ΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΦΙΛΩΝ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΕ ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ, ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ.
Το άφθαρτο σκήνωμα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Χριστίνας εκλάπη από τους Παπικούς κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204.
Σήμερα φυλάσσεται στον παπικό ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Αμπέλου στη Βενετία. Μαζί με το σκήνωμα του Αγίου Αλέξανδρου Σβιρ στην Ρωσία, πρόκειται για τα δύο καλύτερα διατηρημένα σκηνώματα Αγίων στον χριστιανικό κόσμο.
ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΒΙΡ Θεολόγοι εκτιμούν, πως αυτό οφείλεται στο γεγονός, πως η Αγία έλαβε το βάπτισμα από τον ίδιο τον Χριστό(!) στη θάλασσα, όταν την έσωσε θαυματουργικά, καθώς προσπαθούσαν να την πνίξουν. Ο Κύριος της είπε: Βαπτίζω σε, Χριστίναν, εις το όνομα του Πατρός, το Εμόν και του Αγίου Πνεύματος, δίνοντας στην Μεγαλομάρτυρα το όνομα Του.
Δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική προσωπικότητα, αλλά ένα σύμβολο της προχριστιανικής και ορθόδοξης κληρονομιάς της Αγγλίας.
Λίγες μορφές της πρώιμης αγγλικής ιστορίας συνδυάζουν τόσο έντονα την πίστη, τη βασιλική εξουσία και τον μαρτυρικό θάνατο όσο ο Άγιος Εδμόνδος, βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia). Αν και σήμερα το όνομά του είναι σχεδόν άγνωστο έξω από εκκλησιαστικούς κύκλους, για αιώνες θεωρούνταν ο πρώτος εθνικός προστάτης της Αγγλίας, πολύ πριν τη θέση αυτή καταλάβει ο Άγιος Γεώργιος.
Το αφιέρωμα του καναλιού Euan Michael παρουσιάζει όχι μόνο την ιστορία του Αγίου Εδμόνδου, αλλά και τη σημασία που εξακολουθεί να έχει για την αγγλική Ορθοδοξία, συνδέοντας το παρελθόν με μια ιδιαίτερη προφητεία για το μέλλον της χώρας.
Η Αγγλία πριν από την Αγγλία
Τον 9ο αιώνα δεν υπήρχε ακόμη ενιαίο αγγλικό κράτος. Το νησί ήταν διαιρεμένο σε μικρά βασίλεια, μεταξύ των οποίων και η Ανατολική Αγγλία, μια περιοχή που είχε ήδη αποκτήσει έντονη χριστιανική παράδοση μέσα από μοναστήρια, εκκλησίες και αγίους.
Παρά τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Βίκινγκς, η περιοχή παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της εποχής. Ωστόσο, οι επιδρομές κατέστρεψαν μοναστήρια και βασιλικές αυλές, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες ιστορικές πηγές και να υπάρχουν σήμερα αρκετά κενά σχετικά με την καταγωγή του Εδμόνδου.
Ο νεαρός βασιλιάς που μεγάλωσε μέσα στην πίστη
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Εδμόνδος ανέβηκε στον θρόνο περίπου στα δεκαπέντε του χρόνια. Από μικρός είχε ανατραφεί μέσα στη χριστιανική πίστη και είχε πνευματικό καθοδηγητή τον επίσκοπο Χάμπερτ του Έλμχαμ.
Η βασιλεία του συνέπεσε με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της βρετανικής ιστορίας, όταν οι Δανοί Βίκινγκς εξαπέλυαν συνεχείς επιθέσεις εναντίον των αγγλοσαξονικών βασιλείων.
Η σύγκρουση με τους Βίκινγκς
Όταν ο στρατός των Δανών εισέβαλε στην Ανατολική Αγγλία, ο βασιλιάς Εδμόνδος βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα τελεσίγραφο.
Οι εισβολείς δεν ζητούσαν απλώς την υποταγή του. Του απαίτησαν να εγκαταλείψει την εξουσία του και να αναγνωρίσει την κυριαρχία τους, ενώ παράλληλα να αποκηρύξει τον Χριστό.
Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική.
Έπειτα από έντονη προσευχή, επέλεξε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να προδώσει την πίστη του.
Το μαρτύριο
Ο Εδμόνδος οδηγήθηκε δεμένος σε μια βελανιδιά.
Οι Βίκινγκς τον μαστίγωσαν και στη συνέχεια τον γέμισαν με βέλη. Η παράδοση αναφέρει πως το σώμα του έμοιαζε με σκαντζόχοιρο από τον αριθμό των βελών που είχαν καρφωθεί πάνω του.
Τελικά αποκεφαλίστηκε και το σώμα του εγκαταλείφθηκε στο δάσος.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί.
Ο λύκος που φύλαγε το κεφάλι του Αγίου
Όταν οι άνδρες του ξεκίνησαν να αναζητήσουν το σώμα του βασιλιά τους, άκουσαν – σύμφωνα με την παράδοση – μια φωνή που τους καθοδηγούσε.
Φτάνοντας στο σημείο, αντίκρυσαν έναν λύκο να φυλάει το κομμένο κεφάλι του Αγίου.
Το ζώο δεν τους επιτέθηκε. Αντίθετα, παρέμεινε ήρεμο μέχρι να παραλάβουν το λείψανο, ενώ στη συνέχεια τους ακολούθησε μέχρι τον τόπο ταφής.
Η αφήγηση αυτή αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά θαυμαστά περιστατικά της αγγλικής αγιολογίας.
Ο πρώτος προστάτης της Αγγλίας
Η τιμή προς τον Άγιο Εδμόνδο εξαπλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα.
Περισσότερες από εξήντα εκκλησίες αφιερώθηκαν στο όνομά του και για αιώνες θεωρούνταν ο επίσημος προστάτης της Αγγλίας.
Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Ανατολικής Αγγλίας, ενώ το μεγάλο μοναστήρι του Bury St Edmunds εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους προσκυνήματος της μεσαιωνικής Ευρώπης.
Η προφητεία των λειψάνων
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του αφιερώματος αφορά μια παλαιά προφητική παράδοση.
Σύμφωνα με αυτή, όταν ανακαλυφθούν ξανά τα λείψανα του Αγίου Εδμόνδου, η Αγγλία θα επιστρέψει στην αρχική της πίστη, δηλαδή στην Ορθοδοξία της πρώτης χιλιετίας, πριν από το Μεγάλο Σχίσμα του 1054.
Ο δημιουργός του βίντεο παρουσιάζει την παράδοση αυτή ως στοιχείο της ορθόδοξης αγγλικής πνευματικότητας και όχι ως επίσημη διδασκαλία της Εκκλησίας.
Η συμβολική βελανιδιά
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και σε μια ιστορική βελανιδιά, η ηλικία της οποίας υπολογιζόταν περίπου όσο και η ιστορία του ενιαίου αγγλικού κράτους.
Το δέντρο ξεράθηκε το 2026, γεγονός που ο δημιουργός του αφιερώματος αντιμετωπίζει ως έναν έντονο συμβολισμό για τη σημερινή πνευματική κατάσταση της Αγγλίας.
Παράλληλα, συνδέει τον συμβολισμό αυτό με την ελπίδα της Ανάστασης, υποστηρίζοντας πως, όπως το δέντρο μπορεί να αναγεννηθεί από τις ρίζες του, έτσι και ένας λαός μπορεί να επιστρέψει στις πνευματικές του ρίζες.
Από τον Άγιο Εδμόνδο στον Άγιο Γεώργιο
Μετά τη Νορμανδική κατάκτηση και τη σταδιακή απομάκρυνση της αγγλικής Εκκλησίας από τις παραδόσεις της πρώτης χιλιετίας, η τιμή προς τον Άγιο Εδμόνδο άρχισε να περιορίζεται.
Τον 14ο αιώνα, επί Εδουάρδου Γ΄, ο Άγιος Γεώργιος ανακηρύχθηκε επίσημος προστάτης της Αγγλίας και το σύμβολό του έγινε η γνωστή σημαία με τον κόκκινο σταυρό.
Ωστόσο, στην κομητεία του Σάφολκ ο Άγιος Εδμόνδος εξακολουθεί μέχρι σήμερα να τιμάται ως ο τοπικός προστάτης άγιος, διατηρώντας ζωντανή μια παράδοση που ξεκινά πριν από έντεκα και πλέον αιώνες.
Το αφιέρωμα του Euan Michael υπενθυμίζει ότι ο Άγιος Εδμόνδος δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική προσωπικότητα, αλλά ένα σύμβολο της προχριστιανικής και ορθόδοξης κληρονομιάς της Αγγλίας. Μέσα από την ιστορία του βασιλιά-μάρτυρα αναδεικνύεται μια εποχή όπου η πίστη θεωρούνταν ανώτερη από την πολιτική εξουσία και η θυσία για τον Χριστό υπερείχε ακόμη και της ίδιας της βασιλικής ζωής.
Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει την ΕΕ - «Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας πολεμούν επειδή λέμε όχι»
Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει την ΕΕ
«Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας πολεμούν επειδή λέμε όχι»
Ελευθέριος Ανδρώνης
Μια είδηση που έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στη Γεωργία, έρχεται να συμπληρώσει το κομμάτι του πάζλ για το σχέδιο άλωσης των ορθόδοξων χωρών από τη woke ατζέντα. Ένα σχέδιο ζοφερό, στο οποίο δυστυχώς ενέδωσε η Ελλάδα, ως πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) προπύργιο της Ορθοδοξίας που παραδόθηκε στη θεσμοθέτηση της διαστροφής, ψηφίζοντας τον γάμο των ομόφυλων και τις υιοθεσίες.
Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου της Γεωργίας αποκάλυψε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ζητήσει από τη διοίκηση της Εκκλησίας να συμβάλει στην προώθηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, προκειμένου η Γεωργία να συμβαδίσει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα ως απαιτούμενο για την ένταξη της στην ΕΕ.
Πιο συγκεκριμένα, το 2023 η (τότε) υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου και νυν Επίτροπος Ισότητας της ΕΕ, Χάτζα Λαμπίμπ, είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Πατριαρχείο Γεωργίας, προκειμένου να συζητηθεί ο ρόλος που διαδραματίζει η Εκκλησία στην κοινωνία της Γεωργίας, καθώς και η προοπτική ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύμφωνα με τις τωρινές αποκαλύψεις του Πατριαρχείου, η Λαμπίμπ ξεκίνησε να ρωτά «περίεργα και ανήκουστα πράγματα», λέγοντας ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στη Γεωργιανή κοινωνία, που όμως υστερεί πολύ σε σχέση με τις… τάσεις του 21ου αιώνα. Η Βελγίδα τόνισε απογοητευμένη ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρούνται ακόμα απαράδεκτοι για τους Γεωργιανούς και ζήτησε από την Εκκλησία να βοηθήσει στη διάδοση αυτής της… «προόδου». Η αντίδραση του Πατριαρχείου της Γεωργίας, μόνο ικανοποιημένη δεν άφησε τη Χάτζα Λαμπίμπ και έτσι τα επόμενα τρία χρόνια ούτε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο Πατριαρχείο.
Η... εκδίκηση του Ευρωκοινοβουλίου
Μέχρι που ήρθε ο Ιούνιος του παρόντος έτους, όταν η Λιθουανή ευρωβουλευτής, Ράσα Γιουκνεβιτσιένε, κατέθεσε μια πρόταση ψηφίσματος που εγκρίθηκε από το ευρωκοινοβούλιο. Τι αφορούσε αυτή; Συκοφαντικές αιχμές κατά της Γεωργιανής Εκκλησίας, παρουσιάζοντας την ως υποχείριο της Ρωσίας που παρασύρει τη χώρα σε «αυταρχικές» και «αντιευρωπαϊκές» πολιτικές. Το ευρωκοινοβούλιο αφιέρωσε ένα σεβαστό μέρος της χριστιανοφοβικής (ή πιο σωστά ορθοδοξο-φοβικής) μανίας του για να καταδικάσει τον Γεωργιανό νόμο «περί οικογενειακών αξιών και προστασίας των ανηλίκων», έναν νόμο που απαγορεύει την gay προπαγάνδα στα σχολεία και την τηλεόραση, απαγορεύει τις παρελάσεις Pride και τις διαδικασίες φυλομετάβασης.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Ευρωβαρόνοι της woke συντεχνίας, την είχαν «φυλαγμένη» στη Γεωργιανή Εκκλησία από το 2023 που η Βελγίδα έφυγε με χαμηλωμένο κεφάλι. Χρησιμοποιώντας την κλασσική ταμπέλα του «Ρωσόφιλου» που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε και στην Ελλάδα εναντίον όσων αντιδρούσαν για τους gay γάμους. Θυμηθείτε ότι ο τότε υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Δημήτρης Καιρίδης, είχε πει ότι ο γάμος των ΛΟΑΤΚΙ ήταν… γεωστρατηγικής σημασίας αντίσταση στη Ρωσία και το Πατριαρχείο της.
Προφανώς οι Ευρωβαρόνοι θεώρησαν ότι αφού αυτή η τακτική προπαγάνδας αποδείχθηκε χρήσιμη στην άλωση της Ελλάδας, θα φέρει αποτέλεσμα και για την άλωση της Γεωργίας. Έλα όμως που στη Γεωργία κυβέρνηση και Εκκλησία απέκρουσαν ενωμένοι τις ραδιουργίες των Βρυξελλών. Ξεμπρόστιασαν τους ωμούς εκβιασμούς της ΕΕ, την ώρα που στην Ελλάδα μάθαμε – ένα χρόνο μετά την ψήφιση του αίσχους - ότι ο γάμος των ομόφυλων ήταν ντιρεκτίβα της κυβέρνησης… «Μπαϊντενόπουλου».
Η δικτατορία της μειοψηφίας «πρέπει» να επιβληθεί σε όλες τις ορθόδοξες χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και φαίνεται ότι η Γεωργία είναι ο επόμενος στόχος. Η λαϊκή βούληση μιας κυρίαρχης χώρας είναι εντελώς αδιάφορη στα αρπακτικά των Βρυξελλών.
«Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας»
Ο εκπρόσωπος του Γεωργιανού Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε, τα είπε όλα: «Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας μας σχετικά με την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει. Το γεγονός ότι είμαστε αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, ότι η εκκλησία αγωνίζεται γι’ αυτό, ότι λέμε ότι η Γεωργία έχει δημογραφικό πρόβλημα και η έκτρωση είναι δολοφονία, και ούτω καθεξής, αυτό είναι απαράδεκτο για αυτήν την ιδεολογία. Επομένως, αυτό ακυρώνεται με την προσάρτηση ενός ρωσικού κλισέ. Αντί να λάβουν υπόψη τις συμβουλές μας, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη διάθεση της κοινωνίας σε αυτό το μέρος και πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι μόνο, ως θεσμός, αντίθετη στην πολιτική τους, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν συστατικό μέρος της εκκλησίας».
Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου ήταν κατά του αφύσικου «γάμου», η κοινή γνώμη ποδοπατήθηκε με λύσσα. Οι πολιτικοί που προωθούσαν τον κατάπτυστο νόμο, εμφάνιζαν την Εκκλησία ως μεμονωμένο οπισθοδρομικό παράγοντα, κάνοντας πώς δεν βλέπουν ότι πίσω από την επίσημη αντίθεση της ελληνικής Ιεραρχίας, συντάσσονταν με αυτή τη γνώμη εκατομμύρια Χριστιανών ως συστατικό μέρος της Εκκλησίας.
Και μην ξεχνάμε ότι η ψήφιση του «γάμου» ήταν η μία και μοναδική ευκαιρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να «ρίξουν» την κυβέρνηση, κι όμως προτίμησαν να προσκυνήσουν την ατζέντα με ανίερες συμμαχίες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ακόμα και τις κομματικές βλέψεις τους.
Η Ελλάδα έγινε «άσσος» στο μανίκι τους
Η περίπτωση της Γεωργίας φανερώνει πόση ζημιά προκάλεσε η χώρα μας στο οικουμενικό σώμα της Ορθοδοξίας και πόσο «λίγοι» σταθήκαμε απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εκείνοι αντιστέκονται σθεναρά κι εμείς ανοίξαμε διάπλατη την Κερκόπορτα ενθαρρύνοντας την πολιορκία εναντίον τους. Γίναμε ο Ιούδας που χρησιμεύει ως πρότυπο για τους φαρισαίους των Βρυξελλών. Δημιουργήσαμε «δεδικασμένο» που θα λειτουργεί ως σφυρί για την καταδίκη των ομοδόξων μας. Πόση καταισχύνη μας αναλογεί γι’ αυτό το «επίτευγμα»; Πόση μετάνοια χρειάζεται για να μας ξεπλύνει;
Τα πιράνχας των δικαιωματιστικών ΜΚΟ έχουν ξαμοληθεί στη Γεωργία για να ροκανίσουν λίγο – λίγο την εικόνα της Γεωργιανής Εκκλησίας. Γνωστή η ύπουλη και μισθοφορική δράση τους, αφού το έχουμε δει εδώ και χρόνια το έργο στην πατρίδα μας. Ξεκινούν ως «ανεξάρτητοι» φορείς και έπειτα απλώνονται σαν καρκινώματα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις πολιτιστικές υπηρεσίες, τον έλεγχο των συνόρων, μέχρι που εγκαθίστανται ακόμα και μέσα στα υπουργεία.
Κάποτε, η πολιτική στοχοποίηση της Ορθοδοξίας αντιμετωπιζόταν ως θεωρία συνομωσίας από τους διάφορους εξυπνάκηδες του δημόσιου λόγου. Σήμερα όχι μόνο επιβεβαιώνεται περίτρανα, αλλά – όπως φαίνεται - αποτελεί και βασικότατη πολιτική της αντίχριστης Ευρώπης. Τα Πατριαρχεία πρέπει να «πέσουν», οι Εκκλησίες πρέπει να «πέσουν», καθετί ορθόδοξο πρέπει να εκφυλιστεί από τη woke «θρησκεία» και να προσανατολιστεί από τον Θεάνθρωπο στον μετάνθρωπο. Και το ελληνικό κράτος έγινε εισηγητής αυτής της εσχατολογικής πραγματικότητας...
Ο άνθρωπος που ζει έξω από τις μεγάλες πόλεις αισθάνεται τον Θεό πολύ πιο κοντά του
“Φοβούμαστε πως το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων, όσοι αφήκαν τα χωράφια και συγκεντρώθηκαν στις πόλεις κι όσοι παράτησαν τη γεωργία και μαζεύτηκαν στα βιομηχανικά κέντρα, φοβούμαστε λοιπόν πως δεν καταλαβαίνουν πια τι πάει να πει ευκρασία αέρων, ευφορία των καρπών της γης και καιροί ειρηνικοί. Οι τωρινοί άνθρωποι, που στιβάχτηκαν στις τσιμεντένιες πολυκατοικίες των πόλεων και δεν βλέπουν ήλιο και δεν πατούν χώμα, μιλάνε και μαλλώνουν για κάποιους χώρους μέσα στην πόλη, που τους ονομάζουν “πνεύμονες”… Ο άνθρωπος που ζει έξω από τις μεγάλες πόλεις και τα βιομηχανικά κέντρα αισθάνεται τον Θεό πολύ πιο κοντά του. Τον βλέπει μέσα στα έργα του, την ημέρα, τη νύχτα, τη βροχή, τον ήλιο, τη βλάστηση και την καρποφορία της γης. Η ζωή του και ο κόπος του είναι μια συνεργασία με τα φυσικά φαινόμενα, πίσω από τα οποία είναι η πατρική πρόνοια του Θεού. Η επιστήμη λέει για φυσικούς νόμους, σύμφωνα με τους οποίους γίνονται όσα γίνονται στην υλική κτίση. Μα είναι αλήθεια πως πίσω απο τους λεγόμενους φυσικούς νόμους είναι ο Λόγος του Θεού, “δι’ ου τα πάντα εγένετο” και εξακολουθούν να γίνονται. Δεν είναι αυταπάτη ούτε πλάνη, αλλά θεία πραγματικότητα και βέβαιη ελπίδα, όταν η σύναξη της Εκκλησίας δέεται και ζητάει από τον Κύριο να λειτουργήσουν ευεργετικά οι φυσικοί νόμοι, για την καρποφορία της γης. “Υπέρ ευκρασίας αέρων, ευφορίας των καρπών της γης, και καιρών ειρηνικών…”. [Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού. Η Θεία Λειτουργία. Αποστολική Διακονία 1986, σελ. 70-72]
.jpg)
