Όταν προσευχόμαστε για τους άλλους – Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Όταν προσευχόμαστε για τους άλλους – Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Πηγή: https://simeiakairwn.gr

 

Άγιος Παΐσιος: Το «δόξα σοι ο Θεός» να μη λείπει ποτέ από τα χείλη σας

– Γέροντα, αισθάνομαι την ανάγκη να λέω περισσότερο το «δόξα σοι ο Θεός» παρά το «Κύριε ελέησον». Μήπως δεν είναι σωστό;

– Καλό είναι αυτό, ευλογημένη. Εγώ μπορεί να περάσω ολόκληρη μέρα κάνοντας εργόχειρο και λέγοντας «Δόξα σοι ο Θεός. Δόξα σοι ο Θεός, γιατί ζω. Δόξα σοι ο Θεός, γιατί θα πεθάνω και θα πάω κοντά στον Θεό. Δόξα σοι Θεός, ακόμη και αν με βάλη στην κόλαση και πάρη έναν κολασμένο στον Παράδεισο. Και εάν θέλη να μη με θυμάται στην κόλαση και λυπάται, ας πάρη πολλούς κολασμένους στον Παράδεισο, ώστε η χαρά Του γι’ αυτούς να είναι περισσότερη και να λιγοστέψη η στενοχώρια Του για μένα».

Το «δόξα σοι ο Θεός» να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το «δόξα σοι ο Θεός» έχω για χάπι του πόνου∙ τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το «δόξα σοι ο Θεός» είναι ανώτερο και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Έλεγε ο Παπα- Τύχων: «Το “ Κύριε ελέησον” έχει εκατό δραχμές, το “δόξα σοι ο Θεός” έχει χίλιες δραχμές∙ είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό».

Ήθελε να πη ότι ο άνθρωπος ζητάει το έλεος του Θεού από ανάγκη, ενώ δοξολογεί τον Θεό από φιλότιμο, και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Συνιστούσε μάλιστα να λέμε το «δόξα σοι ο Θεός», όχι μόνον όταν είμαστε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός για φάρμακα της ψυχής.

– Γέροντα, μερικές φορές όταν λέω «δόξα τω Θεώ», νιώθω μέσα μου ένα φτερούγισμα. Τι είναι αυτό;

– Αγαλλίαση πνευματική είναι. Τώρα, επειδή μου έδωσες χαρά που λες «δόξα τω Θεώ», από την χαρά μου θα αρχίσω να γράφω «δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ», και θα γεμίσω μία κόλλα χαρτί με το «δόξα τω Θεώ». Ο Θεός να σε αξιώση στην άλλη ζωή να είσαι μαζί με τους Αγγέλους που δοξολογούν συνέχεια τον Θεό. Αμήν.

Περί προσευχής, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Ζ´ – Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Πηγή: https://simeiakairwn.gr

 

Η Ταπείνωση που Φέρνει Ανάπαυση (video)

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Κάθε ώρα 667 μουσουλμάνοι ασπάζονται τον Χριστιανισμό – Το θαύμα της πίστης παρά τις διώξεις

Κάθε ώρα 667 μουσουλμάνοι ασπάζονται τον Χριστιανισμό – Το θαύμα της πίστης παρά τις διώξεις

Μπορεί το Ισλάμ, σύμφωνα με κάποιες στατιστικές να καταγράφεται ως η ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα, ωστόσο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια θαυμαστή τάση: ο αριθμός των μουσουλμάνων που ασπάζονται τον Χριστιανισμό είναι πρωτοφανής στην ιστορία.

Της Δέσποινας Σωτηρίου

Πρόσφατη έρευνα του συγγραφέα και ιεραπόστολου David Garrison διαπιστώνει ότι τα πρώτα 1.400 χρόνια από τότε που ιδρύθηκε και καθιερώθηκε το Ισλάμ, καταγράφηκαν 15 «κινήματα» μουσουλμάνων που έγιναν Χριστιανοί. Με τον όρο «κίνημα» ορίζει τουλάχιστον 1.000 μουσουλμάνους από μια συγκεκριμένη κοινότητα που όχι μόνο δηλώνουν την πίστη τους στον Χριστό, αλλά την δείχνουν εθελοντικά μέσω της πράξης του βαπτίσματος. Ωστόσο, η εικόνα έχει αλλάξει: μόλις τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα καταγράφηκαν ήδη 70 ακμάζοντα κινήματα μετατροπής.

