Η ψηλάφιση του Θωμά ένα από τα πιο ισχυρά τεκμήρια της Αναστάσεως

Η ΨΗΛΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ)

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 19η Απριλίου 2026

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η Κυριακή του Θωμά και το μεν Αποστολικό ανάγνωσμα, που ακούσαμε προηγουμένως, είναι μια περικοπή από το 5^ο κεφάλαιο των Πράξεων, το δε Ευαγγελικό μια περικοπή από το 20^ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, στο οποίο ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας περιγράφει δύο από τις εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού στους μαθητές, την πρώτη το εσπέρας της Αναστάσεως, απόντος του Θωμά και την δεύτερη οκτώ ημέρες αργότερα, παρόντος και του Θωμά, ο οποίος αξιώθηκε μάλιστα να ψηλαφίσει τον Αναστάντα Κύριο.

Όπως σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής, όταν ο Θωμάς επέστρεψε στο υπερώο το εσπέρας της Αναστάσεως και του ανήγγειλαν γεμάτοι χαρά οι άλλοι μαθητές, ότι είδαν τον αναστημένο Κύριο, αυτός δήλωσε απερίφραστα: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων και βάλω την χείρα μου  εις την πλευράν αυτού ου μη πιστεύσω», (Ιω.20,25). Κοφτή και κατηγορηματική η απαίτηση του Θωμά, που θα ικανοποιούσε και τον πιο απαιτητικό και αντικειμενικό ερευνητή και ανακριτή της Αναστάσεως. Δεν ικανοποιείται να δη με τα μάτια του τον Εσταυρωμένο ζωντανό. Θέλει να αγγίξει και με τα χέρια του το σώμα του Κυρίου. Ακόμη περισσότερο! Να ψηλαφήσει με τα δάκτυλά του τις πληγές, που προκάλεσαν τα καρφιά στα άχραντα χέρια Του και με την παλάμη του την λογχευμένη του πλευρά. Με όλες του τις αισθήσεις, όραση, ακοή, αφή, ζητεί να λάβει πείραν του γεγονότος. Όπως παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος: «Την δια της αισθήσεως της παχυτάτης εζήτει πίστιν και ουδέ τοις οφθαλμοίς επίστευεν. Ου γαρ είπεν αν μη ίδω, αλλ’ εάν μη ψηλαφήσω…μήπως φαντασία το ορώμενον ή». Δηλαδή ο Θωμάς ζητούσε την πίστη εκείνη, που προέρχεται από την αίσθηση της αφής, και δεν επίστευε μόνο σ’ όσα τον πληροφορούσαν οι οφθαλμοί του. Διότι δεν είπε, εάν δεν δω, αλλά εάν δεν ψηλαφήσω, μήπως είναι φαντασία το ορώμενον. Και ο Κύριος, που από άπειρη αγάπη για το πλάσμα του υπέμεινε την εσχάτη ταπείνωση του σταυρικού θανάτου, συγκαταβαίνει στην απαίτηση του μαθητού του. Υποχωρεί και καταδέχεται να ψηλαφηθή, για να προσθέσει έτσι μία επί πλέον ισχυρή απόδειξη της Αναστάσεώς Του. Ένας άλλος μεγάλος Πατήρ της Εκκλησίας μας ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, παρατηρεί: «Οίμαι δε… οικονομικώτατα σφόδρα την του μαθητού γεγονέναι προς καιρόν ολιγοπιστίαν, ίνα διά της αυτού πληροφορίας και ημείς οι μετ’ αυτόν ανενδοιάστως πιστεύομεν, ότι την σάρκα την επί του ξύλου κρεμαμένην και παθούσαν τον θάνατον εζωοποίησεν ο Πατήρ δι’ Υιού». Δηλαδή η πρόσκαιρη απιστία του μαθητού υπήρξε θεία οικονομία, έτσι ώστε η ιδική του μαρτυρία και επιβεβαίωσις να γίνη και σε μας τους μεταγενεστέρους αφορμή ανεπιφύλακτης πίστεως, ότι δηλαδή το σώμα εκείνο, το οποίο κρεμάσθηκε πάνω στο ξύλο του σταυρού και υπέστη τον θάνατο, εζωοποίησε ο Πατέρας δια του Υιού.

Μετά από οκτώ ημέρες εμφανίζεται ο Κύριος και πάλι στους μαθητές, παρόντος και του Θωμά. Προς αυτόν ιδιαιτέρως τώρα απευθύνεται και τον προσκαλεί να τον ψηλαφήσει, όπως το ζήτησε: «Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευρά μου και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός», (Ιω.20,26-27). Σαν να του έλεγε: Θωμά, όσα δήλωσες πριν από οκτώ ημέρες, τα άκουσα ως Θεός, διότι ήμουν αοράτως παρών. Ιδού λοιπόν βρίσκομαι ενώπιόν σου. Μη διστάσεις να με ψηλαφήσεις. Ο Ιησούς προσφέρει τον εαυτό του σε μια κοινωνία του πάθους και της Αναστάσεώς Του. Αγγίζοντας ο μαθητής με το δάκτυλό του τις πληγές του Χριστού, «πιάνει» τον θάνατό του και ακουμπώντας το χέρι στις ουλές του, «κρατάει» την Ανάστασή του. Ο Θωμάς μένει κατάπληκτος, συγκλονισμένος με όσα βλέπει και ακούει. Επί οκτώ ημέρες πάλευε με τους λογισμούς της απιστίας. Τα κύματα της λύπης και της απελπισίας χτυπούσαν επικίνδυνα το σκάφος της ψυχής του και απειλούσαν να το καταποντίσουν στην απώλεια. Και να τώρα, ξαφνικά και απροσδόκητα, βλέπει μπροστά του ολοζώντανο τον Κύριο, ο οποίος τον προσκαλεί, να τον ψηλαφίσει! Πλησιάζει ο Θωμάς και απλώνει το χέρι του. Με τα δάχτυλά του ψηλαφά τις πληγές Του και με την παλάμη την πλευρά Του. Όντως αυτός είναι ο διδάσκαλός του. Το σώμα του είναι αληθινό ανθρώπινο σώμα με σάρκα και οστά. Δεν έχει σημασία που αυτό το πανάχραντο Σώμα το είδε προηγουμένως, να εισέρχεται στο Υπερώο κεκλεισμένων των θυρών. Σημασία έχει ότι είναι εκείνο το Σώμα, που μέχρι πριν από λίγο είχε καρφωθεί πάνω στο σταυρό και όχι κάποιο άλλο. Και ιδού οι πληγές του, που αποδεικνύουν τον θάνατό Του.

Πόσο μεγάλη είναι η φιλανθρωπία του Κυρίου μας, ο οποίος καταδέχεται να ψηλαφηθή, για να στηρίξει στην πίστη τον κλονισμένο μαθητή, αλλά παράλληλα να βεβαιώσει την Ανάστασή του κατά τρόπο αναντίρρητο, σε όλες τις γενεές των ανθρώπων ανά τους αιώνας. Ωραιότατα διατυπώνει την αλήθεια αυτή ένα τροπάριο του Κανόνος της ζ΄ ωδής της Κυριακής του Θωμά: «Ου μάτην διστάσας ο Θωμάς τη εγέρσει σου ου κατέθετο, αλλ’ αναμφίλεκτον έσπευδεν αποδείξαι ταύτην Χριστέ τοις πάσιν έθνεσιν». Δηλαδή η απιστία του Θωμά δεν έγινε ματαίως και χωρίς λόγο, χωρίς να προκύψει ωφέλεια πνευματική. Διότι με την απιστία του έσπευδε, να αποδείξει την Ανάσταση αναντίρρητη και βεβαία σ’ όλους τους λαούς. Μετά από την συγκλονιστική αυτή εμπειρία, θριαμβευτική επακολουθεί η ομολογία του Θωμά: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Ομολογία όχι μόνον της Αναστάσεως, αλλά και της Θεότητος του Αναστάντος. Δηλαδή ωσάν να έλεγε: Εσύ που νίκησες τον θάνατο, δεν είναι δυνατόν παρά να είσαι ο πλάστης και δημιουργός μου, διότι η Ανάσταση, η νίκη επί του θανάτου, δεν είναι έργο ανθρωπίνης, αλλά θείας δυνάμεως.   

Όπως μας πληροφορούν οι Πράξεις των Αποστόλων, ο Κύριος μετά την Ανάστασή Του εμφανίστηκε πολλές φορές, επί σαράντα ήμερες, σε διάφορα πρόσωπα και σε διάφορους τόπους. Η πιο σημαντική από αυτές υπήρξε η δεύτερη προς τους μαθητές, οκτώ ημέρες μετά την πρώτη, παρόντος και του Θωμά. Είναι δε η πιο σημαντική, διότι εδώ έχουμε όχι μόνον την θέα του Αναστάντος, αλλά επί πλέον και την ψηλάφιση του αναστημένου σώματος, οπότε η Ανάσταση επιβεβαιώνεται και δια των οφθαλμών και δια της αφής και δια της ακοής. Επί πλέον διακηρύσσεται από τον Θωμά, ότι ο Αναστάς Κύριος είναι ο σαρκωθείς Θεός Λόγος. Όλες οι εμφανίσεις του αναστημένου Κυρίου στο διάστημα των σαράντα ημερών είχαν ως σκοπό να βεβαιωθούν οι μαθητές, αλλά και κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος σ’ όλες τις επόμενες γενεές των ανθρώπων μέχρι της συντελείας των αιώνων, ότι η Ανάσταση είναι ένα αναντίρρητο ιστορικό γεγονός. Είναι το γεγονός εκείνο, πάνω στο οποίο θεμελιώνεται και στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της πίστεως. Όπως μας βεβαιώνει ο απόστολος Παύλος, «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών…Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών» (Α΄ Κορ.15,14,17). Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε δεν έχει πλέον κανένα νόημα και περιεχόμενο το κήρυγμά μας, αλλ’ επίσης είναι ματαία και κούφια από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο και η πίστη σας. Χωρίς την Ανάσταση όλο το χριστιανικό οικοδόμημα καταρρέει και μεταβάλλεται σε μια ιδεολογία, σε ένα ανθρώπινο φιλοσοφικό κατασκεύασμα, σε μια από τις πολλές θρησκείες του κόσμου, ανίκανο να σώσει και να λυτρώσει τον άνθρωπο από τον θάνατον, ο οποίος είναι κατά τον άγιο Ιουστίνο τον Πόποβιτς «η μόνη πικρία της ζωής, η μόνη πικρία της υπάρξεως. Εξ αυτού προέρχεται και όλη η τραγικότητα της ζωής».

Επειδή δε ακριβώς η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί θεμελιακό γεγονός της πίστεως, έπρεπε να βεβαιωθή ως αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα από πολλούς αυτόπτες μάρτυρες. Οι αποδείξεις λοιπόν είναι πολλές, πειστικές και ατράνταχτες, αποκλείουν δε και το παραμικρό ενδεχόμενο αμφιβολίας. Όσοι εξακολουθούν να απιστούν, δεν έχουν επιχειρήματα και χάνονται στο σκοτάδι της απιστίας και εν τέλει στην απώλεια. Η αιτία της απιστίας βρίσκεται μέσα τους. Στο ότι δηλαδή κατά βάθος αγαπούν την αμαρτία και την ασωτία και δεν θέλουν να αλλάξουν ζωή: «Αύτη εστίν η κρίσις» λέγει ο Ευαγγελιστής, «ότι το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος, ή το φως. Ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα», (Ιω.3,19).

Ακόμη και μέχρι σήμερα πολλοί είναι εκείνοι που εξακολουθούν να προβάλλουν αντιρρήσεις για να αρνηθούν την Ανάσταση. Ας δούμε μερικές από αυτές: Ισχυρίζονται ότι οι μαθητές, όπως και οι μυροφόρες, εξαπατήθηκαν και ότι όσα είδαν, ήταν ψευδαισθήσεις. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ευσταθεί, διότι οι μαθητές δεν είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση, να δεχθούν την Ανάσταση. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων, διότι δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις των μυροφόρων, ότι Τον είχαν δει Αναστάντα.

Ισχυρίζονται επίσης ότι ο Χριστός δεν πέθανε πάνω στο σταυρό, αλλά έγινε στην περίπτωσή του κάποια νεκροφάνεια. Όμως και αυτός ο ισχυρισμός δεν ευσταθεί. Κατ’ αρχήν εδώ έχουμε τη μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο, ότι ο θάνατος του Χριστού είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ήμερα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Πως είναι δυνατόν κάποιος που έχει υποστεί νεκροφάνεια και επομένως βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης εξαντλήσεως, να μπορεί να περπατάει επί ώρες και να συζητάει, σαν να μη προηγήθηκε τίποτα;

Ο λόγος του Κυρίου προς τον Θωμά, αγαπητοί μου αδελφοί, «και μη γίνου άπιστος αλλά πιστός» δείχνει, ότι υπήρχε ενδεχόμενο ο Θωμάς και μετά την ψηλάφιση του αναστημένου Σώματος, να μην θελήσει, να πιστεύσει και να παραμείνει αμετανόητος στην απιστία. Από ένα τέτοιο όμως ενδεχόμενο κινδυνεύομε όλοι μας. Ας ανακρίνουμε τον εαυτό μας και ας εξετάσουμε τη συνείδησή μας, μήπως ενώ νομίζουμε, ότι δήθεν πιστεύουμε στο Χριστό, κατά βάθος όμως αγαπούμε την αμαρτία και επιζητούμε στην καθημερινή μας ζωή, να ικανοποιούμε τα πάθη μας, ενώ παράλληλα απέχουμε από τη ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Πράγμα το οποίο δείχνει ότι η πίστη μας δεν είναι αληθινή και γνήσια.

Ας ευχηθούμε το ανέσπερο Φως του Αναστάντος Χριστού να καταυγάσει τις ψυχές μας και το φετινό Πάσχα να γίνει αφορμή ανανήψεως και μετανοίας. Αμήν.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Άλλη μια ομολογιακή δήλωση από τον Μητροπολίτη Αντινόης Παντελεήμων

 

Άλλη μια ομολογιακή δήλωση από τον Μητροπολίτη Αντινόης Παντελεήμων

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

“Ο Επίσκοπος οφείλει για το ποίμνιο του Κυρίου Ιησού Χριστού να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ορθόδοξης Πίστεως” (π. Νικόλαος Μανώλης)

Ζούμε δυστυχώς σε καιρό αποστασίας. Σχεδόν το σύνολο της Ορθόδοξης Ιεραρχίας έχει διολισθήσει στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Όλες οι τάξεις του κλήρου, και δη οι κεφαλές του, υποπίπτουν σε όλο και περισσότερα αιρετικά ολισθήματα. Θεολογικοί διάλογοι, αντικανονικές συμπροσευχές και κάθε είδους συγκρητιστικά αλισβερίσια με τους αμετανόητους αιρετικούς είναι η καθημερινότητα τους.

Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι, ελάχιστοι, που κατανοούν τι σημαίνει να αποκλίνει κανείς από την Ορθόδοξη Παράδοση, πόσο μάλλον να την προδίδει. Ένας από αυτούς τους λίγους εναπομείναντες Ιεράρχες που ακολουθούν την Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων είναι και ο Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων, εφησυχάζων Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Στην Κατάνυξη έχουμε σχολιάσει και επαινέσει πολλάκις τα ομολογιακά του κείμενα.Ένα από αυτά θα παραθέσουμε και στο παρόν άρθρο, υποστηρίζοντας τον σπουδαίο αγώνα του ανωτέρω Μητροπολίτου.Τίτλος άρθρου: Ἐπιτρέπεται νά παραχωρῶμεν Ἱ. Ναούς μας εἰς μή Ὀρθοδόξους διά μυστήρια; (σ.σ. Ο τονισμός δικός μας) [1].«Πρόσφατα δέχτηκα τὴν πιὸ πάνω ἐρώτηση καὶ ἀπαντῶ:Ὄχι, φυσικά! Δὲν ἐπιτρέπεται!Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες ἔχουν δικούς τους ναοὺς καὶ δικό τους λειτουργικὸ τυπικό. Ἂς πᾶνε στοὺς δικούς τους ναοὺς καὶ αἴθουσες.Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ὅλως ἰδιαιτέρως ἐμεῖς οἱ Καλύμνιοι καὶ γενικότερα ὅλοι οἱ Δωδεκανήσιοι, ὅτι οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γονεῖς μας ἀντιστάθηκαν στοὺς Τούρκους (1453-1912) καὶ δὲν μάθανε Τούρκικα. Ἐπὶ δὲ τῶν Λατίνων-Ἰταλῶν κατακτητῶν (1912-1945) δὲν δέχτηκαν νὰ τοὺς ἐπιβληθεῖ ἡ Ἰταλικὴ γλώσσα ὡς κύριο μάθημα στὰ σχολεῖα μας. Οὔτε δέχτηκαν νὰ γίνει ἡ ἀπόσπαση ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ γίνει τὸ Αὐτοκεφάλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δωδεκανήσου, δηλαδὴ νὰ τοὺς κάνουν Οὐνίτες. Ἀλλά, πολὺ περισσότερο, δὲν δέχτηκαν νὰ γίνεται τὸ Βάπτισμα διὰ ραντισμοῦ, ὅπως τὸ κάνουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί.

Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Πετροπόλεμο τοῦ 1935, καὶ τὸν ὅρκο πού δώσανε οἱ τότε Ἱερεῖς μας, τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν καὶ τὴν κήρυξη τῶν Ὀρθοδόξων σὲ κατάσταση διωγμοῦ.Γι’ αὐτό, ὁ καθένας νὰ μένει στὰ δικά του. Δὲν χρειάζεται νὰ μολύνουν τοὺς δικούς μας ναοὺς καὶ ἰδιαίτερα τὶς Ἱερὲς Μονές μας. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, ποὺ θέλουνε κάποιοι Ρωμαιοκαθολικοὶ-Λατῖνοι-Παπικοὶ νὰ κάνουν Παπικὸ Γάμο στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Καλύμνου.Οὔτε στὰ χρόνια τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Φραγκοκρατίας δὲν παραχωρήθηκαν οἱ ναοί μας σὲ μὴ Ὀρθοδόξους.Γιὰ ὅλα αὐτὰ φταίει ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς καὶ τὰ σχετικὰ πρακτορεῖα ποὺ ὀργανώνουν Γάμους καὶ Βαπτίσια. Δηλαδή, κοιτάζουν περισσότερο τὸν Μαμωνὰ καὶ ὄχι τὸν Χριστό.Ὡς Ὀρθόδοξοι ἀγαποῦμε τοὺς πάντες, ἀλλὰ δὲν προδίδομε τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ σὲ ὁποιονδήποτε».Με απλά και κατανοητά λόγια ο κ. Παντελεήμων εξηγεί αυτά που φαντάζουν αδιανόητα για άλλους Ιεράρχες. Τεκμηριώνει τα λεγόμενά του με ιστορικά στοιχεία και παραδείγματα που εκφράζει με απλό και κατανοητό λόγο.Πώς μπορούν λοιπόν να δέχονται σήμερα την παραχώρηση των Ιερών Ναών, τις ανεπίτρεπτες συμπροσευχές και την κάθε είδους κοινωνία με τους αιρετικούς (με τελικό σκοπό την «ένωση» μαζί τους!) όταν οι προηγούμενες γενιές αγωνίστηκαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχουν καμία κοινωνία μαζί τους, ακόμα και υπό δύσκολες συνθήκες (Τουρκοκρατία, Φραγκοκρατία), όπως ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας;

Πώς γίνεται χωρίς κανένα δισταγμό και με πάσα προθυμία, οι Ορθόδοξοι κληρικοί να έρχονται σε κοινωνία με τους αιρετικούς και να κάνουν ότι μπορούν καλύτερα για να τους ευχαριστήσουν, ως πιστοί δούλοι της αιρέσεως…; Τι κατάντια είναι αυτή;!Διευκρινιστικά, σημειώνουμε τα εξής περί του συγκεκριμένου θέματος του άρθρου, δηλαδή της παραχώρησης των Ορθοδόξων Ναών σε μη Ορθοδόξους:Αρχικά αυτό αποτελεί αναντίρρητα μια βεβήλωση του χώρου. Οι αιρετικοί είναι αναθεματισμένοι από τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους. Οι θεοφώτιστοι Άγιοι Πατέρες τους καταδίκασαν και τους έθεσαν εκτός Εκκλησίας. Επιπρόσθετα, οι Ναοί των Ορθοδόξων είναι Ιεροί και καθαγιασμένοι από τα Ιερά Μυστήρια που τελούνται εκεί. Τα «μυστήρια» των αιρετικών είναι αχαρίτωτα, άκυρα και ανυπόστατα. Ένας Ορθόδοξος Ναός, στον οποίο έχουν τελεστεί τα εγκαίνια και τα θυρανοίξια, με τα Άγια Λείψανα να έχουν τοποθετηθεί στην Αγία Τράπεζα και να αγιάζουν ολόκληρο το ναό, δεν μπορεί να παραχωρηθεί σε αιρετικούς. Δεν γίνεται ο Ορθόδοξος Ναός, ο οίκος του Θεού να γίνει οίκος του διαβόλου και της πλάνης.Έτσι, η παραχώρηση των Ορθοδόξων Ιερών Ναών σε αιρετικούς (ή ακόμα χειρότερα σε αλλόθρησκους) αποτελεί αδιαμφισβήτητα ιεροσυλία.Στην ομιλία με τίτλο «Δώρο στην πανθρησκεία ο Ορθόδοξος ναός στο «Σημείο Μηδέν»» ο μακαριστός ομολογητής γέροντάς μας π. Νικόλαος Μανώλης έλεγε σχετικά με την παραχώρηση Ορθόδοξου Ναού σε αιρετικούς και αλλόθρησκους: 

«Δεν έβγαλε τότε η Αρχιεπισκοπή μια ανακοίνωση να προστατέψει τους ορθόδοξους αθλητές. Μην πηγαίνετε σε αυτό το ναό που πήγε και ο Εβραίος και προσευχήθηκε, που πήγε και ο μουσουλμάνος, γιατί αυτός ο ναός γέμισε δαιμόνια. Δεν το λέω εγώ, το λεν οι Άγιοι Πατέρες. Τον ναό στον οποίο πάει και κάνει τελετή ένας Εβραίος ή ένας μουσουλμάνος μετά για να τον πάρει Ορθόδοξος πρέπει να γίνει αγιασμός, εξορκισμός, να ξανά καθαγιαστεί ο χώρος και να μην ξαναδοθεί πάλι σε αλλόθρησκους» [2]. Καταληκτικά, παραθέτουμε απόσπασμα από το άρθρο του μακαριστού π.Νικολάου με τίτλο «Η φλόγα της Πίστεως»:«Η Πίστη ελκύει το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο συμπληρώνει όλα τα ελλείποντα και τον παρουσιάζει, με τον Θείο φωτισμό, ενώπιον της Αγίας Τριάδος. Όταν ανάβει η φλόγα της Πίστεως στην καρδιά, θερμαίνει τη νοερά προσευχή και την αγάπη στον Θεό και στο συνάνθρωπο. Κανέναν πιστό δεν θέλει η καρδιά μας να πλανηθεί στην Πίστη, και γίνεται ο φύλακας άγγελος της παρακαταθήκης της Ορθόδοξης Πίστεως που κληροδοτήσαμε -από γενιά σε γενιά- από τους αγίους Πατέρες μας. Πόσω μάλλον αν είναι Επίσκοπος. Ο Επίσκοπος οφείλει για το ποίμνιο του Κυρίου Ιησού Χριστού να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ορθόδοξης Πίστεως. Πώς κρατούσαν, εκείνη την εποχή, ανόθευτη την Πίστη τους οι Επίσκοποι και δεν φοβόταν τίποτα, αλλά είχαν την ελπίδα τους στον Χριστό!» [3].

Ευχόμαστε και πάλι στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αντινόης κ.κ. Παντελεήμων να ακολουθεί έως τέλους τον δρόμο των Αγίων Πατέρων και να μην σταματήσει να ελέγχει κάθε οικουμενιστικό πεπραγμένο που θα πέφτει στην αντίληψη του. 

Ως Ιεράρχης, έστω άνευ ποιμνίου, έχει βαρυσήμαντο λόγο. Γι’ αυτό και ο ομολογιακός του αγώνας είναι άκρως σημαντικός. Ευχόμαστε με τον λόγο του να ενθαρρύνει και άλλους Ιεράρχες και απλούς κληρικούς, που έχουν ακόμα μέσα τους το σπόρο Ορθοδοξίας, ώστε να μην φοβούνται και να αγωνίζονται υπέρ της Αληθείας.

Γένοιτο!

• [1] https://orthodoxostypos.gr
• [2] https://youtu.be
• [3] https://katanixi.gr
• https://opaidagogos.blogspot.com

«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

 

«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 61ο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΥΠΟΘΕΣΗ

Από παιδί θυμάμαι το Μεγάλο Σάββατο πριν από την Ανάσταση να παίζεται στην τηλεόραση η ελληνική ταινία «Αλίμονο στους νέους». Τι περίεργο πράγμα! Είμαστε στο 2026 και η ίδια ταινία, ηλικίας 65 ετών, εξακολουθεί να προβάλλεται σε διάφορα κανάλια, και μάλιστα όχι μόνο το Μεγάλο Σάββατο, αλλά και την Κυριακή του Πάσχα.

Στιγμιότυπο από την ταινία «Αλίμονο στους νέους», η οποία προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 την Κυριακή του Πάσχα, 12/4/2026

Η υπόθεση αυτής της χιλιοπαιγμένης ταινίας, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Σακκελάριου-Γιαννακόπουλου, είναι πασίγνωστη:

Σε μια παραλλαγή του μύθου του Φάουστ, ο ηλικιωμένος Ανδρέας (Δημήτρης Χορν), δέχεται να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο, προκειμένου να ξαναγίνει νέος.

Σημειωτέον ότι, για το καλό της πατρίδος, με τον διάβολο θα συνεργάζονταν, κατά θλιβερή ομολογία τους, και ονομαστοί πολιτικοί που είναι γνωστοί ανθέλληνες ή αυτοδιαφημιζόμενοι «πατριώτες».

Πράγματι, ο διάβολος επαναφέρει τον Ανδρέα στην ηλικία των 30 ετών, αλλά τον εξοπλίζει με την ισχνή «κάβα» των 30.000 δραχμών. Διαθέτοντας το πολυπόθητο ηλικιακό προσόν, καταφέρνει να γοητεύσει τον ερωτικό του στόχο, δηλ. την όμορφη νεαρά Ρίτα (Μάρω Κοντού).

Εξαιτίας, όμως, της οικονομικής δυσπραγίας του, ο τριαντάχρονος Ανδρέας αδυνατεί να συναγωνισθεί τον ευκατάστατο γερομπαμπαλή (γείτονα και φίλο του) Αγησίλαο (Σπύρο Μουσούρη), ο οποίος καταφέρνει να αποσπάσει το «ναι» της Ρίτας και της μητέρας της (Σμάρω Στεφανίδου) σε γάμο της ευειδούς νεαράς μετά του ευπόρου γέροντος.

Όταν ο Ανδρέας βλέπει ότι τα πράγματα εξελίσσονται άσχημα γι’ αυτόν, αποκαλύπτεται στον Αγησίλαο, ο οποίος του αναγγέλλει τα κακά μαντάτα:

«Το κοριτσάκι το λιγουρεύαμε και οι δύο. Εσύ σαν όπλο διάλεξες τα νιάτα, εγώ το χρήμα. Και σε νίκησα!».

Όλα αυτά, όμως, εκτυλίσσονται μέσα στο όνειρο που βλέπει ο Ανδρέας, καθώς έχει αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα του λίγη ώρα πριν από την Ανάσταση. Όταν ξυπνά, πληροφορείται από τον Αγησίαλο ότι έχει πάρει την απόφασή του να ζητήσει σε γάμο την Ρίτα, οπότε, για να τον σαμποτάρει, προσφέρεται να δώσει κάθε αναγκαία οικονομική βοήθεια στον νεαρό σωφέρ του (Ανδρέα Ντούζο), προκειμένου να μπορέσει να νυμφευφθεί την αγαπημένη του Ρίτα, η οποία μέχρι τότε ήταν διστακτική λόγω της φτώχειας του νεαρού.

ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτή η ταινία φτιάχτηκε εξ υπαρχής για να υπονομεύει διαχρονικά και ύπουλα, μέσω του κινηματογράφου, το φιλάνθρωπο θαύμα της Ανάστασης, η οποία επέφερε την μεγαλοπρεπή και ανεπανάληπτη ήττα του διαβόλου. Διότι ο κύριος Αντρέας, όλως τυχαίως, βλέπει το φαουστικό του όνειρο λίγη ώρα προτού ακουσθεί το «Χριστός Ανέστη».

Έτσι, οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της κινηματογραφικής Νέας Εποχής δημιούργησαν και την δικαιολογητική αφορμή, ώστε η συγκεκριμένη ταινία να προβάλλεται τουλάχιστον κάθε Μεγάλο Σάββατο, λίγη ώρα προτού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες!

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η Τέχνη μοιάζει να υπηρετεί τον διάβολο και να πολεμά τον Χριστό! Είναι πολλά τα σημάδια εκείνα που δείχνουν ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος λειτούργησε ως δίστομο εργαλείο του εωσφορικού κινήματος της Νέας Εποχής με στόχο την άλωση του μυαλού του χριστιανού τηλεθεατή:

Από την μία πλευρά, το πολυπλόκαμο αυτό κίνημα θέλει να τον βρεφοποιεί καθιστώντας τον ευχερώς χειραγωγήσιμο σε κάθε είδους προπαγάνδα, και από την άλλη πλευρά θέλει να τον αποχριστιανοποιεί ολίγον κατ’ ολίγον, χύνοντας το αντι-ορθόδοξο δηλητήριο διά της επαναληπτικής προβολής των ίδιων προπαγανδιστικών ταινιών σε συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου.

Κατά τούτο, οι ελληνικές αυτές ταινίες λειτουργούν σαν αντι-ευαγγελικός λόγος: Όπως η Καινή Διαθήκη περιέχει αναρίθμητα διδακτικά χωρία αλλά η Εκκλησία μας έχει επιλέξει να ακούγονται μόνο κάποια από αυτά, προφανώς τα πλέον χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά της ορθόδοξης διδασκαλίας, έτσι και ο ελληνικός κινηματογράφος από τις χιλιάδες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1950 και 1970 επιλέγει πάντοτε μόνο εκείνες τις ταινίες που έχουν την πιο διαβρωτική επίδραση κατά της Ορθοδοξίας!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η ταινία «Αλίμονο στα νιάτα» είναι ό,τι η «Μανταλένα» για τα Θεοφάνεια1, δηλ. μία ακόμη επίθεση του νεοεποχίτικου κινηματογράφου ενάντια στην ορθόδοξη πίστη.

---

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται μόλις σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

1

«Μανταλένα»: Το ετήσιο νεοεποχίτικο αγκάθι της εορτής των Θεοφανείων

Konstantinos Vathiotis

·

6 Ιαν

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Πηγή: https://agonasax.blogspot.com

 

Τι σημαίνει ότι οι ψυχές είναι αθάνατες;

Φυσικά ο μόνος που μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση είναι η Εκκλησία που περιλαμβάνει όλη την Αλήθεια. Η Αγία Γραφή το λέει καθαρά.

Εκείνο που δίνει απροσμέτρητη αξία στον άνθρωπο είναι η αθάνατη ψυχή. Χάρη σ’ αυτήν ονομάσθηκε ο άνθρωπος βασιλιάς της κτίσεως, παιδί του Θεού, προορισμένος να ζήσει στην αιωνιότητα και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτή την ψυχή, τον ατίμητο θησαυρό, μιλούσε ο Κύριος και έλεγε: « Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμον, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; » (Ματθ. ιστ΄ 26).

Οι αναφορές της Αγίας Γραφής στην αθανασία της ψυχής και τη μετά θάνατο ζωή είναι αναρίθμητες. Νομίζουμε πως αρκεί να δούμε τι λέει το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής για αυτό το θέμα: « Είδα κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων, που είχαν σφαγεί για το λόγο του Θεού και για την πίστη στο Χριστό… Και δόθηκε στον καθένα απ’ αυτούς στολή λευκή και τους ειπώθηκε να ξεκουραστούν ακόμη λίγο καιρό, μέχρι να ολοκληρώσουν και οι σύνδουλοί τους στη γη και οι αδελφοί τους που πρόκειται να σκοτωθούν όπως και αυτοί » (Αποκ. στ΄ 11). Είναι φανερό ότι αναφέρεται σε ψυχές ζωντανές και με πλήρη συνείδηση, που ζουν και επικοινωνούν μεταξύ τους.

Παρόμοιες αλήθειες εκφράζουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Η ψυχή, κατά το Μ. Αθανάσιο, είναι αυθυπόστατη και αυτοκίνητη. Αυτή κινεί το σώμα και η ίδια δεν κινείται από άλλη δύναμη. Επομένως αφού η ψυχή κινείται μόνη της και μετά την εκδημία της από το σώμα, μπορεί να κινείται με τις δικές της δυνάμεις. Διότι δεν είναι η ψυχή που πεθαίνει, αλλά επειδή αυτή αναχωρεί, πεθαίνει το σώμα. Αν το υλικό σώμα διαλύεται μετά το χωρισμό του από την ψυχή, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για την πνευματική φύση της ψυχής. Αυτή εξακολουθεί να ζει.

Η διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι ξεκάθαρη. ΤΙ άλλο μαρτυρεί η υπόσχεση του Χριστού στο μετανοημένο ληστή πάνω στο σταυρό; « Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω » . Συνδέει τη μία ζωή με την άλλη χωρίς να μεσολαβεί τίποτε. Ο ληστής ζήτησε από τον Κύριο να τον θυμηθεί. Και ο Χριστός του παραχωρεί θέση μαζί Του στον Παράδεισο. Και του την παραχωρεί όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά στο άμεσο παρόν, σήμερα πριν ο ήλιος δύσει.

Η ψυχή, λοιπόν, του πιστού, ευθύς μετά την εκδημία, μεταφέρεται σε τόπο όπου είναι ο Χριστός. Και όλα αυτά με πλήρη συνείδηση και εγρήγορση. Πώς αλλιώς θα ερμηνεύσουμε την επιθυμία του αποστόλου Παύλου, « επιθυμώ να πεθάνω και να είμαι μαζί με το Χριστό » (Φιλ. α΄ 23). Η άμεση αυτή κοινωνία και επικοινωνία των ψυχών με το Χριστό είναι γι’ αυτές πηγή χαράς, ειρήνης, αναπαύσεως. Προαπολαμβάνουν πνευματικά αγαθά, έως ότου αναστηθούν και τα σώματα άφθαρτα, για να συναπολαύσουν « ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν αναθρώπου ουκ ανέβη … » (Α΄ Κορ. β΄ 9)

Βρίσκονται επομένως μακριά από τη χριστιανική διδασκαλία, όσοι νομίζουν ότι οι ψυχές φθείρονται ή εξαφανίζονται ή κοιμούνται ή ναρκώνονται ή μετασαρκώνονται μετά την εκδημία. Οι ψυχές και μετά το θάνατο του σώματος εξακολουθούν να ζουν, να αισθάνονται, να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν με πλήρη αυτοσυνειδησία.

πηγή: xfd.gr

https://simeiakairwn.gr

 

Τυπολάτρες ή Ορθόδοξοι;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί Χριστός Ανέστη

Τα τελευταία χρόνια διαβάζουμε από ιστοσελίδες ανά τον κόσμο, ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται προς την Ορθοδοξία.

Τόσο στην Ευρώπη όσο κυρίως στην Αμερική και στην βόρεια και στην νότια, χριστιανοί άλλων δογμάτων, επιστρέφουν στις πατρογονικές ρίζες αναζητώντας την αρχική πίστη.

Δηλώνουν απογοητευμένοι, αφού Παπικοί και Προτεστάντες δεν φαίνεται να γεμίζουν την καρδιά των ανθρώπων που διψά για Χριστό. Πλέον μέσω του διαδικτύου οι Χριστιανοί ενημερώνονται ότι η Ορθοδοξία κρατάει ανόθευτη την αρχική πίστη όπως την παρέλαβε από τους Αποστόλους.

Έτσι βλέπουμε η Ορθοδοξία να κερδίζει συνεχώς πιστούς.

Είναι τέτοια η τάση όμως που πολύς κόσμος μπερδεύεται με τους προχαλκηδόνιους, που και αυτοί ονομάζουν εαυτούς ως Ορθοδόξους και κερδίζουν και εκείνοι πιστούς.

Ενώ αυτό θα έπρεπε να μας γεμίζει ικανοποίηση και ευθύνη ως Εκκλησία, για να συνεχίσουμε αυτόν τον δρόμο πιο σταθερά τώρα που επιτέλους ο κόσμος μας γνωρίζει, ξαφνικά συμβαίνει το αδιανόητο.

Η Ορθοδοξία με την ενθάρρυνση της ηγεσίας της Εκκλησίας μοιάζει να προσπαθεί να αλλάξει ρότα, κάνοντας στροφή σε ποιο light μορφή που θα φέρει περισσότερο κυρίως προς τον Προτεσταντισμό.

Για την αλλαγή αυτή επιστρατεύτηκαν νέοι ιεράρχες που σπούδασαν στο εξωτερικό, και γαλουχήθηκαν έχοντας ως γνώμονα έναν πιο ευρωπαϊκό χριστιανισμό. Κάπως έτσι βιώνουμε απότομες αλλαγές στην δομή της Εκκλησίας και της λατρείας με αποτέλεσμα το ποίμνιο να σκανδαλίζεται και να συγχύζεται.

Βλέπουμε λοιπόν μητροπολίτες, να εισάγουν μουσικά όργανα εντός των ναών, να εισάγουν χορωδίες, γυναικείες, ανδρικές και μεικτές ακόμα.

Βλέπουμε κατάργηση τέμπλων από ναούς, βλέπουμε λειτουργίες που τελούνται κοιτάζοντας προς την δύση, βλέπουμε απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από την θέση Του πίσω από την Αγία Τράπεζα, βλέπουμε σχέδια για αλλαγές στα Μυστήρια και στις Ακολουθίες, βλέπουμε παρότρυνση να λαμβάνει ο λαός την Θεία Κοινωνία ακόμα και χωρίς Εξομολόγηση και νηστεία, βλέπουμε ιερείς με περιποιημένο μουσάκι και κοντό μαλλί να το ρίχνουν σε χορούς και τραγούδια, βλέπουμε ναούς να χάνουν την βυζαντινή μεγαλοπρέπεια τους, να ανακατασκευάζονται και πλέον να μοιάζουν περισσότερο με παπικούς, βλέπουμε τραγούδια πάσης φύσεως, σοπράνο και λαϊκά ή έντεχνα εντός των ναών, και έναν κόσμο να αντιδρά, να διαμαρτύρεται αλλά να μην λαμβάνεται υπόψιν.

Παράδειγμα: Ανακαινισμένος Ναός Αγίου Σπυρίδωνα Μεσολογγίου (κύρια φωτο). Χλιδή μεν αλλά απουσιάζει η βυζαντινή εικονογράφηση.

Αυτά τα βλέπουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ενώ στο εξωτερικό είδαμε και γυναίκες να λαμβάνουν τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης ως διακόνισσες με χειροτονία μάλιστα.

Θα έλεγε κανείς ότι την ώρα που η Ορθοδοξία εξυψώνεται στα μάτια των απανταχού Χριστιανών, την ώρα που πρέπει να βάλει τα δυνατά της προκειμένου να φέρει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους κοντά στην αλήθεια του Χριστού, αυτή να αποφασίζει να αυτοκτονήσει και να γίνει μια από τα ίδια με τα άλλα δόγματα.
Με αυτή την τακτική όμως κινδυνεύει να χάσει μέρος των πιστών που ήδη έχει.

Όποιος τολμά να διαμαρτύρεται για όσα βλέπει του πετούν την ρετσινιά του τυπολάτρη.
Ωστόσο στην Ορθοδοξία έχουμε πάρα πολλές περιπτώσεις και Αγίων ακόμα που αντιστάθηκαν στην αλλοίωση της πίστης.
Ένας από αυτούς ήταν ο ο Άγιος Νικόλαος που χαστούκισε τον αιρεσιάρχη Άρειο κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325 μ.Χ.
Άραγε ήταν τυπολάτρης και ο Άγιος Νικόλαος;
Ήταν και ο Άγιος Μάρκος ο ευγενικός τυπολάτρης, που χάρις σε αυτόν έχουμε σήμερα ιερείς του Χριστού και δεν έχουμε καπουτσίνους του Πάπα;

Θαρρώ και θα το πω, ότι αν η ιεραρχία συνεχίσει το ίδιο βιολί , τότε αυτοί οι χριστιανοί που δεν συμφωνούν με όσα βλέπουν να αλλάζουν, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από την μαζική αποχώρηση.
Μια αποχώρηση τέτοιας κλίμακας που θα κάνει το σχίσμα του 1924 να ωχριά σε σχέση με το σήμερα.

Σκεφτείτε Άγιοι Αρχιερείς, πόσο μεγάλη ζημιά έγινε στο σώμα της Εκκλησίας, για την αλλαγή μόνο της ημερομηνίας των εορτών.
Τώρα έχουμε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα αφού κλονίζεται η ίδια η πίστη συθέμελα, και μετατρέπεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό και ξένο προς την παράδοση της Ορθοδοξίας.

Μακάρι ο Αναστημένος Χριστός να σας φωτίσει, να αλλάξετε τακτική και να επιστρέψετε στην πίστη και την παράδοση των προγόνων μας πριν να είναι αργά.

Σε ότι αφορά τους Χριστιανούς που αντιδρούν, δεν είμαστε τυπολάτρες, αλλά Ορθόδοξοι.
Μάλιστα εμείς είναι απόλυτα σίγουρο, ότι θα παραμείνουμε Ορθόδοξοι ότι και αν γίνει.
Η σημερινή εκκλησία δεν ξέρω, ούτε μπορώ να φανταστώ τι θα απογίνει με την φόρα που έχει πάρει και μάλιστα προς την κατεύθυνση του γκρεμού…

Πηγή  Ορθή Πίστη

https://tasthyras.wordpress.com

 

Ένας ξεχωριστός Ιεράρχης

Πάσχα στην Κόνιτσα το 1961.

Ο μητροπολίτης Χριστοφόρος Χατζής, ο αρχιμανδρίτης Θεόδωρος Μπεράτης, ο εφημέριος του Αγίου Νικολάου παπα-Παύλος Παπαθεμιστοκλέους και ο ιερέας της Κάτω Κόνιτσας παπα-Δημήτρης Μάνθος.

Ο φωτογραφικός φακός άφησε εκτός πλάνου τον νεωκόρο Κώστα Τζάλλα.

Φωτογραφία από παλιότερη ανάρτηση του Vassilios Cholevas.

Ο Χριστοφόρος μάλωνε τον μοναχό Παΐσιο, που τότε ασκήτευε στη Μονή Στομίου, γιατί παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον βασάνιζαν, εργαζόταν σκληρά, υπέβαλε τον εαυτό του σε εξουθενωτικές νηστείες και αγρυπνίες και έμενε χωρίς θέρμανση.

Ο μητροπολίτης τον πίεζε να πάει σε νοσοκομείο, τον έβαζε να υποσχεθεί ότι θα παίρνει τα φάρμακά του και μάθαινε μετά ότι ο Παΐσιος τα πέταξε.

Προοδευτικός ιεράρχης ο Χριστοφόρος, δεν έμοιαζε με τους άλλους δεσποτάδες.

Την εποχή της φωτογραφίας, μια θεία μου μάς πήγε εμένα και τα ξαδέρφια μου να τον επισκεφθούμε στη λιτή μητροπολιτική κατοικία του.

Τον βρήκαμε να μπαλώνει το ράσο του με βελόνα και κλωστή, έφερε μόνος του από την κουζίνα και μας κέρασε γλυκό του κουταλιού και έβαλε στο πικάπ να ακούσουμε… Μαρία Κάλας!

Στην επαρχία του ήταν πολύ αγαπητός, είχε πλούσιο κοινωνικό έργο και έδωσε μεγάλο αγώνα για να υπαχθούν και πάλι στη Μητρόπολη Κόνιτσας και Πωγωνίου η Βελλά και τα μισά Ζαγοροχώρια, που εντελώς αυθαίρετα και πραξικοπηματικά είχε αποσπάσει ο Σπυρίδων.

Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας και η τότε κυβέρνηση Καραμανλή χαρακτήριζαν δίκαιο το αίτημα του Χριστοφόρου, δεν τολμούσαν όμως να εναντιωθούν στον Ιωαννίνων Σεραφείμ και να αποκαταστήσουν τη νομιμότητα.

Έτσι, το καλοκαίρι του 1963 που ο Αθηναγόρας επισκέφθηκε την Ήπειρο, ο Χριστοφόρος αρχικά τού απαγόρευσε να πάει στην Κόνιτσα όπου ο Πατριάρχης είχε περάσει τα μαθητικά του χρόνια και στη γενέτειρά του, Βασιλικό Πωγωνίου.

Την τελευταία στιγμή πείστηκε να δώσει τόπο στην οργή και τελικά η επίσκεψη του Πατριάρχη έγινε κανονικά.

ΘΩΜΆΣ ΝΟΥΣΙΑΣ

proskynitis

https://simeiakairwn.gr