Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού: Περί λύπης και ηδονής και επιθυμίας τε και φόβου

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ Α΄: Περὶ λύπης καὶ ἡδονῆς καὶ ἐπιθυμίας τε καὶ φόβου

Είναι τα πάθη κακά από τη φύση τους ή γίνονται κακά εξαιτίας της χρήσης τους; Εννοώ δηλαδή την ηδονή και τη λύπη, την επιθυμία και τον φόβο, καθώς και όλα όσα ακολουθούν αυτά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:

Αυτά τα πάθη, όπως και τα υπόλοιπα, δεν δημιουργήθηκαν εξαρχής μαζί με την ανθρώπινη φύση· γιατί, αν είχαν δημιουργηθεί μαζί της, θα αποτελούσαν στοιχείο του ίδιου του ορισμού της φύσεως.

Λέω, λοιπόν, έχοντας διδαχθεί αυτό από τον μέγα Γρηγόριο Νύσσης, ότι τα πάθη εισήχθησαν εξαιτίας της πτώσεως από την τελειότητα [Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Περί παρθενίας, κεφ. 12,2: «Ὁ ἄνθρωπος, οὐ κατὰ φύσιν οὐδὲ συνουσιωμένον ἔσχεν ἐν ἑαυτῷ παρὰ τὴν πρώτην γένεσιν τὸ παθητικόν τε καὶ ἐπίκηρον [...] ἀλλ' ὕστερον ἐπεισήχθη τὸ πάθος αὐτῷ μετὰ τὴν πρώτην κατασκευήν (:Ο άνθρωπος κατά την αρχική δημιουργία του δεν ήταν από τη φύση του υποκείμενος στα πάθη και στη φθορά, ούτε τα είχε ως αναπόσπαστο  στοιχείο της ύπαρξής του· αυτή η κατάσταση εισήλθε σ’ αυτόν αργότερα, μετά την αρχική του δημιουργία)»], προσκολλήθηκαν δηλαδή στο πιο άλογο μέρος της ανθρώπινης φύσεως· μέσω αυτών, αντί της θείας και μακαρίας εικόνας, αμέσως μετά την παράβαση έγινε φανερή και ολοκάθαρη στον άνθρωπο η ομοίωσή του με τα άλογα ζώα. Ήταν πράγματι δίκαιο, αφού επισκιάστηκε η αξία που προσδίδει στον άνθρωπο το λογικό στοιχείο, η ανθρώπινη φύση να υποστεί τις συνέπειες εκείνων των γνωρισμάτων της αλογίας, τα οποία η ίδια επέλεξε με τη θέλησή της· έτσι ο Θεός, με σοφία, οικονόμησε ώστε ο άνθρωπος να οδηγηθεί στην επίγνωση της μεγάλης αξίας του λογικού του.

Ωστόσο, ακόμη και τα πάθη γίνονται καλά στους ενάρετους ανθρώπους¹, όταν εκείνοι, με σοφία, θα τα απομακρύνουν από τα γήινα και σαρκικά και θα τα χρησιμοποιούν για την απόκτηση των ουρανίων αγαθών. Για παράδειγμα, θα καθιστούν την επιθυμία κινητήρια δύναμη της νοερής επιδίωξης της θεωρίας των θείων. Την ηδονή θα την μεταβάλλουν σε καθαρή ευφροσύνη, η οποία πηγάζει από την έλξη του νου προς όσα χαρίζει ο Θεός. Τον φόβο θα τον μετατρέπουν σε προνοητική μέριμνα, ώστε να αποφύγουν τη μέλλουσα τιμωρία για τα αμαρτήματα. Και την λύπη θα την μεταβάλλουν σε μετάνοια που αποβλέπει στη διόρθωση του κακού που έχει ήδη γίνει. Και, για να το πω συνοπτικά, όπως οι έμπειροι γιατροί χρησιμοποιούν ακόμη και το δηλητήριο της οχιάς, αφού αφαιρέσουν την βλαβερή του ιδιότητα, για θεραπευτικούς σκοπούς, έτσι και οι ενάρετοι χρησιμοποιούν αυτά τα πάθη για την εξάλειψη μιας κακίας που είτε είναι ήδη παρούσα είτε αναμένεται, καθώς και για την απόκτηση και διαφύλαξη της αρετής και της γνώσης.

Επομένως, όπως είπα, αυτά τα πάθη γίνονται καλά εξαιτίας της ορθής χρήσης τους από εκείνους που αιχμαλωτίζουν κάθε λογισμό, υποτάσσοντάς τον στην υπακοή του Χριστού[Β΄Κορ. 10,4-5: «Τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων·λογισμοὺς καθαιροῦντες καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ (:Διότι τα όπλα της εκστρατείας μας δεν είναι αδύναμα ανθρώπινα όπλα, αλλά είναι δυνατά ενώπιον του Θεού για να γκρεμίζουν οχυρώματα. Κι όταν λέω οχυρώματα, δεν εννοώ πύργους ή φρούρια υλικά, αλλά πνευματικά. Δηλαδή ανατρέπουμε συλλογισμούς πονηρούς και κάθε υψηλοφροσύνη που υψώνεται σαν πύργος και εμποδίζει τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό. Ακόμη, με τα όπλα μας κατανικούμε σαν άοπλο και παραδομένο αιχμάλωτο κάθε ανθρώπινη επινόηση και σοφιστεία, και οδηγούμε όσους παραπλανιούνται απ’ αυτές στο να υπακούσουν στον Χριστό)»]. Και αν η Αγία Γραφή αποδίδει κάποια από αυτά τα πάθη είτε στον Θεό είτε στους αγίους· για τον μεν Θεό το κάνει για χάρη μας, ώστε, χρησιμοποιώντας όρους οικείους στην ανθρώπινη εμπειρία, να μας φανερώσει τις σωτήριες και αγαθοποιές ενέργειες της θείας πρόνοιάς Του²· για τους δε αγίους, επειδή δεν ήταν δυνατόν να εκφράσουν διαφορετικά, με την ανθρώπινη γλώσσα, τις νοερές τους σχέσεις και εσωτερικές διαθέσεις τους προς τον Θεό, παρά μόνο μέσω των παθών που είναι γνωστά στην ανθρώπινη φύση³.

