Η Μαρία η ψηλή και ο Άγιος Πορφύριος

Άγιος Πορφύριος: Αυτή η κοπέλα, μια αγία ψυχή, ήταν πανύψηλη, ήταν γίγαντας. Βέβαια στο τέλος καμπούριασε, περπατούσε με σίδερα, μετά με καροτσάκι.

Εγώ την πρόλαβα πού περπατούσε ίσια. Είχε γιγαντισμό, ήταν παραμορφωμένη. Τα παπούτσια της, έχω ένα παπούτσι της στο μοναστήρι, ήταν 57 νούμερο, τόσο πράγμα σαν βάρκα, η παλάμη της ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από την δική μου.

Να σας πω πώς την γνωρίσαμε. Είχαμε έναν δικό μας μοναχό τον π. Νήφωνα, ο οποίος πουλούσε μήλα σε σακούλια όταν ήταν πρώτη Λυκείου και πήγε να πουλήσει μήλα.

Χτύπησε την πόρτα και την άνοιξε η Μαρία, μόλις την είδε από τον φόβο του, της πέταξε τα μήλα κι όπου φύγει φύγει.

Ήταν όμως η αιτία να γνωριστούν και να συνδεθούν πνευματικά και αργότερα μέσω αυτού να γνωρίσομεν και εμείς την μακαριστή Μαρία.

Αυτή η κοπέλα, ήταν μια αγία ψυχή, πραγματικά μια αγία, παρ’ όλο που ήταν ένα τέρας εξωτερικά, και το πρόσωπο της ήταν αλλοιωμένο ακόμη και τα μικρά παιδιά δεν την φοβόντουσαν. Ανέπαυε πολύ κόσμο.

Ήταν δηλαδή… μια πνευματική μητέρα με όλη την σημασία της λέξεως.
Αυτή η κοπέλα ήταν μία τυπικά χριστιανή στα πρώτα χρόνια και η μητέρα της καλή χριστιανή.

Όταν μεγάλωσε και μεγάλωνε και έγινε δυσθεώρητη, έγινε 2.30 μ., αφού στο Νοσοκομείο έβαλαν δύο κρεβάτια τα ένωσαν για να την χωρέσει, όταν πέθανε το φέρετρό της ήταν από εδώ μέχρι εκεί πού είναι η καρέκλα.

Την ζήτησαν στην Αμερική και πήγε, με έξοδα της Κυβερνήσεως, για εξετάσεις. Για να ερευνήσουν το φαινόμενο. Συνήλθαν εκεί οι μεγάλοι γιατροί κ.τ.λ. κι άλλος έλεγε γιγαντισμό κι άλλος διάφορες θεωρίες.

Δεν μπορούσαν όμως επακριβώς να δουν τί έπαθε η Μαρία κι έγινε τόσο μεγάλο πράγμα, τόσο μεγάλος άνθρωπος. Και βέβαια της είπαν τότε πώς είχε ένα πρόβλημα.

Όλο το κεφάλι της μέσα είχε όγκο, ο οποίος πίεζε τα μάτια και θα έχανε το φως της, θα τυφλωνόταν

.Οι Αμερικάνοι προσφέρθηκαν να αγοράσουν τον σκελετό της και αυτή λυπήθηκε πάρα πολύ, όταν το άκουσε, γιατί ήταν ένα φαινόμενο γι΄ αυτούς έτσι να την διατηρήσουνε για λόγους επιστημονικούς.

Σ΄ αυτήν την κατάσταση επέστρεψε στην Αθήνα μετά από την Αμερική, και μια κοπέλα της λέει εκεί, δεν πάμε να δούμε το γέρο Πορφύριο στην Πεντέλη;

Η Μαρία δεν είχε ιδέα από γέροντες κι απ΄ αυτά τα πράγματα, και της λέει: τί να μου πει κι αυτός ο γέρος! Με πήγαν στην Αμερική και με είδαν τόσοι επιστήμονες, τί να μου πει κι αυτός ο γέρος!

Έλα πάμε, είναι και τυφλός και δεν μιλάει και καλά. Η Μαρία είπε, είναι και τυφλός και δεν ακούει και καλά…

Η Μαρία, ήταν σε μια κατάσταση απελπισίας, τέλος πάντων από δώ από κει την έπεισαν να πάει.

Πήγαν στο κελί του γέροντα, ήταν τυφλός ο γέροντας Πορφύριος κι όταν μπήκαν μέσα της λέει: γιατί σου έλεγε η φίλη σου να έρθεις και δεν ερχόσουν και της είπε ακριβώς τί έλεγε η Μαρία.

Αύτη ντράπηκε και της λέει τί έπαθες; Λέει, γέροντα θα χάσω το φως μου κι έκλαιγε. Της λέει, όχι παιδί μου το φως σου, τα κόκκαλά σου θα σπάζουν…

Του λέει, όχι γέροντα, τα κόκκαλά μου είναι γερά, δεν έχουν τίποτα τα οστά μου, το φως μου θα χάσω.

Της άπαντα όχι το φως σου, τα οστά σου. Αυτή το επαναλαμβάνει τρίτη φορά, γέροντα το φως μου.
– Όχι το φως σου, τα οστά σου θα συντρίβουν.

Αυτή δεν καταλάβαινε.
Της λέει ο γέροντας, γονάτισε. Γονάτισε όπως μπόρεσε κι ο γέροντας έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι της κι άρχισε να προσεύχεται.

Και μου έλεγε η Μαρία, αισθανόταν μέσα το κεφάλι της να βράζει ολόκληρο, οπότε της λέει ο γέροντας: δεν θα χάσεις το φως σου, τα οστά σου θα βγουν, θα τρίβονται τα οστά σου.

Αύτη δεν πίστεψε.

Λέει ο π. Πορφύριος, από που το έπαθες αυτό, σου είπαν οι γιατροί; Του απάντησε: γέροντα οι γιατροί δεν βρήκαν την αιτία, είπαν γιγαντισμός είναι, δεν βρήκαν την αιτία.

Λέει στην μητέρα της: εσύ θυμάσαι πού ήσουν έγκυος στην Μαρία; ( Η Μαρία ήταν 43 ετών τότε).

Λέει η μητέρα της ε! θυμούμαι. Της λέει θυμάσαι, όταν ήσουν δύο μηνών πού έκανες πολλούς εμετούς; Θυμάμαι αμυδρά γέροντα.

Θυμάσαι πού σε πήγε ο άντρας σου σε έναν γιατρό; πού να θυμάμαι τώρα τον γιατρό; και αρχίζει ο γέροντας να της περιγράφει:

θυμήσου που κατεβαίνατε με λεωφορείο από το χωριό σας, κατεβαίνατε σε μια πλατεία και της περιγράφει την πλατεία πριν από 42 χρόνια, σε πήρε ο άντρας σου και σε πήγε στον τάδε δρόμο

κι άρχισε να της διηγείται τον δρόμο κι η Κωνσταντία άρχισε να θυμάται τον δρόμο εκείνο, σε πήγε σ΄ έναν τόπο πού η πόρτα ήταν πράσινη, στο ιατρείο του ανθρώπου εκείνου

. Μπήκες μέσα και του είπες ότι κάνεις πολλούς εμετούς από την εγκυμοσύνη και σου έδωσε ένα φακελάκι με χάπια, με 15 χάπια μέσα, τα θυμάσαι; λέει θυμάμαι γέροντα.

Λέει ο Γέροντας τα χάπια εκείνα ήταν χάπια επιληψίας, έκανε λάθος ο γιατρός, τα ήπιες και παραμορφώθηκε το έμβρυο γι΄ αυτό κι έγινε έτσι η κόρη σου.

Και πραγματικά, το έστειλαν το μήνυμα αυτό στην Αμερική, κι ήταν πραγματικώς επιστημονικά. Αυτή όμως μετά τελικά τί έγινε;

Σταμάτησε να χάνει το φως της κι άρχισε να τρίβονται τα κόκκαλά της.

Μια φορά ήμουν παρών εγώ, πού ένα κόκκαλο από την πλάτη της τρύπησε το δέρμα της και βγήκε έξω, συντρίβονταν τα κόκκαλά, διαλύονταν τα κόκκαλά, όπως ακριβώς της είχε πει ο π. Πορφύριος.

Ο γέροντας, όταν βγήκε η Μαρία έξω, είπε: αυτή είναι μια αγία, και περιέγραψέ την..

Του Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

———————————————————————-

Επικήδειος Λόγος εις την κηδείαν της Μοναχής Μαρίας († 20 Ιανουαρίου 1998)

Αρχιμανδρίτου Εφραίμ, Καθηγουμένου Ιεράς Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου

Αγαπητή μας Μαρία,

Σου απευθύνομαι πρόσωπον προς πρόσωπον, διότι γνωρίζω ότι η ψυχή σου, το πνεύμα σου είναι παρούσα σ΄ αυτή την πνευματική συνάθροιση που οι πνευματικοί μας αδελφοί συνοιθρήσθησαν για να σου απονέμουν τον τελευταίο ασπασμό.

Gerontas Iosif Vatopaidinos & Monah_i Maria Stylianopoulou (psili) 04Ο τελευταίος ασπασμός, αγαπητή μας εν Χριστώ αδελφή Μαρία, απονέμεται μόνο στο πολύαθλο σώμα σου, διότι η ψυχή σου είναι ζώσα και ευρίσκεται μαζί με το Χριστό και τους αγίους και περιμένει την κοινή ανάσταση για να αναστηθεί και αυτό και συνδοξασθεί συν πάσι τοις αγίοις.

Αγαπητή μας Μαρία,

Αν και ζούσες στον κόσμο εν τούτοις δεν ήσουν εκ του κόσμου, αλλά κατόρθωσες -το και δυσκατόρθωτον- να μεταθέσεις το πολίτευμά σου στον ουρανό και να αγαπήσεις εξ όλης σου της ψυχής τον Κύριο μας και να τον κάνεις νυμφίον σου και πατέρα και μητέρα και αδελφόν και φίλον και ο Οποίος σε ηξίωσε της απροσμετρήτου δωρεάς του μεγάλου και αγγελικού σχήματος διά των χειρών του σεβαστού Γέροντός μας Ιωσήφ. Συνεδέθημεν πνευματικώς και ο σεβαστός Γέροντας Ιωσήφ είναι κοινός μας πατέρας. Ως εκ τούτου είσαι και σύ μέλος της αγιορείτικης αδελφότητάς μας και θα εξακολουθήσεις να παραμένεις εις τον μέλλοντα αιώνα.

Κατά την συμμετοχήν σου στο μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως πάντοτε άφηνες να εκχυθεί ο πόθος σου τον οποίον είχες για τον Χριστόν. Η φιλόθεος ψυχή σου πάντοτε επτερύγιζε στους ουρανούς, καίτοι έζης εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης. Δεν παρεσύρθης από τα ωραία του κόσμου, τον πλούτον, τας ηδονάς, την ματαίαν δόξαν… Ο Κύριός μας σου επεφύλαξε φρικτόν μαρτύριον καθ’ όλην την ενταύθα ζωήν σου. Ποτέ δεν γόγγυσες, ποτέ δεν μεμψιμοίρησες, αλλά όλα σου τα δεινά, τα μετέθετες στον Θεόν και τα έκανες συνάλλαγμα προς εξαγοράν της βασιλείας των ουρανών. Και τώρα ιδού, η ώρα του θερισμού έφθασε, ευφράνθητι Μαρία και σκίρτησον εις τας αγκάλας του Νυμφίου Σου Χριστού, του οποίου το κάλλος ηράσθης. Δράμε ωσεί έλαφος προς τας πηγάς των υδάτων για να τρυγήσεις τους καρπούς των μαρτυρικών σου σωματικών πόνων και κόπων, των αέναων προσευχών σου, της αγάπης πού σαν γνησία μητέρα επεδείκνυες προς όλους τους πάσχοντας και θλιβομένους. Μαρτυρούν οι ίδιοι οι εν Χριστώ αδελφοί σου, γι΄ αυτό και ευρίσκονται πέριξ του πολυάθλου σου σκήνους για να δώσουν τον τελευταίο ασπασμό, σαν άλλην συμμαρτυρία για να εισέλθεις μετά παρρησίας εις το ενδότερον του καταπετάσματος «ένθα πρόδρομος υπέρ ημών εισήλθεν Ιησούς αιωνίαν λύτρωσιν ευράμενος». Κατατρύφησον του Κυρίου Μαρία και χοροβάτησον ωσεί αμνός εις τα όσα ωραία σου ητοίμασεν ο Δεσπότης Χριστός, ως αντάμειψιν της σταυροφόρου ζωής σου, τα οποία «ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη», διότι έγνω ο Κύριος ότι τον ηγάπησες πολύ.

Εκεί στην αιώνιον σου δόξαν πέριξ του θρόνου του Θεού μέμνησο και ημών των ταπεινών αδελφών σου, που ακόμη ευρισκόμεθα στο στάδιο του αγώνος και ο φόβος είναι εναργής και το τέλος αβέβαιον, ίνα και ημείς καταντήσωμεν εις άνδρα τέλειον εις μέτρον του πληρώματος του Χριστού και ομοθυμαδόν εν εκείνη τη ημέρα ακούσωμεν το «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ· επ’ ολίγα ης πιστός επί πολλών σε καταστήσω· είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου», καθώς και συ σήμερον το ακούεις. Γένοιτο. Αμήν.

 Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr

 

Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!

Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.  

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.

Συμφέροντα για να πετροβολούν την Ορθοδοξία, υπάρχουν πάντα άφθονα. Πάρτε κόσμε. Άλλος θέλει να βρεθεί το βιβλίο του στο μπροστά σταντ του βιβλιοπωλείου, άλλος για να βρει ακόλουθους για τη νεοπαγανιστική ομάδα του, άλλος για να ξαραχνιάσει τη Μαρξιστική φαντασίωση του, άλλος για να κατευνάσει τη συνείδηση του και άλλος για να «αφυπνίσει» το κοινό του ως απομίμηση του Λιαντίνη. Ένα ετερόκλητο σμήνος από αλογόμυγες που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν βουίζουν και τσιμπάνε τα οπίσθια της επικαιρότητας.

Έκαναν τη ζακέτα εθνικό ζήτημα!

Αυτό που έκανε τους θεομάχους να αφρίσουν, ήταν η υποδοχή ενός ιερού κειμηλίου στον Άγιο Δημήτριο Σιδηροκάστρου, που συγκεκριμένα ήταν μια ζακέτα που φορούσε ο Άγιος Παΐσιος. Και τι δεν είπαν - σκούζοντας - τα «τελώνια» του διαδικτύου, τόσο στα ΜΚΔ – όσο ακόμα και ενημερωτικές ιστοσελίδες περιωπής! «Μεσαίωνας», «σκοταδισμός», «ειδωλολατρία», «γίναμε Ιράν», «οι παπάδες κοροϊδεύουν τα πρόβατα», «πώς κατάντησε έτσι η Ελλάδα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου…» και λοιπά.

Κοροϊδεύουν την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου αυτοί που θεοποιούν έναν αρχαίο πολιτισμό που προσκυνούσε είδωλα, μάρμαρα, φαλλούς, ξόανα, λίθους, στήλες, δέντρα, ποτάμια, στοιχεία της φύσης. Μιλούν για «σκοταδισμό» αυτοί που ξεπλένουν μια θρησκεία μαγικών αναθημάτων, λαϊκών καταρών και «δεσιμάτων», οργιαστικής μαντείας, συμπαθητικής μαγείας, ακόμα και ανθρωποθυσιών. Μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό μουσείο της χώρας μας, αρκεί για του λόγου το αληθές. Από την άλλη τα «ορφανά» του Στάλιν, κάνουν ότι δεν θυμούνται ότι μουμιοποίησαν τον Λένιν για να τον λατρεύουν ως «άγιο», κάνουν ότι δεν θυμούνται τις «αγιογραφίες» του πατερούλη Στάλιν, το «ιερό» περίστροφο του Μπελογιάννη, τα «κόκκινα ευαγγέλια» του Μαρξ, του Ένγκελς και του Λένιν.

Σε μια εποχή που ξοδεύονται εκατομμύρια σε δημοπρασίες για να αποκτήσει κάποιος από το γάντι του Μάικλ Τζάκσον μέχρι το χρησιμοποιημένο χαρτομάντηλο της Σκάρλετ Γιόχανσον και από το μπουκάλι με νερό που είχε πιεί ο Έλβις Πρίσλεϊ μέχρι το δόντι του Φρέντι Μέρκιουρι, σκυλιάζουν επειδή οι Χριστιανοί φυλάνε σαν κειμήλιο ένα ρούχο του Αγίου Παϊσίου. Όχι για να το πουλήσουν στις αγορές της ματαιοδοξίας, αλλά για να εκφράσουν την αγνή αγάπη τους στον Άγιο, όπως ο καθένας κρατάει ενθύμια από αγαπημένα του πρόσωπα: φωτογραφίες, αντικείμενα, ρούχα, κοσμήματα κλπ.

Ένα ρούχο του Αγίου Παϊσίου είναι κομμάτι του αγιασμένου βίου του, έχει συναισθηματική και ιστορική αξία. Επιπλέον έχει και πνευματική αξία, ως αντικείμενο αναφοράς στον άθλο του, τα λόγια του, το κάλεσμα του να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του. Γι’ αυτόν τον λόγο τιμούμε και όπλα ηρώων και τα βλέπουμε με ανατριχίλα στα μουσεία. Μόνο που ο «Ασυρματιστής του Θεού» πολέμησε τον «άρχοντα του κόσμου τούτου» με όπλο ένα κομποσχοίνι και στολή «πολέμου» ένα τριμμένο ράσο.

Άλλο «προσκυνώ» - Άλλο «λατρεύω»

Οι θεομπαίχτες που προφανώς λύσσαξαν για άλλη μια χρονιά με τα πλήθη που τίμησαν τον Άγιο στον τάφο του, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι άλλο πράγμα σημαίνει η λέξη «προσκυνώ» και άλλο η λέξη «λατρεύω». Το «προσκυνώ» (προς+κυνώ) σημαίνει «πλησιάζω και φιλώ». Το «λατρεύω» προέρχεται από το ουσιαστικό «λάτρις» (ο υπηρέτης) και το «λάτρον» (ο μισθός) και σημαίνει «υπηρετώ έναν κύριο» και «εργάζομαι για τον μισθό». Οι Χριστιανοί λοιπόν προσκυνούν (δηλαδή ασπάζονται) λείψανα και άλλα ιερά αντικείμενα ως πράξη σεβασμού, αλλά λατρεύουν ΜΟΝΟ τον Κύριο και Θεό, Ιησού Χριστό. Πόσο πιο απλά να το εξηγήσουμε για να το καταλάβουν κάποιοι ανεγκέφαλοι;

Και μιλώντας για ανεγκέφαλους, εννοείται ότι ο νευρασθενικός Τατσόπουλος έδωσε για άλλη μια φορά «μάχη με το κατεστημένο» ανοίγοντας μέτωπο με τη ζακέτα. Αυτός ο μαϊντανός που φυτρώνει μόνο στην κοπριά που παράγει ο νους του, ήταν βέβαιο ότι θα έψαχνε εκ νέου πελατεία για να «προσκυνήσει» τα βιβλία του. Ο άνθρωπος που στηρίζει τα σύγχρονα ιατρικά «Άουσβιτς» της βιομηχανίας των ευθανασιών, θέλει να μας πείσει ότι ενδιαφέρεται να μας ανοίξει τα μάτια για το… καλό μας. Θα εκπολιτιστούμε αν δεν προσκυνούμε ζακέτες, αλλά για να φτάσουμε στο υψηλό επίπεδο του Τατσόπουλου θα πρέπει να ξαποστέλνουμε και τους πονεμένους ανθρώπους μας σε θαλάμους εξόντωσης. Απαύγασμα πολιτισμού.

Είναι φοβερό ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν σκοπό ζωής το να γαβγίζουν ακατάπαυστα για κάτι το ανύπαρκτο (για εκείνους). Η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής αγιότητας του Αγίου Παϊσίου είναι ότι 32 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να «καίει» τους δαιμονόπληκτους. Όσοι τρίζουν τα δόντια για τα σεβάσματά μας, ας πάρουν... ζακέτα μαζί τους γιατί τους βλέπω να ξεχειμωνιάζουν πάλι στην προσπάθεια να κάνουν μια τρύπα στο νερό...

sportime.gr 13/07/2026

https://www.impantokratoros.gr

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

 

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

                             

     Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

(Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία, πού ἔγινε στήν Φλώρινα τήν 24.2.1985)

Ἡ κρίσις εἶνε προνόμιο τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο αὐτός, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ 'δωσε ὁ Θεός, κρίνει, κάνει διάκρισι, ξεχωρίζει. Ἐξετάζει, βγάζει συμπεράσματα καὶ ἀποφασίζει. Κοσκινίζει τὰ πράγματα καὶ διακρίνει μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, ἀληθείας καὶ ψεύδους, δικαίου καὶ ἀδικίας, ἀγάπης καὶ μίσους, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. Προσὸν τοῦ ἀνθρώπου ἡ κρίσις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν λειτουργεῖ πάντοτε ὀρθά. Ὅταν ἡ κρίσις γίνεται ἐμπαθής, τότε σφάλλει. 

      Ἑπομένως ἡ κρίσις δὲν εἶνε κατάκρισις. Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ ἔλεγχος δὲν εἶνε κατάκρισις. 

Τί θὰ πῇ ἔλεγχος; Ἔλεγχος θὰ πῇ παρατήρησις ἢ ὑπόδειξις ἢ ἐπίπληξις, ποὺ πρέπει νὰκάνουμε σὲ κάποιον ἀδελφό μας ἐὰν ἔχουμε ἀγάπη. Τὸ λέει ὁ Χριστός• Βλέπεις τὸν ἄλλο νὰ σφάλλῃ; Ἂν λοιπὸν τὸν ἀγαπᾶς, πλησίασέ τον καὶ ὑπόδειξέ του ποῦ σφάλλει. Σὲ ἄκουσε; τὸν ἔσωσες• δὲν σὲ ἄκουσε; ἔ, αὐτὸς θὰ ἔχῃ τὸ κρίμα (βλ. Ματθ. 18,15-17). Ὁ ἔλεγχος λοιπὸν ὄχι μόνο ἐπιτρέπεται ἀλλὰ καὶ ἐπιβάλλεται ὡς ἱερὸ καθῆκον. Πότε; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχῃ κάποια ἐξουσία (γονέας, δάσκαλος, ἀξιωματικός, ἐπίσκοπος, παπάς κ.ἄ.)  καὶ ἀπὸ αὐτὸν ἐξαρτῶνται ἄλλοι.

        Ἀλλὰ τότε τί εἶνε κατάκρισις; Κατάκρισις δὲν εἶνε κρίσις, δὲν εἶνε ἔλεγχος• ἀλλὰ τί εἶνε; 

Εἶνε κακία. Γιατί κακία; Ὅταν συναντηθῇ κάποιος μὲ τὸ φίλο του, ἐνῷ ὑπάρχουν τόσα ἄλλα νὰ ποῦν, αὐτὸς ἀρχίζει νὰ σκαλίζῃ τὴν «κοπριά», τὰ ἐλαττώματα τοῦ ἄλλου. Ξέρεις τί ἔκανε ἡ γυναίκα του, τὸ παιδί του, ἡ κόρη του;… Κι ἀρχίζουν τὸ «σκαλιστήρι» καὶ τὸ «πριόνι», καὶ βγάζουν ἀποφάσεις. Καὶ ὄχι μόνο γιὰ πραγματικὰ ἀλλὰ καὶ γιὰ φανταστικὰ ἐλαττώματα.

Εἶνε ἀκόμα ἀδικία. Διότι ὅταν κατακρίνῃς, στήνεις «δικαστήριο», ποὺ δικάζει κάποιον ἀπόντα καὶ ἀνυπεράσπιστο. Αὐτὸ εἶνε ἄδικο. 

Εἶνε ἐπίσης ὑποκρισία. Διότι ἐσὺ ποὺ κρίνεις τί εἶσαι; προφήτης, πατριάρχης, ἐπίσκοπος, ἄγγελος; Ἄνθρωπος εἶσαι. Ἔχει ἐκεῖνος ἐλαττώματα, ἐσὺ δὲν ἔχεις; Αὐτὸς εἶνε μαῦρος, ἐσὺ παριστάνεις τὴ λευκὴ περιστερά;

Εἶνε τέλος ἄγνοια. Ἂν νομίζῃς ὅτι ἐσὺ δὲν ἔχεις ἐλάττωμα, ἀγνοεῖς τὸν ἑαυτό σου. Ἀντὶ νὰ ψάχνῃς νὰ βρῇς ἐλαττώματα στὸν ἄλλο, ἐρεύνησε τὸν ἑαυτό σου καὶ τότε θὰ βρῇς ἄφθονο ὑλικὸ νὰ ἀσχολῆσαι μῆνες ὁλόκληρους. 

Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, κατακρίνει παραλογίζεται. Ὁ Κύριος λέει• «Γιατί βλέπεις τὸ ξυλαράκι  στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, καὶ δὲ βλέπεις τὸ δοκάρι ποὺ εἶνε στὸ δικό σου 

μάτι;» (Ματθ.7,3-5).

Πηγή: https://agonasax.blogspot.com

 

Η Αγία Ευφημία και το Θαύμα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (video)

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

Γέροντα πως είναι ο Θεός; – Άγιος Παΐσιος

 

Γέροντα πως είναι ο Θεός; – Άγιος Παΐσιος

Ο κ. Αθανάσιος Ρακοβάλης περιγράφει ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που του έκανε ο Άγιος Παΐσιος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους από το Άγιον Όρος στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Θα σας πω τώρα ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που μου ‘κανε λίγο πριν πεθάνει.
Τον έβγαζα από το Άγιο Όρος και πηγαίναμε στη Σουρωτή με το αυτοκίνητό μου. Είναι μία απόσταση περίπου δύο – τρεις ώρες με το αυτοκίνητο, εξαρτάται πόσο τρέχεις. Στο δρόμο συζητούσαμε εκεί πέρα, λέγαμε διάφορα και κάποια στιγμή τον ρώτησα, του λέω, βρε Γέροντα πώς είναι ο Θεός; Πες μου λίγο για τον Θεό. Πώς είναι ο Θεός;
Τι του ζήτησα εγώ τώρα. Του ζήτησα να μου πει λίγα λόγια. Ότι ο Θεός είναι έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Αυτός δεν απάντησε. Έσκυψε λίγο το κεφάλι του και προσευχήθηκε. Λίγο. Λιγότερο από ένα λεπτό.
Και τότε ξαφνικά άνοιξε ο ουρανός, άνοιξε η ψυχή μου. Οδηγούσα και ήμασταν μάλιστα πάνω σε ένα σημείο με στροφές και ξαφνικά άρχισα να νοιώθω το Θεό. Μέσα στο αυτοκίνητο, έξω στους λόφους, πάνω στα αστέρια, στο γαλαξία, ένοιωθα παντού το Θεό.
Γιατί εγώ είχα μια αγωνία με τα πράγματα του κόσμου .. αλλά κατάλαβα ότι όλα είναι στα χέρια του Θεού. Τίποτα δεν κουνιέται, ούτε το παραμικρό φύλλο, χωρίς τη θέληση του Θεού.
Τι να πρωτοθαυμάσω από αυτό το γεγονός! Έχουν περάσει τόσα χρόνια και λέω: μα ποιος ήταν ο Γέροντας! τι παρρησία είχε στο Θεό! Με μία μικρή προσευχή να μπορεί να δίνει τέτοια δώρα!
Είναι δύσκολο να μιλάς για έναν Άγιο. Πρέπει λένε να είσαι Άγιος για να μιλήσεις για έναν άλλον Άγιο. Δηλαδή, πρέπει κάποιος άνθρωπος να έχει μια εμπειρία από τη χάρη του Θεού. Αν δεν υπάρχει αυτή η εμπειρία καταντάνε απίστευτα αυτά τα πράγματα. Ακούγονται στα αυτιά των ανθρώπων υπερβολικά.
Στα δικά μου τα αυτιά αυτά που σας λέω είναι πολύ λίγα.

Πηγή: https://romioitispolis.gr/

Σκόπια: Οἱ ξεχασμένοι ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος Ἕλληνες τοῦ Πέχτσεβο

 

Σκόπια: Οἱ ξεχασμένοι ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος Ἕλληνες τοῦ Πέχτσεβο

"Πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ Πέχτσεβο, κατενθουσιασμένοι ἀπὸ τὴν φιλοξενία, τοὺς ἐπισκεφθήκαμε γιὰ τὰ ἀποχαιρετιστήρια δῶρα καὶ μᾶς ἀντάμειψαν μὲ τὰ τραγούδια τους σὲ σπαστὰ Ἑλληνικὰ ποὺ πρόφθασαν νὰ μάθουν, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τὶς ἀδελφές". 
Τὸ Πέχτσεβο εἶναι ἕνας ὀρεινὸς οἰκισμός, σὲ ὑψόμετρο 1158 μέτρων, στὰ νότια τοῦ γειτονικοῦ κράτους κοντὰ στὰ σύνορα μὲ τὴν Βουλγαρία. 
Μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν βάση τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης ὅταν ἔφυγαν οἱ μουσουλμᾶνοι τῆς περιοχῆς τὸ 1924 ἐγκαταστάθηκε σὲ αὐτὸ μία μεγάλη ὁμάδα Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν περιοχή τῆς Καλλίπολης τῆς ἀνατολικῆς Θράκης. 
Ἔχουν δημιουργήσει καὶ σύλλογο μὲ τὴν ἐπωνυμία «Σύλλογος Ἑλλήνων τοῦ Πέχτσεβο «Καλλίπολις»... 

Γιὰ νὰ μὴν ἀποκοποῦν ἀπὸ τὶς ρίζες τους ζητοῦν τὴν μόνιμη πραγματοποίηση μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας στὸ Πέχτσεβο, ὑποτροφίες σὲ παιδιὰ τῆς κοινότητας νὰ σπουδάσουν στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπόκτηση Ἑλληνικοῦ διαβατηρίου, ποὺ δὲν τοὺς δίνει τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἐνῷ τούς τὸ προσφέρει εὐκολότατα ἡ Βουλγαρία. 
Ὁμάδες πολιτῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα βοηθοῦν κατὰ καιρούς, ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους, τὴν πραγματοποίηση μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας ἀλλὰ ἡ ὑποστήριξη τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους γενικὰ εἶναι ἐλάχιστη ἕως ἀνύπαρκτη. 
Φέτος ὁμάδα πολιτῶν ξεκίνησε μία νέα προσπάθεια προσέγγισης καὶ πραγματοποίησης τῶν μαθημάτων Ἑλληνικῆς γλώσσας. 

Στὰ πλαίσια τῆς προσέγγισης αὐτῆς τὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Ἰουνίου 2026, παιδιὰ καὶ ἐνήλικες, μέλη τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τοῦ Πέχτσεβο, φιλοξενήθηκαν στὶς κατασκηνώσεις τῆς «Λυδίας» στὴν Ἀσπροβάλτα γιὰ μπάνια. 

Πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ Πέχτσεβο, κατενθουσιασμένοι ἀπὸ τὴν φιλοξενία, τοὺς ἐπισκεφθήκαμε γιὰ τὰ ἀποχαιρετιστήρια δῶρα καὶ μᾶς ἀντάμειψαν μὲ τὰ τραγούδια τους σὲ σπαστὰ Ἑλληνικὰ ποὺ πρόφθασαν νὰ μάθουν, μέσα σὲ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τὶς ἀδελφές. 

‘Ἔδεσσα 30 Ἰουνίου 2026 
Δήμ.Γιουματζίδης 
macedon.dg@gmail.com

echedoros

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

ΕΣΚΑΣΕ ΤΩΡΑ γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν νέα ταυτότητα

 

ΕΣΚΑΣΕ ΤΩΡΑ γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν νέα ταυτότητα

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr