Εορτολόγιο

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

Τούρκος δημοσιογράφος: Χιλιάδες Κρυπτοχριστιανοί γυρνούν στην πατρογονική θρησκεία τους

 

Τούρκος δημοσιογράφος: Χιλιάδες Κρυπτοχριστιανοί γυρνούν στην πατρογονική θρησκεία τους

Μια συγκλονιστική καταιγίδα αφύπνισης σαρώνει τα ιερά χώματα της Μικράς Ασίας, εκεί όπου ο Σταυρός του Χριστού άντεξε αιώνες διωγμών, γενοκτονιών και βίαιου εξισλαμισμού! Οι κρυπτοχριστιανοί βγαίνουν πλέον στο φως, διεκδικώντας με θάρρος απαράμιλλο την ταυτότητά τους. Έλληνες και Αρμένιοι, απόγονοι μαρτύρων και αγίων, σπάνε τις αλυσίδες της σιωπής, προκαλώντας τρόμο στην Άγκυρα και τον Ερντογάν, που βλέπουν το ψεύτικο αφήγημα του «τουρκικού έθνους» να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος!

Ο Ορχάν Κεμάλ Τζενγκίζ, αυτός ο θαρραλέος Τούρκος δικηγόρος, δημοσιογράφος και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας το 1993 και εργάστηκε στο Λονδίνο από το 1997 έως το 1998. Ως πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Human Rights Agenda Association, βροντοφωνάζει σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του: «Υπάρχουν πολλά περιστατικά που αποκαλύπτουν την παρουσία κρυπτοχριστιανών! Βγαίνουν ανοιχτά στην Τουρκία, διεκδικούν την ταυτότητά τους, και αυτό γίνεται καταλύτης για να ακολουθήσουν και άλλοι!» Η φωνή του είναι κραυγή δικαίωσης για χιλιάδες ψυχές που κράτησαν κρυφά τον Σταυρό, ψιθυρίζοντας προσευχές κάτω από τον φόβο του θανάτου, σε μια γη ποτισμένη με το αίμα των προγόνων τους.

Και ποιο ήταν το σπίθα που άναψε αυτή την ιερή φλόγα; Η δολοφονία του ηρωικού Hrant Dink στις 19 Ιανουαρίου 2007, όπως επισημαίνει η συγγραφέας Vercihan Ziflioglu στο συγκλονιστικό βιβλίο της «The Story of the Armenians in Purgatory». Αυτή η αποτρόπαια πράξη δεν σκότωσε μόνο έναν τολμηρό Αρμένιο που διεκδικούσε την αλήθεια – έσπασε έναν αιώνα σιωπής! «Ο θάνατος του Dink έσπασε τη σιωπή, και σιγά-σιγά άρχισαν να αναδύονται οι κρυπτοχριστιανοί Αρμένιοι», γράφει η Ziflioglu. Η τεράστια δημόσια κατακραυγή μεταμόρφωσε τον φόβο σε υπερηφάνεια: Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν τους δρόμους στην κηδεία του, φωνάζοντας «Είμαστε όλοι Αρμένιοι!» Πανό και πλακάτ στα Αρμενικά, Τουρκικά, Αγγλικά, Κουρδικά και άλλες γλώσσες αντήχησαν σαν ύμνος ελευθερίας. Μια τέτοια κοινωνική εξέγερση δεν είχε προηγούμενο στην Τουρκία – ήταν η αρχή του τέλους για τη μυστικότητα, ενθαρρύνοντας εξισλαμισμένους Αρμένιους να βγουν ανοιχτά και να αγκαλιάσουν την πίστη των πατέρων τους!

Αλλά η αφύπνιση δεν σταματά εκεί. Ένας άλλος καταλύτης; Η αποκατάσταση και επαναλειτουργία ιστορικών αρμενικών εκκλησιών στο Ντιγιαρμπακίρ, το Βαν και την Καισάρεια! Η αναστήλωση της αρμενικής εκκλησίας στο Ντιγιαρμπακίρ γέμισε ενθουσιασμό τις καρδιές των κρυπτοχριστιανών, που άρχισαν να συμμετέχουν ενεργά, να προστατεύουν και να φυλάνε τα ιερά τους κειμήλια. Το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού, αναλαμβάνοντας τις επισκευές του Καθεδρικού Ναού του Τιμίου Σταυρού το 2000, άθελά του άνοιξε πόρτες σε μια νέα εποχή – ή μήπως ήταν η Θεία Πρόνοια που καθοδηγούσε; Η ροή Αρμενίων τουριστών και πιστών από όλη την Τουρκία και το εξωτερικό, οι επαφές με κρυπτοχριστιανούς, επιτάχυναν την επιστροφή στη χριστιανική ταυτότητα. Χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί γυρνούν πλέον στην πατρογονική θρησκεία τους, βαπτίζονται, προσεύχονται, ζουν ως αληθινοί μάρτυρες του Χριστού σε εχθρικό έδαφος!

Ωστόσο, η τραγωδία βαθαίνει: Αυτοί οι αφυπνισμένοι κρυπτοχριστιανοί, Έλληνες και Αρμένιοι, που αγωνίζονται για τη δημόσια ανάκτηση της ιστορικής τους ταυτότητας, δεν βρίσκουν πάντα θερμή αγκαλιά από τις ίδιες τις Εκκλησίες τους. Οι Αρμένιοι της Κωνσταντινούπολης και της διασποράς έχουν αποκλείσει τους κρυπτοχριστιανούς αδελφούς τους από την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσφέρει μόνο ένα επιφυλακτικό καλωσόρισμα στους Έλληνες. Γιατί; Επειδή το ενδιαφέρον για εξισλαμισμένους χριστιανούς μπορεί να θεωρηθεί ως ιεραποστολική δραστηριότητα στην Τουρκία, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια του Πατριαρχείου. Αλλά εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οφείλουμε να φωνάξουμε: Αυτοί είναι αδέρφια μας! Πρέπει να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας, να προσευχηθούμε γι’ αυτούς, να τους στηρίξουμε ενάντια στον φόβο και την καταπίεση!

Για τους Έλληνες, η διαδικασία είναι ατομική – μαθαίνουν ελληνικά, λαμβάνουν θρησκευτική εκπαίδευση, αγωνίζονται μόνοι ενάντια στο σύστημα. Για τους Αρμένιους, είναι συλλογικός θρίαμβος: Παλαιότερα ίδρυσαν ενώσεις όπως η Ένωση Αρμενίων του Δερσίμ, του Μπιτλίς και της Σίβας. Πιο πρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2022, η HAYDER στο Adiyaman έγινε φάρος ελπίδας! Αυτές οι ενώσεις διευκολύνουν την απόδειξη αρμενικής ταυτότητας, βοηθώντας στην ενημέρωση κρατικών ταυτοτήτων, έξι μήνες εκπαίδευσης και βάπτισμα στην Αρμενική Εκκλησία. Είναι μια επανάσταση ψυχών, μια νίκη του Σταυρού επί της ημισελήνου!

Τα βήματα αυτά αντιπροσωπεύουν πρόοδο στα ανθρώπινα δικαιώματα – μετά από έναν αιώνα μυστικότητας, αυτή η ανάκτηση είναι τεράστιο επίτευγμα! Αλλά η Τουρκία δεν έχει κάνει ούτε βήμα προς τη συμφιλίωση με το παρελθόν. Οι εξισλαμισμένοι χριστιανοί είναι μοναδική πτυχή του σκοτεινού της παρελθόντος, και η επούλωση απαιτεί κοινωνικοπολιτισμικό μετασχηματισμό, αλλαγές πολιτικών. Ο Τζενγκίζ καταλήγει: «Η Τουρκία δεν έχει σημειώσει πρόοδο!» Και εμείς προσθέτουμε: Είναι ώρα η Ελλάδα και ο χριστιανικός κόσμος να σταθούν δίπλα στους κρυπτοχριστιανούς! Να απαιτήσουμε δικαίωση για τα ιερά χώματα της Μικράς Ασίας, όπου ο Χριστός ποτέ δεν έσβησε. Αυτοί οι ήρωες είναι φάροι ελπίδας, μάρτυρες ζωντανοί – και η επιστροφή τους είναι η δική μας λύτρωση, ένα θείο μήνυμα ότι η Ορθοδοξία θα νικήσει!

Σκεφτείτε το: Αυτοί οι κρυπτοχριστιανοί, κρυμμένοι για γενιές, κράτησαν την πίστη μέσα από γενοκτονίες, παιδομαζώματα και καταπίεση. Είναι οι απόγονοι των Ποντίων, των Σμυρναίων, των Αρμενίων μαρτύρων – ψυχές που ποτέ δεν λύγισαν. Σήμερα, με ενώσεις και εκκλησίες να ανασταίνονται, η Μικρά Ασία ξυπνά σε μια νέα αυγή. Η Άγκυρα τρέμει, γιατί ξέρει: Η αλήθεια αυτή θα γκρεμίσει τα ψέματα ενός αιώνα. Υπέρ Χριστιανών και κρυπτοχριστιανών, ας προσευχηθούμε για τη νίκη τους – γιατί η δική τους ελευθερία είναι η δική μας ιερή κληρονομιά!


Πηγή: https://romioitispolis.gr

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026

Ματωμένοι φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας.

 

Ματωμένοι φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός -4 Φεβρουαρίου 2026

Στίς 4 Φεβρουαρίου τιμᾶται  μνήμη ἑνός ὁμολογητοῦ τῆς Πίστεωςτοῦ ὁσίου Νικολάου τοῦ Στουδίτου.

Εὑρεθείς ὁ ὅσιος στήν Κωνσταντινούπολη ἐκάρη μοναχός στό μοναστήρι τοῦ Στουδίου. Ἐκεῖ μαθήτευσε δίπλα  στόν μεγάλο ὁμολογητή τῆς Πίστεως, τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς.  Ὡς μοναχός διακρίθηκε στήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, γι’ αὐτό καί χειροτονήθηκε ἱερέας.  

Βρισκόμαστε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ ὅσιος Νικόλαος μαζί μέ τόν ἡγούμενο τῆς Μονῆς, τόν ὅσιο ὁμολογητή Θεόδωρο Στουδίτη, συλλαμβάνονται μέ διαταγές τῶν εἰκονομάχων αὐτοκρατόρων καί στέλνονται στήν  ἐξορία τέσσερις φορές!

Ἀπό τό 816 μέχρι τό 842 ὁδηγοῦνται ἐπανειλημμένα στίς φυλακές, βασανίζονται μέ πεῖνα, δίψα καί γύμνωση, καί δέρονται κάθε φορά σκληρά καί ἀπάνθρωπα.

Ὁ ὅσιος ὁμολογητής Θεόδωρος Στουδίτης ἀπό τίς κακουχίες ἐξεδήμησε πρός Κύριον κατά τήν  ἐξορία τους στόν Ἀκρίτα (829). Ὁ δέ ὅσιος Νικόλαος μετά ἀπό ἀπερίγραπτες κακοπάθειες καί ταλαιπωρίες ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνη σέ ἡλικία 75 ἐτῶν.

Ἄχ! Πόσο θά ἔπρεπε σήμερα νά μᾶς ἐλέγχουν οἱ διωγμοί καί τά βάσανα τῶν Ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Ἡ εἰκονομαχία, ὡς γνωστόν, ζεῖ καί βασιλεύει ἀπό τότε μέχρι καί σήμερα. Τότε ἀναδείχθηκαν γενναιότατοι ἅγιοι Ὁμολογητές τῆς Πίστεως, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν ἐμπόδιο στήν ἐπικράτηση τῶν αἱρετικῶν, τῶν εἰκονομάχων. Στίς ἡμέρες μας, δυστυχῶς, φαίνεται ὅτι κερδίζουν ἔδαφος καί ἐπικρατοῦν τά δαιμόνια τῆς δειλίας, τῶν σκοπιμοτήτων καί  τῆς ἐκκοσμίκευσης. Ἔχει, ὅμως, ὁ Θεός τούς ἀνθρώπους Του σέ ὅλες τίς ἐποχές.  

 

πηγή:  http://aktines.blogspot.com

https://makkavaios.blogspot.com

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

Η σιωπηλή προσευχή υπό απαγόρευση

 

Η σιωπηλή προσευχή υπό απαγόρευση

ΟΤΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Η υπόθεση της Isabel Vaughan-Spruce, στην οποία αναφέρεται το άρθρο, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας νέας νομικής πραγματικότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο, την ποινικοποίηση της «σιωπηλής προσευχής» μέσω των Ζωνών Προστασίας Δημόσιου Χώρου (Public Space Protection Orders – PSPOs), γνωστών και ως «ζωνών ασφαλείας» (buffer zones).

«Αν δεν προσευχόμουν στο μυαλό μου, δεν θα ήμουν εδώ. Με συνέλαβαν για τις σκέψεις μου.»

Isabel Vaughan-Spruce

Η Isabel Vaughan-Spruce συνελήφθη επανειλημμένα επειδή στεκόταν ακίνητη και σιωπηλή κοντά σε κλινική αμβλώσεών στο Μπέρμιγχαμ. Σε βίντεο που έκανε τον γύρο του κόσμου, αστυνομικοί τη ρωτούν αν προσεύχεται στο μυαλό της, και όταν εκείνη απαντά «ίσως», οδηγείται στο τμήμα. Η πρόσφατη κριτική από τις ΗΠΑ, μέσω της Επιτροπής για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (USCIRF), υπογραμμίζει ότι τέτοιες διώξεις πλήττουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της σκέψης, θεωρώντας την πρακτική αυτή ακραία για μια δυτική δημοκρατία.

Οι Ζώνες Ασφαλείας (Buffer Zones) και το Νομικό Πλαίσιο

Οι «ζώνες ασφαλείας» καθιερώθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας των γυναικών από την παρενόχληση. Ωστόσο, ο νόμος περί Δημόσιας Τάξης (Public Order Act 2023) στην Αγγλία και την Ουαλία, καθώς και αντίστοιχοι νόμοι στη Σκωτία, επεξέτειναν την έννοια της παρενόχλησης σε οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί «επηρεασμός». Στην πράξη, οι ζώνες αυτές (συνήθως σε ακτίνα 150 μέτρων από την κλινική) απαγορεύουν όχι μόνο τις φωνές ή τα πλακάτ, αλλά και τη σιωπηλή παρουσία. Η απαγόρευση αυτή εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα. Πώς μπορεί μια εσωτερική, πνευματική διεργασία να αποτελεί αξιόποινη πράξη;

Η Αναγνώριση της Δύναμης της Προσευχής μέσα από την Απαγόρευση

Η ουσία της ποινικοποίησης της σιωπηλής προσευχής κρύβει μια παράδοξη παραδοχή από την πλευρά των αρχών. Απαγορεύοντας σε κάποιον ακόμα και να σκέφτεται ή να προσεύχεται σιωπηλά, το κράτος ουσιαστικά αναγνωρίζει ότι η προσευχή δεν είναι μια «κενή» ενέργεια, αλλά μια πράξη με πραγματική πνευματική ισχύ και αντίκτυπο.

Η μετάβαση προς την καθολική απαγόρευση της σιωπηλής προσευχής στο Ηνωμένο Βασίλειο υπήρξε μια σταδιακή και μεθοδευμένη διαδικασία, η οποία ξεκίνησε από τοπικό επίπεδο πριν επισημοποιηθεί εθνικά. Η αρχή έγινε το 2018 στο Λονδίνο, όταν ο δήμος του Ealing εφάρμοσε την πρώτη «ζώνη ασφαλείας» (PSPO), απαγορεύοντας κάθε μορφή διαμαρτυρίας και προσευχής έξω από την κλινική Marie Stopes. Τον Σεπτέμβριο του 2022, το Δημοτικό Συμβούλιο του Birmingham ακολούθησε το παράδειγμα, επιβάλλοντας παρόμοια ζώνη έξω από την κλινική Robert Clinic στο Kings Norton. Ήταν ακριβώς μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο που συνελήφθη η Isabel Vaughan-Spruce τον Δεκέμβριο του 2022, ενώ ακολούθησε η δεύτερη σύλληψή της τον Φεβρουάριο του 2023. Παράλληλα, τον Ιανουάριο του 2023, ο Adam Smith-Connor κατηγορήθηκε για σιωπηλή προσευχή στο Bournemouth, σε μια περιοχή όπου η τοπική ζώνη απαγόρευε ρητά ακόμα και τις θρησκευτικές πράξεις. Αυτές οι μεμονωμένες περιπτώσεις λειτούργησαν ως «δοκιμαστικοί σωλήνες» για την κυβέρνηση, η οποία με τον Νόμο περί Δημόσιας Τάξης 2023 (Public Order Act) και την τελική ενεργοποίηση των εθνικών Buffer Zones τον Οκτώβριο του 2024, μετέτρεψε την τοπική αστυνόμευση της σκέψης σε καθολική απαγόρευση σε όλη την Αγγλία και την Ουαλία, οριστικοποιώντας την ποινικοποίηση της σιωπηλής παρουσίας.

«Όταν η σκέψη γίνεται αδίκημα: Η σιωπηλή προσευχή υπό διωγμό»

 Αν η προσευχή ήταν κάτι ασήμαντο ή αναποτελεσματικό, η σιωπηλή παρουσία ενός ατόμου που απλώς στέκεται στον δρόμο δεν θα προκαλούσε την παρέμβαση του νόμου. Η δίωξη της Vaughan-Spruce αποδεικνύει ότι οι πολέμιοι της δράσης της αντιλαμβάνονται την προσευχή ως μια ενεργή δύναμη που μπορεί να αλλάξει τις συνειδήσεις ή να επηρεάσει την πνευματική ισορροπία του χώρου. Η «σιωπηλή προσευχή» στοχοποιείται ακριβώς επειδή θεωρείται ικανή να προσφέρει μια εναλλακτική πνευματική μαρτυρία, έστω και χωρίς λόγια. Ουσιαστικά, ο νόμος προσπαθεί να αστυνομεύσει την ίδια τη σκέψη, φοβούμενος τη μεταφυσική διάσταση μιας σιωπηλής επίκλησης στον Θεό.

Η περίπτωση αυτή φέρνει στη μνήμη το «έγκλημα σκέψης» από το έργο του Όργουελ. Όταν ένας πολίτης συλλαμβάνεται όχι για τις πράξεις του, ούτε καν για τα λόγια του, αλλά για το περιεχόμενο των προσευχών του μέσα στο μυαλό του, περνάμε σε ένα στάδιο ολοκληρωτισμού.

Η Isabel Vaughan-Spruce δήλωσε χαρακτηριστικά: «Κανείς δεν πρέπει να ποινικοποιείται για τις σκέψεις του και τις προσευχές του, ειδικά σε έναν δημόσιο χώρο στο Ηνωμένο Βασίλειο.»

Αντίστοιχα, ο Adam Smith-Connor, ένας βετεράνος του στρατού που επίσης καταδικάστηκε για σιωπηλή προσευχή κοντά σε κλινική στο Bournemouth, είπε: «Στάθηκα εκεί για λίγα λεπτά και προσευχήθηκα σιωπηλά για τον γιο μου που έχασα πριν από χρόνια σε έκτρωση. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα καταδικαζόμουν για τις σκέψεις μου.»

«Είναι τρομακτικά οργουελιανό το να βλέπεις αστυνομικούς να εισβάλλουν στον εσωτερικό κόσμο της σκέψης σου. Αν η προσευχή μου ήταν απλώς μια “σκέψη χωρίς σημασία”, δεν θα με είχαν οδηγήσει στο τμήμα. Η σύλληψή μου αποδεικνύει ότι η σιωπή μου τούς ενοχλεί περισσότερο από οποιαδήποτε φωνή.» Isabel Vaughan-Spruce (Ακτιβίστρια, μετά τη σύλληψή της)

 

Οι υποστηρικτές των ζωνών ασφαλείας υποστηρίζουν ότι η παρουσία «pro-life» διαδηλωτών προκαλεί άγχος στις γυναίκες. Ωστόσο, η σιωπηλή προσευχή δεν εμποδίζει τη φυσική πρόσβαση ούτε περιλαμβάνει λεκτική επαφή. Η νομική πρόκληση έγκειται στο γεγονός ότι οι PSPOs δίνουν στην αστυνομία τη διακριτική ευχέρεια να ερμηνεύει τη σιωπή ως «διαμαρτυρία». Η απόφαση του δικαστηρίου να αθωώσει αρχικά τη Vaughan-Spruce και η μεταγενέστερη αποζημίωσή της από την αστυνομία των West Midlands με £13.000 δείχνουν μια εσωτερική σύγκρουση στο βρετανικό σύστημα. Παρά την αποζημίωση, η κυβέρνηση προχώρησε στην εφαρμογή των καθολικών buffer zones σε όλη τη χώρα από τον Οκτώβριο του 2024, καθιστώντας πλέον σαφές ότι η σιωπηλή προσευχή μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα ή σύλληψη.

«Σήμερα, σε μια χώρα που κάποτε υπερασπιζόταν την ελευθερία, καταδικάστηκα επειδή το περιεχόμενο των σκέψεων μου —μια σιωπηλή προσευχή στον Θεό— κρίθηκε παράνομο από το κράτος. Η ελευθερία της σκέψης δεν υπάρχει πια αν δεν μπορείς να την ασκήσεις σιωπηλά στον δρόμο.» Adam Smith-Connor (Βετεράνος, μετά την καταδίκη του το 2024)

Η ποινικοποίηση της σιωπηλής προσευχής αποτελεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τις πολιτικές ελευθερίες. Αν το κράτος μπορεί να απαγορεύσει σε έναν πολίτη να προσεύχεται σιωπηλά στον δρόμο, τότε η ελευθερία της συνείδησης παύει να υφίσταται. Η ένταση με την οποία επιβάλλονται αυτές οι ζώνες αναδεικνύει μια βαθιά, έστω και ασυνείδητη, παραδοχή από τους νομοθέτες: ότι η προσευχή, ακόμα και η πιο αθόρυβη, είναι μια πράξη τόσο ισχυρή που το σύστημα θεωρεί απαραίτητο να την καταστείλει με τη βία του νόμου.

«Η πράξη της προσευχής, έστω και σιωπηλής, εντός μιας προστατευόμενης ζώνης, μπορεί να θεωρηθεί απόπειρα επηρεασμού των ατόμων που εισέρχονται στην κλινική, και ως εκ τούτου εμπίπτει στις απαγορεύσεις του νόμου περί Δημόσιας Τάξης.» Απόσπασμα από τη γνωμοδότηση του Δικαστηρίου (Σχετικά με την έννοια της παρενόχλησης)

Πηγές: 

  1. Isabel Vaughan-Spruce
  2. Woman paid £13k 
  3. Silent prayer outside 
  4. 2024 Annual Report 
  5. Army veteran convicted 
  6. ADF Internationa
  7. BBC News
  8. The Public Order Act 2023 

Αναδημοσίευση από:
https://www.entaksis.gr

https://www.impantokratoros.gr