Από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία (κείμενο & video)

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

_________

Από τον Βουδισμό και τα ναρκωτικά στην Ορθοδοξία

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Άντριου από την Καλιφόρνια, που από μια ζωή εξάρτησης, οργής και πνευματικής αναζήτησης οδηγήθηκε στον Χριστό και βρήκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία την αλήθεια, την ειρήνη και μια νέα ζωή

Οι συνεντεύξεις της σειράς πραγματοποιούνται στον χώρο στάθμευσης της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, της Μονής που ίδρυσε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, και καταγράφουν αυθόρμητες μαρτυρίες ανθρώπων που επισκέπτονται το μοναστήρι και μιλούν για την πορεία τους προς την Ορθόδοξη πίστη.

______

Στο τέλος ακολουθεί το βίντεο για όσους γνωρίζουν αγγλικά 

Παρουσιαστής (America): Γεια σε όλους, εδώ είναι το κανάλι America Goes Orthodox. Σήμερα είμαστε εδώ με τον Άντριου από το Όραντζ Κάουντι. Γεια σου Άντριου, πώς είσαι;

Άντριου: Γεια σας, είμαι καλά.

Παρουσιαστής: Θα μοιραστεί μαζί μας μια εκπληκτική ιστορία για το πώς επέλεξε να ακολουθήσει τον Χριστιανισμό. Παρακαλώ πες μας, πώς ήταν η ζωή σου πριν βρεις τον Θεό και τι σε έκανε να αναζητήσεις την αλήθεια;

Άντριου: Πριν βρω τον Χριστό, η ζωή μου ήταν τουλάχιστον ταραχώδης. Είχα μπλεξίματα, ήμουν εθισμένος στα ναρκωτικά, ήμουν χαμένος και βλάσφημος στην καρδιά. Μισούσα τόσο πολύ τον εαυτό μου που έβγαζα μίσος προς τον κόσμο, και μερικές φορές δεν πίστευα καν ότι υπάρχει Θεός, χαμένος μέσα στη δική μου σύγχυση. Μέσα στην απόγνωσή μου, έβγαζα μίσος προς τον κόσμο και, σε έναν κόσμο που με επιβράβευε για το μίσος, εγώ βρήκα ειρήνη και αγάπη μέσα σε αυτόν.

Καθώς όμως μεγάλωνα, κατάλαβα ότι θερίζεις ό,τι σπείρεις και η ζωή μού έδειξε τελικά ότι αυτός δεν είναι ο σωστός δρόμος, και ότι μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.

Παρουσιαστής: Πριν γίνεις Χριστιανός, ήσουν κάτι άλλο; Πριν επιλέξεις τον Χριστό, τι έκανες; Ανήκες στον Βουδισμό; Πες μας.

Άντριου: Ναι, αρχικά η οικογένειά μου... καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου ήταν Βουδίστρια, οπότε απλώς ακολουθούσα αυτή την πίστη, αλλά χωρίς να την εξασκώ. Ωστόσο, όλοι οι πρόγονοί μου ήταν Βουδιστές.

Παρουσιαστής: Τι γίνεται με την Ορθοδοξία; Γιατί πιστεύεις ότι είναι ο αυθεντικός Ιησούς Χριστός που ιδρύθηκε πριν από 2000 χρόνια;

Άντριου: Αν θέλεις πραγματικά να βρεις την αλήθεια και το βάθος του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία έχει όλα όσα χρειάζεσαι. Αν κάνεις τη δική σου έρευνα και κοιτάξεις την εκκλησιαστική ιστορία, αυτή θα σε οδηγήσει τελικά πίσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Ορθοδοξία έχει το μεγαλύτερο βάθος και νιώθω ότι δεν έχω καμία πνευματική έλλειψη ή λαχτάρα όταν βρίσκομαι στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αισθάνομαι όλο το βάθος, την αυθεντικότητα και τον πατερικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας, ειδικά της Ελληνικής Ορθοδοξίας, στην οποία βρήκα τη μεγαλύτερη παρηγοριά.

Παρουσιαστής: Πώς σε βοηθά η Ορθοδοξία στην καθημερινή σου ζωή, στη δουλειά σου, με τους φίλους σου και την οικογένειά σου;

Άντριου: Η Ορθοδοξία με οδήγησε τελικά να κοιτάξω τον εαυτό μου και να μπορέσω να με αναγνωρίσω ως αμαρτωλό, κάτι που δεν μπορούσα να κάνω πριν. Δηλαδή, μπορούσα να το κάνω, αλλά δεν μπορούσα να μετανοήσω· αμάρτανα ηθελημένα και επανειλημμένα. Ερχόμενος όμως στην Ορθοδοξία, μου έδωσε πειθαρχία, μου έδωσε υπευθυνότητα και, τελικά, μου έδωσε ταπεινοφροσύνη και αγάπη. Και αυτό ακριβώς είναι ο Ιησούς Χριστός: αγάπη. Αν θέλεις να βρεις την αγάπη, δεν μπορείς να την αναζητήσεις στον κόσμο, γιατί ο κόσμος δεν θα σου την επιστρέψει· θα τη βρεις μόνο μέσω του Ιησού Χριστού.

Παρουσιαστής: Αυτό είναι πανέμορφο, Άντριου. Πώς βλέπει η οικογένειά σου αυτή την αλλαγή πάνω σου; Οι φίλοι σου σε στηρίζουν ή έχουν ερωτήσεις;

Άντριου: Ναι, είναι ένας κάπως δύσκολος και ανώμαλος δρόμος, αλλά θα πω το εξής για όποιον μεταστρέφεται: μην το κάνετε για κανέναν άλλον, κάντε το για τον εαυτό σας. Εδώ σταύρωσαν έναν τέλειο άνθρωπο, οπότε αν διώκεστε για την πίστη σας, μείνετε δυνατοί και αποφασιστικοί στην πίστη σας. Ποτέ μην αφήνετε τον κόσμο να καθορίσει πώς θέλετε να ζήσετε τη ζωή σας, ειδικά αν θέλετε να τη ζήσετε με επίκεντρο τον Χριστό, κάντε το στο έπακρο. Μην παίρνετε τον Χριστό μισόκαρδα και μην είστε χλιαροί. Ο Χριστός μας καλεί πάντα και εξαρτάται από εμάς αν θα πάμε κοντά Του ή όχι, τελικά.

Παρουσιαστής: Αυτή τη στιγμή σε όλες τις ΗΠΑ, πολλοί νέοι άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια. Τι θα ήθελες να τους πεις;

Άντριου: Ο Ιησούς Χριστός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Κανείς δεν φτάνει στον Πατέρα παρά μόνο μέσω Αυτού. Αν ψάχνετε για την αλήθεια, ψάχνετε για την αγάπη. Αν είστε χαμένοι, αν κάποιος περνάει οτιδήποτε, ο Χριστός λέει: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Αν λοιπόν περνάτε οτιδήποτε αυτή τη στιγμή—οικονομικά, ψυχικά, σωματικά—ελάτε στον Χριστό, γιατί Εκείνος είναι ο αληθινός δάσκαλος, ο αληθινός θεραπευτής και ο ένας και αληθινός Θεός.

Παρουσιαστής: Είναι πανέμορφο αυτό, Άντριου. Πώς θυμάσαι την πρώτη φορά που μπήκες στην Ορθοδοξία; Πώς ένιωσες;

Άντριου: Φίλε μου, όταν μπαίνεις για πρώτη φορά σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία, όλα σε αγγίζουν. Ακούς τους ύμνους, βλέπεις τις εικόνες, μυρίζεις το λιβάνι. Λατρεύεις τον Θεό με όλες τις αισθήσεις σου (και τις έξι), τα πάντα στην Ορθόδοξη Εκκλησία σού προσφέρουν αυτή την πληρότητα. Όπου κι αν κοιτάξεις, βλέπεις... είναι σαν να βρίσκεσαι στον ουρανό, είναι ό,τι πιο κοντινό μπορείς να ζήσεις. Και οι άνθρωποι είναι καταπληκτικοί. Λόγω της εμφάνισής μου, θα πίστευα ότι ο κόσμος θα με έκρινε, αλλά στην Ορθόδοξη Εκκλησία όλοι με αποδέχτηκαν όπως είμαι, μου μίλησαν και μου επέτρεψαν να είμαι άνθρωπος. Σαν μια οικογένεια.

Παρουσιαστής: Ναι, σαν οικογένεια. Και Άντριου, είχες κάποια θεϊκή εμπειρία όπου ο Θεός σού έδειξε κάτι και σου έδωσε περισσότερη πίστη σε Εκείνον;

Άντριου: Ναι, ένα πράγμα που θα πω είναι ότι όταν ζητάς κάτι από τον Θεό, δεν πρόκειται να σου το δώσει με τον τρόπο που θέλεις, αλλά με τον τρόπο που χρειάζεσαι. Αν έπαιρνες όλα όσα θέλεις, δεν θα μάθαινες τίποτα στο τέλος της ημέρας. Πρέπει να θυμάσαι ότι είναι Πατέρας, και ως Πατέρας πρέπει να παιδαγωγεί και να πειθαρχεί τα παιδιά Του. Έτσι, μερικές φορές όταν παραστρατούμε ή όταν ζητάμε κάτι, θα μας το δώσει με μια μορφή που μπορεί να μην καταλάβουμε στην αρχή. Μπορεί να έρθει μέσα από δοκιμασίες, θλίψεις, αγώνες ή ακόμα και πόνο μερικές φορές. Αλλά Εκείνος ξέρει τι κάνει και γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για εμάς, περισσότερο από ό,τι εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Γιατί μερικές φορές θέλουμε ορισμένα πράγματα στη ζωή, αλλά αυτά δεν πρόκειται να μας οδηγήσουν εκεί που πρέπει. Αν όμως ζητήσεις βοήθεια από τον Χριστό, θα σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι, αλλά εξαρτάται από εσένα να περάσεις μέσα από τη φωτιά και να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τελικά, θα σου δώσει δοκιμασίες, αλλά πρέπει να σηκώσεις τον σταυρό σου και να περπατήσεις.

Παρουσιαστής: Μια τελευταία ερώτηση για εσένα. Αν έβλεπες τον Ιησού Χριστό μπροστά σου αυτή τη στιγμή, τι θα ήθελες να Του πεις;

Άντριου: Θα γονάτιζα, θα άγγιζα τα πόδια Του και θα Του έλεγα: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό, γιατί δεν είμαι άξιος της χάρης Σου, κι όμως εσύ με επέλεξες».

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Παλαια συνέντευξη ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ & ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΩΝ 12 ΚΑΛΩΝ ΜΗΤΡΟΠ.

 

Γέρων Γεώργιος: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ - ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

 

Μαρία Μιχαήλ

 

Μαρία Μιχαήλ

Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Γ΄, ἐκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον "Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος" Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς, σελ. 62-69.

Μαρία Μιχαήλ [1]

Η μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν, ἀπό τό προσκύνημά της στούς Ἁγίους Τόπους ἦταν μία ἁγία ψυχή. Ἔζησε στήν Φύτη Πάφου καί μέ τόν σύζυγό της Ἰωάννη ἀπέκτησαν πέντε κόρες καί δύο γυιούς. Ὁ γυιός της ὁ μεγάλος ξενιτεύτηκε ἀπό μικρή ἡλικία στήν Νότιο Ἀφρική. Εἶχε οἰκονομική ἄνεση καί ἔγραψε νά στείλουν οἱ γονεῖς τίς ἀδελφές του γιά νά τίς ἀποκαταστήση. Μέ τά δεδομένα τότε τοῦ χωριοῦ, ἦταν πολύ δύσκολο νά παντρέψη μέ προίκα (σπίτι–χωράφια) πέντε κόρες. Γι᾿ αὐτό ἔκριναν καλό μαζί μέ τόν ἄντρα της, νά στείλουν τίς δύο κόρες τους, τήν Στέλλα καί τήν Χρυστάλλα, στήν Ν. Ἀφρική. Τό ταξίδι τότε γινόταν μέ καράβι καί διαρκοῦσε περισσότερο ἀπό ἕνα μῆνα. Στό καράβι ἀρρώστησε ἡ μία καί ὅταν ἔφτασαν στήν Ν. Ἀφρική πέθανε. Ἡ ἄλλη παντρεύτηκε ἀμέσως, ἀλλά καί αὐτή σύντομα πέθανε. Ὅταν τό μήνυμα ἔφτασε στούς γονεῖς, ὁ πατέρας της Ἰωάννης ἐρχόταν ἀπό τό χωράφι. Στό σπίτι ἔβαλε τά χέρια καί τό κεφάλι του πάνω στό τραπέζι, δέν ἔλεγε τίποτε καί δέν ἤθελε νά φάη. Μετά ἀπό λίγο πέθανε κι αὐτός ἀπό τήν στενοχώρια του.
Ἡ μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ἄν καί ἔθαψε σέ ἕνα χρόνο δύο κόρες καί τόν ἄνδρα της, ὅμως δέν λύγισε. Μέ τήν μεγάλη πίστη της στόν Θεό ὕψωνε τά χέρια... καί τά μάτια στόν οὐρανό καί ἔλεγε: «Δοξάζω Σε, Θεέ μου, πού μοῦ τούς ἐπῆρες, Εὐχαριστῶ Σε, Θεέ μου». Αὐτό τό ἐπαναλάμβανε πολλές φορές κλαίγοντας καί πρόσθετε: «Δέν θά τά βάλω μέ τόν Θεό. Ποιά εἶμαι ἐγώ; Ἔτσι ἤθελε ὁ Θεός». Βάπτισε δύο κοριτσάκια πολύ φτωχῆς οἰκογένειας καί ἔδωσε τά ὀνόματα τῶν πεθαμένων κοριτσιῶν της, ὀνομάζοντάς τα Στυλιανή καί Χρυστάλλα.
Ἀπό τότε ἔβαλε μαῦρα, κατέβασε τό μαῦρο μαντήλι μέχρι τά φρύδια καί δέν ἔλειπε ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἔμεινε χήρα ἀπό σχετικά νεαρή ἡλικία. Ἀπό τότε δέν εἶδε τόν ἑαυτό της στόν καθρέφτη οὔτε καί γιά νά χτενιστῆ. Καθρέφτη δέν εἶχε στό σπίτι της. Τούς σήκωσε ὅλους. Ἔλεγε: «Ἔθαψα παιδιά καί ἐγώ θά καλλωπίζομαι;». Ἐπίσης δέν πήγαινε σέ γάμους καί σέ πανηγύρια. Στό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ ἔβγαινε ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἐρχόταν ἀπ᾿ εὐθείας στό σπίτι χωρίς χρονοτριβή. Στούς δέ γάμους, ὅσο συγγενικοί καί ἄν ἦταν πήγαινε στό μυστήριο καί μετά γύριζε στό σπίτι. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐγώ γιά χορούς καί τραγούδια, γιά βιολιά καί λαοῦτα; Ἔθαψα παιδιά, τί τίς θέλω τίς χαρές;». Παντρευόταν ὁ πρῶτος της ἐγγονός, ὁ γυιός τῆς κόρης της, στήν διπλανή πόρτα καί δέν πῆγε νά τόν χαιρετήση. Τήν ὥρα πού χόρεψε τό ἀντρόγυνο, ὅπως συνηθίζεται στήν Κύπρο, φώναξε τήν ἐγγονή της, τῆς ἔδωσε χρήματα γιά νά τά προσφέρουν στό ἀντρόγυνο κρεμώντας τα στό νυφικό φόρεμα τήν ὥρα πού χόρευε καί αὐτή δέν πῆγε.
Ὁ γυιός της ἀπό τό ἐξωτερικό τῆς ἔστελνε φορέματα κυρίως μαῦρα. Ἡ γιαγιά πάλι τό θεωροῦσε ντροπή καί ἀταίριαστο γιά κείνη νά φοράη καινούργια ροῦχα. Ἔπαιρνε τά καινούργια ροῦχα καί πάνω τους ἔρραβε κομμάτια ὕφασμα, γιά νά φαίνωνται παλιά καί ἔτσι τά φοροῦσε. Αὐτή ἦταν ἡ ὄντως χήρα πού ἄξιζε κάθε τιμή, ὅπως γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Τίμησε τήν χηρεία της καί ἔζησε σάν ἀσκήτρια, ξένη πρός τίς χαρές τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλά μέ τό χαροποιό πένθος καί τήν θεία παρηγορία τοῦ Θεοῦ, τοῦ προστάτου τῶν χηρῶν καί Πατρός τῶν ὀρφανῶν.
Μέσα ἀπό τόν πόνο καί τήν προσευχή ἡ γιαγιά ἐξαϋλώθηκε. Ἦταν σάν μία εἰκόνα νά τήν προσκυνήσης. Μόνο νά τήν ἔβλεπες σοῦ δημιουργοῦσε δέος, χωρίς νά σοῦ μιλᾶ. Τά λόγια της ἦταν λίγα, ἀλλά σοφά. Παρακολουθοῦσε μέ σιωπή τό κάθε τι χωρίς νά μιλᾶ. Ὅταν χρειαζόταν νά ἐπέμβη, ἐπέμβαινε καί μάλιστα πολύ σοφά καί ἄς ἦταν ἀγράμματη.
Κάποια φορά τά παιδιά της πού ἦταν καί τά δύο στήν Ν. Ἀφρική θέλησαν νά τήν πάρουν ἐκεῖ γιά νά τούς δῆ καί νά τήν δοῦν. Μαζεύτηκε ἀρκετός κόσμος γιά νά τήν ἀποχαιρετήσουν καί μία κυρία ἀστειευόμενη τῆς λέει: «Τώρα πού εἶσαι ἐδῶ, νά βροῦμε καί κανέναν νά σέ παντρέψωμε». Ἡ γιαγιά ἁρπάζει τό μπαστούνι καί προτάσσοντάς το, τῆς λέει ἔντονα: «Εἶμαι παντρεμένη μέ τόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ καί περιμένω του νά ἔρθη νά μέ πάρη!», δείχνοντάς της ἕνα δακτυλίδι πού εἶχε στό χέρι. Ἡ γυναῖκα κοκκάλωσε μέ τήν ἀπάντηση τῆς γιαγιᾶς. Τό δακτυλίδι αὐτό τό ἔφερε ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους. Ἦταν σάν ἀρραβώνας, ἀλλά ἀσημένιο. Πιθανόν νά εἶναι τό δακτυλίδι πού δίνει εὐλογία ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Σινᾶ. Τό εἶχε στό χέρι της μέχρι τόν θάνατό της.
Ἡ ἐγγονή της Μαρία, πού τήν μεγάλωσε ἡ γιαγιά της Χατζη–Μαριοῦ καί τώρα ζεῖ στήν Αὐστραλία, θυμᾶται τά ἑξῆς: «Μεγάλωσα μαζί μέ τήν γιαγιά μου, μέ ἀγαποῦσε πολύ, γιατί ἤμουν ἡ μόνη ἐγγονή πού εἶχε στό χωριό καί εἶχα καί τό ὄνομά της. Κοιμόμουν στό ἴδιο δωμάτιο μέ τήν γιαγιά.
»Θυμᾶμαι τήν βαθειά πίστη της στόν Θεό, στήν Παναγία μας καί σέ ὅλους τούς Ἁγίους. Σχολεῖο δέν εἶχε πάει, ἀλλά ἤξερε ὅλες τίς γιορτές καί ἔκανε λογαριασμούς σάν νά ἤξερε γράμματα. Στό δωμάτιό της εἶχε μία ντουλάπα γεμάτη μέ εἰκόνες Ἁγίων. Κάθε βράδυ ἄναβε τό καντήλι καί ἔκανε τήν προσευχή της. Ἄρχιζε μέ τό “Θεέ μου, πρόσεχε τά παιδιά ὅλου τοῦ κόσμου καί ὕστερα τά δικά μου, τούς στρατιῶτες ὅλου τοῦ κόσμου καί τούς δικούς μου”. Ὅλο τό βράδυ προσευχόταν.
»Κάτι πού ἔμαθα καί δέν τό ἔχω πῆ μέχρι τώρα. Ὅταν ἡ μητέρα μου (κόρη τῆς γιαγιᾶς) ἦταν σχεδόν 3 χρόνων, δέν μιλοῦσε καθαρά καί οὔτε περπατοῦσε.
Ἡ γιαγιά τήν ἔταξε στήν Παναγία καί πῆγε στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, κατέβασε τήν ποδιά (τό κάλυμα) πού ἦταν καλυμμένη ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τήν ἀκούμπησε στήν μικρή τότε Ἀντιγόνη καί τό θαῦμα ἔγινε. Ἡ Ἀντιγόνη μίλησε καί περπάτησε.
»Μαζί μέ τόν παπποῦ Ἰωάννη εἶχαν βαπτίσει 21 παιδιά. Προσκύνησε στούς Ἁγίους Τόπους δύο φορές, πρίν τό 1960 τότε πού ἦταν δύσκολο νά ταξιδέψης. Ὅταν γύρισε, ἔφερε μαζί της μία σακκούλα γεμάτη μικρά σταυρουδάκια καί ἔδωσε σέ ὅλο τό χωριό.
»Θυμᾶμαι μία φορά ἦταν ἕτοιμη γιά νά πεθάνη, ἔφεραν κάποιον πάτερ ἀπό ἄλλο χωριό γιά νά κάνη τό Εὐχέλαιο. Ὁ πάτερ βιαζόταν, δέν εἶπε ὅλα τά Εὐαγγέλια. Μόλις τελείωσε, σηκώθηκε, κάθησε στό κρεββάτι ἡ γιαγιά καί τοῦ λέει “παπᾶ μου, δέν εἶπες ὅλα τά Εὐαγγέλια”. Τότε ὅλοι γελάσαμε καί εἴπαμε δέν θά πεθάνη.
»Φρόντιζε πάντα νά κάνη τό νάμα καί νά εἶναι πάντα καθαρό καί ἁγνό γιά τήν θεία Κοινωνία.
»Θυμᾶμαι τήν γιαγιά μέ ἀγάπη καί τήν εὐγνωμονῶ γιά ὅ,τι μέ δίδαξε καί προσπαθῶ νά τά τηρῶ».
Ὅταν εἶχε Ἑσπερινό, προκειμένου νά μήν τόν χάση, ὅταν πλέον ἦταν ὑπέργηρη, ξεκινοῦσε ἀπό νωρίς τό ἀπόγευμα νά πάη στήν Ἐκκλησία. Περπατοῦσε στόν δρόμο σκυφτή, βάδιζε πολύ–πολύ σιγά μέ ἕνα μικρό μπαστουνάκι, πού στό ἐπάνω μέρος εἶχε σχῆμα Τ, πολύ κοντό γιά νά τήν βολεύη, ἀφοῦ κύρτωσε καί δέν βολευόταν μέ κανονικό.
Οὐδέποτε ἄκουγες νά βγῆ κακός λόγος ἀπό τό στόμα της. Μόνο εὐχές καί συμβουλές. Μάλιστα ἔλεγχε τήν ἐγγονή της γιά τίς παρέες πού ἔκανε καί ποιές ἔβαζε στό σπίτι. Μιά φορά πού ἔτυχε νά πάη μία σοβαρή γυναῖκα στό σπίτι τους, φεύγοντας ἐκείνη, εἶπε στήν ἐγγονή της: «Εἶδες; Τέτοιες γυναῖκες νά βάλης στό σπίτι σου».
Ὅταν πέθανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος ὁ Γ΄ καί γινόταν ἡ κηδεία, ἡ ἀκολουθία μεταδιδόταν ἀπό τήν τηλεόραση. Ἔτυχε νά εἶναι ἡ τηλεόραση στήν κόρη της ἀνοικτή καί νά εἶναι καί ἡ γιαγιά ἐκεῖ. Κάποια στιγμή ἡ γιαγιά πετάγεται ἐπάνω. Ὅταν τήν ρώτησαν «γιατί;». Ἡ γιαγιά εἶπε: «Λέει ὁ παπᾶς τό Εὐαγγέλιο καί ἐμεῖς νά καθώμαστε;», καί ὅλοι θαύμασαν γιά τήν εὐλάβεια τῆς γιαγιᾶς.
Στό τέλος τῆς ζωῆς της ἡ ἐγγονή της Μαρία ἔμενε μαζί της τά βράδια, μήπως χρειαστῆ τίποτε ἡ γιαγιά. Τήν ἄκουγε συνέχεια νά προσεύχεται καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, ἔλεγε: «Θεέ μου, καλό θάνατο νά μοῦ δώσης. Νά πεθάνω Σαββάτο βράδυ, νά λειτουργηθῶ Κυριακή πρωΐ». Ὑπάρχει συνήθεια στό χωριό, ἄν κάποιος πέθαινε Σάββατο, τόν ἄφηναν στό σπίτι τό βράδυ καί τίς πρωϊνές ὧρες, ὅταν ἄνοιγε ἡ Ἐκκλησία, τόν ἔπαιρναν στόν Ναό. Καθ᾿ ὅλη τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας τό φέρετρο ἤ τό νεκροκρέββατο (κοινό γιά ὅλους) ἦταν μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅταν τελείωνε ἡ Λειτουργία, γινόταν ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία.
Ἕνα Σάββατο ἀπόγευμα, ἐνῶ ἡ γιαγιά ἦταν ἀπό ἡμέρες στό κρεββάτι, ξεψύχησε. Ἐκείνη τήν ὥρα χτυποῦσε ἡ καμπάνα γιά τόν Ἑσπερινό. Εἰδοποίησαν ἀμέσως τόν ἱερέα καί ἡ καμπάνα ξαναχτύπησε πένθιμα γιά νά ἀναγγείλλη στό χωριό τόν θάνατο τῆς μακαριστῆς Χατζη–Μαριοῦς (σέ ἡλικία 95 ἐτῶν), τό Σάββατο στίς 29–12–1981. Ἔγιναν ὅλα ὅπως τά ζητοῦσε στήν προσευχή της.
Ἀνοίγοντας τόν μπόγο, πού εἶχε ἑτοιμάσει ἀπό πολλά χρόνια πρίν γι᾿ αὐτήν τήν εὐλογημένη ὥρα, σέ ὅλους ἔκανε ἐντύπωση μέ πόση ἐπιμέλεια τά εἶχε τακτοποιήσει ὅλα. Μέχρι φυτιλάκια εἶχε γιά τό καντήλι πού θά ἄναβαν στόν τάφο καί λιβάνι.

Αἰωνία της ἡ μνήμη. Ἀμήν.

1.Ὑπό π. Θεοδοσίου Χριστοφόρου. Ὁ ἴδιος π. Θεοδόσιος συνέγραψε καί τίς ὑπόλοιπες βιογραφίες τῶν Κυπρίων Ἀσκητῶν. 

πηγή

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

 

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού: Περί του εν τω Ευαγγελίω βαστάζοντος το κεράμιον του ύδατος

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ Γ΄: Περὶ τοῦ ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ βαστάζοντος τὸ κεράμιον τοῦ ὕδατος

Ποιος είναι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, εκείνος που μεταφέρει μέσα στην πόλη τη στάμνα με το νερό, και γιατί πρόκειται για νερό; Αυτόν συναντούν οι μαθητές που στέλνονται από τον Χριστό και λαμβάνουν την εντολή να τον ακολουθήσουν. Και ποιος είναι ο οικοδεσπότης; Και γιατί οι Ευαγγελιστές αποσιωπούν το όνομά του; Και τι σημαίνει το μεγάλο και στρωμένο ανώγειο, μέσα στο οποίο τελείται το φρικτό μυστήριο του θείου Δείπνου;[Λουκά 22,7-13: ῏Ηλθε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἐν ᾗ ἔδει θύεσθαι τὸ πάσχα,  καὶ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην εἰπών· πορευθέντες ἑτοιμάσατε ἡμῖν τὸ πάσχα ἵνα φάγωμεν.  οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν;  ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἰδοὺ εἰσελθόντων ὑμῶν εἰς τὴν πόλιν συναντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων· ἀκολουθήσατε αὐτῷ εἰς τὴν οἰκίαν οὗ εἰσπορεύεται,  καὶ ἐρεῖτε τῷ οἰκοδεσπότῃ τῆς οἰκίας· λέγει σοι ὁ διδάσκαλος, ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμα ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω;  κἀκεῖνος ὑμῖν δείξει ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον· ἐκεῖ ἑτοιμάσατε. ἀπελθόντες δὲ εὗρον καθὼς εἴρηκεν αὐτοῖς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα].

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:

Η Γραφή αποσιώπησε όχι μόνο το όνομα του ανθρώπου, στον οποίο ο Σωτήρας έστειλε τους δύο μαθητές για την προετοιμασία του Πάσχα, αλλά και το όνομα της πόλης στην οποία στάλθηκαν. Γι’ αυτό, σε μια πρώτη προσέγγιση, θεωρώ ότι με την πόλη δηλώνεται ο αισθητός κόσμος, ενώ με τον άνθρωπο στο σύνολό του το γένος των ανθρώπων. Προς αυτό αποστέλλονται, σαν μαθητές του Θεού Λόγου και ως πρόδρομοι που προετοιμάζουν τη μυστική ευωχία Του με την ανθρώπινη φύση, ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης και ο νόμος της Καινής. Ο πρώτος, μέσω της πρακτικής φιλοσοφίας, καθαρίζει την ανθρώπινη φύση από κάθε μολυσμό, ενώ ο δεύτερος, μέσω της θεωρητικής μυσταγωγίας, ανυψώνει γνωστικά τον νου από τα σωματικά προς τη θέαση των νοητών πραγματικοτήτων, οι οποίες είναι συγγενείς προς τον νου. Και απόδειξη γι’ αυτή την ερμηνεία αποτελεί το γεγονός ότι οι μαθητές που στάλθηκαν ήταν ο Πέτρος και ο Ιωάννης· γιατί ο Πέτρος είναι σύμβολο της πράξης, ενώ ο Ιωάννης σύμβολο της θεωρίας.

Γι’ αυτό, κατά τρόπο που ταιριάζει στον συμβολισμό, τους συναντά πρώτος εκείνος που βαστάζει τη στάμνα με το νερό, συμβολίζοντας με το πρόσωπό του όλους εκείνους οι οποίοι, κατά την πρακτική φιλοσοφία, βαστάζουν στους ώμους των αρετών τη χάρη του  Αγίου Πνεύματος, η οποία τους καθαρίζει μέσω της πίστεως από τους μολυσμούς και διαφυλάσσεται, σαν μέσα σε στάμνα, με τη νέκρωση των επίγειων μελών του σώματος. Έπειτα, μετά από αυτόν, έρχεται δεύτερος ο οικοδεσπότης που τους δείχνει το στρωμένο ανώγειο, ο οποίος συμβολίζει όλους εκείνους που, ακολουθώντας τη θεωρία, έχουν προετοιμάσει κατά τρόπο θεοπρεπή, με γνωστικά νοήματα και δόγματα, την υψηλή, καθαρή και μεγαλόπνοη διάνοιά τους, σαν ένα ανώγειο έτοιμο να υποδεχθεί τον μεγάλο Λόγο. Η δε οικία συμβολίζει την έξη, την εδραιωμένη εσωτερική κατάσταση της ψυχής που διαμορφώνεται με την ευσέβεια, προς την οποία έξη της ευσεβείας πορεύεται ο πρακτικός νους καλλιεργώντας την αρετή, ενώ κύριος αυτής γίνεται ο νους που καταλάμπεται από το θείο φως της μυστικής γνώσης, έχοντάς την πλέον αποκτήσει σαν να του ανήκει από τη φύση του. Και γι’ αυτό αξιώνεται, μαζί με τον πρακτικό νου, να δεχθεί την υπερφυή παρουσία του Σωτήρα Λόγου και να μετάσχει στη μυστική ευωχία Του.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, παρουσιάζεται και ως ένας και ως δύο, εφόσον ο ένας αναφέρεται ως εκείνος που βαστάζει τη στάμνα, ενώ ο άλλος χαρακτηρίζεται ως οικοδεσπότης. Ένας, όπως είπα, ίσως λόγω της μίας ανθρώπινης φύσης, και δύο, επειδή η μία αυτή φύση διακρίνεται, ως προς την ευσέβεια, σε εκείνους που ακολουθούν την πράξη και σε εκείνους που ακολουθούν τη θεωρία. Αυτούς πάλι ο Λόγος, ενώνοντάς τους μέσω του Αγίου Πνεύματος, και έναν τους ονομάζει και έναν τους καθιστά.

Αν πάλι κάποιος θελήσει να ερμηνεύσει όσα ειπώθηκαν σε αναφορά προς τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, δεν θα έχει απομακρυνθεί από την αλήθεια. Γιατί «πόλη» είναι η ψυχή του κάθε ανθρώπου, στην οποία αποστέλλονται διαρκώς, σαν μαθητές του Θεού Λόγου, οι λόγοι που αφορούν την αρετή και τη γνώση. «Εκείνος που βαστάζει τη στάμνα με το νερό» είναι ο καρτερικός τρόπος ζωής και λογισμός, ο οποίος βαστάζει στους ώμους της εγκράτειας, κρατώντας αναφαίρετη και απαραβίαστη, τη χάρη της πίστεως που δόθηκε κατά το βάπτισμα. Και η «οικία» είναι η κατάσταση και η έξη των αρετών, οικοδομημένη σαν από λίθους, από πολλά και διαφορετικά, στέρεα και ανδρεία ήθη και λογισμούς. Και το «ανώγειο» είναι η πλατιά και ευρύχωρη διάνοια και η δεκτικότητα για τη γνώση, στολισμένη με θείες θεωρίες μυστικών και απόρρητων δογμάτων. Και ο «οικοδεσπότης» είναι ο νους, ο οποίος διευρύνεται από τη λαμπρότητα της οικίας που έχει οικοδομηθεί σύμφωνα με την αρετή και από το ύψος, το κάλλος και το μεγαλείο της γνώσης. Σ’ αυτόν ο Λόγος έρχεται και κατοικεί μαζί με τους μαθητές Του, δηλαδή με τα πρώτα και πνευματικά νοήματα περί φύσεως και χρόνου, και του μεταδίδει τον ίδιο Του τον εαυτό¹. Γιατί αληθινό Πάσχα είναι η διάβαση του Λόγου προς τον ανθρώπινο νου, κατά την οποία ο Λόγος του Θεού προσέρχεται μυστικά σε όλους τους άξιους και, μέσω της μετοχής τους στα δικά Του αγαθά, τους χαρίζει την πληρότητα.

ΙΔΙΟΓΡΑΦΑ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ

1. Γιατί μέσα από τα όντα γνωρίζουμε τον Δημιουργό των όντων· και κυρίως ως «όντα» νοούνται οι λόγοι των δημιουργημάτων. Και «χρόνο» και «φύση» ονομάζει εκείνα μέσα στα οποία περιέχεται καθετί που υπόκειται στον χρόνο και στη φύση και στα οποία υπάγεται κάθε κτιστό ον, τόσο νοητό όσο και αισθητό, με τα οποία ο Λόγος και Θεός παρουσιάζεται στους άξιους. Γιατί γνωρίζεται από όσα βρίσκονται γύρω από Αυτόν και μέσα σε αυτά παρέχει ολόκληρο τον εαυτό Του, λαμβάνοντας για τον καθένα μορφή ανάλογη με τη δεκτικότητά του. Και ως «πνευματικά νοήματα περί χρόνου και φύσεως» εννοεί τη γνώση των λόγων τους, η οποία αποκτάται με την υπέρβαση της ύλης και της μορφής, δηλαδή της σάρκας και του κόσμου, μέσω Εκείνου που για χάρη μας έγινε αυτά.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• www.myriobiblos.g
• Μαξίμου του Ομολογητού, Άπαντα τα έργα, Προς Θαλάσσιον, Περί διαφόρων αποριών της Αγίας Γραφής, Ερωτήσεις Α΄ έως ΝΓ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1992, τόμος 14Β, σελίδες 62-67.
• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
• www.greek-language.gr/
• Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού: Τι είναι "ο χιτώνας ο μολυσμένος από τη σάρκα";

• Α

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ,ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΙΒ΄: Περὶ τοῦ τίς ὁ ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἐσπιλωμένος χιτών

Τι είναι «ο χιτώνας ο μολυσμένος από τη σάρκα»;

[Ιούδ. 1, 22-23: «Καὶ οὓς μὲν ἐλεεῖτε διακρινόμενοι, οὓς δὲ ἐν φόβῳ σῴζετε, ἐκ τοῦ πυρὸς ἁρπάζοντες, μισοῦντες καὶ τὸν ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἐσπιλωμένον χιτῶνα (:Και σε άλλους να δείχνετε ευσπλαχνία και συμπάθεια, συζητώντας μαζί τους και πείθοντάς τους για τις κακοδοξίες τους και άλλους πάλι να προσπαθείτε να τους σώσετε με μεγάλη προσοχή και φόβο μήπως βλαφτείτε από τη συναναστροφή τους. Να τους αρπάζετε μέσα από τη φωτιά του εσχάτου κινδύνου, μισώντας σαν βρωμερό ένδυμα  και τη μολυσμένη από τα πάθη της σαρκός ζωή τους)»]

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:

Μολυσμένος χιτώνας είναι ο βίος που έχει κηλιδωθεί από τα πολλά παραπτώματα που γεννούν τα σαρκικά πάθη· γιατί ο τρόπος ζωής και συμπεριφοράς του κάθε ανθρώπου είναι σαν ένα ένδυμα, μέσα από το οποίο γίνεται φανερό αν αυτός είναι δίκαιος ή άδικος· ο δίκαιος έχει ως καθαρό χιτώνα τον ενάρετο βίο, ενώ ο άδικος έχει μια ζωή κηλιδωμένη από πονηρά έργα.

Ή, ακριβέστερα, χιτώνας μολυσμένος από τη σάρκα είναι η έξη και η διάθεση που αποτυπώνει στη συνείδηση της ψυχής, μέσω της μνήμης, τις πονηρές κινήσεις και πράξεις που προέρχονται από τη σάρκα. Και καθώς η ψυχή την βλέπει αυτήν την έξη διαρκώς να την περιβάλλει σαν χιτώνας, γεμίζει από τη δυσωδία των παθών. Γιατί, όπως από το Άγιο Πνεύμα, μέσω των αρετών που συνυφαίνονται μεταξύ τους σύμφωνα με την λογική τάξη, δημιουργείται για την ψυχή ένας χιτώνας αφθαρσίας, τον οποίο, όταν η ψυχή ενδυθεί, γίνεται ωραία και περίβλεπτη, έτσι και από τη σάρκα, με τα πάθη να συνυφαίνονται μεταξύ τους κατά τρόπο άλογο, σχηματίζεται ένας ακάθαρτος και κηλιδωμένος χιτώνας, ο οποίος φανερώνει από μόνος του την πραγματική κατάσταση της ψυχής, αφού της έχει προσδώσει μια άλλη μορφή και εικόνα, διαφορετική από τη θεϊκή.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• www.myriobiblos.gr/
• Μαξίμου του Ομολογητού, Άπαντα τα έργα, Προς Θαλάσσιον, Περί διαφόρων αποριών της Αγίας Γραφής, Ερωτήσεις Α΄έως ΝΓ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1992, τόμος 14Β, σελίδες 92-94.
• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
• www.greek-language.gr/
• Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού σχετικά με την αναβίωση του Βυζαντίου

 

Προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού σχετικά με την αναβίωση του Βυζαντίου

από το βιβλίο: «Ερμηνεία της Ιεράς Αποκαλύψεως κατά την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες» – Μοναχού Μάξιμου Γαβριήλ Αγιορείτου

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σχετικά με την αναβίωση, ανάσταση του Βυζαντίου είπε τα εξής σημαντικά:

α) «Όταν θα ιδήτε το χιλιάρμενο (δηλάδη, πάρα πολλά πολεμικά πλοία) στα ελληνικά υδατα, τότε θα λυθεί το ζήτημα της Πόλης.

β) Θα προσπαθούν να το λύσουν με την πένα (δηλαδή, με διπλωματικούς διαλόγους), μα δεν θα μπορούν, 99 φορές με τον πόλεμο και μια με την πένα.

γ) Αν το ζήτημα λυθεί με τον πόλεμο, θα πάθετε πολλές καταστροφές – στις τρεις χώρες μια θα μείνει.

δ) Στην Πόλη θα χυθεί αίμα, που τριχρονίτικο δαμάλι θα πλέξει.

ε) Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα εξαμίλια (στα έξι ναυτικά μίλια). Στο τέλος θα τους διώξουν στην Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθεί, το άλλο τρίτο θα βαπτισθεί και μονάχα το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά (δηλαδή στα βάθη της Μ. Ασίας).

στ) Πολλά θα συμβούν – οι πολιτείες θα καταντήσουν σαν παράγκες.

ζ) Καλότυχος, όποιος ζήσει μετά τον γενικό πόλεμο. Θα τρώγει με ασημένιο κουτάλι.

η) Μετά τον γενικό πόλεμο θα ζήσει ο λύκος με το αρνί.

θ) Θα είναι όγδοος αιώνας, που θα γίνουν αυτά (δηλαδή, στα Έσχατα).

ι) Ή τρεις ημέρες ή τρεις μήνες ή τρία χρόνια θα βαστάξει (ο γενικός Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος).

ια) Από τρία μπουγάζια στενά, Κρά, Κράψη και Μουζίνα, θα περνούν πολλά στρατεύματα για την Πόλη. Καλόν είναι τα γυναικόπαιδα να βγουν στα βουνά. Θα σας ρωτούν αν είναι μακριά η Πόλη· εσείς να μη λέτε την αλήθεια, διότι θα σας κακοποιήσουν. Ο στρατός αυτός δεν θα φθάσει στην Πόλη, στη μέση του δρόμου θα μάθει ότι ο πόλεμος ετελείωσε».

Άγιοι και Σοφοί , Δ. Παναγόπουλος (σελ. 42-49)

simeiakairwn.wordpress.com 

https://romioitispolis.gr