Αποκαλυπτική είναι επίσης η συνέντευξη που έδωσε στο Al-Jazeerah ο Σεϊχης Αχμάντ αλ Κατανί, πρόεδρος του The Companions Lighthouse for the Science of Islam Law στη Λιβύη, ο οποίος λέει ότι κάθε ώρα 667 μουσουλμάνοι μεταστρέφονται στον Χριστιανισμό. Καθημερινά, 16.000 μουσουλμάνοι ασπάζονται τον Χριστιανισμό. Κάθε χρόνο, 6 εκατομμύρια μουσουλμάνοι ασπάζονται τον Χριστιανισμό μόνο στην Αφρική, εκεί που το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας κάνει σημαντικό ιεραποστολικό έργο.

Αίσθηση προκαλούν και τα τα λόγια του Joel C. Rosenberg, ενός εκ των συγγραφέων με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στις λίστες των New York Times.

«Περισσότεροι Μουσουλμάνοι ασπάστηκαν την πίστη πίστη στον Ιησού Χριστό την τελευταία δεκαετία από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ανθρώπινη ιστορία. Μια πνευματική επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Ως αποτέλεσμα, ένας αριθμός ρεκόρ πρώην μουσουλμάνων γιορτάζει φέτος τα Χριστούγεννα, παρά τις έντονες διώξεις, τις δολοφονίες και τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς εκκλησιών».

Είπε ότι αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του έζησαν στη Μέση Ανατολή για τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχε το προνόμιο να πάρει συνεντεύξεις από δεκάδες ανθρώπους. Η εικόνα που ζωγραφίζουν είναι μια εικόνα του Χριστιανισμού που αναστήθηκε εντυπωσιακά στην περιοχή γέννησής του.

Περισσότεροι από 10.000 μουσουλμάνοι δέχτηκαν τον Ιησού Χριστό ως προσωπικό τους σωτήρα σε όλη την Ινδία κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, παρά τις έντονες διώξεις που εξακολουθούν να υφίστανται.

Στο Ιράκ, περισσότεροι από 5.000 μουσουλμάνοι προσήλυτοι στο Χριστιανισμό έχουν εντοπιστεί από το τέλος των μεγάλων πολεμικών επιχειρήσεων, με 14 νέες εκκλησίες που άνοιξαν στη Βαγδάτη και δεκάδες νέες εκκλησίες άνοιξαν στο Κουρδιστάν, μερικές από τις οποίες έχουν 500 έως 800 μέλη. Επίσης, περισσότερες από ένα εκατομμύριο Βίβλοι έχουν αποσταλεί στη χώρα από το 2003.

Χιλιάδες μουσουλμάνοι στράφηκαν στον Χριστό στο Μαρόκο, στη Σομαλία, στην Ινδονησία, στην Ταϊλάνδη, στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη, στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές, στη Σαουδική Αραβία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στις Μαλδίβες.

Περίπου ένα εκατομμύριο πίστεψαν στον Ιησού την τελευταία δεκαετία στην Αίγυπτο
Το 1990, υπήρχαν μόνο τρεις γνωστοί Χριστιανοί στο Καζακστάν και κανένας Χριστιανός στο Ουζμπεκιστάν, αλλά τώρα περισσότεροι από 15.000 στο Καζακστάν και 30.000 στο Ουζμπεκιστάν. Υπήρχαν μόνο 500 Χριστιανοί στο Ιράν το 1979, αλλά περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ιρανοί πιστεύουν τον Ιησού Χριστό σήμερα, οι περισσότεροι από τους οποίους συναντιούνται σε υπόγειες εκκλησίες.
Το αισιόδοξο αυτό μήνυμα δείχνει πόσο δυνατή είναι η δύναμη της πίστης και το κουράγιο που αντλούν από τα λόγια του Ιησού: γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι σήμερα, σε πολλές χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, οι χριστιανοί προσήλυτοι μπορεί να αντιμετωπίσουν τρομερές συνέπειες και ακραίες δοκιμασίες και ταλαιπωρία επειδή ακολουθούν τον Ιησού, συμπεριλαμβανομένου του εξοστρακισμού, της φυλακής, των βασανιστηρίων και του θανάτου.

ope

https://romioitispolis.gr

«Ας μπορούσα να γυρίσω το ρολόι πίσω…» - Γυναίκα που μετάνιωσε για την έκτρωσή της.

 «Ας μπορούσα να γυρίσω το ρολόι πίσω…» - Γυναίκα που μετάνιωσε για την έκτρωσή της.

