Γερμανία: Ανθίζει η Ορθοδοξία στη χώρα του Νίτσε την ώρα που εκατομμύρια καθολικοί και προτεστάντες εγκαταλείπουν τους ναούς

 

Αδειάζουν τα εκκλησιάσματα των αιρετικών «εκκλησιών» γιατί το νόθο ευαγγέλιο έχει ημερομηνία λήξης - Αντιθέτως η Ορθοδοξία παρουσιάζει αξιόλογη άνθιση

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Εκκοσμίκευση, ακατάπαυστα σκάνδαλα, θεολογικές πλάνες, αιρετικές καινοτομίες, αξιοθρήνητη ιεραποστολή, βλάσφημες επιμειξίες με τον wokeισμό. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που οι δυτικοθρεμμένες «εκκλησίες» στη Γερμανία αποψιλώνονται αφού πέφτουν επάνω τους οι ακρίδες του μηδενισμού.

Όπως μας πληροφορεί η Γραφή, ο ακλόνητος βράχος της μίας και αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι η ανόθευτη πίστη στο Ευαγγέλιο του σωτήρα Χριστού. Όταν ο θεμέλιος λίθος – Χριστός, απορρίπτεται από το οικοδόμημα αιρετικών εκκλησιών, η κατάρρευση είναι προδιαγεγραμμένη. Οι αιρετικές κακοδοξίες δημιουργούν ένα απονεκρωμένο ευαγγέλιο, ένα ηθικοπλαστικό αλλά αδειανό καβούκι που δεν αγγίζει τις ψυχές.

Και αν στους καιρούς των παχιών αγελάδων οι αιρετικές εκκλησίες μπορούσαν να λαμβάνουν κάποια ευκαιριακή αίγλη ευημερίας, στους σημερινούς καιρούς Αποκάλυψης που το «θηρίο» του οικουμενισμού περιμαζεύει όλα τα αιρετικά του παραρτήματα για να τα ενώσει, γίνεται έκδηλη η κενότητα των αιρετικών.

Σε μια εποχή που βασιλεύει ο αμοραλισμός, το αντίθετό του – ο ηθικισμός – είναι ανήμπορος να αναχαιτίσει το κακό. Γιατί ο αμοραλισμός έχει πανίσχυρο καύσιμο το πάθος, ενώ ο στείρος ηθικισμός δεν καταφέρνει το παραμικρό εφόσον αποσυνδέεται από την Αλήθεια. Μάλιστα ζημιώνει κιόλας, αφού οι «ξεροί» κανόνες χωρίς βιωματική σχέση με τον Θεό, γίνονται αιτία επανάστασης και αποστροφής για κάθε δόγμα. Έτσι ακριβώς δημιουργήθηκαν τα αιρετικά «παιδιά» και «εγγόνια» του Παπισμού, κι έτσι ακόμα πληθαίνει το γενεαλογικό δέντρο της αίρεσης.

Κι έπειτα έχουμε τα αλλόθρησκα «θηρία». Ο αθεϊσμός από τη μία (και αυτός μια μορφή θρησκείας είναι) και ο εισαγόμενος μωαμεθανισμός από την άλλη, συνθλίβουν πρώτα – πρώτα τα ξεΐγκλωτα δόγματα που δεν έχουν καμία αγιοπνευματική ρίζα. Κι άλλωστε η αίρεση προξενεί ερήμωση ψυχών, και άρα της αξίζει απόλυτα η ερήμωση πιστών.

Οι εκκλησίες γίνονται… μπυραρίες

Η γνωστή εφημερίδα Bild σε σχετικό ρεπορτάζ παρουσίασε το φαινόμενο της ερήμωσης των εκκλησιασμάτων στη Γερμανία. Τόσο οι Καθολικές όσο και οι Προτεσταντικές «εκκλησίες» βλέπουν τα εκκλησιάσματά τους να αραιώνουν με ραγδαίους ρυθμούς. Μόνο σε ένα χρόνο (από το 2024 στο 2025), Καθολικοί και Προτεστάντες έχασαν 1,2 εκατομμύρια μέλη στη Γερμανία, ένας συντριπτικός αριθμός που δεν δείχνει απλά μια εκκλησιαστική κρίση, αλλά μια δομική κατάρρευση αυτών των ομολογιών.

Συγκεκριμένα η Προτεσταντική «εκκλησία» απαριθμεί 17,4 εκατομμύρια μέλη (από 18 εκατομμύρια το 2024), ενώ η Καθολική «εκκλησία» 19,2 εκατομμύρια μέλη (από 19,8 εκατομμύρια το 2024). Το ποσοστό χριστιανών στη Γερμανία έχει πέσει κάτω από το 50% και ουσιαστικά η κοινωνία μετατρέπεται σε μια ασπόνδυλη μάζα που γίνεται «λίπασμα» για την περεταίρω επικράτηση του μουσουλμανισμού. Νιτσεϊσμός, Μαρξισμός, Ναζισμός, ακραίος Τεχνοκρατισμός, το πολιτισμικό έδαφος της Γερμανίας ήταν εδώ και αιώνες άγονο και εχθρικό για το ανόθευτο Ευαγγέλιο.

Ειδήσεις σαν της προτεστάντισσας πάστορα (με τα φούξια μαλλιά) που «ευλόγησε» τον πολυγαμικό «γάμο» τεσσάρων αντρών στο Βερολίνο, είναι μια τυπική εικόνα από το κατάντημα των αιρετικών μορφωμάτων. Από το 2000 μέχρι το 2024 έχουν κλείσει περίπου 611 Καθολικές και 350 Προτεσταντικές εκκλησίες στη Γερμανία. Τα αδειανά κτήρια που κάποτε κήρυτταν αδειανά λόγια, τελικά μετατρέπονται σε πολιτιστικούς χώρους, διαμερίσματα, ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπυραρίες, γυμναστήρια ή διάφορα άλλα καταστήματα.

Μια κατάληξη που κι εμείς οι ορθόδοξοι πρέπει να φιλοσοφούμε σοβαρά: οι ναοί που ακολουθούν το ρεύμα της εκκοσμίκευσης, τελικά αλώνονται και κυριεύονται από τα φετίχ του κόσμου, γίνονται στέκια για φαί, για ποτό, για γλεντοκόπι, για συναυλίες και αλλοπρόσαλλες τέχνες.

Ορθοδοξία: H ταχύτερα αναπτυσσόμενη χριστιανική ομολογία

Αλλά υπάρχει και μια ευχάριστη πλευρά στο θέμα. Σε αυτό το φαινόμενο αποχριστιανοποιήσης της Γερμανίας, η Ορθοδοξία όχι μόνο δεν χάνει πιστούς, αλλά θεωρείται η ταχύτερα αναπτυσσόμενη Εκκλησία στη χώρα. Το ίδιο θαύμα που συμβαίνει στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία χρόνια, δίνει εκλεκτούς καρπούς κι εδώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, υπάρχουν περίπου 3,8 – 4 εκατομμύρια Χριστιανοί Ορθόδοξοι στη Γερμανία, που αντιστοιχεί στο καθόλου αμελητέο 4,5–5% του συνολικού πληθυσμού. Έλληνες, Ρώσοι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Ουκρανοί, Βούλγαροι και Γεωργιανοί, συνθέτουν διάσπαρτες ορθόδοξες κοινότητες που επεκτείνουν το ιεραποστολικό έργο. Αρκετοί από τους αιρετικούς ναούς που κλείνουν, περνούν στα χέρια Ορθοδόξων και εξαγιάζονται από το Πνεύμα της Αληθείας, δίνοντας πνοή Θεού σε μια παραπαίουσα κοινωνία. Πράγματι θαυμαστό γεγονός ότι στη χώρα του άθεου Νίτσε που έθρεψε γενιές με το «ο Θεός πέθανε», ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να δείξει ότι τελικά οι φιλοσοφίες του Νίτσε είναι εκείνες που πέθαναν, αλλά ο Θεός ΖΕΙ αιωνίως και θριαμβεύει ακόμα και πάνω από τα χαλάσματα των ανθρώπων.

Άλλωστε το ορθόδοξο μήνυμα του Ευαγγελίου δεν περιορίζεται μόνο μεταξύ μεταναστών. Υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον και στον ντόπιο γερμανικό πληθυσμό, σε σημείο που μερικά μοναστήρια και ναοί, κάνουν Θεία Λειτουργία στα γερμανικά. Την τελευταία δεκαετία καταγράφεται σταθερή αύξηση Γερμανών που βαφτίζονται ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η αυθεντικότητα της Ορθοδοξίας μαγνητίζει όλο και περισσότερους ντόπιους που (όπως και στις ΗΠΑ) ψάχνουν μια ανόθευτη πίστη για να δραπετεύσουν από τα κενά συνθήματα της κοσμικότητας. Ξέρετε, σε αντίθεση με τους απλοϊκούς, άδολους και καλοσυνάτους κατηχούμενους στις ιεραποστολές της Αφρικής, στις σκληρόκαρδες και επηρμένες κοινωνίες της Δύσης είναι ακόμα μεγαλύτερο θαύμα το να διαδίδεται το Ευαγγέλιο.

Και στην περίπτωση των Γερμανών, υπάρχει αυξανόμενη ζήτηση για ορθόδοξα podcast στο διαδίκτυο όπου γίνεται ιεραποστολικό έργο. Προς το παρόν το «ρεύμα» Γερμανών που ανακαλύπτουν την Ορθοδοξία είναι περιορισμένο, αλλά έτσι ακριβώς ξεκίνησε η μεγάλη άνθιση στις ΗΠΑ. Το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι ένας αθάνατος σπόρος που μπορεί να φυτρώσει ακόμα και στα πιο τοξικά περιβάλλοντα, όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες. Άλλωστε δεν υπήρξε πιο εχθρικό περιβάλλον για την Ορθοδοξία από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, όπου ούτε οι αυτοκράτορες, ούτε οι διωγμοί, ούτε οι ειδωλολάτρες, ούτε ο «σκοτισμένος» Ιουδαϊσμός δεν κατάφεραν να καταπνίξουν το μικρό ποίμνιο που τελικά απλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης.

sportime.gr 30 Μαρ 2026 

 

πηγή:  http://aktines.blogspot.com

https://makkavaios.blogspot.com

Η φωνή της Ορθοδοξίας από τη Δυτική Κένυα

 

Η φωνή της Ορθοδοξίας από τη Δυτική Κένυα

Ο Θεοφ. Επίσκοπος Κισούμου και Δυτικής Κένυας κ. Φίλιππος μιλά με ειλικρίνεια για την κατάσταση που αντιμετωπίζει από τον Οκτώβριο που χειροτονήθηκε επίσκοπος στη δυτική επαρχία της Κένυας.

Η επισκοπή Κισούμου ιδρύθηκε πριν από δέκα χρόνια και εκτείνεται σε μία απέραντη περιοχή της δυτικής Κένυας, κοντά στα σύνορα με την Ουγκάντα.

Υπάρχουν περίπου 200.000 Ορθόδοξοι πιστοί διεσπαρμένοι σε αποστάσεις που απαιτούν μέχρι και δεκαπέντε ώρες ταξίδι με το αυτοκίνητο.

Από τις 42 ενορίες της επισκοπής, μόνο δέκα διαθέτουν μόνιμο κτιστό ναό. Οι υπόλοιπες λειτουργούν σε πρόχειρα οικήματα από λάσπη και λαμαρίνες.

Η περιοχή πλήττεται από την κρίση που ξεκίνησε με την αντιπαλότητα Ρωσίας και Ουκρανίας: δεκάδες ιερείς εγκατέλειψαν την επισκοπή, αφήνοντας τους υπόλοιπους 31 να διακονούν από δύο έως τρεις ενορίες ο καθένας, με κάποιες να λειτουργούνται μόνο μία φορά τον μήνα.

Παράλληλα, η επισκοπή στηρίζει οχτώ σχολεία και είναι υποχρεωμένη να καλύπτει δίδακτρα και βιβλία για τα παιδιά των οικογενειών που αδυνατούν να ανταποκριθούν οικονομικά.

Ο Επίσκοπος Φίλιππος δεν κρύβει τη δυσκολία της αποστολής του, αλλά ούτε και την ελπίδα του.

Το ιεραποστολικό έργο προχωρά μέσα από τα ήθη και τα έθιμα του τόπου: οι κηδείες, οι γάμοι, οι βαπτίσεις γίνονται ευκαιρίες συνάντησης με ανθρώπους κάθε δόγματος και η ζωντανή τέλεση των ιερών μυστηρίων μιλά στις καρδιές των ιθαγενών.

Με σεμνότητα και παρρησία, ο Επίσκοπος Φίλιππος απευθύνει έκκληση στους Έλληνες να βοηθήσουν στη χάραξη ενός σχεδίου για την μακροπρόθεσμη αυτάρκεια της επισκοπής.

Γιατί, όπως διευκρινίζει, στόχος δεν είναι η αιώνια εξάρτηση, αλλά η μέρα που η Εκκλησία της Δυτικής Κένυας θα μπορεί κι αυτή να προσφέρει στους άλλους, κατά το ευαγγελικό «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε».

Ο Επίσκοπος Κισούμου βρέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο, επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη καλεσμένος της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, και συναντήθηκε με τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο.

Πηγή: https://www.romfea.gr

 

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής - Περί Παθών και Θλίψεων

 

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ

Περί Παθών και Θλίψεων

***

Όπως δεν είναι δυνατό να βόσκουν μαζί πρόβατα και λύκοι, έτσι είναι αδύνατο να τύχει έλεος εκείνος που δολιεύεται τον πλησίον του.

Εκείνος που μέσα στους επαίνους κρύβει κατηγορία και μομφή, δε φανερώνεται εύκολα στους πιο απλούς ανθρώπους. Όμοιος μ’ αυτόν είναι εκείνος που κενοδοξεί ενώ εκδηλώνεται με ταπεινό σχήμα. Αυτοί κρύβοντας για πολύ καιρό την αλήθεια μέσα στο ψεύδος, ύστερα φανερώνονται από τα πράγματα.

Εκείνος που προσεύχεται για εκείνους που τον αδικούν, χτυπά με ορμή τους δαίμονες. Εκείνος που αντιστέκεται σ’ εκείνους που τον αδικούν, πληγώνεται από τους δαίμονες.

Καλύτερα να σε αδικούν οι άνθρωποι και όχι οι δαίμονες. Εκείνος που ευαρεστεί τον Κύριο, τους νίκησε και τους δύο.

Κατηγορία από τους ανθρώπους φέρνει θλίψη στη καρδιά, εξαγνίζει όμως όποιον την υπομένει.

Αν ζημιωθείς ή υβριστείς ή εκδιωχτείς από κάποιον, μη λογαριάσεις το παρόν, αλλά περίμενε το μέλλον. και θα βρεις ότι σου έγινε πρόξενος πολλών καλών, όχι μόνο στον παρόντα, αλλά και στον μέλλοντα αιώνα.

Εκείνος που συγχρόνως επαινεί και κατηγορεί τον άλλον, αυτός κατέχεται από κενοδοξία και φθόνο. Και με τους επαίνους προσπαθεί να κρύψει το φθόνο, ενώ με τις κατηγορίες συνιστά τον εαυτό του ως καλύτερο από εκείνον.

Καλύτερα να προσεύχεσαι με ευλάβεια για τον πλησίον σου, παρά να τον ελέγχεις για κάθε αμάρτημα.

Μη θέλεις να ακούς ξένες πονηρίες, γιατί έτσι σου εντυπώνονται και τα περιστατικά και χαρακτηριστικά των ξένων πονηριών.

Όταν ακούσεις κακά λόγια, να οργίζεσαι εναντίον του εαυτού σου και όχι εναντίον εκείνου που τα είπε. Γιατί αν πονηρά ακούσεις, πονηρά θ’ αποκριθείς.

Αν κανείς συναπαντηθεί με ανθρώπους που μιλούν μάταια, να νομίζει τον εαυτό του υπεύθυνο για τους μάταιους αυτούς λόγους. Κι αν δεν είναι από πρόσφατη, είναι χρεώστης από παλιά αμαρτία.

Μη θέλεις να ακούς την δυστυχία των εχθρών σου. Εκείνος που ακούει τη διήγηση αυτή, μαζεύει τους καρπούς της κακής του προθέσεως.

Εκείνος που αδικείται από τους ανθρώπους γλυτώνει αμαρτίες και βρίσκει βοήθεια ανάλογη με τη θλίψη.

Εκείνος που πιστεύει στον Χριστό που μιλάει για ανταπόδοση, υποφέρει κάθε αδικία πρόθυμα, ανάλογα με την πίστη του.

Κάθε αθέλητη θλίψη να σου γίνεται αφορμή να θυμάσαι τον Θεό, και ποτέ δεν θα σου λείψει αφορμή προς μετάνοια.

Εξέταζε τις δικές σου αμαρτίες και όχι του πλησίον σου, και δεν θα διαρπαγεί από τους δαίμονες το νοερό σου εργαστήριο.

Κάθε θλίψη κατά Θεόν, είναι έργο ευσέβειας πραγματικό. Γιατί η αληθινή αγάπη δοκιμάζεται από τα αντίθετα.

Εκείνος που επαινεί τον πλησίον του υποκριτικά, θα τον κατηγορήσει κάποτε και αυτός θα ντραπεί.

Εκείνος που εκτελεί κάποια εντολή, ας περιμένει τον πειρασμό που επισύρει. Γιατί η αγάπη προς τον Χριστό με τα αντίθετα δοκιμάζεται.

Όταν έχεις λογισμό που σε προτρέπει να ζητήσεις ανθρώπινη δόξα, να ξέρεις καλά, ότι σου προετοιμάζει αισχύνη.

(Απόσπασμα)

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής – Τα 200 κεφάλαια περί του πνευματικού νόμου. (Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α’ ). 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Άγιος Απόστολος Ηρωδίων

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΗΡΩΔΙΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων υπήρξε σημαντική για την αρχαία Εκκλησία, διότι οι ένθεοι και ένθερμοι αυτοί άνδρες εργάστηκαν ιεραποστολικά ισάξια με τους Δώδεκα Αποστόλους για την διάδοση του Ευαγγελίου στα Έθνη. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ηρωδίων, ο οποίος υπήρξε ιδιαίτερα ζηλωτής της ιεραποστολής της Εκκλησίας. Μάλιστα επειδή εργάστηκε ιεραποστολικά στην Ελλάδα, αποτελώντας καύχημα για την Ελληνική Εκκλησία και ειδικά για την Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος.

Ήταν εβραϊκής καταγωγής και αναφέρεται από τον απόστολο Παύλο ως συγγενής του καθώς γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ἀσπάσασθε Ἡρωδίωνα τόν συγγενῆ μου» (Ρωμ.16,11). Πιθανότατα πατρίδα του ήταν η Ταρσός της Κιλικίας, μια πόλη που ήταν κέντρο της ελληνιστικής παιδείας και του πολιτισμού στη Συρία και προφανώς έλαβε σημαντική ελληνική παιδεία.

Για κάποιο λόγο βρέθηκε στην Παλαιστίνη, στα χρόνια μετά την Ανάσταση του Χριστού, γνωρίστηκε με τους Αποστόλους και μεταστράφηκε στην χριστιανική πίστη. Ενωρίς προσκολλήθηκε σε αυτούς και ειδικά στον απόστολο Πέτρο, τον οποίο ακολουθούσε στις ιεραποστολικές του περιοδείες του. Τον διέκρινε η βαθειά πίστη του στο Θεό, ο ένθερμος ζήλος του για τη διάδοση του Ευαγγελίου και ο γλυκύς χαρακτήρας του.

Περιόδευσε σε διάφορες χώρες, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο με θέρμη και παρρησία. Σύμφωνα με την πληροφορία του αποστόλου Παύλου, η προς Ρωμαίους επιστολή του, τον βρήκε στη Ρώμη (περί το 56 μ. Χ.), προφανώς ως σημαίνον πρόσωπο της Εκκλησίας της Ρώμης.

Αργότερα τον βρίσκουμε στην Ελλάδα. Περιερχόμενος διάφορες πόλεις και χωριά, διδάσκοντας με θέρμη το Ευαγγέλιο και μεταστρέφοντας πολλούς ειδωλολάτρες στην πίστη στον αληθινό Θεό.

Η παράδοση αναφέρει ότι έφτασε και στην Υπάτη της Φθιώτιδος, η οποία την εποχή εκείνη ονομαζόταν Νέαι Πάτραι. Εργάστηκε με ζήλο ιεραποστολικά και σύστησε εύρωστη τοπική Εκκλησία, στην οποία χειροτονήθηκε ο ίδιος Επίσκοπός της. 

Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι  ο Ηρωδίων έγινε διάδοχος του αγίου αποστόλου Ανδρέα στην Πάτρα της Αχαΐας, μετά το μαρτυρικό του τέλος. Πιθανόν να υπάρχει κάποια σύγχυση, με την κοινή ονομασία «Πάτραι». Η παράδοση κλείνει στην άποψη ότι πρόκειται για την Υπάτη.

Το πολύ σημαντικό έργο του ερέθιζε επικίνδυνα τους φανατικούς ειδωλολάτρες της περιοχής, οι οποίοι έβλεπαν με τρόμο και ανησυχία να θριαμβεύει η Εκκλησία και να συρρικνώνεται η αρχαία παγανιστική θρησκεία. Ιδιαίτερα εξόργιζε τους ιερείς και τους μάντεις, οι οποίοι έχαναν προσόδους από την μεταστροφή των ειδωλολατρών στη νέα πίστη.

Όπως είναι γνωστό, στην αρχαιοελληνική θρησκεία υπήρχε ένα πλήθος απατεώνων αγυρτών, οι οποίοι παρασιτούσαν και πλούτιζαν από τους αφελείς ειδωλολάτρες. Κυρίως πλούτιζαν οι μάντεις, οι οποίοι ασκούσαν ισχυρή επίδραση στις δεισιδαίμονες μάζες, ως δήθεν διαμήνυες του θελήματος των «θεών». Η νέα πίστη στο Χριστό, το φως το αληθινό (Ιωάν.1,9), το οποίο ήρθε στον κόσμο διαλύσει τα σκοτάδια της πλάνης και να λύσει τα έργα του διαβόλου, απαγκίστρωνε τους ατυχείς λάτρεις των δαιμονικών «θεών» (Ψαλμ.95,5) από την μέγγενη της ειδωλολατρίας και τα ενέτασσε στην κοινωνία των αγίων, των υιοθετημένων, διά του Χριστού, τέκνων του Θεού (Γαλ.4,4). Αυτό δεν μπορούσαν να το ανεχθούν  τα παράσιτα της αρχαίας θρησκείας και γι’ αυτό καλλιεργούσαν στις αμαθείς και δεισιδαίμονες μάζες των παγανιστών θεριεμένο μίσος κατά των Χριστιανών, εξωθώντας τους  σε πράξεις βίας, διωγμών και θανατώσεων. Παράλληλα επιστράτευαν τους λόγιους παγανιστές να συντάσσουν και να διαδίδουν συκοφαντίες και λοιδορίες κατά της χριστιανικής πίστεως.

Επίσης υπήρχαν και οι διάσπαρτοι στην Ελλάδα και την Φθιώτιδα Ιουδαίοι, οι οποίοι μισούσαν και αυτοί με την ίδια σφοδρότητα την Εκκλησία του Χριστού, και προσπαθούσαν να την καταστρέψουν. Δεν αποδέχτηκαν το Χριστό ως τον αναμενόμενο Μεσσία, διότι δεν εκπλήρωνε τις δικές τους εθνικιστικές προσδοκίες. Δεν είναι τυχαίο πως οι πρώτοι διωγμοί εναντίον της έγινα από τους Ιουδαίους και περιγράφονται με κάθε λεπτομέρεια στο Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων.

Η Εκκλησιαστική Ιστορία μας βεβαιώνει πως οι δύο αυτοί προαιώνιοι εχθροί της Εκκλησίας, παρά τις χαώδεις διαφορές μεταξύ τους, συνασπίζονται και συνεργάζονται, όταν πρόκειται να πολεμήσουν την Εκκλησία του Χριστού.

Αυτό έγινε και στην περίπτωση του αγίου αποστόλου Ηρωδίωνα. Συνελήφθη από Ιουδαίους και ειδωλολάτρες, «ἐδάρη δυνατά, ἄλλων μέν δερόντων αὐτόν, ἄλλων δέ συντριβόντων τό σῶμα του διά λίθων καί ἄλλων κτυπόντων αὐτόν εἰς τήν κεφαλήν˙ τελευταῖον δέ κατέσφαξαν αὐτόν οἱ θηριόγνωμοι καί οὕτω ἐτελειώθη».

Το ένδοξο μαρτυρικό του τέλος τον στεφάνωσε με το μαρτύριο του αίματός του. Και το δικό του τίμιο αίμα έβαψε τον «πορφυρό χιτώνα της Εκκλησίας» και τον ενέταξε στην ξεχωριστή χορεία των αγίων Μαρτύρων.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 28 Μαρτίου, στις 8 Απριλίου (μετά τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Ἀγάβου, Ρούφου, Ἀσυγκρίτου, Φλέγοντος καί Ἑρμοῦ), στις 10 Νοεμβρίου και στις 4 Ιανουαρίου (στη Σύναξη των Αγίων Εβδομήκοντα Αποστόλων). 

Θεωρείται ο ιδρυτής της τοπικής Εκκλησίας  της Φθιώτιδος, η οποία πανηγυρίζει λαμπρά και τον τιμά στις ως άνω ημέρες των εορτών του.      

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Ξέχασες να κοιτάξεις και προς τον ουρανό… (Διδακτική ιστορία)

~ Κάποιος χριστιανός είχε αιχμαλωτισθεί πολύ από την κακή συνήθεια της κλοπής.

Κάποτε, την περίοδο του θερισμού, βλέποντας το αγρόκτημα ενός πλουσίου να είναι γεμάτο θημωνιές από σιτάρι, αποφάσισε να το κλέψει.

Ετοίμασε και έζευξε τις αγελάδες στην καρότσα και την νύκτα ετοιμάσθηκε για τον σκοπό του. Τότε η κορούλα του 5-6 ετών άρχισε να κλαίει θέλοντας να ανεβεί και εκείνη στην καρότσα, επειδή της άρεσε ο περίπατος με τα ζώα.

Ο πατέρας της για να την καθησύχαση, την επήρε στην αγκαλιά του και την ανέβασε στην καρότσα. Έτσι ξεκίνησαν τα μεσάνυκτα για το ξένο κτήμα. Φθάνοντας εκεί, άφησε τις αγελάδες στην άκρη του χωραφιού και, επειδή ήταν πανσέληνος η νύκτα, παρατηρούσε δεξιά-αριστερά, μήπως ιδεί κανέναν και τον αντιληφθεί κάνοντας την κλοπή.

Και, επειδή δεν είδε κανέναν, άρχισε να μεταφέρει χειρόβολα από τις θημωνιές στην καρότσα του. Τότε η κόρη του παρακινούμενη μάλλον από το Θεό, του είπε: «Πατέρα, κοίταξες σ’ όλα τα μέρη, αλλά ξέχασες να κοιτάξεις και προς τον ουρανό».

Τότε εκείνος την ερώτησε: «Γιατί να κοιτάξω στον ουρανό, παιδί μου;». Και η κόρη του είπε: «Ίσως θα ήταν καλό να κοιτάξεις και προς τον ουρανό, διότι στ’ άλλα μέρη είδα ότι τα παρατήρησες με προσοχή».

Τότε ο πατέρας της σκεπτόμενος τα λόγια της κόρης του, και φοβούμενος τον Θεό, σιώπησε. Μετά επήρε τα κλεμμένα χειρόβολα, τα επέστρεψε στον τόπο τους και με την καρότσα επέστρεψαν στο σπίτι τους έχοντας την συνείδηση του αναπαυμένη.

Αφού διηγήθηκε τα γεγονότα στη γυναίκα του, η οποία ήταν πιστή χριστιανή και τον εμπόδιζε πάντοτε σε τέτοια έργα, της είπε στο τέλος:

«Έχεις τον λόγο μου, γυναίκα, ότι απ’ αυτή την νύκτα εγώ δεν θα ξανακλέψω σ’ όλη μου τη ζωή. Από τώρα θα κοιτάζω πρώτα στον ουρανό, διότι γνωρίζω ότι τα μάτια του Θεού βλέπουν όλα τα έργα μας».

Έτσι ο άνθρωπος αυτός ελεγχόμενος από τον φόβο και την πανταχού παρουσία του Θεού, εγκατέλειψε για πάντα την κλοπή. Κατόπιν πηγαίνοντας σ’ ένα καλό Πνευματικό, εξομολογήθηκε και διορθώθηκε στην ζωή του.

Είθε να δώσει ο Καλός Θεός, όταν και εμείς ως αμαρτωλοί πειραζώμεθα, να κοιτάζουμε πρώτα προς τον ουρανό, προς τον Θεό, ο Οποίος βλέπει όλα τα έργα μας και έτσι να επιτελούμε στην ζωή μας μόνο το άγιο θέλημα Του. Αμήν.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ – Ιερομ. ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ – Εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

πηγή: inpantanassis

https://simeiakairwn.gr

 

Τί σημαίνει τό· «μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε».

εἰσαγωγικό ἀπό entaksis:  Ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «μὴν κρίνετε, καὶ δὲν θὰ κριθῆτε» συχνὰ παρερμηνεύεται ὡς ἀπαγόρευση κάθε κρίσης. Ὁ Μέγας Βασίλειος ὅμως δείχνει ὅτι ὑπάρχει διάκριση· ἄλλο ἡ κατάκριση τοῦ ἀδελφοῦ καὶ ἄλλο ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας.  Ἰδιαίτερα τονίζει ὅτι «εἶναι ἀπαραίτητη ἀνάγκη νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴν δεχτεῖ μαζί καὶ αὐτὸς ποὺ σιωπᾶ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». Ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν ἀσέβεια δὲν εἶναι ἀθωότητα· γίνεται συνενοχή. Ὅταν προσβάλλεται ἡ πίστη καὶ ἡ ἀλήθεια, ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ μιλᾶ μὲ διάκριση καὶ φόβο Θεοῦ, ὑπερασπίζοντας τὸ θέλημά Του. Ἡ ἔννοια τῶν «δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ» δηλώνει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀνήκουν στὴ θεία τιμὴ καὶ ἀλήθεια· τὴν ὀρθή πίστη, τὴν καθαρότητα τῆς διδασκαλίας, τὴν ἠθικὴ τάξη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ θέλημά Του. Ὅταν αὐτὰ καταπατοῦνται, ἡ ἀδράνεια τοῦ πιστοῦ γίνεται ἔνοχη σιωπή.  Γι’ αὐτὸ ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπιμένει ὅτι ὅποιος δὲν ὑπερασπίζεται τὸν Θεὸ κινδυνεύει νὰ γίνει μέτοχος τῆς θείας ὀργῆς, σὰν νὰ συμφώνησε σιωπηρὰ μὲ τὴν ἀδικία.

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 164
Τί σημαίνει τό· «μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε»³⁵⁵.

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ

Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἄλλοτε μὲν λέγει· «μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε»³⁵⁶, ἄλλοτε δὲ προστάσσει νὰ κρίνωμεν δικαίως³⁵⁷, συνάγεται ὅτι δὲν ἀπαγορεύεται ἐξ ὁλοκλήρου νὰ κρίνωμεν, ἀλλὰ διδασκόμεθα ὅτι ὑπάρχουν διάφοροι κρίσεις. Ὁ ἀπόστολος μᾶς ἔδειξε σαφῶς εἰς ποίας περιπτώσεις πρέπει νὰ κρίνωμεν καὶ εἰς ποίας δὲν πρέπει· διότι ὡς πρὸς ἐκεῖνα μὲν ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν διάκρισιν ἑκάστου καὶ δὲν διατάσσονται ὑπὸ τῆς Γραφῆς εἶπε· «σὺ δὲ τί κρίνεις τὸν ἀδελφόν σου;», καί· «ἂς μὴ κρίνωμεν λοιπὸν ἀλλήλους»³⁵⁸ ὡς πρὸς ἐκεῖνα δὲ ποὺ δυσαρεστοῦν τὸν Θεὸν κατεδίκασε τοὺς μὴ κρίνοντας, καὶ ὁ ἴδιος ἐξέφερε τὴν κρίσιν του διὰ τῶν λόγων· «διότι ἐγὼ μὲν ὡς ἀπὼν κατὰ τὸ σῶμα, παρὼν δὲ κατὰ τὸ πνεῦμα, ἔκρινα ἤδη ὡς παρὼν τὸν οὕτω πράξαντα τοῦτο, ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἀφοῦ συναχθῆτε ὑμεῖς καὶ τὸ πνεῦμα μου, μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, νὰ παραδώσωμεν τὸν τοιοῦτον εἰς τὸν Σατανᾶν πρὸς ὄλεθρον τῆς σαρκός, διὰ νὰ σωθῇ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ»³⁵⁹.

Συνεπῶς, ἐὰν κάτι εἶναι εἰς τὴν ἰδικήν μας διάκρισιν ἢ εἶναι ἀμφίβολον πολλάκις, δὲν πρέπει νὰ κρίνωμεν διὰ τοῦτο τὸν ἀδελφόν, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ ἀποστόλου ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὰ ἀγνοούμενα· «ὥστε μὴ κρίνετε κάτι πρὸ καιροῦ, ἕως ὅτου ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θὰ φωτίσῃ τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους καὶ θὰ φανερώσῃ τὰς βουλὰς τῶν καρδιῶν»³⁶⁰· εἶναι δὲ ἀπαραίτητος ἀνάγκη νὰ ὑπεραμυνώμεθα τῶν δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ μὴ δεχθῇ μαζί καὶ ὁ σιωπῶν τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἐάν, ἐπειδὴ πράττει κανεὶς τὰ ἴδια μὲ τὸν κατακρινόμενον, δὲν ἔχῃ παρρησίαν νὰ κρίνῃ τὸν ἀδελφόν, ἀκούων τὸν Κύριον νὰ λέγῃ· «ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου καὶ τότε θὰ ἴδῃς καλῶς διὰ νὰ ἐκβάλῃς τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου»³⁶¹.

ΠΗΓΗ ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ: Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΡΓΑ, Τόμος 9Β, ΑΣΚΗΤΙΚΑ, ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ,ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ» (ΕΠΕ) – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1973 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com

 

«Κοίταξε, ευλογημένε, να φτιάξεις τον εαυτό σου. Αν φτιάξεις τον εαυτό σου, θα φτιαχτεί κι ένα κομμάτι απ’ την Εκκλησία”

Θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη στον π. Παΐσιο. Νέος άνθρωπος τότε, με τη συνηθισμένη στους νέους ανθρώπους έπαρση και οξύτατη κριτική για τά κακώς κείμενα στο χώρο της Εκκλησίας.

Ο γέροντας με δέχτηκε με πολλή αγάπη και κουβεντιάσαμε για πολλά θέματα. Προς το τέλος σηκώθηκε, πήγε στο μηχάνημα για να μου φτιάξει ένα εικονάκι.

Σε μια στιγμή γύρισε και μου είπε:

«Κοίταξε, ευλογημένε, να φτιάξεις τον εαυτό σου. Αν φτιάξεις τον εαυτό σου, θα φτιαχτεί κι ένα κομμάτι άπ’ την Εκκλησία. Κι αν φτιάξουμε όλοι τον εαυτό μας, αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο στο σώμα της Εκκλησίας!».

Δεν αισθανόμαστε το τι σημαίνει να είναι κανείς μέλος της Εκκλησίας και πόση ευθύνη έχει απέναντι στον Χριστό και τούς αδελφούς του.

Δεν συναισθανόμαστε το κακό πού προκαλεί ή δική μας αμαρτία στο σώμα της Εκκλησίας, σαν να ήταν ή αμαρτία ιδιωτική μας υπόθεση. Ούτε συνειδητοποιούμε ότι είμαστε συνυπεύθυνοι για τις πτώσεις των άλλων μελών της Εκκλησίας.

Ή πτώση του άλλου γίνεται αφορμή αδιαφορίας, ειρωνείας ή κατακρίσεως, μία κατάσταση και μία  αντιμετώπιση πού πολύ συχνά επισημάνθηκε και στηλιτεύτηκε από τους αγίους της Εκκλησίας.

Ή κατάκριση έχει γίνει το κυριότερο αμάρτημα και ή νόσος των ευσεβών.Αν πραγματικά είχαμε μία στοιχειώδη αυτογνωσία και ελάχιστη έστω συναίσθηση της ευθύνης μας ως μελών της’Εκκλησίας, ή στάση μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους θα ήταν πολύ πιο επιεικής και διαφορετική.

Αρχ.Νεκταρίου Αντωνόπουλου

ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΜΠΕΡΙΑΣ ΧΑΝΙΩΝ. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2015 -ΕΤΟΣ 16Ο ΑΡΙΘΜ.- ΦΥΛΛΟΥ 772

Πηγή: https://simeiakairwn.gr