 

ΙΔΙΟΓΡΑΦΑ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ

1. Με ποιον τρόπο και υπό ποιες προϋποθέσεις τα πάθη αυτά αποκτούν αγαθή λειτουργία [:Το σχόλιο «πῶς καὶ πότε» του αγίου Μαξίμου συνοψίζει ακριβώς όσα αναπτύσσονται στην παράγραφο αυτή, ότι δηλαδή τα πάθη γίνονται καλά ως προς τη χρήση τους όταν ο ενάρετος άνθρωπος τα απομακρύνει από τα σωματικά και τα στρέφει προς τα θεία, χρησιμοποιώντας τα για την απόκτηση και διαφύλαξη της αρετής και της γνώσεως. Στη συνέχεια ακολουθούν τα συγκεκριμένα παραδείγματα μεταστροφής των παθών: η ἐπιθυμία στρέφεται στα θεία, η ἡδονή στα θεία χαρίσματα, ο φόβος γίνεται προφύλαξη από τη μέλλουσα τιμωρία και η λύπη μετάνοια για το υπάρχον κακό].
2. Ότι η Αγία Γραφή παρουσιάζει τους διάφορους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται απέναντί μας η θεία Πρόνοια, χρησιμοποιώντας τα πάθη που μας είναι γνωστά.
3. Ότι η Αγία Γραφή, χρησιμοποιώντας αυτές τις ονομασίες των παθών, φανερώνει την ιδιαίτερη σχέση και διάθεση των αγίων προς τον Θεό.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• myriobiblos.gr
• greekdownloads3
• Μαξίμου του Ομολογητού, Άπαντα τα έργα, Προς Θαλάσσιον, Περί διαφόρων αποριών της Αγίας Γραφής, Ερωτήσεις Α΄ έως ΝΓ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1992, τόμος 14Β, σελίδες 56-59
• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
• 
  
• greek-language.gr
• 
  
• Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Ἡ γενικὴ ἐξομολόγηση...

 

Ἡ γενικὴ ἐξομολόγηση...

Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου 

Πολλὲς φορὲς ἔχω μεταχειρισθεῖ αὐτὴ τὴ γενικὴ ἐξομολόγηση καὶ εἶδα θαύματα πάνω σ’ αὐτό. Τὴν ὥρα ποὺ λὲς στὸν ἐξομολόγο, ἔρχεται ἡ θεία χάρις καὶ σὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ ὅλα τὰ ἄσχημα βιώματα καὶ τὶς πληγὲς καὶ τὰ ψυχικὰ τραύματα καὶ τὶς ἐνοχὲς· διότι, τὴν ὥρα ποὺ τὰ λὲς ὁ ἐξομολόγος εὔχεται θερμὰ γιὰ τὴν ἀπαλλαγή σου. 
Ἂς μὴ γυρίζουμε πίσω στὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔχουμε ἐξομολογηθεῖ. Ἡ ἀνάμνηση τῶν ἁμαρτιῶν κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. 
Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ συγχωρεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση. 
Κι ἐγὼ σκέπτομαι ὅτι ἁμαρτάνω. Δὲν βαδίζω καλά. 
Ὅ,τι ὅμως μὲ στενοχωρεῖ, τὸ κάνω προσευχή, δὲν τὸ κλείνω μέσα μου, πάω στὸ πνευματικό, τὸ ἐξομολογοῦμαι, τελείωσε! Νὰ μὴ γυρίζομε πίσω καὶ νὰ λέμε τί δὲν κάναμε. Σημασία ἔχει τί θὰ κάνομε τώρα, ἀπ’ αὐτὴ τὴ στιγμὴ καὶ ἔπειτα. 
Ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ἀπογοήτευση εἶναι τὸ χειρότερο πρᾶγμα. Εἶναι παγίδα τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ χάσει τὴν προθυμία του στὰ πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν φέρει σὲ ἀπελπισία.

πηγή

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές – Γερόντισσα Βαρβάρα, (1996).

 

Στην περιοχή της Καρέλιας πριν την επανάσταση υπήρχαν πάνω από 600 εκκλησίες. Όλες γκρεμίστηκαν ή μετατράπηκαν από τους μπολσεβίκους σε θέατρα, αποθήκες, εργοστάσια κ.λπ.

Στην πόλη Ολονέτς σώθηκε ή μικρή εκκλησία του κοιμητηρίου kαι αυτό χάρη στην αντίσταση μιας γυναίκας. Θελήσαμε να τη γνωρίσουμε. Την επισκεφθήκαμε στο φτωχικό σπιτάκι της, ηλικιωμένη πλέον, πλησίαζε τα 100 χρόνια της, μας διηγήθηκε την ιστορία της.

Το 1925, όταν οι μπολσεβίκοι θέλησαν να γκρεμίσουν την εκκλησία, το έμαθε και έτρεξε εκεί. Μπήκε μέσα στην εκκλησία και παρά τις απειλές δεν έβγαινε. Οι εχθροί της πί­στης είτε από φόβο είτε από σεβασμό, δεν τόλμησαν να την ενοχλήσουν. Περίμεναν ότι θα βγει μετά από λίγες μέρες. Ή γυναίκα αυτή ήταν τότε περίπου 25 χρόνων. Έμεινε μέσα στην εκκλησία 15 ολόκληρα χρόνια. Την περιποιόταν, τη φρόντιζε κ.λπ. ενώ οι πιστοί κρυφά της προμήθευαν τα τρόφιμα. Το κρύο στην περιοχή φτάνει και 40 βαθμούς υπό το μηδέν. Όμως ή γενναία ψυχή τα υπέμεινε όλα.

Με την έναρξη του πολέμου, όταν χαλάρωσε ο διωγμός, έφυγε και πήγε σπίτι της. Το 1961 με τους διωγμούς του Χρουστσόφ οι αρχές της πόλης αποφάσισαν πάλι να γκρεμίσουν την εκκλησία. Ή γυναίκα αυτή μόλις το πληροφορήθηκε, έτρεξε πάλι στην εκκλησία. Αυτή τη φορά έμεινε μέσα 10 χρόνια! Ή εκκλησία, χάρη στην αυτοθυσία της, σώθηκε. Όταν κατάλαβε ότι ή εκκλησία δεν κινδυνεύει πλέον, επέστρεψε σπίτι της.

Θέλησε όμως να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο. Έτσι ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και πήρε το όνομα Βαρβάρα. Επειδή τα μοναστήρια είχαν κλείσει, μόναζε στο φτωχικό σπιτάκι της εκτελώντας τα μοναχικά καθήκοντα της. Το 1996 κοιμήθηκε, έχοντας περάσει συνολικά 25 χρόνια, δηλαδή το 1/4 της ζωής της μέσα σε ένα μικρό ναό. Στη περιοχή όλοι μιλούν με συγκίνηση για την απλή αυτή γυναίκα, που τόλμησε να τα βάλει με μια υπερδύναμη. Αντιστάθηκε και με τη χάρη του Θεού νίκησε.

Τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά.

Βιβλιογραφία: Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές, Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Αντωνόπουλος. 

Άγιοι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας (facebook)

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com/

Γέρων Γεώργιος: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ - ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

 

Οσία Θεοδώρα της Σύχλας | Η ασκήτρια των ρουμανικών βουνών (Βίντεο)

 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

«Ἄφρισαν» οἱ θεομπαῖχτες μὲ τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ ποὺ γλίτωσε ἀπ’ τὴ φωτιά!

 

«Ἄφρισαν» οἱ θεομπαῖχτες μὲ τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ ποὺ γλίτωσε ἀπ’ τὴ φωτιά!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Πόσο σατανικὴ διαστροφὴ μπορεῖ νὰ ἔχουν μερικοὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἐνῷ καίγεται ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα, σὲ ἐκείνους φταίει ἕνα μικρὸ ἐρημικὸ ἐκκλησάκι ποὺ δὲν κάηκε!
Ἀφροὺς βγάζουν στὸ διαδίκτυο μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ φαινόμενο τῶν ἐκκλησιῶν στὴν πατρίδα μας, ποὺ παραμένουν ἀνέπαφες ἀπὸ τὸ καταστροφικὸ πέρασμα πυρκαγιῶν. Κόντρα σὲ κάθε λογικὴ φυσικῶν νόμων, τέτοια θαυμαστὰ περιστατικὰ συμβαίνουν κυριολεκτικὰ κάθε καλοκαίρι. Μιὰ φωτεινὴ ἀκτῖνα θεϊκῆς παραμυθίας μέσα στὸ μαῦρο καμίνι τῆς ἀνθρώπινης ἐρείπωσης.
Τὸ πιὸ πρόσφατο γεγονὸς ποὺ ἔκανε τοὺς θεομάχους νὰ ἀναπτύξουν ὑπέρταση, ἦταν τὸ ἐκπληκτικὸ συμβὰν στὸ ἐρημικὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἀρχάγγελου Μιχαὴλ στὴν περιοχὴ Βαθυχώρι τῆς Δυτικῆς Ἀττικῆς. Ὁ ἐθελοντὴς πολίτης ποὺ τράβηξε τὸ σχετικὸ βίντεο (τὸ ὁποῖο μετρᾶ ἑκατομμύρια views στὸ Τikτοk), περιγράφει συγκλονισμένος τὴν ἄφθαρτη κατάσταση τοῦ μικροῦ ναοῦ, παρ' ὅτι τὰ πάντα γύρω του εἶχαν γίνει στάχτη.
Βλέπουμε στὸ βίντεο ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νὰ ἐξετάζει τοὺς ἐξωτερικοὺς... τοίχους τοῦ παρεκκλησίου ποὺ μὲ ἀνεξήγητο τρόπο, παραμένουν κατάλευκοι σὰν νὰ μὴν τοὺς κάπνισε τίποτα. Στὴ μιὰ πλευρὰ τῆς ἐκκλησίας ὑπάρχουν κάμποσα δέντρα ποὺ ἀκουμποῦν πάνω στὴν πλακόχτιστη σκεπή, κι ὅμως ἐνῷ οἱ κορμοί τους ἔχουν γίνει κάρβουνο, τὰ κλαδιὰ ποὺ εἶναι σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ στέγη παραμένουν καταπράσινα καὶ ἄκαυτα! Ἀκριβῶς δίπλα στὴν εἴσοδο τοῦ παρεκκλησίου ὑπάρχει ἕνα τυλιγμένο χαλί, τὸ ὁποῖο ἐπίσης ἔμεινε ἀνέπαφο!
Ἡ ἔκπληξή του ἔγινε ἀκόμα πιὸ μεγάλη ὅταν ὁ ἄνθρωπος μπῆκε μέσα στὸν ναό. Κανένα σημάδι καπνοῦ, καμία ζημιά, σὰν νὰ μὴν πέρασε ποτὲ τὸ πύρινο κῦμα πάνω ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι. Τὰ καντηλάκια κρέμονται ἀκόμη γαλήνια καὶ παρηγορητικά. Καὶ τὸ πιὸ ἐκπληκτικό, ἡ στέγη ἀπὸ τὴν ἐσωτερική της πλευρὰ εἶναι φτιαγμένη ἀπὸ καλάμια καὶ ἀκατέργαστα ξύλινα δοκάρια. Ξερὰ καὶ ἐντελῶς ἀσυντήρητα. Δηλαδὴ ὑλικὰ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ἁρπάξει ἀμέσως φωτιὰ ὅταν οἱ φλόγες ἔγλειφαν τὴν παμπάλαια σκεπή, ἡ ὁποία προφανῶς δὲν διαθέτει καμία ἀντιπυρικὴ μόνωση. Κι ὅμως ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ ἔστεκε ἐκεῖ, ἀλώβητος καὶ ἐπιβλητικὸς σὰν στρατηλάτης ποὺ ἀντιστάθηκε σὲ ὅλα τὰ τάγματα τοῦ πυρός.

Αὐτὸ τὸ ἀπίθανο συμβὰν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ φρενιάσουν οἱ «Γαδαρηνοὶ» τοῦ διαδικτύου. «Τί Θεὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀφήνει ἀνθρώπους νὰ πεθαίνουν, περιουσίες νὰ χάνονται, δάση νὰ ἀφανίζονται, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ σώσει... ντουβάρια; Νὰ τὸν χαίρεστε! Πιστεύετε γιὰ θαῦμα κάθε τυχαῖο σώσιμο ἐκκλησίας, λὲς καὶ δὲν ἔχουν καεῖ τόσες ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια!».

 

Τελικὰ πιστεύετε ἢ δὲν πιστεύετε;

Κατ' ἀρχὰς γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ κάποια κοινὴ βάση, οἱ ἀφηνιασμένοι πρέπει νὰ καταλήξουν ἂν ὑπάρχει Θεὸς ἢ δὲν ὑπάρχει. Ἂν θεωροῦν ὅτι δὲν ὑπάρχει, μὲ ποιό σκεπτικὸ κατακρίνουν τὴ συμπεριφορά του (ἔτσι στρεβλὰ ὅπως τὴν ἀντιλαμβάνονται ἐκεῖνοι); Δηλαδὴ μὲ φαντάζεστε ἐμένα νὰ ἀρχίσω νὰ διορθώνω τὸν (ἀνύπαρκτο κατὰ τὴ γνώμη μου) Δία ὅτι δὲν ἐνήργησε σωστὰ μὲ τὸν κεραυνὸ ποὺ ἔριξε στὴν τάδε περιοχή; Γελοῖα πράγματα! Ἂν ἀπὸ τὴν ἄλλη θεωροῦν ὅτι ὑπάρχει (ἢ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει) Θεός, ἂς παραδεχτοῦν ὅτι ἁπλᾶ δὲν τοὺς ἀρέσει, δὲν τὸν θέλουν, τὸν μισοῦν βρὲ ἀδερφέ!

Μὲ ἕναν ἐντελῶς παιδιάστικο καὶ ἰσοπεδωτικὸ τρόπο σκέψης, βάζουν στὴ ζυγαριὰ δύο ἀσύνδετα γεγονότα (π.χ. τὸ σώσιμο τῆς ἐκκλησίας καὶ τὴν τραγικὴ πτώση τοῦ ἑλικοπτέρου) καὶ σοῦ λένε «μὰ πὼς εἶναι δυνατὸν ὁ Θεὸς νὰ ἐνήργησε στὸ ἕνα καὶ νὰ ἦταν ἀπὼν στὸ ἄλλο»; Ποὺ ξέρεις βρὲ καψερὲ ποὺ ἐνήργησε ὁ Θεὸς καὶ πότε; Μήπως σοῦ στέλνει ἀναφορά; Ἂν ἐνεργεῖ σωτήρια χιλιάδες φορὲς μέσα στὴ μέρα, ἐσὺ πῶς ἀκριβῶς θὰ τὸ πληροφορηθεῖς; Ἐγὼ παραδέχομαι ὅτι εἶμαι ἀνάξιος νὰ τὸ δῶ - ἐσὺ πῶς λὲς ὅτι τὰ γνωρίζεις ὅλα; Καημένε, ἐσὺ δὲν μπορεῖς νὰ παραδεχτεῖς οὔτε τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ ξαφνικὰ ἔγινες εἰδικὸς στὴν ἀπουσία Του;

 

Ἐξηγεῖστε μας πῶς θέλετε τὸν Θεό

Κατ' ἀρχὰς ποιός σᾶς εἶπε ὅτι ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ μόνο ὅταν σώζει ζωές; Ἂν ἴσχυε αὐτό, δὲν θὰ μετρούσαμε ἑκατομμύρια μαρτύρων ποὺ τιμοῦμε ὡς μεγάλους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Οὔτε θὰ εἴχαμε τοὺς σύγχρονους ἁγίους σὰν τὸν Παΐσιο, τὸν Πορφύριο καὶ τὸν Ἰάκωβο νὰ ἀντιμετωπίζουν καρκίνους καὶ ἕνα σωρὸ ἀρρώστιες.

Μήπως ἦταν ἀδικημένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅλοι αὐτοί; Κάθε ἄλλο. Εἶχαν ὅλη τη χάρη τοῦ Θεοῦ μαζί τους, θαυματουργούσαν καὶ ἀντιμετώπιζαν τὶς στερνὲς στιγμές τους λουσμένοι ἀπὸ μακαριότητα. Ἂν ὁ Θεὸς λογάριαζε τὶς παρεμβάσεις του σύμφωνα μόνο μὲ τούτη τὴ ζωή, τότε δὲν θὰ ἀνασταινόταν, δὲν θὰ μᾶς ἑτοίμαζε Βασιλεία, δὲν θὰ ἵδρυε κἂν Ἐκκλησία! Ὁ θάνατος θὰ ἦταν ἀθεράπευτη ἧττα, μόνο ἂν σήμαινε ὁριστικὸ τέλος. Τώρα ἁπλᾶ εἶναι μιὰ πόρτα στὴν αἰωνιότητα.

Ἀλλὰ ἐξηγεῖστε μας ἐσεῖς οἱ ἐπικριτὲς πῶς ἀκριβῶς θέλετε τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλάβουμε τελικά. Θέλετε νὰ ἐπιβάλλει τὴν ὕπαρξή του ἀναγκαστικὰ καὶ νὰ ἀποτρέπει κάθε κακό, ὅσο ἐσεῖς κυλιέστε ἀδιάφοροι στὰ πάθη σας; Θέλετε νὰ ὑπηρετεῖ τὸ τομάρι σας γιὰ νὰ γλεντοκοπάτε καὶ νὰ τὸν βλασφημάτε πιὸ ἄνετα; Μήπως θέλετε ἕναν Θεὸ νὰ σᾶς κάνει συμβόλαιο ὅτι θὰ πεθάνετε στὰ 110 γιὰ νὰ κοιμᾶστε ἥσυχοι; Ἢ μήπως προτιμᾶτε νὰ σᾶς κάνει ἀθάνατους γιὰ νὰ ὀργιάζετε αἰωνίως; Σᾶς ἔχω δυσάρεστα: ὅσο καὶ ἂν θέλετε νὰ καταργήσετε τὸν θάνατο, σᾶς πρόλαβε ἄλλος, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸν τρόπο ποὺ σᾶς συμφέρει!

Ἀλλὰ πεῖτε μας, μήπως θέλετε ὁ Θεὸς νὰ σταματάει ὅλους τοὺς θανάτους θαυματουργικά, ἐκβιάζοντας ἔτσι τὸ αὐτεξούσιό σας καὶ μετατρέποντας τὴν πίστη σὲ ἀναγκαστικὴ ἀποδοχή; Καὶ ποῦ ἀκριβῶς θὰ στέριωνε ἡ ἀγάπη γιὰ ἕναν Θεὸ ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ τὸ στανιό; Πουθενά. Θὰ εἴμασταν ὅλοι ἔνθεοι ἀντίχριστοι, ἀφοῦ τίποτα καλὸ δὲν μπορεῖ νὰ ριζώσει στὸν ἐξαναγκασμό. Ὅμως ἔχουμε Θεὸ ἀγάπης καὶ ὄχι ὑπαγόρευσης. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν». Ὅποιος θέλει.

Ὁ Θεὸς ὄχι μόνο ἐνδιαφέρεται γιὰ κάθε ἄνθρωπο ξεχωριστά, ἀλλὰ ἔστειλε τὸν ἴδιο τόν Υἱό του τὸν ἀγαπητὸ νὰ σταυρωθεῖ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀναρίθμητοι χριστιανοὶ κάηκαν σὲ παγανιστικὲς πυρὲς γιὰ νὰ μὴν προσκυνήσουν τὰ «ντουβάρια» τῶν εἰδώλων. Ἂν πράγματι ἔνοιαζαν τὸν Θεὸ τὰ «ντουβάρια» δὲν θὰ ἐπέτρεπε ἀκόμα καὶ τὴν Ἀγιὰ Σοφιὰ νὰ γίνει μιαρὸ τζαμί, λόγῳ τῆς δικῆς μας (ἑλληνικῆς) ἀποστασίας. Τὰ πάντα μετριοῦνται σύμφωνα μὲ τὴν ἄπειρη πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μὲ τὰ δικά μας στενόμυαλα σταθμά.

Ἀφῆστε λοιπὸν τὶς μεταφυσικὲς εὐθύνες γιὰ τὶς πυρκαγιὲς καὶ ἑστιάστε στὶς ἀνθρώπινες ποὺ εἶναι καὶ οἱ βασικές: τὴ μηδενικὴ πρόληψη, τὴν ὑποστελέχωση τῆς πυροσβεστικῆς, τοὺς ἐμπρησμούς, τὰ σκοτεινὰ συμφέροντα τῶν ΑΠΕ, τὸ «ἀρχαῖο» ἠλεκτρικὸ δίκτυο, τὴ διαφθορὰ σὲ Δήμους, τὴν πρακτορικὴ δράση ξένων καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. Μὲ λίγα λόγια ὁ ἔκπτωτος ἄνθρωπος φταίει γι’ αὐτὸ τὸ καταστροφικὸ χάος, ὄχι ὁ Θεός.

 

Τὰ θαύματα δὲν ἐπιβάλλονται

Ἡ φύση τῶν θαυμάτων τοῦ Θεοῦ, ἔχει πνεῦμα ἐλευθερίας σὰν τὸν ἴδιο. Δὲν ἐπιβάλλονται στανικῶς ἀλλὰ παραμένουν ἀνοιχτὰ κατὰ τὴν προαίρεση. Φυσικὰ καὶ θὰ καοῦν κάποιες ἐκκλησίες, εἰδάλλως θὰ εἴχαμε καὶ πάλι ἐπιδεικτικὴ παραβίαση τῶν φυσικῶν νόμων. Δὲν λέμε ὅτι κάθε σώσιμο ἐκκλησίας εἶναι θαῦμα, ἀλλὰ σίγουρα ἔχουμε καὶ πολλὰ τέτοια, ὅπως τώρα μὲ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεὸς φροντίζει νὰ ἀφήνει θαυματουργικὲς πινελιὲς τῆς παρουσίας Του, ὁλοφάνερες γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους, ἀλλὰ ἀόρατες (ἢ ἀνεπιθύμητες) γιὰ τοὺς κακεντρεχεῖς. Θαύματα ποὺ φυσοῦν μιὰ δροσιὰ ἐλπίδας στοὺς πιστοὺς καὶ ἕναν λίβα δαιμονικῆς ἔξαψης γιὰ τοὺς ἀπίστους. Τὸ ἴδιο γεγονὸς φέρνει ἀγαλλίαση γιὰ τοὺς μὲν καὶ τρίξιμο τῶν ὀδόντων γιὰ τοὺς δέ. Αὐτὸ γινόταν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ.

Ναί, πᾶρτε το χαμπάρι, πολλὰ ἐκκλησάκια μας στέκουν ἀγέρωχα στὴν ἐπίγεια κόλασή σας γιὰ νὰ δείχνουν ὅτι «Ζεῖ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν». Προσκαλοῦν ἐμᾶς νὰ συντριβόμαστε, ἀλλὰ καὶ ἐσᾶς νὰ ἀσπαστεῖτε τὴν αἰώνια Ἀλήθεια. Τὸ διακύβευμα ποὺ κρίνεται σὲ μιὰ ἐκκλησία (καὶ σὲ κάθε ὀρθόδοξο ναὸ) εἶναι ἀπείρως πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὸν ὑλικὸ κόσμο μας. Οἱ καταστροφὲς εἶναι ἡ ἐφάμαρτη αὐτοχειρία μας. Μετρῆστε τὰ γεγονότα μὲ αἰώνιο μέτρο καὶ ὄχι μὲ τὸ μέτρο ποὺ φτάνει ὡς τὴν ταφόπλακα. Καὶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ περάσετε ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἐκκλησάκι, σκῦψτε τὸ κεφάλι καὶ μπεῖτε μέσα μήπως συναισθανθεῖτε ὅτι τὰ πραγματικὰ ντουβάρια εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι...

Τὰ ἄκαυτα πράσινα κλαδιὰ ποὺ ἀκουμποῦν τὴ στέγη: 

Ἡ στέγη ἀπὸ ξύλα καὶ καλάμια: 

 

sportime

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου : Τι σημαΊνει για μας ἡ Μεταμόρφωσις;

 

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου : Τι σημαΊνει για μας ἡ Μεταμόρφωσις;

«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν» (Ματθ. 17, 2)

Ἑορτή, ἀγαπητοί μου, ἑορτὴ μεγάλη, δεσποτική· ἑορτὴ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ Ἕλληνες τιμοῦμε τὴν ἑορτὴ αὐτὴ ἰδιαιτέρως μὲ ναοὺς σὲ ὑψώματα καὶ κορυφές, ὅπως καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος.

Ἀξίωσε κ᾽ ἐμᾶς ὁ Θεὸς νὰ χτίσουμε ναὸ τῆς Με­­ταμορφώσεως καὶ πάνω στὴν κορυφὴ τοῦ ὑ­ψώ­ματος 1020 τῆς Φλωρίνης. Συγκινοῦ­μαι βα­θειὰ ὅταν τὸ σκέπτωμαι αὐτό. Ἦταν ἡ­μέρες τοῦ 1946 – ᾽47, ἡμέρες ἐμφυλίου σπαρα­­γμοῦ, ὅταν χυ­νόταν αἷμα ἀδελφικό· ἡμέρες ποὺ ἐπὶ τοῦ ὑψώματος αὐτοῦ μιὰ φούχτα ἡρώων ὑ­περασπιζόταν τὸν τόπο ἐν­αντί­ον ἐπιδρομέων, οἱ ὁ­ποῖοι ἦρθαν νὰ καταλύσουν τὴν ἀνεξαρ­τησία τῆς χώ­ρας. Ἐδῶ ἤμουν τότε κ᾽ ἐγώ. Καὶ μὲ ἀ­ξί­ωσε κα­τόπιν ὁ Θεὸς νὰ χτίσουμε τὸ ναό. Καὶ χτίστηκε ἐν μέσῳ μεγάλης ἀν­τιδράσεως. Ὅ­ταν μά­λιστα στήσαμε τὸν τίμιο σταυ­­­ρὸ ὕ­ψους τρι­αν­τριῶν περίπου μέτρων, βρέθη­καν κάποιοι ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν γκρεμίσουν καὶ στὴ θέσι του νὰ στήσουν τὸ σύμβολο τῆς ἀ­­θεΐας καὶ ἀ­­πιστίας. Ἀλ­λὰ ὁ Θεὸς δὲν ἐπέτρεψε, καὶ ἔ­τσι συνεχίζεται ἀκόμη ἡ λατρεία του.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἱστορικὸ τῆς ἀ­νεγέρσεως τοῦ ναοῦ ἔρχομαι στὸ πιὸ οὐσιαστικό, ποὺ ἐκ­φράζει τὸ ἐρώτημα· Τί σημαίνει γιὰ μᾶς ἡ Μεταμόρφωσις; τί μᾶς λέει σήμερα;

* * *

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, εἶνε Θεὸς ἀληθινός· εἶνε τὸ δεύτερο πρό­σωπο τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος – Πατήρ, Υἱὸς καὶ ἅγιον Πνεῦμα, ἐλέησον τὸν κόσμον κ᾽ ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλό. Μυστήριο ἀσύλ­λη­πτο. Ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔ­λαβε σάρκα ἀπὸ τὰ πάναγνα αἵματα τῆς ὑ­περ­­αγίας Θεοτόκου καὶ ἐμφανίσθηκε στὴ γῆ ὡς ἄνθρωπος· ὄχι μὲ μεγαλοπρέπεια, ἀλλὰ πολὺ ταπεινά. Ἀπὸ τὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρώ­πων κανείς ἄλλος δὲν ἔζησε τόσο φτω­χὸς ὅσο ὁ Χριστός μας· ἐμεῖς ὅλοι καὶ σπίτια ἔχουμε, καὶ χωράφια, καὶ χρήματα, καὶ πλούτη. Τὸν ῥώτησαν κάποτε –«Διδάσκαλε, ποῦ μένεις;». –Ἐ­λᾶτε νὰ δῆτε, ἀπήντησε (Ἰω. 1,38). Καὶ σὲ ἄλλη περί­πτωσι εἶπε· Οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν φωλιὲς καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ μέρος νὰ μείνουν, «ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφα­­λὴν κλίνῃ» (Ματθ. 8,20. Λουκ. 9,58). Τέλος, μετὰ τὸ «Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46), ποὺ εἶπε, «κλίνας» ἐπὶ τοῦ σταυροῦ «τὴν κε­φαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα» (Ἰω. 19,30). Ἔζησε λοι­πὸν ταπεινός. Καὶ μόνο αὐτό; Ὑβρί­στηκε ὅσο καν­είς ἄλ­λος. Τί δὲν τὸν εἶπαν· «Εἶ­σαι Σαμαρείτης καὶ δαιμόνιον ἔχεις» (Ἰω. 8,48)· συμ­πράτ­τεις μὲ τὸν «Βε­­ελζεβούλ, τὸν ἄρ­χον­τα τῶν δαιμονίων» (Ματθ. 9,34· 12,24)· εἶσαι «ὁ υἱὸς τοῦ τέκτονος» καὶ «τέκτων», ἕ­νας μαραγκός (Ματθ. 13,55. Μάρκ. 6,3) – ἐπει­δὴ τὸν νόμιζαν παι­δὶ τοῦ ᾽Ιωσήφ. Καὶ πάνω στὸ Γολγοθᾶ ἀ­κόμα τοῦ φώναζαν ὑβριστικά· «Ἂν εἶ­σαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, κα­τέβα ἀπ᾽ τὸ σταυρό…» (Ματθ. 27,40).

Κανείς δὲν μποροῦσε νὰ φανταστῇ, ὅτι κάτω ἀπὸ τὸ ταπεινὸ σχῆμα ἑνὸς ἀνθρώπου μπο­ρεῖ νὰ κρύβεται ἡ Θεότης. Μυστήριο μεγάλο, ποὺ ἔ­μεινε κρυμμένο ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ κόσμου. Ἦ­ταν, λέει κάποιος διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησί­ας, ὅπως ἕ­να στρείδι, ποὺ δὲν τοῦ δίνεις σημα­σία, ἀλλ᾽ ἀ­νοίγοντάς το βρίσκεις μέ­σα του νὰ κρύβεται ἕνα μαργαριτάρι· ἔτσι κάτω ἀπὸ τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τῆς Παρθένου κρυβόταν ὁ πολύτιμος μαργαρίτης, ἡ Θεότης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ νὰ δώσῃ, λοιπόν, ὁ Χριστὸς μιὰ ἰδέα τῆς θεί­ας μεγαλοπρεπείας του, τῆς δόξης του, ἔ­κανε αὐ­τὸ ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα. Ἀνέβηκε, λέει ἡ Γραφή (βλ. Ματθ. 17,1-9), στὸ ὄρος –κατὰ τὴν παράδοσι εἶνε τὸ Θαβώρ– καὶ ἐκεῖ μεταμορφώθηκε, ἄλλαξε μορ­φή. Τὸ πρόσωπό του ἔ­λαμψε «ὑπὲρ τὸν ἥλι­ον», παραπάνω κι ἀπ᾽ τὸν ἥλιο (δοξ. ἀποστ. ἑσπ.). Τὰ ῥοῦχα του τὰ φτωχικά, ποὺ ὕ­φανε στὸν ἀργαλειὸ ἡ μητέρα του Παναγία παρθένος, ἔγιναν λευκὰ σὰν τὸ χιόνι καὶ σὰν τὸ φῶς. Ἁπλώθηκε μάλιστα μία φωτεινὴ νεφέλη, εἰκόνα τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀπὸ τὴν ὁ­ποία ἀκούστηκε φωνὴ μεγάλη, ἡ ἴδια ποὺ εἶχε ἀκουστῆ καὶ στὸν Ἰορδάνη τὰ Θεοφάνεια, νὰ λέῃ· «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπη­τός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. 17,5).

Δίπλα του βρέθηκαν τότε ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλί­ας καὶ συνωμιλοῦσαν μαζί του βεβαιώνον­τας μὲ τὴν παρουσία τους ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζῇ αἰωνίως, δὲν ἐξαφανίζεται· τὸ σῶμα πεθαίνει, ἡ ψυχὴ μένει ἀθά­νατη. Ἦταν οἱ δύο μεγάλες προ­σωπικότητες τῆς παλαιᾶς διαθήκης, τοὺς ὁ­ποίους σέβον­ταν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι· καὶ νά τώρα αὐτοὶ στέκονται τιμητικὰ δίπλα στὸν Ἰησοῦ βεβαιώνοντας τὴν ἀποστολή του.

Θεαταὶ ὅλου τοῦ ἐξαισίου θεάματος ἦ­ταν οἱ τρεῖς ἐκλεκτοὶ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ· ὁ Πέτρος γιὰ τὴν πίστι του («Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκ­κλησί­αν» Ματθ. 16,18), ὁ Ἰάκωβος γιὰ τὴν ἐλ­πίδα του, καὶ ὁ Ἰωάννης γιὰ τὴν ἀ­γά­πη του – εἶνε οἱ τρεῖς μεγάλες θεολογι­κὲς ἀ­ρετές (βλ. Α΄ Κορ. 13,13). Οἱ μαθηταὶ μένουν τόσο ἐνθουσιασμένοι, ὥσ­τε δὲν θέλουν νὰ φύγουν ἀπὸ ᾽κεῖ.

Μεταμορφώθηκε, λοιπόν, ὁ Χριστὸς παρου­σίᾳ προφητῶν (ποὺ ἦταν κεκοιμημένοι) καὶ ἀ­ποστόλων, ἐνώπιον δηλαδὴ ὅλης τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, θριαμβευούσης καὶ στρατευομένης.

Αὐτὸ εἶνε τὸ ἱστορικὸ μέρος τῆς σημερινῆς ἑ­ορτῆς. Ἐπ᾽ αὐτοῦ στηρίζεται τὸ δογματικὸ μέρος, θέματα δηλαδὴ καὶ ζητήματα πίστεως γύρω ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἄνοιξε συζήτησι καὶ μεγάλη διαφωνία στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου. Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἐτέθη εἶνε κυρί­ως τὸ ἑξῆς· τί ἦταν τὸ φῶς τῆς Μετα­μορφώσεως ποὺ εἶδαν οἱ τρεῖς μαθηταί, κτιστὸ ἢ ἄ­κτιστο; Οἱ παπικοὶ τὸ θεωροῦσαν κτιστό, οἱ ὀρ­θόδοξοι ὅμως σὲ οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ἀ­ποφάν­θηκαν, ὅτι τὸ φῶς ἦταν ἄκτιστο. Ἐμεῖς, ἐπειδὴ ἡ θεολογικὴ ἀνάλυσις εἶνε δύσκολη, ἀρκούμε­θα στὴν ὀρθόδοξη αὐτὴ ἀπόφασι καὶ θὰ ἐπιστή­σουμε τὴν προσοχὴ σὲ πιὸ πρακτι­κὸ ζήτημα.

* * *

Ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, ἔπλασε ὅλα τὰ ζῷα, μικρὰ – μεγάλα, καὶ ὅλα διακρίνονται ἀπὸ τὴ μορφή τους. Στὸν ἄνθρωπο ἔδωσε τὴν ἀνώτε­ρη μορφή. Καὶ πρὸ Χριστοῦ ὁ Ὅμηρος ἔχει τὴ λέξι θεο-είκελος» (Ἰλ. Α131κ.ἀ.· Ὀδ. Γ416· ἀπὸ τὸ θεῷ + ἕοικα = ὁ­μοιάζω), δηλαδὴ ὅμοιος μὲ θεό, θεόμορφος. Ἡ δὲ ἁγία Γρα­φὴ διδάσκει καθαρά, ὅ­τι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾽ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁ­μοίωσιν» δική του (Γέν. 1,26).Ἔχει λοιπὸν μεγαλεῖο ὁ ἄνθρωπος. Φαίνεται αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὴ στάσι του· μόνο αὐτὸς εἶνε ὀρθοβάμων, βαδίζει ὄρθιος. Τὸ σκεφτήκατε αὐτό; πόσο ζυγισμένο εἶνε τὸ παράστημά του! μόνο ὅταν ἀσθενήσῃ χάνει τὴν ἰ­σορροπία του καὶ πέφτει. Πλάστηκε ὄρθιος, γιὰ νὰ βλέπῃ τὸν οὐρανό, νὰ δοξάζῃ τὸ Θεὸ καὶ νὰ σκέπτε­ται τὴν θεία καταγωγή του.

Δυστυχῶς ὅμως ὁ ἄνθρωπος δὲν τίμησε τὴ μορφή του. Ἔπεσε. Ἔπεσε μὲ τὸ προπατο­­ρικὸ ἁ­μάρτημα καὶ μὲ τὰ προσωπικὰ ἁμαρτήματα, κι ἀπὸ τότε ἡ μορφὴ ποὺ ἔχει δὲν τοῦ ἁρ­­μό­ζει. Ὁ ἰατροφιλόσοφος Καρρὲλ ἔ­γραψε τὸ βιβλίο «Ὁ ἄνθρωπος, αὐτὸς ὁ ἄγνω­στος»· ἐκεῖ λέει ὅτι, ἂν ὁ καθένας ἔπαιρνε καὶ ἐξωτερικὰ μορφὴ σύμφωνη μὲ τὶς ἐσωτερι­κὲς ῥο­πὲς καὶ κλίσεις του, τότε θὰ εἴχαμε ἕνα φοβε­ρὸ θέαμα· ἡ κοινωνία θὰ γέμιζε ἀπὸ ζῷα· ὁ πονηρὸς θὰ ἐμφανιζόταν σὰν ἀλεποῦ (ὁ Χρι­στὸς εἶπε ἀλεποῦ τὸν Ἡ­­ρῴδη τὸν – βλ. Λουκ. 13,32)· ὁ λαίμαργος θὰ φαινόταν σὰν χοῖρος, ὁ ἀ­σελγὴς σὰν τράγος, ὁ ἅρπαγας σὰν λύκος, ὁ ἐκδικητικὸς σὰν καμήλα, ὁ φθονερὸς σὰν φί­δι κ.λπ.· καὶ μόνο ποῦ καὶ ποῦ κάποιοι θὰ δι­ατηροῦσαν τὴ μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου· οἱ ἄλ­λοι; ἀγέλη θηρίων! Γι᾽ αὐτὸ ὁ φιλόσοφος Διογένης ἄναψε φανάρι στὴν ἀρχαία Ἀθήνα καὶ μέσ᾽ στὸ μεση­μέρι γύριζε στοὺς δρόμους φωνάζοντας «Ἄν­θρω­πον ζητῶ». Ὁ θεόπνευστος ψαλμῳ­δὸς Δαυῒδ λέει· «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συν­ῆκε, παρασυν­εβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Ἀγέλη κτηνῶν.

Ἂς θυμηθοῦμε πάλι τὸν Ὅμηρο, ποὺ ἀναφέ­ρει στὴν Ὀδύσσεια (ῥαψ. Κ), τὴ μάγισσα Κίρκη, ἡ ὁ­ποία μετέβαλε τοὺς συντρόφους τοῦ Ὀ­δυσσέα σὲ χοίρους. Αὐτὴ εἶνε σύμβολο τῆς ἁ­μαρτίας, ποὺ μεταβάλλει τοὺς ἀνθρώπους σὲ κτήνη. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ στὴν ὑλόφρονα ἐποχή μας· ὑλιστι­κὰ σκεπτόμαστε, ὑ­λι­στικὰ φρονοῦμε, αἰσθανόμαστε, πράττουμε.

Ν᾽ ἀπελπιστοῦμε; Ὄχι. Ὅπως ὁ Ὀδυσσέας μὲ τὸ σπαθί του ἀνάγκασε τὴ μάγισσα καὶ ἐ­πα­νέφερε στὴν ἀνθρώπινη μορφὴ τὰ παλληκά­ρια του, ἔτσι καὶ σ᾽ ἐμᾶς ὁ Χριστὸς μὲ τὸν τίμιο σταυρό του μεταμορφώνει τὸν πεπτωκό­τα ἄνθρωπο. Δὲν εἶνε μῦθος αὐτό, εἶνε πρα­γματικότητα. Διαβάστε τοὺς βίους τῶν ἁγίων. Πα­λαιὰ καὶ νεώτερα παραδείγματα βεβαιώνουν, ὅτι ὁ Χριστὸς παίρνει τὸν φιλάργυρο – τσιγγούνη καὶ τὸν κάνει ἐλεήμονα, παίρνει τὸν ἀρχομανῆ – φιλόδοξο καὶ τὸν κάνῃ ταπεινὸ μοναχὸ ποὺ ἀσκητεύει σὲ σπηλιὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους κρατώντας κομποσχοίνι καὶ ὑμνών­τας τὸ Θεό, παίρνει τὸν φιλήδονο καὶ τὸν κάνει ἐγκρατῆ καὶ σώφρονα· «αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου» (Ψαλμ. 76,11).

Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ δεχθοῦμε «τὴν τῶν βροτῶν ἐναλλαγήν» (κάθ. ὄρθρ.), τὴν ἀλ­λαγὴ τῶν θνη­τῶν ἀνθρώπων διὰ τῆς μετο­χῆς στὴ δόξα τοῦ Κυρίου. «Μεταστοιχειώνει τὴν ἀμαυρωθεῖσαν φύσιν τοῦ Ἀδὰμ εἰς τὴν δόξαν καὶ λαμπρότητα τῆς Θεότητος» (ἀπόστιχ.)· μεταβάλλει τὴν σκοτισμένη φύσι τοῦ Ἀδὰμ στὴ δόξα καὶ λάμψι τῆς Θεότη­τος. Καὶ ὅπως οἱ τρεῖς μαθη­ταὶ «τὴν θείαν ἠλ­λοιώθησαν ἔκστασιν» (ἔ.ἀ.), ἔζησαν τὴ θεϊκὴ μεταβολή, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς ν᾽ ἀξιωθοῦ­με νὰ δοῦ­με ἐντός μας τὴ θαυμαστὴ μεταβολή. Γιατὶ πράγματι μόνο ὁ Χριστὸς ἔχει τὴ δύναμι ν᾽ ἀλλάζῃ τὴν ἀνθρώπινη φύσι· χωρὶς ἐ­κεῖνον, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, τέτοια θαύ­ματα δὲν γίνονται. Ὁ λύκος λ.χ. ἀρνὶ δὲν γίνεται καὶ τὸ κορά­κι δὲν γίνεται περιστέρι, ἐν Χριστῷ ὅμως οἱ λύκοι ἔγιναν ἀρνιὰ καὶ τὰ κοράκια περιστέρια.

Ὅταν ἡ Ἰαπωνία συνθηκολόγησε κ᾽ ἐπάνω στὸ θωρηκτὸ ὑπεγράφη ἡ συνθήκη εἰρήνης, ρώτησαν τὸν Μὰκ Ἄρθουρ –Θὰ πάψουν ποτὲ οἱ πόλεμοι; κι αὐτὸς εἶπε μιὰ μεγάλη ἀλήθεια· –Μόνο ἂν ἀλλάξῃ ἡ καρδιά. Κ᾽ εἶνε ἀνάγκη ὁ ἄνθρωπος ν᾽ ἀλλάξῃ, γιατὶ εἶ­νε θηριώδης. Τὴν καρδιά του ὅμως δὲν τὴν ἀλλάζουν οὔτε τηλεβόλα οὔτε πυρηνικὲς βόμβες. Οἱ πρόγονοί μας ἔλεγαν· «Ἦ χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ἂν ἄν­θρωπος ᾖ», πόσο χαριτωμέν­ος εἶνε ὁ ἄνθρωπος ὅταν εἶνε πρά­γματι ἄν­θρωπος (Μένανδρος – βλ. Μ. Ἰατροῦ, Πόθεν καὶ διατί, σ. 216). Κι ὁ ἄν­θρωπος γίνεται πρά­γματι ἄνθρωπος, ἀποκτᾷ ὡραιότητα, γίνεται θεοείκελος καὶ θεόμορφος καὶ τοῦ ἀξίζει νὰ ἔχῃ τὴ μορφὴ ἀνθρώπου, μόνο διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸ ἱ. ναΰδριο Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ὑψώματος 1020 – Φλωρίνης τὴν Δευτέρα 6-8-1990 πρωί, μὲ νέο τώρα τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 6-7-2024.

Πηγή: https://agonasax.blogspot.com/