Προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού σχετικά με την αναβίωση του Βυζαντίου

 

Προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού σχετικά με την αναβίωση του Βυζαντίου

από το βιβλίο: «Ερμηνεία της Ιεράς Αποκαλύψεως κατά την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες» – Μοναχού Μάξιμου Γαβριήλ Αγιορείτου

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σχετικά με την αναβίωση, ανάσταση του Βυζαντίου είπε τα εξής σημαντικά:

α) «Όταν θα ιδήτε το χιλιάρμενο (δηλάδη, πάρα πολλά πολεμικά πλοία) στα ελληνικά υδατα, τότε θα λυθεί το ζήτημα της Πόλης.

β) Θα προσπαθούν να το λύσουν με την πένα (δηλαδή, με διπλωματικούς διαλόγους), μα δεν θα μπορούν, 99 φορές με τον πόλεμο και μια με την πένα.

γ) Αν το ζήτημα λυθεί με τον πόλεμο, θα πάθετε πολλές καταστροφές – στις τρεις χώρες μια θα μείνει.

δ) Στην Πόλη θα χυθεί αίμα, που τριχρονίτικο δαμάλι θα πλέξει.

ε) Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα εξαμίλια (στα έξι ναυτικά μίλια). Στο τέλος θα τους διώξουν στην Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθεί, το άλλο τρίτο θα βαπτισθεί και μονάχα το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά (δηλαδή στα βάθη της Μ. Ασίας).

στ) Πολλά θα συμβούν – οι πολιτείες θα καταντήσουν σαν παράγκες.

ζ) Καλότυχος, όποιος ζήσει μετά τον γενικό πόλεμο. Θα τρώγει με ασημένιο κουτάλι.

η) Μετά τον γενικό πόλεμο θα ζήσει ο λύκος με το αρνί.

θ) Θα είναι όγδοος αιώνας, που θα γίνουν αυτά (δηλαδή, στα Έσχατα).

ι) Ή τρεις ημέρες ή τρεις μήνες ή τρία χρόνια θα βαστάξει (ο γενικός Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος).

ια) Από τρία μπουγάζια στενά, Κρά, Κράψη και Μουζίνα, θα περνούν πολλά στρατεύματα για την Πόλη. Καλόν είναι τα γυναικόπαιδα να βγουν στα βουνά. Θα σας ρωτούν αν είναι μακριά η Πόλη· εσείς να μη λέτε την αλήθεια, διότι θα σας κακοποιήσουν. Ο στρατός αυτός δεν θα φθάσει στην Πόλη, στη μέση του δρόμου θα μάθει ότι ο πόλεμος ετελείωσε».

Άγιοι και Σοφοί , Δ. Παναγόπουλος (σελ. 42-49)

simeiakairwn.wordpress.com 

https://romioitispolis.gr

 

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού: Περί λύπης και ηδονής και επιθυμίας τε και φόβου

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ Α΄: Περὶ λύπης καὶ ἡδονῆς καὶ ἐπιθυμίας τε καὶ φόβου

Είναι τα πάθη κακά από τη φύση τους ή γίνονται κακά εξαιτίας της χρήσης τους; Εννοώ δηλαδή την ηδονή και τη λύπη, την επιθυμία και τον φόβο, καθώς και όλα όσα ακολουθούν αυτά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:

Αυτά τα πάθη, όπως και τα υπόλοιπα, δεν δημιουργήθηκαν εξαρχής μαζί με την ανθρώπινη φύση· γιατί, αν είχαν δημιουργηθεί μαζί της, θα αποτελούσαν στοιχείο του ίδιου του ορισμού της φύσεως.

Λέω, λοιπόν, έχοντας διδαχθεί αυτό από τον μέγα Γρηγόριο Νύσσης, ότι τα πάθη εισήχθησαν εξαιτίας της πτώσεως από την τελειότητα [Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Περί παρθενίας, κεφ. 12,2: «Ὁ ἄνθρωπος, οὐ κατὰ φύσιν οὐδὲ συνουσιωμένον ἔσχεν ἐν ἑαυτῷ παρὰ τὴν πρώτην γένεσιν τὸ παθητικόν τε καὶ ἐπίκηρον [...] ἀλλ' ὕστερον ἐπεισήχθη τὸ πάθος αὐτῷ μετὰ τὴν πρώτην κατασκευήν (:Ο άνθρωπος κατά την αρχική δημιουργία του δεν ήταν από τη φύση του υποκείμενος στα πάθη και στη φθορά, ούτε τα είχε ως αναπόσπαστο  στοιχείο της ύπαρξής του· αυτή η κατάσταση εισήλθε σ’ αυτόν αργότερα, μετά την αρχική του δημιουργία)»], προσκολλήθηκαν δηλαδή στο πιο άλογο μέρος της ανθρώπινης φύσεως· μέσω αυτών, αντί της θείας και μακαρίας εικόνας, αμέσως μετά την παράβαση έγινε φανερή και ολοκάθαρη στον άνθρωπο η ομοίωσή του με τα άλογα ζώα. Ήταν πράγματι δίκαιο, αφού επισκιάστηκε η αξία που προσδίδει στον άνθρωπο το λογικό στοιχείο, η ανθρώπινη φύση να υποστεί τις συνέπειες εκείνων των γνωρισμάτων της αλογίας, τα οποία η ίδια επέλεξε με τη θέλησή της· έτσι ο Θεός, με σοφία, οικονόμησε ώστε ο άνθρωπος να οδηγηθεί στην επίγνωση της μεγάλης αξίας του λογικού του.

Ωστόσο, ακόμη και τα πάθη γίνονται καλά στους ενάρετους ανθρώπους¹, όταν εκείνοι, με σοφία, θα τα απομακρύνουν από τα γήινα και σαρκικά και θα τα χρησιμοποιούν για την απόκτηση των ουρανίων αγαθών. Για παράδειγμα, θα καθιστούν την επιθυμία κινητήρια δύναμη της νοερής επιδίωξης της θεωρίας των θείων. Την ηδονή θα την μεταβάλλουν σε καθαρή ευφροσύνη, η οποία πηγάζει από την έλξη του νου προς όσα χαρίζει ο Θεός. Τον φόβο θα τον μετατρέπουν σε προνοητική μέριμνα, ώστε να αποφύγουν τη μέλλουσα τιμωρία για τα αμαρτήματα. Και την λύπη θα την μεταβάλλουν σε μετάνοια που αποβλέπει στη διόρθωση του κακού που έχει ήδη γίνει. Και, για να το πω συνοπτικά, όπως οι έμπειροι γιατροί χρησιμοποιούν ακόμη και το δηλητήριο της οχιάς, αφού αφαιρέσουν την βλαβερή του ιδιότητα, για θεραπευτικούς σκοπούς, έτσι και οι ενάρετοι χρησιμοποιούν αυτά τα πάθη για την εξάλειψη μιας κακίας που είτε είναι ήδη παρούσα είτε αναμένεται, καθώς και για την απόκτηση και διαφύλαξη της αρετής και της γνώσης.

Επομένως, όπως είπα, αυτά τα πάθη γίνονται καλά εξαιτίας της ορθής χρήσης τους από εκείνους που αιχμαλωτίζουν κάθε λογισμό, υποτάσσοντάς τον στην υπακοή του Χριστού[Β΄Κορ. 10,4-5: «Τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων·λογισμοὺς καθαιροῦντες καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ (:Διότι τα όπλα της εκστρατείας μας δεν είναι αδύναμα ανθρώπινα όπλα, αλλά είναι δυνατά ενώπιον του Θεού για να γκρεμίζουν οχυρώματα. Κι όταν λέω οχυρώματα, δεν εννοώ πύργους ή φρούρια υλικά, αλλά πνευματικά. Δηλαδή ανατρέπουμε συλλογισμούς πονηρούς και κάθε υψηλοφροσύνη που υψώνεται σαν πύργος και εμποδίζει τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό. Ακόμη, με τα όπλα μας κατανικούμε σαν άοπλο και παραδομένο αιχμάλωτο κάθε ανθρώπινη επινόηση και σοφιστεία, και οδηγούμε όσους παραπλανιούνται απ’ αυτές στο να υπακούσουν στον Χριστό)»]. Και αν η Αγία Γραφή αποδίδει κάποια από αυτά τα πάθη είτε στον Θεό είτε στους αγίους· για τον μεν Θεό το κάνει για χάρη μας, ώστε, χρησιμοποιώντας όρους οικείους στην ανθρώπινη εμπειρία, να μας φανερώσει τις σωτήριες και αγαθοποιές ενέργειες της θείας πρόνοιάς Του²· για τους δε αγίους, επειδή δεν ήταν δυνατόν να εκφράσουν διαφορετικά, με την ανθρώπινη γλώσσα, τις νοερές τους σχέσεις και εσωτερικές διαθέσεις τους προς τον Θεό, παρά μόνο μέσω των παθών που είναι γνωστά στην ανθρώπινη φύση³.

 

ΙΔΙΟΓΡΑΦΑ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ

1. Με ποιον τρόπο και υπό ποιες προϋποθέσεις τα πάθη αυτά αποκτούν αγαθή λειτουργία [:Το σχόλιο «πῶς καὶ πότε» του αγίου Μαξίμου συνοψίζει ακριβώς όσα αναπτύσσονται στην παράγραφο αυτή, ότι δηλαδή τα πάθη γίνονται καλά ως προς τη χρήση τους όταν ο ενάρετος άνθρωπος τα απομακρύνει από τα σωματικά και τα στρέφει προς τα θεία, χρησιμοποιώντας τα για την απόκτηση και διαφύλαξη της αρετής και της γνώσεως. Στη συνέχεια ακολουθούν τα συγκεκριμένα παραδείγματα μεταστροφής των παθών: η ἐπιθυμία στρέφεται στα θεία, η ἡδονή στα θεία χαρίσματα, ο φόβος γίνεται προφύλαξη από τη μέλλουσα τιμωρία και η λύπη μετάνοια για το υπάρχον κακό].
2. Ότι η Αγία Γραφή παρουσιάζει τους διάφορους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται απέναντί μας η θεία Πρόνοια, χρησιμοποιώντας τα πάθη που μας είναι γνωστά.
3. Ότι η Αγία Γραφή, χρησιμοποιώντας αυτές τις ονομασίες των παθών, φανερώνει την ιδιαίτερη σχέση και διάθεση των αγίων προς τον Θεό.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• myriobiblos.gr
• greekdownloads3
• Μαξίμου του Ομολογητού, Άπαντα τα έργα, Προς Θαλάσσιον, Περί διαφόρων αποριών της Αγίας Γραφής, Ερωτήσεις Α΄ έως ΝΓ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1992, τόμος 14Β, σελίδες 56-59
• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
• 
  
• greek-language.gr
• 
  
• Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Ἡ γενικὴ ἐξομολόγηση...

 

Ἡ γενικὴ ἐξομολόγηση...

Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου 

Πολλὲς φορὲς ἔχω μεταχειρισθεῖ αὐτὴ τὴ γενικὴ ἐξομολόγηση καὶ εἶδα θαύματα πάνω σ’ αὐτό. Τὴν ὥρα ποὺ λὲς στὸν ἐξομολόγο, ἔρχεται ἡ θεία χάρις καὶ σὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ ὅλα τὰ ἄσχημα βιώματα καὶ τὶς πληγὲς καὶ τὰ ψυχικὰ τραύματα καὶ τὶς ἐνοχὲς· διότι, τὴν ὥρα ποὺ τὰ λὲς ὁ ἐξομολόγος εὔχεται θερμὰ γιὰ τὴν ἀπαλλαγή σου. 
Ἂς μὴ γυρίζουμε πίσω στὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔχουμε ἐξομολογηθεῖ. Ἡ ἀνάμνηση τῶν ἁμαρτιῶν κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. 
Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ συγχωρεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση. 
Κι ἐγὼ σκέπτομαι ὅτι ἁμαρτάνω. Δὲν βαδίζω καλά. 
Ὅ,τι ὅμως μὲ στενοχωρεῖ, τὸ κάνω προσευχή, δὲν τὸ κλείνω μέσα μου, πάω στὸ πνευματικό, τὸ ἐξομολογοῦμαι, τελείωσε! Νὰ μὴ γυρίζομε πίσω καὶ νὰ λέμε τί δὲν κάναμε. Σημασία ἔχει τί θὰ κάνομε τώρα, ἀπ’ αὐτὴ τὴ στιγμὴ καὶ ἔπειτα. 
Ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ἀπογοήτευση εἶναι τὸ χειρότερο πρᾶγμα. Εἶναι παγίδα τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ χάσει τὴν προθυμία του στὰ πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν φέρει σὲ ἀπελπισία.

πηγή

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές – Γερόντισσα Βαρβάρα, (1996).

 

Στην περιοχή της Καρέλιας πριν την επανάσταση υπήρχαν πάνω από 600 εκκλησίες. Όλες γκρεμίστηκαν ή μετατράπηκαν από τους μπολσεβίκους σε θέατρα, αποθήκες, εργοστάσια κ.λπ.

Στην πόλη Ολονέτς σώθηκε ή μικρή εκκλησία του κοιμητηρίου kαι αυτό χάρη στην αντίσταση μιας γυναίκας. Θελήσαμε να τη γνωρίσουμε. Την επισκεφθήκαμε στο φτωχικό σπιτάκι της, ηλικιωμένη πλέον, πλησίαζε τα 100 χρόνια της, μας διηγήθηκε την ιστορία της.

Το 1925, όταν οι μπολσεβίκοι θέλησαν να γκρεμίσουν την εκκλησία, το έμαθε και έτρεξε εκεί. Μπήκε μέσα στην εκκλησία και παρά τις απειλές δεν έβγαινε. Οι εχθροί της πί­στης είτε από φόβο είτε από σεβασμό, δεν τόλμησαν να την ενοχλήσουν. Περίμεναν ότι θα βγει μετά από λίγες μέρες. Ή γυναίκα αυτή ήταν τότε περίπου 25 χρόνων. Έμεινε μέσα στην εκκλησία 15 ολόκληρα χρόνια. Την περιποιόταν, τη φρόντιζε κ.λπ. ενώ οι πιστοί κρυφά της προμήθευαν τα τρόφιμα. Το κρύο στην περιοχή φτάνει και 40 βαθμούς υπό το μηδέν. Όμως ή γενναία ψυχή τα υπέμεινε όλα.

Με την έναρξη του πολέμου, όταν χαλάρωσε ο διωγμός, έφυγε και πήγε σπίτι της. Το 1961 με τους διωγμούς του Χρουστσόφ οι αρχές της πόλης αποφάσισαν πάλι να γκρεμίσουν την εκκλησία. Ή γυναίκα αυτή μόλις το πληροφορήθηκε, έτρεξε πάλι στην εκκλησία. Αυτή τη φορά έμεινε μέσα 10 χρόνια! Ή εκκλησία, χάρη στην αυτοθυσία της, σώθηκε. Όταν κατάλαβε ότι ή εκκλησία δεν κινδυνεύει πλέον, επέστρεψε σπίτι της.

Θέλησε όμως να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο. Έτσι ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και πήρε το όνομα Βαρβάρα. Επειδή τα μοναστήρια είχαν κλείσει, μόναζε στο φτωχικό σπιτάκι της εκτελώντας τα μοναχικά καθήκοντα της. Το 1996 κοιμήθηκε, έχοντας περάσει συνολικά 25 χρόνια, δηλαδή το 1/4 της ζωής της μέσα σε ένα μικρό ναό. Στη περιοχή όλοι μιλούν με συγκίνηση για την απλή αυτή γυναίκα, που τόλμησε να τα βάλει με μια υπερδύναμη. Αντιστάθηκε και με τη χάρη του Θεού νίκησε.

Τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά.

Βιβλιογραφία: Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές, Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Αντωνόπουλος. 

Άγιοι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας (facebook)

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com/

Γέρων Γεώργιος: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ - ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

 

Οσία Θεοδώρα της Σύχλας | Η ασκήτρια των ρουμανικών βουνών (Βίντεο)

 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

«Ἄφρισαν» οἱ θεομπαῖχτες μὲ τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ ποὺ γλίτωσε ἀπ’ τὴ φωτιά!

 

«Ἄφρισαν» οἱ θεομπαῖχτες μὲ τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ ποὺ γλίτωσε ἀπ’ τὴ φωτιά!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Πόσο σατανικὴ διαστροφὴ μπορεῖ νὰ ἔχουν μερικοὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἐνῷ καίγεται ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα, σὲ ἐκείνους φταίει ἕνα μικρὸ ἐρημικὸ ἐκκλησάκι ποὺ δὲν κάηκε!
Ἀφροὺς βγάζουν στὸ διαδίκτυο μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ φαινόμενο τῶν ἐκκλησιῶν στὴν πατρίδα μας, ποὺ παραμένουν ἀνέπαφες ἀπὸ τὸ καταστροφικὸ πέρασμα πυρκαγιῶν. Κόντρα σὲ κάθε λογικὴ φυσικῶν νόμων, τέτοια θαυμαστὰ περιστατικὰ συμβαίνουν κυριολεκτικὰ κάθε καλοκαίρι. Μιὰ φωτεινὴ ἀκτῖνα θεϊκῆς παραμυθίας μέσα στὸ μαῦρο καμίνι τῆς ἀνθρώπινης ἐρείπωσης.
Τὸ πιὸ πρόσφατο γεγονὸς ποὺ ἔκανε τοὺς θεομάχους νὰ ἀναπτύξουν ὑπέρταση, ἦταν τὸ ἐκπληκτικὸ συμβὰν στὸ ἐρημικὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἀρχάγγελου Μιχαὴλ στὴν περιοχὴ Βαθυχώρι τῆς Δυτικῆς Ἀττικῆς. Ὁ ἐθελοντὴς πολίτης ποὺ τράβηξε τὸ σχετικὸ βίντεο (τὸ ὁποῖο μετρᾶ ἑκατομμύρια views στὸ Τikτοk), περιγράφει συγκλονισμένος τὴν ἄφθαρτη κατάσταση τοῦ μικροῦ ναοῦ, παρ' ὅτι τὰ πάντα γύρω του εἶχαν γίνει στάχτη.
Βλέπουμε στὸ βίντεο ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νὰ ἐξετάζει τοὺς ἐξωτερικοὺς... τοίχους τοῦ παρεκκλησίου ποὺ μὲ ἀνεξήγητο τρόπο, παραμένουν κατάλευκοι σὰν νὰ μὴν τοὺς κάπνισε τίποτα. Στὴ μιὰ πλευρὰ τῆς ἐκκλησίας ὑπάρχουν κάμποσα δέντρα ποὺ ἀκουμποῦν πάνω στὴν πλακόχτιστη σκεπή, κι ὅμως ἐνῷ οἱ κορμοί τους ἔχουν γίνει κάρβουνο, τὰ κλαδιὰ ποὺ εἶναι σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ στέγη παραμένουν καταπράσινα καὶ ἄκαυτα! Ἀκριβῶς δίπλα στὴν εἴσοδο τοῦ παρεκκλησίου ὑπάρχει ἕνα τυλιγμένο χαλί, τὸ ὁποῖο ἐπίσης ἔμεινε ἀνέπαφο!
Ἡ ἔκπληξή του ἔγινε ἀκόμα πιὸ μεγάλη ὅταν ὁ ἄνθρωπος μπῆκε μέσα στὸν ναό. Κανένα σημάδι καπνοῦ, καμία ζημιά, σὰν νὰ μὴν πέρασε ποτὲ τὸ πύρινο κῦμα πάνω ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι. Τὰ καντηλάκια κρέμονται ἀκόμη γαλήνια καὶ παρηγορητικά. Καὶ τὸ πιὸ ἐκπληκτικό, ἡ στέγη ἀπὸ τὴν ἐσωτερική της πλευρὰ εἶναι φτιαγμένη ἀπὸ καλάμια καὶ ἀκατέργαστα ξύλινα δοκάρια. Ξερὰ καὶ ἐντελῶς ἀσυντήρητα. Δηλαδὴ ὑλικὰ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ἁρπάξει ἀμέσως φωτιὰ ὅταν οἱ φλόγες ἔγλειφαν τὴν παμπάλαια σκεπή, ἡ ὁποία προφανῶς δὲν διαθέτει καμία ἀντιπυρικὴ μόνωση. Κι ὅμως ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ ἔστεκε ἐκεῖ, ἀλώβητος καὶ ἐπιβλητικὸς σὰν στρατηλάτης ποὺ ἀντιστάθηκε σὲ ὅλα τὰ τάγματα τοῦ πυρός.

Αὐτὸ τὸ ἀπίθανο συμβὰν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ φρενιάσουν οἱ «Γαδαρηνοὶ» τοῦ διαδικτύου. «Τί Θεὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀφήνει ἀνθρώπους νὰ πεθαίνουν, περιουσίες νὰ χάνονται, δάση νὰ ἀφανίζονται, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ σώσει... ντουβάρια; Νὰ τὸν χαίρεστε! Πιστεύετε γιὰ θαῦμα κάθε τυχαῖο σώσιμο ἐκκλησίας, λὲς καὶ δὲν ἔχουν καεῖ τόσες ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια!».

 

Τελικὰ πιστεύετε ἢ δὲν πιστεύετε;

Κατ' ἀρχὰς γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ κάποια κοινὴ βάση, οἱ ἀφηνιασμένοι πρέπει νὰ καταλήξουν ἂν ὑπάρχει Θεὸς ἢ δὲν ὑπάρχει. Ἂν θεωροῦν ὅτι δὲν ὑπάρχει, μὲ ποιό σκεπτικὸ κατακρίνουν τὴ συμπεριφορά του (ἔτσι στρεβλὰ ὅπως τὴν ἀντιλαμβάνονται ἐκεῖνοι); Δηλαδὴ μὲ φαντάζεστε ἐμένα νὰ ἀρχίσω νὰ διορθώνω τὸν (ἀνύπαρκτο κατὰ τὴ γνώμη μου) Δία ὅτι δὲν ἐνήργησε σωστὰ μὲ τὸν κεραυνὸ ποὺ ἔριξε στὴν τάδε περιοχή; Γελοῖα πράγματα! Ἂν ἀπὸ τὴν ἄλλη θεωροῦν ὅτι ὑπάρχει (ἢ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει) Θεός, ἂς παραδεχτοῦν ὅτι ἁπλᾶ δὲν τοὺς ἀρέσει, δὲν τὸν θέλουν, τὸν μισοῦν βρὲ ἀδερφέ!

Μὲ ἕναν ἐντελῶς παιδιάστικο καὶ ἰσοπεδωτικὸ τρόπο σκέψης, βάζουν στὴ ζυγαριὰ δύο ἀσύνδετα γεγονότα (π.χ. τὸ σώσιμο τῆς ἐκκλησίας καὶ τὴν τραγικὴ πτώση τοῦ ἑλικοπτέρου) καὶ σοῦ λένε «μὰ πὼς εἶναι δυνατὸν ὁ Θεὸς νὰ ἐνήργησε στὸ ἕνα καὶ νὰ ἦταν ἀπὼν στὸ ἄλλο»; Ποὺ ξέρεις βρὲ καψερὲ ποὺ ἐνήργησε ὁ Θεὸς καὶ πότε; Μήπως σοῦ στέλνει ἀναφορά; Ἂν ἐνεργεῖ σωτήρια χιλιάδες φορὲς μέσα στὴ μέρα, ἐσὺ πῶς ἀκριβῶς θὰ τὸ πληροφορηθεῖς; Ἐγὼ παραδέχομαι ὅτι εἶμαι ἀνάξιος νὰ τὸ δῶ - ἐσὺ πῶς λὲς ὅτι τὰ γνωρίζεις ὅλα; Καημένε, ἐσὺ δὲν μπορεῖς νὰ παραδεχτεῖς οὔτε τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ ξαφνικὰ ἔγινες εἰδικὸς στὴν ἀπουσία Του;

 

Ἐξηγεῖστε μας πῶς θέλετε τὸν Θεό

Κατ' ἀρχὰς ποιός σᾶς εἶπε ὅτι ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ μόνο ὅταν σώζει ζωές; Ἂν ἴσχυε αὐτό, δὲν θὰ μετρούσαμε ἑκατομμύρια μαρτύρων ποὺ τιμοῦμε ὡς μεγάλους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Οὔτε θὰ εἴχαμε τοὺς σύγχρονους ἁγίους σὰν τὸν Παΐσιο, τὸν Πορφύριο καὶ τὸν Ἰάκωβο νὰ ἀντιμετωπίζουν καρκίνους καὶ ἕνα σωρὸ ἀρρώστιες.

Μήπως ἦταν ἀδικημένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅλοι αὐτοί; Κάθε ἄλλο. Εἶχαν ὅλη τη χάρη τοῦ Θεοῦ μαζί τους, θαυματουργούσαν καὶ ἀντιμετώπιζαν τὶς στερνὲς στιγμές τους λουσμένοι ἀπὸ μακαριότητα. Ἂν ὁ Θεὸς λογάριαζε τὶς παρεμβάσεις του σύμφωνα μόνο μὲ τούτη τὴ ζωή, τότε δὲν θὰ ἀνασταινόταν, δὲν θὰ μᾶς ἑτοίμαζε Βασιλεία, δὲν θὰ ἵδρυε κἂν Ἐκκλησία! Ὁ θάνατος θὰ ἦταν ἀθεράπευτη ἧττα, μόνο ἂν σήμαινε ὁριστικὸ τέλος. Τώρα ἁπλᾶ εἶναι μιὰ πόρτα στὴν αἰωνιότητα.

Ἀλλὰ ἐξηγεῖστε μας ἐσεῖς οἱ ἐπικριτὲς πῶς ἀκριβῶς θέλετε τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλάβουμε τελικά. Θέλετε νὰ ἐπιβάλλει τὴν ὕπαρξή του ἀναγκαστικὰ καὶ νὰ ἀποτρέπει κάθε κακό, ὅσο ἐσεῖς κυλιέστε ἀδιάφοροι στὰ πάθη σας; Θέλετε νὰ ὑπηρετεῖ τὸ τομάρι σας γιὰ νὰ γλεντοκοπάτε καὶ νὰ τὸν βλασφημάτε πιὸ ἄνετα; Μήπως θέλετε ἕναν Θεὸ νὰ σᾶς κάνει συμβόλαιο ὅτι θὰ πεθάνετε στὰ 110 γιὰ νὰ κοιμᾶστε ἥσυχοι; Ἢ μήπως προτιμᾶτε νὰ σᾶς κάνει ἀθάνατους γιὰ νὰ ὀργιάζετε αἰωνίως; Σᾶς ἔχω δυσάρεστα: ὅσο καὶ ἂν θέλετε νὰ καταργήσετε τὸν θάνατο, σᾶς πρόλαβε ἄλλος, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸν τρόπο ποὺ σᾶς συμφέρει!

Ἀλλὰ πεῖτε μας, μήπως θέλετε ὁ Θεὸς νὰ σταματάει ὅλους τοὺς θανάτους θαυματουργικά, ἐκβιάζοντας ἔτσι τὸ αὐτεξούσιό σας καὶ μετατρέποντας τὴν πίστη σὲ ἀναγκαστικὴ ἀποδοχή; Καὶ ποῦ ἀκριβῶς θὰ στέριωνε ἡ ἀγάπη γιὰ ἕναν Θεὸ ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ τὸ στανιό; Πουθενά. Θὰ εἴμασταν ὅλοι ἔνθεοι ἀντίχριστοι, ἀφοῦ τίποτα καλὸ δὲν μπορεῖ νὰ ριζώσει στὸν ἐξαναγκασμό. Ὅμως ἔχουμε Θεὸ ἀγάπης καὶ ὄχι ὑπαγόρευσης. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν». Ὅποιος θέλει.

Ὁ Θεὸς ὄχι μόνο ἐνδιαφέρεται γιὰ κάθε ἄνθρωπο ξεχωριστά, ἀλλὰ ἔστειλε τὸν ἴδιο τόν Υἱό του τὸν ἀγαπητὸ νὰ σταυρωθεῖ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀναρίθμητοι χριστιανοὶ κάηκαν σὲ παγανιστικὲς πυρὲς γιὰ νὰ μὴν προσκυνήσουν τὰ «ντουβάρια» τῶν εἰδώλων. Ἂν πράγματι ἔνοιαζαν τὸν Θεὸ τὰ «ντουβάρια» δὲν θὰ ἐπέτρεπε ἀκόμα καὶ τὴν Ἀγιὰ Σοφιὰ νὰ γίνει μιαρὸ τζαμί, λόγῳ τῆς δικῆς μας (ἑλληνικῆς) ἀποστασίας. Τὰ πάντα μετριοῦνται σύμφωνα μὲ τὴν ἄπειρη πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μὲ τὰ δικά μας στενόμυαλα σταθμά.

Ἀφῆστε λοιπὸν τὶς μεταφυσικὲς εὐθύνες γιὰ τὶς πυρκαγιὲς καὶ ἑστιάστε στὶς ἀνθρώπινες ποὺ εἶναι καὶ οἱ βασικές: τὴ μηδενικὴ πρόληψη, τὴν ὑποστελέχωση τῆς πυροσβεστικῆς, τοὺς ἐμπρησμούς, τὰ σκοτεινὰ συμφέροντα τῶν ΑΠΕ, τὸ «ἀρχαῖο» ἠλεκτρικὸ δίκτυο, τὴ διαφθορὰ σὲ Δήμους, τὴν πρακτορικὴ δράση ξένων καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. Μὲ λίγα λόγια ὁ ἔκπτωτος ἄνθρωπος φταίει γι’ αὐτὸ τὸ καταστροφικὸ χάος, ὄχι ὁ Θεός.

 

Τὰ θαύματα δὲν ἐπιβάλλονται

Ἡ φύση τῶν θαυμάτων τοῦ Θεοῦ, ἔχει πνεῦμα ἐλευθερίας σὰν τὸν ἴδιο. Δὲν ἐπιβάλλονται στανικῶς ἀλλὰ παραμένουν ἀνοιχτὰ κατὰ τὴν προαίρεση. Φυσικὰ καὶ θὰ καοῦν κάποιες ἐκκλησίες, εἰδάλλως θὰ εἴχαμε καὶ πάλι ἐπιδεικτικὴ παραβίαση τῶν φυσικῶν νόμων. Δὲν λέμε ὅτι κάθε σώσιμο ἐκκλησίας εἶναι θαῦμα, ἀλλὰ σίγουρα ἔχουμε καὶ πολλὰ τέτοια, ὅπως τώρα μὲ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεὸς φροντίζει νὰ ἀφήνει θαυματουργικὲς πινελιὲς τῆς παρουσίας Του, ὁλοφάνερες γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους, ἀλλὰ ἀόρατες (ἢ ἀνεπιθύμητες) γιὰ τοὺς κακεντρεχεῖς. Θαύματα ποὺ φυσοῦν μιὰ δροσιὰ ἐλπίδας στοὺς πιστοὺς καὶ ἕναν λίβα δαιμονικῆς ἔξαψης γιὰ τοὺς ἀπίστους. Τὸ ἴδιο γεγονὸς φέρνει ἀγαλλίαση γιὰ τοὺς μὲν καὶ τρίξιμο τῶν ὀδόντων γιὰ τοὺς δέ. Αὐτὸ γινόταν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ.

Ναί, πᾶρτε το χαμπάρι, πολλὰ ἐκκλησάκια μας στέκουν ἀγέρωχα στὴν ἐπίγεια κόλασή σας γιὰ νὰ δείχνουν ὅτι «Ζεῖ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν». Προσκαλοῦν ἐμᾶς νὰ συντριβόμαστε, ἀλλὰ καὶ ἐσᾶς νὰ ἀσπαστεῖτε τὴν αἰώνια Ἀλήθεια. Τὸ διακύβευμα ποὺ κρίνεται σὲ μιὰ ἐκκλησία (καὶ σὲ κάθε ὀρθόδοξο ναὸ) εἶναι ἀπείρως πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὸν ὑλικὸ κόσμο μας. Οἱ καταστροφὲς εἶναι ἡ ἐφάμαρτη αὐτοχειρία μας. Μετρῆστε τὰ γεγονότα μὲ αἰώνιο μέτρο καὶ ὄχι μὲ τὸ μέτρο ποὺ φτάνει ὡς τὴν ταφόπλακα. Καὶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ περάσετε ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἐκκλησάκι, σκῦψτε τὸ κεφάλι καὶ μπεῖτε μέσα μήπως συναισθανθεῖτε ὅτι τὰ πραγματικὰ ντουβάρια εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι...

Τὰ ἄκαυτα πράσινα κλαδιὰ ποὺ ἀκουμποῦν τὴ στέγη: 

Ἡ στέγη ἀπὸ ξύλα καὶ καλάμια: 

 

sportime

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr