ σιγά μέ ἕνα μικρό μπαστουνάκι, πού στό ἐπάνω μέρος εἶχε σχῆμα Τ, πολύ κοντό γιά νά τήν βολεύη, ἀφοῦ κύρτωσε καί δέν βολευόταν μέ κανονικό.
Οὐδέποτε ἄκουγες νά βγῆ κακός λόγος ἀπό τό στόμα της. Μόνο εὐχές καί συμβουλές. Μάλιστα ἔλεγχε τήν ἐγγονή της γιά τίς παρέες πού ἔκανε καί ποιές ἔβαζε στό σπίτι. Μιά φορά πού ἔτυχε νά πάη μία σοβαρή γυναῖκα στό σπίτι τους, φεύγοντας ἐκείνη, εἶπε στήν ἐγγονή της: «Εἶδες; Τέτοιες γυναῖκες νά βάλης στό σπίτι σου».
Ὅταν πέθανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος ὁ Γ΄ καί γινόταν ἡ κηδεία, ἡ ἀκολουθία μεταδιδόταν ἀπό τήν τηλεόραση. Ἔτυχε νά εἶναι ἡ τηλεόραση στήν κόρη της ἀνοικτή καί νά εἶναι καί ἡ γιαγιά ἐκεῖ. Κάποια στιγμή ἡ γιαγιά πετάγεται ἐπάνω. Ὅταν τήν ρώτησαν «γιατί;». Ἡ γιαγιά εἶπε: «Λέει ὁ παπᾶς τό Εὐαγγέλιο καί ἐμεῖς νά καθώμαστε;», καί ὅλοι θαύμασαν γιά τήν εὐλάβεια τῆς γιαγιᾶς.
Στό τέλος τῆς ζωῆς της ἡ ἐγγονή της Μαρία ἔμενε μαζί της τά βράδια, μήπως χρειαστῆ τίποτε ἡ γιαγιά. Τήν ἄκουγε συνέχεια νά προσεύχεται καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, ἔλεγε: «Θεέ μου, καλό θάνατο νά μοῦ δώσης. Νά πεθάνω Σαββάτο βράδυ, νά λειτουργηθῶ Κυριακή πρωΐ». Ὑπάρχει συνήθεια στό χωριό, ἄν κάποιος πέθαινε Σάββατο, τόν ἄφηναν στό σπίτι τό βράδυ καί τίς πρωϊνές ὧρες, ὅταν ἄνοιγε ἡ Ἐκκλησία, τόν ἔπαιρναν στόν Ναό. Καθ᾿ ὅλη τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας τό φέρετρο ἤ τό νεκροκρέββατο (κοινό γιά ὅλους) ἦταν μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅταν τελείωνε ἡ Λειτουργία, γινόταν ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία.
Ἕνα Σάββατο ἀπόγευμα, ἐνῶ ἡ γιαγιά ἦταν ἀπό ἡμέρες στό κρεββάτι, ξεψύχησε. Ἐκείνη τήν ὥρα χτυποῦσε ἡ καμπάνα γιά τόν Ἑσπερινό. Εἰδοποίησαν ἀμέσως τόν ἱερέα καί ἡ καμπάνα ξαναχτύπησε πένθιμα γιά νά ἀναγγείλλη στό χωριό τόν θάνατο τῆς μακαριστῆς Χατζη–Μαριοῦς (σέ ἡλικία 95 ἐτῶν), τό Σάββατο στίς 29–12–1981. Ἔγιναν ὅλα ὅπως τά ζητοῦσε στήν προσευχή της.
Ἀνοίγοντας τόν μπόγο, πού εἶχε ἑτοιμάσει ἀπό πολλά χρόνια πρίν γι᾿ αὐτήν τήν εὐλογημένη ὥρα, σέ ὅλους ἔκανε ἐντύπωση μέ πόση ἐπιμέλεια τά εἶχε τακτοποιήσει ὅλα. Μέχρι φυτιλάκια εἶχε γιά τό καντήλι πού θά ἄναβαν στόν τάφο καί λιβάνι.

Αἰωνία της ἡ μνήμη. Ἀμήν.

1.Ὑπό π. Θεοδοσίου Χριστοφόρου. Ὁ ἴδιος π. Θεοδόσιος συνέγραψε καί τίς ὑπόλοιπες βιογραφίες τῶν Κυπρίων Ἀσκητῶν. 

πηγή

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr