Της Εκκλησίας τα νεόφωτα άστρα

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Τῆς Ἐκκλησίας τὰ νεόφωτα ἄστρα

«Τοὺς νεοφανεῖς ἀστέρας», «τοὺς ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις περιφανῶς ἀθλήσαντας» τιμᾶ κατ’ ἔθος ἡ Ἐκκλησία μας τὴν Γ’ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου (B’ μετὰ τῶν Ἁγίων Πάντων). Σύμφωνα μὲ τὸ Συναξάριο τῆς ἑορτῆς, τὴν Ἀκολουθία τῆς ὁποίας ἔχει συνθέσει ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, αὐτὴν τὴν ἡμέρα «μνείαν ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν Ἁγίων Νεοφανῶν τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων τῶν μετὰ τὴν Ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων».

Ἡ πρόνοια τοῦ ἀγαθοῦ καὶ φιλεύσπλαγχνου Θεοῦ ἐνήργησε, ὥστε κατὰ τὴν πολύχρονη αἰχμαλωσία τὸ γένος μας νὰ μὴν μείνῃ ἀπαραμύθητο, ἀλλὰ «δι’ αὐτῆς καὶ ἐξ αὐτῆς (τῆς αἰχμαλωσίας) εὐκλεής (ἔνδοξος) καὶ ἄξιος καρπὸς ἀνεβλάστησεν, οἱ νεοφανεῖς μάρτυρες» (ἀπὸ τὸν Οἶκο τῆς ἑορτῆς).

Διπλῆ, ἑπομένως, ἡ προσφορὰ τῶν Νεομαρτύρων: πνευματικὴ καὶ ἐθνική.
Αὐτοὶ ὑπῆρξαν «κραταίωμα» τῆς ὀρθοδόξου πίστεως σὲ καιροὺς χαλεπούς, ὅταν αὐτὴ πολεμεῖτο λυσσαλέως τόσο ἀπὸ τοὺς ἀλλοθρήσκους Ὀθωμανοὺς ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς ἀλλοδόξους -οἱ δεύτεροι, μάλιστα, ἦταν περισσότερο δυσδιάκριτοι καὶ ὕπουλοι ἐχθροί. Γι’ αὐτό, Νεομάρτυρες δὲν θεωροῦνται μόνον οἱ ὑπὸ τῶν Ὀθωμανῶν μαρτυρήσαντες ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν 12^ο αἰῶνα καὶ ἑξῆς ὑπὸ τῶν Λατινοφράγκων τελειωθέντες, καὶ μάλιστα μετὰ ἀπὸ τὴν Α’ Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὴν Δ’ Σταυροφορία (1204). Πλέον, ὑπὸ τὸν ὅρο αὐτὸν δηλώνονται ὅλοι οἱ νεώτεροι ἀθλητὲς τῆς πίστεως ἀπὸ τὴν εἰκονομαχία ἕως καὶ τὶς μέρες μας, ποὺ τὸ δένδρο τῆς πίστεως δὲν παύει νὰ ἀνακαινίζεται διαρκῶς ἀπὸ τὰ πορφυρά των αἵματα.

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ προασπιστὲς τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος οἱ Νεομάρτυρες, κατὰ τὰ δύσκολα χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, ἀνεδείχθησαν καὶ «προστάται τοῦ ἡμετέρου γένους», διότι ὅποιος ἔχανε τὴν πίστη του ἦταν χαμένος καὶ γιὰ τὸ γένος, ἐξ οὗ καὶ ἡ ἔκφραση «τούρκεψε», γιὰ ὅποιον ἀλλαξοπιστοῦσε. Κοντολογίς, ἡ ἐθνικὴ προσφορὰ τῶν «νεοσυλλέκτων» αὐτῶν μαρτύρων ὑπῆρξε τεράστια. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν οἱ νέοι αὐτοὶ ἀθλητὲς προστέθηκαν στὴν χορεία τῶν παλαιῶν ἀθλητῶν τῆς πίστεως, μὲ τοὺς ὁποίους ἕνωσαν τὴν μαρτυρία των στὸν οὐρανό, ἀφ’ ἑτέρου δὲ μὲ τὸ μαρτύριό των ἐνίσχυσαν τοὺς τυραγνισμένους ῥαγιάδες καὶ μάλιστα ἐνεδυνάμωσαν ἀδυνάμους, ἀλλαξοπιστήσαντες ἢ μή, ἀδελφοὺς στὸν ἀγῶνα καὶ στὴν μαρτυρία των ἐναντίον τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ, τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος.

Γι’ αὐτό, παρὰ τὰ πολυώδυνα μαρτύριά των, παρέμεναν σταθεροὶ στὴν πίστη των καὶ ὡμολογοῦσαν μὲ θάρρος: «Δὲν τουρκεύω», «δὲν προδίδω τὸν Χριστό», ἀλλὰ καὶ «πολεμῶ (-οῦμε) γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος». Κοινῶς, θυσίαζαν πρόθυμα τοὺς ἑαυτούς των «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία», γιὰ τὰ ὁποῖα μάχονταν καὶ οἱ μετέπειτα ἀγωνιστὲς τοῦ ’21.

Κατὰ τ’ ἄλλα, «τὰ νεόφωτα ἄστρα», «οἱ νέοι ὁπλῖται τοῦ Χριστοῦ» σὲ τίποτε δὲν διέφεραν ἀπ’ τοὺς πρὸ αὐτῶν στερροὺς ἀθλητές. Ἐβάστασαν τὸ δοκίμιο τῆς πίστεως μὲ ὑπομονὴ καὶ ἄντεξαν παρόμοια καὶ ἀγριώτερα ἀκόμη μαρτύρια: αἰκισμούς (=σωματικὲς κακώσεις), τυμπανισμούς, ἀπαγχονισμούς, ἀκόμη καὶ ἀποτρόπαιους σουβλισμοὺς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀντὶ νὰ δειλιάζουν καὶ νὰ ἀποτρέπωνται ἀπὸ τὰ δεινὰ βασανιστήρια, αὐτοὶ περισσότερο ἐνδυναμώνονταν ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τοὺς πνευματικούς των ἀλεῖπτες ἀλλὰ καὶ φιλοτιμοῦνταν καὶ συναγωνίζονταν στὸ μαρτύριο ἄλλους τολμηροὺς ἀδελφούς.

Πάνω ἀπ’ ὅλα, ὅμως, παλαιοὶ καὶ νέοι ἀγωνιστές, «τὸ περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων», «ἀφοροῦσαν» (προσέβλεπαν) στὸν «ἀρχηγὸ καὶ τελειωτὴ τῆς πίστεως» (Ἑβρ., ιβ’ 1-2), τὸν πρωταθλητὴ Χριστό, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὁ ἐμπνευστής των καὶ τὸ ἰσχυρὸ κραταίωμά των. Αὐτὸν ἐπικαλοῦνταν κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μαρτυρίου των καὶ Αὐτὸς τοὺς ἐνεψύχωνε νὰ ἀντέξουν καὶ νὰ μὴν λυγίσουν. Ἡ μορφὴ τοῦ θεμελιωτοῦ τῆς πίστεως Χριστοῦ καὶ τὸ παράδειγμα πάντων τῶν μιμητῶν Του, Ἀποστόλων, κηρύκων, ὁμολογητῶν καὶ πάσης φύσεως μαρτύρων, τοὺς ἔδινε θάρρος καὶ κουράγιο στὴν ἄθλησή των. Κυρίως ὅμως τοὺς ἐνεδυνάμωνε ἡ ἐλπίδα τῆς ἀποκτήσεως τῶν μελλόντων ἀγαθῶν καὶ τοῦ στεφάνου τῆς αἰωνίας δόξης Του, «ὅν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν» (Καθολικὴ Ἐπιστολὴ Ἰακώβου, α’ 12).

Ἐὰν θέλωμε, λοιπόν, καὶ μεῖς νὰ διατηρήσωμε ζωντανὴ τὴν πίστη μας, ποὺ δοκιμάζεται καὶ πάλι, στοὺς χαλεποὺς αὐτοὺς καιρούς, ἀπὸ φανεροὺς καὶ κρυφοὺς ἐχθρούς, καὶ νὰ μὴν ἀποκάμωμε «ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἐκλυόμενοι (ἀποθαρρυνόμενοι)» (Ἑβρ., ιβ’ 3), δὲν ἔχομε παρὰ νὰ βαδίζωμε στὰ ἴχνη τῶν μαρτύρων, παλαιῶν καὶ νέων, καὶ ἀντλῶντας συνεχῶς δύναμη καὶ θάρρος ἀπὸ τὸν δικό των ἀγῶνα νὰ δίνωμε καὶ μεῖς τὴν δική μας μαρτυρία καὶ τὸν δικό μας ἀγῶνα, μὲ τὴν βεβαία ἐλπίδα ὅτι, στὸ τέλος, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀξιωθοῦμε καὶ τῶν δικῶν των τιμῶν.

Τὸ παράδειγμα, μάλιστα, τῶν Νεομαρτύρων, ποὺ ἦταν παιδιὰ καὶ νέοι, μπορεῖ νὰ ἀποτελέσῃ τὸν καλύτερο ὁδοδείκτη καὶ γιὰ τὰ σημερινὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους μας, νὰ ἀγωνίζωνται μὲ ὅραμα, μὲ στέρεα ἰδανικὰ καὶ ἀξίες, ὅπως αὐτὲς ποὺ τοὺς διδάσκουν οἱ καταξιωμένοι, παλαιοὶ καὶ νέοι, ἀθλητὲς τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Αὐτοὶ μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν γνήσια καὶ ἀσφαλῆ πρότυπα, ποὺ δὲν θὰ τοὺς ἀπογοητεύσουν ποτέ, διότι εἶναι διαχρονικοὶ καὶ αἰώνιοι, ὅπως αἰώνιος εἶναι καὶ ὁ Χριστός, στὸν Ὁποῖον ἐκεῖνοι ἀφ-οροῦν (προσβλέπουν). Μὲ τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων Του καὶ μάλιστα τῶν ἐνδόξων Νεομαρτύρων Του, γένοιτο!

_________________

Πηγὴ γιὰ ὅσα χωρία δὲν παρατίθεται εἶναι ἡ Ἀσματικὴ Ἀκολουθία πάντων τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῶν μετὰ τὴν Ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων μετὰ Παρακλητικοῦ Κανόνος καὶ Χαιρετισμῶν, Α’ ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Ὁσίου Νικοδήμου (Ἁγιορείτου) ἐν Ἑλληνικῷ Γορτυνίας, 1983.

Ἐπίσης, ἀναφέρονται ἐνδεικτικά:

- Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Νέον Μαρτυρολόγιον, ἤτοι μαρτύρια τῶν νεοφανῶν μαρτύρων, ἐπιμ. Παντελῆ Πάσχου, Ἀστήρ, ἔκδ. Δ’, Ἀθήνα 1993.

-Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Οἱ Νεομάρτυρες, εἰσαγωγή, σημειώσεις, ἐπιμέλεια Ἰωάννου Χρ. Κωνσταντινίδου, Ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθῆναι 1970.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Ἅγιος Ἰάκωβος: Ἐκεῖνος πού ξέρει καὶ τὰ γράμματα καὶ δὲν τηρεῖ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν δείρει, «δαρήσεται πολλάς»

 

Ἅγιος Ἰάκωβος: Ἐκεῖνος πού ξέρει καὶ τὰ γράμματα καὶ δὲν τηρεῖ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν δείρει, «δαρήσεται πολλάς»

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Ευβοία (Τσαλίκης)

Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ πoύ ἀκοῦτε τώρα ἕναν ἀγράμματο. Ἕνας ἀγράμματος ἄνθρωπος εἶμαι. Ἐσεῖς εἶστε μορφωμένοι, ξέρετε γράμματα, μόρφωση ἔχετε, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς ἔχουμε μέσα μας τὸν Χριστὸ παιδιόθεν. Ὑπηρετοῦμε τὸν Χριστό, δὲν θέλουμε τίποτε ἄλλο. Ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ Χριστὸ καὶ ψυχή. Καὶ τὰ γράμματα καλὰ εἶναι κι ὅλα καλὰ εἶναι. 

Παιδιὰ μου, ὅμως, μὲ συγχωρεῖτε, ἐκεῖνος πού ξέρει καὶ τὰ γράμματα καὶ δὲν τηρεῖ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν δείρει, «δαρήσεται πολλάς». Λοιπὸν καὶ ἐκεῖνος πού δὲν ξέρει καὶ ἐγὼ πάλι πού ξέρω, πάλι θὰ μὲ δείρει κι ἐμένα. Θὰ δώσω λόγο τῶν πράξεων μου. 

Τὸ ’χὰ πεῖ καὶ στὸν Πατριάρχη Νικόλαο τὸν ἀείμνηστο Ἀλεξανδρείας, πού εἶχε ἔρθει κάποτε στὴ Μονή. 

-  Ἐσὺ πού ξέρεις τὰ πολλὰ γράμματα, Πατριάρχα μου, θὰ σοῦ δώσει ξύλο ὁ Θεός. 

-  Τὶ λές, πάτερ μου; Ἐγὼ πού ξέρω τὰ γράμματα θὰ μὲ τι­μωρήσει; μοῦ εἶπε. 

- Ναί, καὶ δὲν ξέρεις τὴν ὥρα καὶ τὴν ἡμέρα. Μπορεῖ νὰ πᾶς στὴν Ἀλεξάνδρεια, μπορεῖ νὰ πᾶς κάπου, μὲ συγχωρεῖτε, στὸ δρόμο νὰ σὲ βρεῖ ὁ θάνατος ξαφνικά. 

Βλέπετε ὁ θάνατος ἔρχεται ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, πού λέει ὁ Κύριος, μᾶς ἁρπάζει καὶ φεύγομεν. Καὶ πῆγε στὴ Ρωσία καὶ δὲν γύρισε. 

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Ευβοία (Τσαλίκης)

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

 

Κάποτε, στην αυλή της «Παναγούδας», μαζί με έναν γιόγκι…

Είχα την άνωθεν ευλογία να γνωρίσω τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, ήδη από το 1981. Τον συνάντησα πολλές φορές στην αυλή της Καλύβης του, της  «Παναγούδας», άλλοτε με κόσμο, κατά το συνηθέστερο, άλλοτε όντας αυτός  τελείως μόνος, αυτός και η ελαχιστότητά μου.

     Κάποτε, τελείως απροσδόκητα και ασχεδίαστα, βρέθηκα να κάνω τον …«διερμηνέα» ανάμεσα στον Άγιο Παΐσιο και σ’ έναν σκελετωμένο και κουρελιασμένο γιόγκι, με βαθουλωμένα γυάλινα μάτια, κυριολεκτικά αποστεωμένο από την πολλή ασιτία και άσκηση. Η όλη συνάντηση έγινε για μένα εμπειρία ανεπανάληπτη.

     Τον παράξενο αυτόν προσκυνητή τον είδα να κάθεται αμίλητο και σκεφτικό επάνω στο μεγάλο πλατύπετρο πεζούλι, που ήταν παραδίπλα στη συρμάτινη πόρτα της αυλής τής «Παναγούδας». Περίμενε πώς και πώς να εμφανιστεί ο Γέροντας και του μιλήσει. Πώς βρέθηκε αυτός εκεί ή ποιος του μίλησε για τον Γέροντα, δεν το γνωρίζω. Μόλις είδε εμένα αναθάρρησε, γιατί κατάλαβε ότι κατά κάποιο τρόπο «ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα», η ευλογημένη ώρα της συναντήσεώς του με τον μεγάλο Πατέρα και Ασκητή. Απ’ ότι φάνηκε και αργότερα, ο σκελετωμένος γιόγκι διψούσε πραγματικά να μάθει την αλήθεια, την Παναλήθεια της Ορθοδοξίας, καταλαβαίνοντας βαθιά μέσα του ότι με τον επιζήμιο πνευματισμό της αυτοθέωσής του δεν βρίσκεται καθόλου, μα καθόλου σε ορθό και θεάρεστο δρόμο.

     Χτύπησα, ελαφρά και χωρίς επιμονή, το κουδουνάκι της εξώπορτας. Μετά από λίγο, άνοιξε η πόρτα του Κελλιού και εμφανίστηκε ο Γέροντας. Μετά τις πρώτες εισαγωγικές κουβέντες με τον Γέροντα Παΐσιο («Τί έγινε παλλικάρι; Πώς από ’δω;»), μας πλησίασε δειλά-δειλά και ο γιόγκι. Αμέσως ο Γέροντας κατάλαβε περί τίνος πρόκειται. Ο αετήσια μάτια του «ακτινογράφησαν» πάραυτα την βαβελική κατάσταση στην οποία βρισκόταν στ’ αλήθεια ο παράξενος αυτός επισκέπτης.

     Ο φωτισμένος Γέροντας γύρισε προς τα μένα και μου ζήτησε να κάνω τον μεταφραστή των λόγων του προς τον γιόγκι. Το αίτημά του με αιφνιδίασε. Εκτός από τον γιόγκι και μένα, δεν υπήρχε κανείς άλλος στην αυλή της  «Παναγούδας» εκείνη την ώρα. Αυτό που μου έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, το μετέφερα στον γιόγκι στα αγγλικά. Και αυτό που απαντούσε ο γιόγκι, το μετέφερα στον Άγιο Παΐσιο στα ελληνικά. Στην αρχή είχα πολύ ενδοιασμό, το κοινώς λεγόμενο «τρακ». Αλλά το θέμα ποιο είναι; Δεν άργησα να διαπιστώσω ότι ο  Άγιος καταλάβαινε αμέσως (στο δευτερόλεπτο!) και τα δικά μου αγγλικά αλλά και του γιόγκι. Και, πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη μεταφορά των ερωτήσεων και των απαντήσεων, αυτός (ο Άγιος Παΐσιος) μ’ ένα του νεύμα, νεύμα συντονισμού, μού έδινε να καταλάβω ότι ήδη κατάλαβε, ότι συμφωνούσε με την απόδοση των λεγομένων του στα αγγλικά από μέρους μου και, προκειμένου να μη χάσουμε χρόνο, περνούσε ταχύτατα στη διατύπωση άλλων λεγομένων.

     Ο κατά τ’ άλλα ήσυχος και χαμογελαστός γιόγκι, μπορώ να πω, ότι είχε γίνει εμφανώς συνεπαρμένος από τη θεία Χάρη των λόγων και της παρουσίας του Αγίου Παϊσίου· κι εγώ, μετέφηβος τότε, παρά τον αρχικό δισταγμό μου, ήμουν βαθιά ικανοποιημένος που δεν «πήγαν στράφι» οι πάλαι ποτέ «κουτσοαριστεύσεις» μου στα εγγλέζικα!!

     Μετά από τόσα χρόνια όμως, τώρα δα καταλαβαίνω, όσο καταλαβαίνω, ότι εκείνο που έζησα, ήταν η αγνή και ανόθευτη δύναμη της Πεντηκοστής των εκλεκτών του Θεού, των ένθεων ανθρώπων του θείου Πνεύματος. Αυτή η αθόρυβη Πεντηκοστή μάλλον ήταν καλά «τυλιγμένη» στην απλότητα ιερών προσώπων, στον βίο τους που ήταν γεμάτος προσευχή και άσκηση, στα συμβάντα, τα γεγονότα και τις συναντήσεις που κινεί μυστικά η αγάπη του Θεού. Στην παραδόξως ήσυχη –για εκείνη τη μέρα– αυλή της «Παναγούδας», πλάϊ στον Άγιο Παΐσιο και στον ταλαιπωρημένο πνευματικά γιόγκι, με το σκελετωμένο σώμα, τα ρουφηχτά μάγουλα, τα ολοστρόγγυλα γυαλιστερά μάτια και τη μακριά αχτένιστη, μπερδεμένη, ξανθοκόκκινη γενειάδα, που έμοιαζε εκείνη την ώρα σαν ένα τσαλακωμένο συρματόσχοινο.

      Όταν μάλιστα γύρισε η κουβέντα για το «Άκτιστο Φως», για τα πλάνα φώτα του διαβόλου και για τα διάφορα σχήματα που παίρνει, προκειμένου αυτός να παραπλανήσει τον άνθρωπο, είπα μέσα μου για μια στιγμή: –«Μα, πώς θα τα πω εγώ όλα αυτά τα “θεολογικά”; Πού θα βρω τις κατάλληλες λέξεις;». Εκεί, πάνω σ’ αυτή την κατάσταση δισταγμού και απορίας τού εαυτού μου, πιάνει ο Γέροντας με δύναμη τον βραχίονά μου και μου λέει: «Έλα, πες του τα!!…». Για όσους δεν ξέρουν ή δεν το θυμούνται, ο Γέροντας ήταν πολύ χειροδύναμος άνθρωπος. Μικρόσωμος μεν, αλλά χειροδύναμος. Όταν σ’ έπιανε, νόμιζες ότι κυριολεκτικά σε γράπωνε τανάλια! Μόνο που αυτό το πιάσιμο του Γέροντα, ήταν ενθαρρυντικό, προτρεπτικό, καρδιακά πατρικό και καθόλου έμπονο ή ενοχλητικό.

     Με το που πιάνει, λοιπόν, ο Γέροντας, τον βραχίονά μου, λες κι ένα αόρατο ρεύμα Χάριτος άρχισε να φορτίζει και να κυβερνά τον λόγο μου, άρχισα να μεταφράζω αβίαστα, χωρίς να κομπιάζω πουθενά και σε τίποτα! Κι αυτό δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε καρύκευμα του λόγου. Μάλιστα, μέσα στην ιερή φόρτιση των λεγομένων (ο γιόγκι, όπως έγραψα και πιο πάνω, είχε αλλοιωθεί, είχε συγκινηθεί, είχε μεταρσιωθεί, είχε γίνει «θεομεθυσμένος» μπορώ να πω!), ένιωθα στην κυριολεξία πόσο αχρείαστος και περιττός ήμουν, γιατί καταλάβαινα μέσα μου ότι, ο Άγιος Παΐσιος καταλάβαινε αυτοστιγμεί τα αγγλικά μας (και τα δικά μου αλλά και του γιόγκι, ο οποίος ρωτούσε, όλος δίψα και όλος λαχτάρα να μάθει για την Ορθοδοξία μας και να γευτεί την Πνευματικότητά της).

     Η Πεντηκοστή τού αγαπημένου μας Γέροντα πλημμύρισε και τις δικές μας καρδιές, με αποτέλεσμα να είμαστε πεπεισμένοι ότι, πλέον, κάθε συμβατική μετάφραση και μεταφορά των όποιων ερωτοαπαντήσεων περίσσευε πέρα ως πέρα. Ο γιόγκι, επίσης, ήταν ενθουσιασμένος που βρήκε, επιτέλους, έναν θεοφώτιστο και πνευματέμφορο άνθρωπο επί της γης να τον καταλαβαίνει, να καταλαβαίνει την πνευματική του σύγχυση, την ένδοια, την αδυναμία και την αγωνία του, να διακρίνει το βασανιστικό χάος τής πνευματικής του πτώσης, χωρίς όμως, ούτε στο ελάχιστο, να τον μέμφεται, να τον επιτιμά, να τον επικρίνει και να τον εξουθενώνει.

     Εν κατακλείδι, ο Άγιος Γέροντας τού συνέστησε πού να πάει, ποιον Πνευματικό να δει (ο Πνευματικός αυτός έχει ήδη κοιμηθεί, ήταν όντως μεγάλος αγωνιστής και όσιος ανήρ εν τη Εκκλησία, ο οποίος είχε σε όλη του τη ζωή σύμβουλο, οδηγό και συμπορευτή τον Άγιο Παΐσιο), του μίλησε για την ειδοποιό και αγεφύρωτη διαφορά τού «Ακτίστου Φωτός» με εκείνο το επίπλαστο και μισόθεο φώς που στέλνει επίτηδες ο σατανάς, προκειμένου να ξεγελάσει τον άνθρωπο και δη τους μοναχούς. Επί λέξει, του είπε ο Γέροντας τα εξής: «Στέλνει και σ’ εμάς τέτοια φώτα ο διάβολος, αλλά, εμείς, ξέρεις τί του κάνουμε; Του γυρίζουμε την πλάτη σε όλα αυτά τα φώτα! Εσείς, πάλι, τι κάνετε; Τρίβετε με βία τα μάτια σας και τα διάφορα αστεράκια και φώτα που βλέπετε, τα περνάτε για το Άκτιστο Φως! Έτσι δεν είναι; Αυτό δεν κάνετε;..» [Εδώ, συμφώνησε απόλυτα ο γιόγκι.]). Με πατρικό τόνο αλλά και με αυθεντική πνευματική εμπειρία του είπε, ότι, όλο αυτό που του συμβαίνει ουσιαστικά είναι το πατρικό «τράβηγμα» του Θεού από τον «γιακά» της ύπαρξής του· του είπε, επίσης, «να μη στεναχωριέται», ότι ο Θεός δεν θα τον αφήσει έτσι, του συνέστησε να προσεύχεται και να λέει συνέχεια την «Ευχή».

     Σε αυτή την τρισευλογημένη συνάντηση ο γιόγκι κατάλαβε πολύ καλά μέσα του, ότι τόσα χρόνια, με τον πλανερό και ψυχόλεθρο πνευματισμό τής παράδοσής τους, το μόνο που κατάφερε είναι να κρατάει εντός του μανιωδώς ένα ασήμαντο σκουριασμένο μπακίρι· και, με τον φωτισμένο αλλά αφυπνιστικό λόγο του Αγίου, είδε, έστω μέσα στο μισάωρο της κουβέντας μας, τον άφθαρτο και υπερστίλβοντα χρυσό της Αγίας Ορθοδοξίας.

      Όλα αυτά θυμάμαι ότι έγιναν τον Σεπτέμβριο του 1990, μετά την εορτή του Τιμίου Σταυρού. Ένα μήνα αργότερα, κατά την ημέρα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, πήγα να προσκυνήσω τη λάρνακα του Μυροβλύτου Αγίου. Πλησιάζοντας ανυποψίαστος το ιερό σκήνωμα, αισθάνομαι ένας να πέφτει με φόρα κατά πάνω μου και να με αγκαλιάζει σφικτά, με χαρά και με ενθουσιασμό: «My brother (είπε το όνομά μου)!…», «My brother!…». Όλοι, γυρίζανε απορημένοι να μας κοιτούν μέσα στην υποβλητική βασιλική του Αγίου Δημητρίου. Κι αυτός που φώναζε με τέτοιο ακράτητο ενθουσιασμό δεν ήταν άλλος από τον γιόγκι που είχα συναντήσει πριν ένα μήνα στη φιλόξενη αυλή της «Παναγούδας», ο οποίος αυτή τη φορά είχε έρθει σαν ταπεινός  προσκυνητής του Αγίου Δημητρίου.

     Προσκυνήσαμε, καθίσαμε κάπου σε δύο καθίσματα εντός του μεγάλου προσκυνηματικού Ναού, και εκεί με ρώταγε συνεχώς για πάρα πολλά θέματα («Τι είναι η Λειτουργία;», «Τι είναι το Αντίδωρο;», κ.α.), έχοντας εκείνη την  επίμονη εσωτερική δίψα να μάθει, να μάθει και να ζήσει, να ζήσει αυτό που εμείς πολλές φορές, δυστυχώς, ξεχνάμε, απαξιώνουμε, προσπερνάμε, διαστρεβλώνουμε, και, με τον ένα ή άλλον θλιβερό τρόπο, δυστυχώς, αφήνουμε  να φύγει από εμάς κι εμείς να φεύγουμε από αυτό: ο γιόγκι ζητούσε να μάθει τα πάντα για την φιλτάτη Ορθοδοξία μας!

     Η θεία Πεντηκοστή των Αγίων καταργεί την πολυγλωσσία, την πολυφωνία, την κενολογία, την ασοφία και μωρία του εγκεφάλου, την ανεπάρκεια της νοησιαρχίας, το θεομάχο λάλημα, τη διάσπαση των λογισμών, τη σύγχυση των φρενών, τη διάσταση των γήινων αντιλήψεων· και, με τη μυστική επίσκεψη του Παναγίου Πνεύματος, στομώνει, ενώνει και ιθύνει τις καρδιές των πιστών και καλοπροαίρετων ανθρώπων προς τη σωτήρια Αγάπη και μόνη Αλήθεια του αγίου Τριαδικού Θεού.

     Έσχατος και έσχατος πάντων·

     † Αρχιμ. Δ.Α.Σ.

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com

Ἡ μισθοδοσία τῶν Ἀρχιερέων ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς ποιμαντικῆς διακονίας

 

Ἡ μισθοδοσία τῶν Ἀρχιερέων ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς ποιμαντικῆς διακονίας

Μητροπολίτου Κερκύρας Νεκταρίου

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες δημιουργήθηκε ἔντονος δημόσιος θόρυβος γύρω ἀπὸ τὸ ζήτημα τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας μας. Παρακολούθησα μὲ προσοχὴ ὅσα γράφτηκαν καὶ εἰπώθηκαν, ἄκουσα τὴν ἀπογοήτευση πολλῶν ἀδελφῶν μας, εἶδα τὴν εὔλογη δυσφορία μιᾶς κοινωνίας ποὺ δοκιμάζεται οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ τὶς ὑπερβολές, τὶς ἀπλουστεύσεις καὶ τὶς ἐντυπώσεις ποὺ καλλιεργήθηκαν γύρω ἀπὸ ἕνα θέμα τὸ ὁποῖο, ὅσο κι ἂν φαίνεται ἀσήμαντο μπροστὰ στὰ μεγάλα θέματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ πατρίδα μας, σχετίζεται μὲ τὸ πῶς ἀντιλαμβανόμαστε τὴν Ἐκκλησία, πῶς βλέπουμε τὸν ἐπίσκοπο, πῶς κατανοοῦμε τὴ σχέση Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, ἀλλὰ καὶ πῶς ὀφείλουμε ὅλοι, ἰδίως ὅσοι ἔχουμε δημόσια εὐθύνη, νὰ στεκόμαστε ἀπέναντι στὸν λαὸ ποὺ ὑποφέρει.
Ὡς Μητροπολίτης, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ καταθέσω μὲ ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνεια μερικὲς σκέψεις. Δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ δικαιολογήσω τίποτε, γιατί ξέρω ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ ἐπισκόπου δὲν μπορεῖ νὰ θεμελιώνεται σὲ μισθολογικὲς ἀπαιτήσεις... οὔτε ὅτι ἡ ἀποστολή του μπορεῖ νὰ μετρηθεῖ μὲ τὸ ὕψος τοῦ μισθοῦ του. Τὸ κάνω γιατί σὲ κάθε ζήτημα ποὺ ἀγγίζει τὴν κοινωνία μας, καὶ ἰδίως ὅταν ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τοῦ δημόσιου λόγου, ὀφείλουμε νὰ μιλοῦμε καθαρά, χωρὶς θυμό, χωρὶς φόβο, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ κρύβουμε τὴν ἀλήθεια.

Ἡ νομοθετικὴ ἀναφορὰ στὸ ζήτημα αὐτὸ βασίζεται στὸ ἄρθρο 145 τοῦ ν. 4472/2017, στὴν προσθήκη τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ ν. 5128/2024 καὶ στὴ νεότερη κατατεθεῖσα ρύθμιση τοῦ ἄρθρου 56 τοῦ σχεδίου νόμου, ἡ ὁποία τροποποιεῖ ἐκ νέου τὸ ἄρθρο 145 περὶ ἀποδοχῶν τῶν Ἀρχιερέων. Σύμφωνα μὲ τὴ ρύθμιση αὐτή, οἱ συνολικὲς μηνιαῖες ἀποδοχὲς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, τῶν Μητροπολιτῶν καὶ τῶν Τιτουλαρίων Μητροπολιτῶν συνδέονται μὲ ποσοστὸ 90% τοῦ ἀνωτάτου ὁρίου ἀποδοχῶν ποὺ προβλέπεται γιὰ τὸν Γενικὸ Γραμματέα Ὑπουργείου, ἐνῶ γιὰ τοὺς Τιτουλαρίους καὶ Βοηθοὺς Ἐπισκόπους προβλέπεται ποσοστὸ 70% τῶν ἀντιστοίχων ἀποδοχῶν. Τὸ σημειώνω αὐτὸ ὄχι γιὰ νὰ μειώσω τὴ σημασία τοῦ ζητήματος, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπάρχει σαφήνεια, καθὼς ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ νομοθετικὴ διάταξη καὶ ἄλλο ἡ ἐντύπωση ποὺ δημιουργεῖται ὅταν προβάλλεται μόνο ἕνας ἀριθμός, ἀποκομμένος ἀπὸ τὸ θεσμικὸ του πλαίσιο.

Ἀρχικῶς, θέλω νὰ πῶ ὅτι ἀπὸ τὸ σῶμα τῶν Ἀρχιερέων, τοὐλάχιστον ἐπισήμως, δὲν ὑπῆρξε κατὰ τὴ γνώμη μου κάποιο αἴτημα ποὺ νὰ ἐκφράστηκε ὡς παράπονο γιὰ τὸ ὕψος τῆς ἀποζημιώσεώς μας. Ὁ ἐπίσκοπος δὲν ὑπάρχει στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ διεκδικεῖ προσωπικὲς ἀπολαβές, ἀλλὰ γιὰ νὰ διακονεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ λειτουργεῖ, νὰ διδάσκει, νὰ παρηγορεῖ, νὰ στηρίζει, νὰ ἑνώνει, νὰ σηκώνει μαζί μὲ τοὺς ἀνθρώπους του τὸ βάρος τῆς ζωῆς.


Ἡ φιλανθρωπία, τὰ ἱδρύματα, οἱ κοινωνικὲς δράσεις, οἱ κατασκηνώσεις, τὰ συσσίτια, οἱ παιδικοὶ σταθμοί, ἡ μέριμνα γιὰ τὸν ἄρρωστο, τὸν νέο, τὸν πενθοῦντα, τὸν οἰκογενειάρχη, τὸν ἄνεργο, ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ξένο ἔργο πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Εἶναι καρποὶ τῆς πίστεως. Ὅμως τὸ ἐπίκεντρο τῆς ἐπισκοπικῆς διακονίας δὲν εἶναι ἡ κοινωνικὴ δραστηριότητα ὡς αὐτοσκοπός, ἀλλὰ ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ συνάντησή του μὲ τὸν Κύριό μας, ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς του, ἡ ἐμπειρία ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνος.

Δεύτερον, τὸ ζήτημα τῆς μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν καὶ τῶν Ἀρχιερέων δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίζεται ἀποκομμένο ἀπὸ τὴ συνολικότερη σχέση Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει τὴ δική της πνευματικὴ αὐτοσυνειδησία, τὸ δικό της κανονικὸ ἦθος καὶ τὴ δική της εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ λαοῦ μας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μέσα στὴ Σύνοδο ἐξέφρασα καὶ προσωπικὰ τὴ σκέψη, τὴν ὁποία ἐπαναλαμβάνω καὶ δημοσίως, ὅτι ἴσως ἐμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετάσουμε σοβαρὰ τὴν πλήρη παραίτησή μας ἀπὸ τὸ μισθολόγιο τοῦ κράτους. Δὲν τὸ λέω ὡς εὔκολη ἐντύπωση οὔτε ὡς κίνηση ἐντυπωσιασμοῦ. Τὸ λέω γιατί θεωρῶ πὼς ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία τῆς Ἐκκλησίας ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπὸ κάθε οἰκονομικὴ διευθέτηση.

Μέχρι τὸ 1986 οἱ Ἀρχιερεῖς ἐλάμβαναν τὴν ἀποζημίωσή τους ἀπὸ τὸν τότε ΟΔΕΠ, ὅπως καὶ οἱ ἱεροκήρυκες. Θὰ μποροῦσε, λοιπόν, νὰ ἀναζητηθεῖ ἕνας ἄλλος τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἀποζημίωση ποὺ σήμερα δίδεται στοὺς Ἀρχιερεῖς νὰ κατευθυνθεῖ ὡς ἐνίσχυση στοὺς ἱερεῖς μας, ἰδίως σὲ ἐκείνους ποὺ σηκώνουν καθημερινὰ τὸ βάρος μικρῶν, φτωχῶν καὶ ἀπομακρυσμένων ἐνοριῶν. Ἐμᾶς μπορεῖ νὰ μᾶς φροντίσει ἡ Ἐκκλησία, τὰ πνευματικὰ μας παιδιά, ὅταν γνωρίζουν ὅτι ὁ ἐπίσκοπός τους ζεῖ ἄμισθος.

Τρίτον, ἐπειδὴ ἡ συζήτηση ἔγινε μὲ τρόπο ποὺ ἔμοιαζε νὰ καλεῖ τοὺς Ἀρχιερεῖς σὲ ἀπολογία, ἂς καταστεῖ σαφὲς ὅτι κανείς μέχρι σήμερα δὲν ρώτησε τί γίνεται μὲ τὰ χρήματα ποὺ λαμβάνει ἕνας ἐπίσκοπος. Ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς θὰ δώσει λόγο πρῶτα στὸν Θεὸ καὶ στὴ συνείδησή του, ἔπειτα στὸν λαό του. Σὲ κάθε Μητρόπολη ὑπάρχουν ἀνάγκες ποὺ δὲν φαίνονται. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν τὰ ἀπολύτως ἀπαραίτητα, νέοι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ σπουδάσουν, οἰκογένειες ποὺ δὲν μποροῦν νὰ πληρώσουν τὸ ἐνοίκιό τους, ἡλικιωμένοι ποὺ ζοῦν μόνοι, ἀσθενεῖς ποὺ χρειάζονται φροντίδα, παιδιά ποὺ χρειάζονται στήριξη.

Οἱ Μητροπόλεις δὲν εἶναι μόνο γραφεῖα διοικήσεως, ἀλλὰ καὶ καθημερινὰ καταφύγια ἀνθρωπίνου πόνου, καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος χτυπᾷ τὴν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὶς ἀνάγκες του.


Στὴν Ἱερὰ Μητρόπολή μας, γιὰ παράδειγμα, πρὶν ἀπὸ περίπου ἕναν χρόνο ἀρχίσαμε μελέτη γιὰ τὴν κατασκευὴ περίπου 80 studios γιὰ φοιτητὲς καὶ περίπου 20 μικρῶν δίχωρων διαμερισμάτων γιὰ ἐκπαιδευτικοὺς καὶ δημοσίους ὑπαλλήλους ποὺ ἔρχονται στὴν Κέρκυρα καὶ δὲν βρίσκουν κατοικία ἢ δὲν μποροῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ ὑψηλὸ της κόστος. Ἡ μελέτη αὐτή, κόστους 615.000 εὐρώ, βρίσκεται πρὸς τὸ τέλος της καὶ ἀναμένουμε τὶς σχετικὲς ἄδειες, ὥστε νὰ προχωρήσουμε.

Τὸ Ἵδρυμα Χρονίως Πασχόντων «Ἡ ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ» τῆς Μητροπόλεώς μας λειτουργεῖ ἐπὶ 25 χρόνια καὶ φιλοξενεῖ περίπου 65 ἕως 70 τροφίμους. Τὸ ἵδρυμα αὐτὸ χρειάζεται δαπάνες ἀνακαινίσεως, ἀλλὰ ποιὸς θὰ προσφέρει τὰ ποσὰ ποὺ ἀπαιτοῦνται; Οἱ ἐνορίες μας, στὶς περισσότερες περιπτώσεις, δὲν ἔχουν ἔσοδα ἱκανὰ οὔτε γιὰ νὰ συντηρήσουν τοὺς ναούς τους. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐκκλησιάζονται σκέπτονται ἀκόμη καὶ τὰ πενήντα λεπτά γιὰ τὸ κερί τους, ὄχι ἀπὸ ἀδιαφορία, ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ ἐποχὲς εἶναι σκληρές. Ἡ φορολογία, ὁ ἠλεκτρισμός, ἡ συντήρηση τῶν ναῶν, οἱ καθημερινὲς ἀνάγκες ἔχουν γίνει δυσβάστακτες. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κριτικὴ χρειάζεται μέτρο, προκειμένου νὰ μὴ μετατρέπει τὴν ἀλήθεια σὲ σκανδαλισμό.

Ἄκουσα καὶ τὴν πρόταση ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ Ἀρχιερέως γιὰ τὴ δημιουργία κατοικιῶν. Τὴν ἐκτιμῶ, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι χρειαζόταν μία δημόσια συζήτηση γιὰ νὰ ἀρχίσει ὁ καθένας νὰ προβάλλει ὅσα πράττει. Ἡ Ἐκκλησία κάνει ἔργο χωρὶς νὰ γίνεται εἴδηση. Στηρίζει ἀνθρώπους χωρὶς κάμερες, χωρὶς ἀνακοινώσεις, χωρὶς χειροκροτήματα. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἦθός της. Ὅμως, ὅταν ἡ Ἐκκλησία κατηγορεῖται συλλήβδην, τότε ἴσως χρειάζεται νὰ εἰπωθοῦν μερικὰ πράγματα, ὄχι γιὰ νὰ διεκδικήσουμε εὔσημα, ἀλλὰ γιὰ νὰ γνωρίζει ὁ λαὸς μας ὅτι πίσω ἀπὸ ἕναν Μητροπολίτη δὲν ὑπάρχει μία προσωπικὴ ἄνεση, ἀλλὰ συχνὰ ἕνα μεγάλο βάρος εὐθύνης.

Δὲν μπορῶ νὰ παραβλέψω καὶ μία ἄλλη πλευρά. Τὸ ζήτημα ἔλαβε μεγάλη ἔκταση καὶ δημοσιότητα μὲ τρόπο ποὺ, ἀντικειμενικῶς, στόχευε νὰ προκαλέσει ἕναν λαὸ ἤδη κουρασμένο, ἕναν λαὸ ποὺ δυσκολεύεται νὰ βγάλει τὸν μῆνα, νὰ πληρώσει τὸ ἐνοίκιο, νὰ σπουδάσει τὰ παιδιά του, νὰ κρατήσει ὄρθιο τὸ σπίτι του. Σὲ περιόδους κρίσεως ἡ Πολιτεία καὶ τὸ δημόσιο σύστημα ἐνημερώσεως συχνὰ ἐπιλέγουν, συνειδητὰ ἢ ἀσυνειδήτως, νὰ μεταθέτουν τὴν κοινωνικὴ ἀγωνία ἀπὸ τὰ πραγματικὰ αἴτια σὲ ἐπιμέρους ὁμάδες, στρέφοντας τὴ μία κοινωνικὴ κατηγορία ἐναντίον τῆς ἄλλης.

Τὸ εἴδαμε σὲ ἄλλες περιόδους, ὅταν οἱ ἄνθρωποι χωρίστηκαν σὲ ἐμβολιασμένους καὶ ἀνεμβολίαστους, σὲ ὑπευθύνους καὶ ἀνευθύνους, σὲ χρήσιμους καὶ περιττούς. Τὸ ἴδιο πνεῦμα διαιρέσεως δὲν ὠφελεῖ οὔτε τὴν κοινωνία οὔτε τὴν Ἐκκλησία οὔτε τὴν πατρίδα, ποὺ δὲν χρειάζεται νέους διχασμούς.

Ἡ τελευταία μου σκέψη ἀφορᾷ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάστηκε ἡ ρύθμιση. Πρὶν ἀκόμη ψηφιστεῖ καὶ ἐφαρμοστεῖ ὁριστικά, προβλήθηκε δημοσίως ἕνα μεγάλο ποσό, σχεδὸν ὡς πρόκληση. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι γίνεται λόγος γιὰ αὐξημένες μικτὲς ἀποδοχές. Εἶναι ὅμως ἐπίσης ἀληθὲς ὅτι τὰ καθαρὰ ποσά, μετὰ τὶς νόμιμες κρατήσεις καὶ φορολογικὲς ἐπιβαρύνσεις, δὲν ταυτίζονται μὲ τὰ ποσὰ ποὺ ἀκούγονται στὰ ΜΜΕ. Αὐτὸ δὲν αἴρει τὴ συζήτηση. Δὲν ἀκυρώνει τὴν εὐαισθησία τοῦ λαοῦ μας, ἀλλὰ ἐπιβάλλει ἀκρίβεια. Διότι, ὅταν ἕνας ἀριθμὸς προβάλλεται ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, τότε ἡ κοινωνία δὲν ἐνημερώνεται ἀλλὰ ἐξοργίζεται.

Προσωπικῶς, σὲ ὅλη μου τὴ ζωή προσπάθησα νὰ ἀναθέτω τὴ μέριμνά μου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Δὲν θὰ ἤθελα καμία μισθολογικὴ βοήθεια ὡς προσωπικὴ ἐξασφάλιση. Ἐλπίζω στὴν ἀγάπη καὶ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο αἰσθανόμαστε νὰ μᾶς ἀκολουθεῖ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας. Ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ καὶ ἕνας καθηγητής μου ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ μετὰ τὴν ἐκλογή μου, ὁ ἐπίσκοπος δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ ὡς ἄρχοντας αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Καλεῖται νὰ ζεῖ ὡς πατέρας, ὡς λειτουργός, ὡς ἄνθρωπος ποὺ δαπανάται.

Ἂν ὁ λαὸς ποὺ διακονεῖ πονᾷ, ὁ ἐπίσκοπος δὲν μπορεῖ νὰ ἡσυχάζει. Ἂν ὁ λαὸς στερεῖται, ὁ ἐπίσκοπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀπολαμβάνει. Ἂν ὁ λαὸς ἀμφισβητεῖ, ὁ ἐπίσκοπος δὲν πρέπει νὰ θυμώνει, ἀλλὰ νὰ ἐξηγεῖ, νὰ μετανοεῖ ὅπου χρειάζεται, νὰ δίδει μαρτυρία ἀληθείας.

Καὶ γιὰ νὰ τὸ πῶ ἀκόμη πιὸ προσωπικά, οὐδέποτε χρειάστηκε νὰ δαπανηθεῖ ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη γιὰ νὰ συντηρήσει τὴν προσωπική μου ζωή. Ὁ μισθός μου εἶναι ἐκεῖνος μὲ τὸν ὁποῖο συντηροῦμαι προσωπικά, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν ὁποῖο καλύπτονται δαπάνες ποὺ συνδέονται μὲ τὸ κτήριο τῆς Μητροπόλεως καὶ τὴν καθημερινὴ παρουσία τῆς διακονίας μας. Δὲν τὸ ἀναφέρω ὡς καύχηση, ἀλλὰ τὸ ἀναφέρω γιατί ἡ ζωή ἑνὸς ἐπισκόπου δὲν εἶναι ἰδιωτικὴ ὑπόθεση ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Τὸ ζήτημα τῶν ἀποδοχῶν θὰ περάσει καὶ ὁ θόρυβος θὰ κοπάσει. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ θὰ μείνει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς συνειδήσεως τοῦ λαοῦ μας εἶναι ἂν ἡ Ἐκκλησία στάθηκε μὲ ἀλήθεια, ταπείνωση καὶ εὐθύνη μέσα σὲ μία δύσκολη ὥρα. Ἡ ἀπάντηση δὲν θὰ δοθεῖ μόνο μὲ λόγια οὔτε μὲ ἀνακοινώσεις. Θὰ δοθεῖ μὲ ἔργα μετανοίας, μὲ διαφάνεια, μὲ ἐλεημοσύνη, μὲ πνευματικὴ ἐλευθερία, μὲ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ποὺ πονᾷ.

Ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς κάλεσε νὰ ὑπερασπιζόμαστε τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ νὰ γινόμαστε ποιμένες κατὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Καλοῦ Ποιμένος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τὰ πρόβατά Του καὶ δίδει τὴν ψυχὴ Του ὑπὲρ αὐτῶν.

Γι’ αὐτὸ καὶ μέλημα τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε ὁ μισθὸς οὔτε ἡ δημόσια ἐντύπωση οὔτε ἡ προσωρινὴ ἀποδοχὴ τῶν ἀνθρώπων. Τὸ μέλημά της εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἡ ταπείνωση τῆς διακονίας, ἡ εὐθύνη νὰ βρίσκεται κοντὰ στὸν λαὸ ὅταν αὐτὸς δοκιμάζεται. Ὅταν ὁ ἐπίσκοπος ζεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του, τραυματίζει τὴν εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ὅμως δαπανάται γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, τότε ἀκόμη καὶ οἱ ἀνθρώπινες ἀδυναμίες θεραπεύονται ἀπὸ τὴν πνοὴ τῆς χάριτος.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀληθινὴ ὅταν δὲν φοβᾶται νὰ δώσει, νὰ παραιτηθεῖ, νὰ ταπεινωθεῖ καὶ νὰ γίνει καταφύγιο γιὰ τὸν ταλαιπωρημένο ἄνθρωπο.

imcorfu

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

 

Ο Άγιος Παΐσιος για όσους πέθαναν και δεν είχαν καμία σχέση με την Εκκλησία – Πως θα σωθούν

Άγιος Παΐσιος: – Γέροντα, με απασχολεί μερικές φορές η σωτηρία του πατέρα μου , γιατί δεν είχε καμμιά σχέση με την Εκκλησία.

– Δεν ξέρεις την κρίση του Θεού την τελευταία στιγμή. Πότε σε απασχολεί; κάθε Σάββατο;

– Δεν έχω παρακολουθήσει, αλλά γιατί το Σάββατο;

– Γιατί αυτήν την ημέρα την δικαιούνται οι κεκοιμημένοι.

– Γέροντα, οι νεκροί που δεν έχουν ανθρώπους να προσεύχωνται γι ̓ αυτούς βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά για τους κεκοιμημένους;

– Και βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχωμαι για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω και γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους και εύχομαι για τους βασιλείς, για τους αρχιερείς κ.λπ. και στο τέλος λέω «καί υπέρ ών τα ονόματα ουκ εμνημονεύθησαν».

Αν καμμιά φορά δεν κάνω ευχή για τους κεκοιμημένους, παρουσιάζονται γνωστοί κεκοιμημένοι μπροστά μου.

Έναν συγγενή μου, που είχε σκοτωθή στον πόλεμο, τον είδα ολόκληρο μπροστά μου μετά την Θεία Λειτουργία, την ώρα του μνημοσύνου,γιατί αυτόν δεν τον είχα γραμμένο με τα ονόματα των κεκοιμημένων, επειδή μνημονευόταν στην Προσκομιδή με τους ηρωικώς πεσόντες. Κι εσείς στην Αγία Πρόθεση να μη δίνετε να μνημονευθούν μόνον ονόματα ασθενών, αλλά και ονόματα κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι.

(5) Ο Άγιος Νεκτάριος στο έργο του «Μελέτη περί της αθανασίας της ψυχής και περί των ιερών μνημοσύνων», εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1973, σ.202, γράφει ως συμπέρασμα των όσων ανέπτυξε βάσει των σχετικών μαρτυριών των Αγίων Πατέρων:«Εξ όλων δη τούτων δήλον γίνεται, ότι η ψυχή μετά θάνατον αδυνατεί να κάμη τι έργον σωτηριώδες και να απαλλαγή των του Άδου αλύτων δεσμών, και ότι μόνον αι θείαι λειτουργίαι, αι προσευχαί των οικείων, των δικαίων, αι υπέρ αυτών γινόμεναι και αι ελεημοσύναι γίνονται πρόξενοι σωτηρίας και ελευθερίας από των δεσμών του Άδου».

( 6) Α´ Κορ.15,42.
(7) Πρβλ. Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού,Περί των εν πίστει κεκοιμημένων, όπως αι περί αυτών γινόμεναι λειτουργίαι και ευποιΐαι τούτους ονίνησιν,PG95,248.

– Από το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ΄. “Οικογενειακή Ζωή “.

Του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

https://www.vimaorthodoxias.gr

 

Ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας γιά τό θέμα τῆς αὔξησης τῶν ἀποδοχῶν τῶν Μητροπολιτῶν.

σ.σ. Η μόνη αξιοπρεπής θέση εώς τώρα για την αύξηση των αποδοχών των μητροπολιτών.

Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών

Προβληματίστηκα πολύ ἄν ἔπρεπε νά γράψω κάτι ἤ νά σιωπήσω γιά τό ζήτημα τῆς κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας γιά τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν Μητροπολιτῶν, τό ὁποῖο αὐτές τίς μέρες τόσο θόρυβο προκαλεῖ. Ἡ ἐπίμονη ὅμως σύσταση προσώπου πού μέ περιβάλλει μέ βαθύ σεβασμό καί πολλή ἀγάπη μέ ἀνάγκασε τελικά νά παραμερίσω τούς δισταγμούς μου καί νά χαράξω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν.

   1. Διανύω τό 24ο ἔτος τῆς ἀρχιερατείας μου. Οὐδέποτε σέ σύνοδο ἐτέθη ἤ διατυπώθηκε γραπτῶς ἀπό κάποιον Ἱεράρχη δημοσίως αἴτημα αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν μας. Ἑπομένως τό λεχθέν ἀπό ἐπίσημα χείλη ὅτι αὐτό ἀποτελοῦσε «πάγιο αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας», δέν εἶναι ἀληθές.

   2. Ὅτι δέν ἀντιστοιχοῦν οἱ ἀποδοχές μας στή θέση καί στήν τιμή πού ἀνέκαθεν ἀποδίδει ἡ Πολιτεία, στό ὑφιστάμενο πλαίσιο σχέσεων, πρός τό λειτούργημά μας εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Κανείς ὅμως ἀπό μᾶς τούς ἀρχιερεῖς δέν διανοήθηκε αὐτό νά τό ἀπαιτήσει. Τώρα ἄν στίς ἐπικοινωνίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μέ τόν πρωθυπουργό, ὁ πρῶτος χαριτολογώντας «ἀπείλησε» νά μεταπηδήσει στό Ἰσλάμ καί νά …γίνει «μουφτῆς» (ἐπειδή οἱ ἕλληνες μουφτῆδες ἀμείβονται κατά πολύ ὑψηλότερα ἀπό τούς Μητροπολίτες) καί ὁ πρωθυπουργός «φοβήθηκε» μήπως κοντά στά ἄλλα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει θά τοῦ τύχαινε καί αὐτό, δέν μπορῶ νά γνωρίζω…

   3. Δυστυχῶς τό πολιτικό κατεστημένο τοῦ τόπου μας ὅλων τῶν χρωμάτων χαίρεται ὅταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί ἀφορμή πλήττεται τό κύρος τῶν ἐπισκόπων. Ἔτσι καί τώρα ἡ πρόταση γιά αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἱεραρχῶν σήκωσε ὁλόκληρο κουρνιαχτό. Βουΐζει τό διαδίκτυο. Οἱ πάντες μέ πολλή χολή σπεύδουν νά ἐκφέρουν γνώμη. Ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῶν κομματικῶν ἐπικοινωνιολόγων! Ἔστρεψαν τήν προσοχή τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά φλέγοντα ζητήματα τῆς κοινωνίας στήν αὔξηση τῶν ἀρχιερατικῶν ἀποδοχῶν! Τῶν ἐπικοινωνιολόγων λοιπόν οἱ ἀμοιβές θά πρέπει νά πολλαπλασιαστοῦν!

   4. Ἀπό τό μυαλό κάποιων ἴσως πέρασε καί ἡ πονηρή σκέψη ὅτι μέ τή συγκεκριμένη πρόταση «θά φέρουμε σέ ἀντιπαράθεση τό σῶμα τῶν πρεσβυτέρων-ἐφημερίων πρός τούς Μητροπολίτες τους. Ἑπομένως κι ἀπ᾽ αὐτό κερδίζουμε»!

   5. Ὁ κυριότερος λόγος ὅμως φαίνεται πώς εἶναι —ἐν ὄψει ἐκλογῶν— νά λησμονηθεῖ ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας (καί φυσικά τῶν Ἱεραρχῶν) στό νόμο γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἀντιλαμβάνονται οἱ κυβερνῶντες ὅτι αὐτό τό ζήτημα γιά τήν Ἐκκλησία δέν ἔχει κλείσει. Προσβάλλει τό ἦθος της. Τήν εὐαγγελική διδασκαλία. Τό μυστήριο τοῦ Γάμου. Τόν θεσμό τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι δύσκολο νά λησμονηθεῖ.

   Τί θά μποροῦσε, λοιπόν, νά βοηθήσει νά ξεχαστοῦν ἡ στάση, ἡ ψῆφος καί τά καμώματα πολλῶν; Νά κλείσουν τά στόματα τῶν ἀρχιερέων μέ τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τους γιά νά σταματήσουν νά τό θυμίζουν καί νά ἐπηρεάζουν τούς χριστιανούς, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

   6. Κοντά σέ ὅλα αὐτά καί κάποιοι ἐξ ἡμῶν βγῆκαν στούς ἐξῶστες νά «ἀπολογηθοῦν» γιά τό τί κάνουν ἤ τί θά κάνουν μέ τίς αὐξημένες 90% (!) ἀποδοχές τους, λησμονώντας τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ «μή γνώτω…» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις!

   «Τῶν φρονίμων ὀλίγα!» Πάραυτα ἡ συγκεκριμένη διάταξη νά ἀποσυρθεῖ! Νά μή φτάσει στή Βουλή!  Ὄχι κι ἄλλος διασυρμός!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com