Από τη Sarah Terzo, για την ιστοσελίδα lifenews.com

Λέει μια γυναίκα, λίγο καιρό μετά την έκτρωσή της:

«Πάντα αγαπούσα τα μωρά και αγαπώ και τον φίλο μου, αν και είμαστε μαζί λιγότερο από έναν χρόνο. Επέτρεψα, όμως, στον φόβο μου να με κυριεύσει… Έκανα την έκτρωση στις 11 εβδομάδες και 2 ημέρες στις 7 Φεβρουαρίου του 2017. Περίμενα πάνω από ένα μήνα αφότου το έμαθα, γιατί δυσκολευόμουν να αποφασίσω. Την έκανα, όμως, και ήταν η χειρότερη απόφαση που πήρα ποτέ. Μακάρι να είχα φύγει από το νοσοκομείο εκείνο το πρωί. Πήρα το μωρό μου στο σπίτι για να το θάψω και αυτό έκανε τον πόνο μου μεγαλύτερο, αλλά δεν μετανιώνω για αυτό. Κλαίω και θυμώνω πάρα πολύ. Είναι μεγάλο το βάρος που

φέρνεις στους ώμους σου... Ψάχνω συνεχώς φωτογραφίες για το πώς θα ήταν το μωρό μου αυτή την στιγμή αν το είχα κρατήσει. Τίποτα δεν μου έχει κάνει μεγαλύτερο κακό. Νιώθω τόσο ανόητη. Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το ρολόι πίσω. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΒΕΒΑΙΗ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΤΡΩΣΗ. Μην αφήσεις τις πιέσεις να σε κάνουν ό,τι θέλουν. Ω! είναι τόσο τραγικό να θέλω να σκέφτομαι συνέχεια το μικρό μωρό μου...»

Από το βιβλίο της Ashley Wehrli, «15 Women Who Regretted Their Abortion Tell All»,  Babygaga.com, 20 Απριλίου 2018, («15 γυναίκες που μετάνιωσαν για την έκτρωση τα λένε όλα»)  

  

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Αφήστε με να ζήσω!»

 

Πηγή: lifenews.com

πηγή: afistemenaziso.gr

https://makkavaios.blogspot.com

Αφοσίωση, φροντίδα, πίστη στον Θεό και ρομαντισμός, τα μεγάλα στηρίγματα του γάμου

 Αφοσίωση, φροντίδα, πίστη στον Θεό και ρομαντισμός, τα μεγάλα στηρίγματα του γάμου

     Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατης έρευνας, η κοινή συμμετοχή του ζευγαριού στην λατρευτική ζωή της εκκλησίας τριπλασιάζει τις πιθανότητες οικογενειακής ευτυχίας για τους άνδρες και τις διπλασιάζει για τις γυναίκες.

Από τους Jeffrey Dew, Brad Wilcox και Jason S. Carroll, για το The Institute for Family Studies και το The Wheatley Institute

Σύμφωνα με έκθεση⁽¹⁾  που διενήργησε και δημοσίευσε το Institute for Family Studies (IFS/Wheatley) το 2025, τόσο για τους συζύγους όσο και για τις συζύγους, ο κύριος προγνωστικός παράγοντας της οικογενειακής ευτυχίας ήταν η υψηλή δέσμευση των συζύγων απέναντι στον/στην σύζυγό τους, δηλ. η σταθερή απόφαση πως δεν θα κοιτάζουν «αλλού», ούτε θα θέτουν υπό αμφισβήτηση το γάμο τους.

Πράγματι, η απόλυτη συμφωνία μεταξύ των συζύγων ότι ο γάμος τους θα αποτελεί για αυτούς ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της ζωής τους συσχετίστηκε με αύξηση στις πιθανότητες να είναι πολύ ευτυχισμένοι στο γάμο κατά 234% για τους άνδρες και κατά 399% για τις συζύγους.

Η δεύτερη πιο σημαντική μεταβλητή για τους συζύγους ήταν η συνεπής συμμετοχή στην λατρευτική ζωή με τον/την σύζυγό τους, αυξάνοντας τις πιθανότητες οικογενειακής ευτυχίας κατά 212% για τους άνδρες και κατά 112% για τις γυναίκες. Η επίδραση της κοινής άσκησης των θρησκευτικών τους δραστηριοτήτων στην οικογενειακή ευτυχία έδειξε να είναι χαμηλότερη για τις γυναίκες, αλλά εξακολουθούσε να αποτελεί το δεύτερο σημαντικό προγνωστικό παράγοντα οικογενειακής ευτυχίας.

Οι άλλοι δύο παράγοντες που επίσης θεωρήθηκαν σημαντικοί σύμφωνα με την έκθεση ήταν η έγνοια και η φροντίδα του ενός για τον άλλο, και η δυνατότητα να έχουν χρόνο προσωπικής και ρομαντικής επικοινωνίας.

Παραπομπή:

1. https://ifstudies.org/report-brief/for-better-four-proven-ways-to-a-strong-and-stable-marriage

  

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

  

Πηγή: https://ifstudies.org/insights

πηγή: mumdadandkids.gr

https://makkavaios.blogspot.com

Τὸ Πάσχα τοῦ Ἰσαάκ

 

Τὸ Πάσχα τοῦ Ἰσαάκ

Τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου», Σελίδα 9, ἐκδόσεις «Φιλοκαλία», Μάϊος 2002. 
Ἐκείνη τὴν ἱστορία, ποὺ θύμιζε ζωντανὸ συναξάρι νεομάρτυρος, μοῦ τὴν ἔλεγε ἡ γιαγιά μου καὶ ἔχει χαραχθεῖ βαθιὰ μέσα στὴ μνήμη μου. Ὁ πατέρας της ἦταν παπᾶς σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ χωριὰ τοῦ ἄνω Βοσπόρου, ποὺ σήμερα ἔχει τὴν ὀνομασία «Μπέηκοζ». Ὁ πατὴρ Ἀντώνιος, ἔτσι ἔλεγαν τὸν παπᾶ, εἶχε πολλὰ παιδιά, ἀνάμεσά τους καὶ τὸ Χριστόδουλο. Ὁ Χριστόδουλος ἦταν 10 ἐτῶν ὅταν ἔγιναν ἐκεῖνα τὰ τρομερὰ γεγονότα. Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ οἱ Ἑβραῖοι ἔκλεψαν τὸ παιδὶ καὶ τὸ πῆραν μαζί τους. Τὴν ἴδια κιόλας μέρα τὸ κάρφωσαν, τὸ παιδί, σ’ ἕνα σταυρό, ὅπως τὸ Χριστό. Κάποιοι περαστικοὶ βρῆκαν, τὴν ἄλλη μέρα, τὸ Χριστόδουλο... ἀναίσθητο στὸ δρόμο. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, μέσα στὴν ἀναστάσιμη ἀτμόσφαιρα, πέθανε. Αὐτὴ ἡ διήγηση ἦταν ἀληθινὴ πέρα γιὰ πέρα. Ὅταν πλησίαζε τὸ Πάσχα, παρόμοιες διηγήσεις καὶ θύμησες ἀνασκάλευαν τὸ νοῦ μας καὶ μπαίναμε σὲ ἕνα πολεμικὸ κλίμα μὲ τοὺς Ἑβραίους. Ἀποκορύφωμα τοῦ κλίματος αὐτοῦ ἦταν καὶ τὸ κάψιμο τοῦ Ἑβραίου ποὺ γινόταν Μεγάλη Παρασκευὴ τὸ βράδυ, μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου. 

Στὴ γειτονιά μας, ἐκεῖ στὸ Σταυροδρόμι, ἔμεναν πολλοὶ Ἑβραῖοι. Κατὰ τὴ διάρκεια ὅλης τῆς χρονιᾶς εἴχαμε στὶς παρέες μας ἐβραιόπουλα. Μᾶς ἕνωνε ἡ ἀντίθεσή μας μὲ τὰ τουρκάκια. Αὐτὲς ὅμως τὶς ἡμέρες ὅλα ἄλλαζαν. Δὲν μποροῦσαν οἱ Ἑβραῖοι νὰ παίζουν τὰ «χριστιανικά» μας παιχνίδια. Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα μας προσέφερε μιὰ καταπληκτικὴ εὐκαιρία γιὰ παιχνίδια ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὸ ἱερὸ τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας καὶ συνεχίζονταν στὸν αὐλόγυρο καὶ στὰ περίχωρα. 

Ὁ Ἰσαὰκ ἔμενε σὲ ἕνα γωνιακὸ σπίτι στὴ μεγάλη κατηφόρα, στὸ Χαμάλμπαση, λίγα μέτρα ἀπὸ τὸ σπίτι μας. Ἦταν ἀπό ΄κεῖνα τα ἐβραιόπουλα ποὺ ἦταν καλοί μας φίλοι. Δὲν ὑπῆρχε ζαβολιὰ στὴν ὁποία νὰ μὴν μετεῖχε. Τὸ κοφτερό του, μάλιστα, μυαλὸ ἀπεδείχθη σπουδαῖο σὲ δύσκολες στιγμές. Θυμᾶμαι, μιὰ φορά, ποὺ ἦρθε μιὰ γειτόνισσα νὰ διαμαρτυρηθεῖ, ἐπειδὴ χτυπούσαμε τὰ κουδούνια στὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν καὶ φεύγαμε τρέχοντας. Ὁ Ἰσαάκ, τότε, μὲ πολὺ σοβαρὸ ὕφος, εἶπε: 

-Γιὰ τὸ καλό σας τὸ κάναμε ἐμεῖς. Πρόκειται νὰ βρέξει καὶ σᾶς εἰδοποιήσαμε νὰ μαζέψετε τὰ ροῦχα ποὺ εἴχατε ἁπλώσει στὴν ταράτσα νὰ στεγνώσουν. 
-Ποῦ εἶδες μπρὲ παλιόπαιδο τὴ βροχή; Φώναξε ἡ κυρὰ Κατίνα ἡ Μπαλοῦ. 
-Τὸ εἶπε τὸ δελτίο καιροῦ στὸ ραδιόφωνο, ἀπάντησε ὁ Ἰσαάκ. 

Ὁ Ἰσαάκ, λοιπόν, μὲ τὸ κοφτερὸ μυαλό, ποὺ τόσες φορές μας ἔβγαλε ἀπὸ δύσκολες καταστάσεις, αὐτὴ τὴ φορὰ γινόταν «ἀποσυνάγωγος». Ἦταν Ἑβραῖος. Δὲν μποροῦσε τώρα νὰ εἶναι μαζί μας. Αὐτός, αὐτὴ τὴν Ἑβδομάδα τὴ Μεγάλη, δὲν μποροῦσε νὰ παίξει. Ἐμεῖς τὸ βλέπαμε φυσικό. Ὁ Ἰσαὰκ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν σταυρώσει τὸ Χριστό. 

Ἦταν Μεγάλη Παρασκευή. Ἡμέρα τοῦ μεγάλου παιχνιδιοῦ. Ἡ ἐκκλησία ἔμενε ἀνοιχτὴ ὅλη τὴ μέρα. Κόβαμε λουλούδια, ραντίζαμε τὸν κόσμο μὲ κολώνια, κρατούσαμε τὴν τάξη στὸ ναό, κάναμε στὸν αὐλόγυρο τῆς ἐκκλησίας τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου κι ἕνα σωρὸ ἄλλα πράγματα ποὺ μᾶς ἐνθουσίαζαν. 

Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀκολουθίας τῶν Μεγάλων Ὡρῶν ἦρθε μέσα στὸ ἱερό, ὅπου ἤμαστε μαζεμένοι, ἡ εἴδηση: Ὁ Ἰσαὰκ φάνηκε στὸν αὐλόγυρο. Ὁ Ἰσαὰκ στὸν αὐλόγυρο; Αὐτὸ ἦταν ἀπαράδεκτο. Τέτοια μέρα; 

-Ἦρθε σίγουρα γιὰ νὰ μᾶς βεβηλώσει, εἶπε ὁ Σούλης ὁ χερούκλας. 
-Ναί, σίγουρα, φώναξαν ὅλοι οἱ ἄλλοι. 
-Θὰ πρέπει νὰ μάθει πῶς δὲν μπορεῖ ἑβραῖος τέτοια μέρα νὰ γυρνάει μὲ τὸ μέτωπο ψηλὰ σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτε. Καὶ τὸ Χριστὸ σταύρωσαν καὶ ἀπὸ τὸ παιχνίδι θέλουν νὰ ἐπωφεληθοῦν, φώναξε ὁ Λάμπης ὁ Γό. 

Ἔτσι τὸν ἀποκαλοῦσαν γιατί τὸ γράμμα Ρ τὸ πρόφερε Γό. 
Ὁ Σούλης ὁ χερούκλας ἔλαβε ἀμέσως τὸ λόγο, ἀφοῦ ἐθεωρεῖτο καὶ ὁ φυσικὸς ἀρχηγὸς τῶν παιδιῶν τοῦ ἱεροῦ. Στράφηκε σὲ μένα λέγοντας: 

-Ντῖνο, θὰ πᾶς νὰ τοῦ πεῖς πῶς εἶναι ἀνεπιθύμητος. Ἐσὺ τὸν γνωρίζεις πιὸ καλά. Εἶναι καὶ γείτονάς σου. 
-Ναί, εἶπα. Ἔδειχνα ὅμως διστακτικός. 
-Φοβᾶσαι, ρέ; μοῦ εἶπε ὁ Σούλης καὶ συνέχισε: 
-Ἑβραῖος εἶναι, τὸ κατάλαβες; Τὴν ἑβδομάδα αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀφήσουμε σὲ χλωρὸ κλαρί. Αὐτοὶ σταύρωσαν τὸ Χριστό. Θὰ τοὺς σταυρώσουμε κι ἐμεῖς. 
-Ὁ Χριστός, ὅμως, δὲ σταύρωσε αὐτοὺς ποὺ τὸν σταύρωσαν, τόλμησα νὰ πῶ. 
-Τί λὲς ρέ; Τί λὲς ρέ; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἄκουσαν τ΄ αὐτιά μου; Χρονιάρα μέρα μὲ τοὺς Ἑβραίους εἶσαι; Ἔ; λέγε. 
-Ὄχι, τοῦ εἶπα. 
-Ἄσε, λοιπόν, τὰ λόγια καὶ κάνε αὐτὸ ποὺ λέω γιατί χάθηκες. Πάσχα δὲ θὰ κάνεις ἐσύ. Καὶ στὸ παιχνίδι κομμένος. 
-Καλά, τοῦ εἶπα φοβισμένος. 

Βγῆκα ἔξω. Ὁ Ἰσαὰκ πράγματι βρισκόταν ἔξω. Τὸν πλησίασα ἀφοῦ πῆρα ὕφος αὐστηρό. 

-Ἰσαὰκ τί γυρεύεις ἐδῶ; 
-Γιατί νὰ μὴν εἶμαι; Ποιός μπορεῖ νὰ μ΄ ἐμποδίσει; Μετά, ἀφοῦ ἄλλαξε τόνο, μοῦ εἶπε ἐμπιστευτικά: 
-Ντῖνο, τί ἔπαθες; Ποῦ εἶναι ἡ καρδιακή μας φιλία; 
-Ὁ Χριστὸς μᾶς χωρίζει Ἰσαάκ. Ἐσεῖς οἱ Ἑβραῖοι σταυρώσατε τὸ Χριστό, δὲν μπορεῖτε νὰ πατᾶτε ἐδῶ τέτοια μέρα. 
-Ὁ Χριστός σας, ὅμως, δὲν ἔδιωξε κανένα ἀπὸ κοντά του. 
-Ἰσαάκ, τώρα δὲ γίνεται τίποτε. Μετὰ τὸ Πάσχα θὰ εἴμαστε καὶ πάλι φίλοι, εἶπα κι ἔφυγα τρέχοντας ἐπειδὴ δὲν ἄντεχα τὴν ἀναμέτρηση. 

Ὅταν τελείωσε ἡ ἀκολουθία κι ἄρχισαν τὰ γνωστὰ παιχνίδια στὸν αὐλόγυρο, ἔνιωθα μιὰ πλάκα νὰ πιέζει τὸ στῆθος μου. Σὰν νὰ ἤμουν ἕνας ἀπὸ τοὺς σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ. Εἶχα δίκαιο ἢ ἄδικο; Δὲν μποροῦσα νὰ χαρῶ τὴ μέρα. Τότε βρῆκα τὴ λύση. Τὴ βρῆκα καθὼς στεκόμουν ἀφηρημένος μπροστὰ στὸν ἐπιτάφιο. Μπροστὰ στὴν ἄκρα ταπείνωση. Ἔπρεπε νὰ κάνω κάτι. Αὐτὸς ποὺ ἦταν μέσα στὸν ἐπιτάφιο ἔκανε τόσο μεγάλη συγκατάβαση. Πῆρα τὴν ἀπόφασή μου. Πῆγα στὸ σπίτι τοῦ Ἰσαάκ. Καθόταν στὰ σκαλοπάτια βλοσυρός. Μιὰ λάμψη διαπέρασε τὴ ματιά του, ἀλλὰ ἐξωτερικὰ δὲν τὸ ἔδειξε. 

-Ἰσαάκ, τοῦ εἶπα, συγγνώμη γιὰ τὸ πρωί. Ἐκπροσωποῦσα ξέρεις, μιὰ ὁμάδα παιδιῶν. Γνωρίζεις τὴ νοοτροπία. Σκέφθηκα ὅμως κάτι σπουδαῖο. Θὰ ποῦμε στὰ παιδιὰ πῶς εἶσαι μὲν Ἑβραῖος, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σου ἀγαπᾶς τὸ Χριστὸ καὶ λυπᾶσαι ποὺ οἱ Ἑβραῖοι τὸν σταύρωσαν. Θὰ πεῖς πῶς δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις ἀλλιῶς. 

Ὁ Ἰσαὰκ μὲ παρατηροῦσε μὲ προσοχή. Μὲ ἕνα βλέμμα κοφτερὸ καὶ ἀντρίκιο. 

-Ντῖνο, μοῦ εἶπε, οὔτε προφήτης νὰ ἤσουν, ἔτσι σκέπτομαι ἀλήθεια. Ἐγὼ πῆρα μιὰ βαθιὰ ἀνάσα. 
-Σὲ περιμένω τὸ βράδυ στὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου. Τὰ παιδιὰ θὰ τὰ ἀναλάβω ἐγώ. 

Τὰ παιδιά, ὅμως, δὲν μὲ πίστευαν μὲ τίποτε. Προσπάθησα πολύ. Τίποτε. Ἦταν ἀμετάπειστοι. 

-Μά, ὁ Χριστὸς συγχώρησε τοὺς σταυρωτές του. 
-Μὴ μιλᾶς, σταμάτα, ἂν δὲ θέλεις ἀπόψε βράδυ, νὰ σὲ κάψουμε μαζὶ μὲ τὸν Ἑβραῖο, εἶπε ὁ Σούλης. 

Τὸ βράδυ στὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου ψιχάλιζε. Συνήθως ψιχαλίζει στὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου. Ἐμεῖς ὅλοι, τὰ χριστιανόπουλα, περιφέραμε ἀγέρωχα τὸν ἐπιτάφιο στὸ μεγάλο αὐλόγυρο τῆς Παναγίας. 
Μέσα στὸν κόσμο ξεχώρισα τὸν Ἰσαάκ. Οἱ ματιές μας συναντήθηκαν. Δὲν μπόρεσα νὰ διακρίνω ἂν ἦταν οἱ ψιχάλες ἢ τὰ δάκρυα ποὺ ἔτρεχαν ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ φίλου μου, τοῦ Ἰσαάκ. Κι ἂν ἔκλαιγε, ἔκλαιγε ἐπειδὴ δὲν τὸν δέχτηκαν τὰ παιδιὰ παρὰ τὴν ὁμολογία του, ἢ ἐπειδὴ λυπόταν γιὰ τὴ σκληροκαρδία μας; 
Μετὰ τὴν περιφορὰ δὲν γλύτωσα ἀπὸ τὴ σχετικὴ καρπαζιὰ τοῦ Σούλη τοῦ χερούκλα. 

-Σὲ εἶδα βρέ, σὲ εἶδα, ἄλλαξες φιλικὲς ματιὲς μὲ τὸν ἑβραῖο. Καὶ πρόσθεσε: 
-Ἐσὺ ἀπόψε Ἑβραῖο δὲν καῖς. 
-Δὲν πειράζει, εἶπα, θὰ πάρω πάνω μου τὴν εὐθύνη γιὰ τὸν Ἰσαάκ. 
 

Ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ μου παρατηροῦσα τὸ ἄτυπο τελετουργικό. 
Στὸ τέλος τῆς καύσεως, πέρασε ἕνας ἀπεσταλμένος τοῦ Σούλη, κάτω ἀπὸ τὸ παράθυρο, φωνάζοντας: 

-Ἄκου Ντῖνο, ἐσὺ Ἀνάσταση φέτος δὲν θὰ κάνεις, οὔτε καὶ ὁ Ἑβραῖος. 

Ἡ κρίσιμη στιγμὴ ἦταν κατὰ τὴν Ἀνάσταση. Στὴν Πόλη πολλὲς χρονιὲς ἡ Ἀνάσταση δὲν γινόταν τὰ μεσάνυχτα, ἀλλὰ στὶς πέντε τὸ πρωί. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι πάντοτε μιὰ κρίσιμη στιγμή. Τὸ συναπάντημα τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Ἅδη. Ἡ ἧττα τοῦ Ἅδη. Ἡ ἀπελευθέρωση τῶν νεκρῶν. 
Ὅλα αὐτὰ τὰ ζήσαμε ἐκεῖνο τὸ πρωὶ μέσα στὴ λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως. Τὰ παιδιὰ εἶχαν φθάσει ἐκεῖ μὲ τὶς τσέπες γεμᾶτες ἀπὸ αὐγὰ καὶ βαρελότα. Τὴν ὥρα τοῦ «Χριστὸς Ἀνέστη», στὶς πέντε τὸ πρωί, θὰ γινόταν χαμός. 
Αὐγὰ ἀνάμεικτα μὲ βαρελότα θὰ ταξίδευαν πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας. 
Εἶχα φθάσει φοβισμένος. Δὲν τόλμησα νὰ μπῶ στὸ ἱερό. Τὰ παιδιὰ ἐξάλλου μὲ παρατήρησαν λίγο περιφρονητικά. Στάθηκα πλάϊ στὴν ἐξέδρα, ἐκεῖ ποὺ θὰ γινόταν ἡ Ἀνάσταση. «Δεῦτε λάβετε Φώς!» 

«Χριστὸς Ἀνέστη». 

Χαρὰ ἀνεκλάλητη. Ξέχασα τὰ πάντα. Χαιρόμουν πολύ. Δὲν φοβόμουν τὸ Σούλη τὸ χερούκλα, οὔτε κανέναν. Χαιρόμουν ἀτελείωτα. Τὰ βαρελότα ἔδιναν τόνο πολεμικῆς ἀτμόσφαιρας. Κραυγές, πανδαιμόνιο χαρᾶς. Καὶ ἀνάμεσα στὸ θόρυβο ἄκουσα κάποιες κραυγὲς θυμωμένων ἀνθρώπων. Σὰ νὰ μάλωναν ἢ νὰ ἔδερναν κάποιον. Στράφηκα πρὸς τὰ ἐκεῖ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ παιδιά, ποὺ ἦταν σὲ ἀπόσταση βολῆς. Ναί, ἦταν πραγματικὲς κραυγές. Ὁ πατέρας τοῦ Ἰσαὰκ εἶχε παρακολουθήσει τὸ γιό του ποὺ ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι. Τὴν ὥρα τοῦ «Χριστὸς Ἀνέστη» ἄρχισε νὰ τὸν χτυπάει ἀλύπητα. Πῶς τόλμησε ἕνας Ἑβραῖος νὰ πεῖ: «Χριστὸς Ἀνέστη»; 
Ντροπή, μεγάλη ντροπή, γιὰ τὴν οἰκογένεια. Εἶδα τὸν Ἰσαὰκ νὰ ποδοπατεῖται ἀπὸ τὸν πατέρα του μὲ μῖσος. 

-Τί εἶπες; Τί εἶπες; Χριστὸς Ἀνέστη; Φώναζε ξέφρενα ἐκεῖνος. 

Ὁ Ἰσαὰκ ἦταν σὲ ἄσχημη κατάσταση. Ἔτρεχε αἷμα ἀπὸ τὸ στόμα καὶ τὴ μύτη του. Τόλμησε νὰ πεῖ. 

-Ναί, πατέρα, Χριστὸς Ἀνέστη. Γιατί ἐμεῖς οἱ Ἑβραῖοι τὸν σταυρώσαμε. Χριστὸς Ἀνέστη. 

Κυλιόταν κάτω σὰν μάρτυρας, χωρὶς γογγυσμό, ψελλίζοντας. 

-Χριστὸς Ἀνέστη... 

Μᾶς θύμισε τὸ μαρτύριο τόσων καὶ τόσων ποὺ φώναξαν αὐτὸ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» στὰ ματωμένα χώματα τῆς Πόλης. 

Μετὰ ἔμεινε ἀναίσθητος. Δὲν τολμήσαμε νὰ πλησιάσουμε. Τὰ παιδιὰ εἶχαν παγώσει. Ὁ πατέρας τοῦ Ἰσαὰκ τὸν ἅρπαξε στὰ χέρια του. Ἢ μᾶλλον τὸν ἔσερνε. Ἐμεῖς μείναμε ἄφωνοι. Ὁ Σούλης μὲ κοίταξε. Τὸν κοίταξα. Μὲ φίλησε. 

-Ἀληθῶς Ἀνέστη, εἶπε δακρυσμένος. 
-Ναί, Ἀληθῶς Ἀνέστη. 

Τὸν Ἰσαάκ, μετά, τὸν χάσαμε. Μάθαμε πῶς ἔμεινε μῆνες στὸ κρεβάτι. Ἔφυγαν ἀπὸ τὴ γειτονιά. 
Μετὰ ἀπὸ χρόνια, κάποιος μοῦ μίλησε γιὰ ἕναν ἱερομόναχο σὲ μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ποὺ παλιὰ ζοῦσε στὴν Πόλη καὶ ἦταν Ἑβραῖος. Καὶ μετὰ ἔγινε χριστιανός. Γιὰ ἕναν ἱερομόναχο ποὺ ἦταν κυρτὸς ἀπὸ κάποιο ἀτύχημα. Ἦταν σιωπηλὸς πάντα καὶ ἔλεγε «Χριστὸς Ἀνέστη», σὲ ὅσους τὸν συναντοῦσαν. 
Ἔτσι μοῦ εἶπαν καὶ τὸ πιστεύω, ναί, πὼς εἶναι ὁ φίλος μου ὁ Ἰσαάκ. 

Χριστὸς Ἀνέστη! 

wra9

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr