Γέρων Γεώργιος: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

 

Τί θα γίνει όταν Χτιστεί ο Ναός του Σολομώντα; Γέροντας Δοσίθεος

 

 

Τι σημαίνει πραγματικά «ορθή κρίση»; Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΑΜΑΤΙΚΑ "ΟΡΘΗ ΚΡΙΣΗ"

...Πόσοι άνθρωποι παρασύρονται από κακές φήμες που κυκλοφορούνται για συνανθρώπους τους, πόσοι άνθρωποι παρασύρονται από τη συκοφαντία! Πολλοί εξαιρετικά καλοσυνάτοι, εξαιρετικά καλοπροαίρετοι και εξαιρετικά ευφυείς άνθρωποι διέπραξαν μεγάλα κακουργήματα, επειδή απατήθηκαν από κάποια κακή φήμη, πίστεψαν κάποια συκοφαντία, έγιναν ακούσια όργανα κάποιας κακοβουλίας. Από τι αυτό; Από το ότι άφησαν το θεμέλιο όλων των αρετών, την ορθή και δίκαιη κρίση.

Χρειάζεται νηφαλιότητα, χρειάζεται παρατηρητικότητα, χρειάζεται κρίση -η κρίση την οποία μας παραγγέλλει ο Θεός να έχουμε- για να μην εκληφθεί το ψέμα ως αλήθεια, για να μη θεωρηθεί υπαρκτό το ανύπαρκτο, για να μη μετατραπεί το μηδαμινό σε πελώριο και το συγγνωστό σε ασυγχώρητο. Μια κακή φήμη πρέπει να επαληθεύεται με προσωπική διαπίστωση και κρίση.

Μία από τις μεταπτωτικές ψυχικές μας ασθένειες είναι η τάση να μη βλέπουμε ή να αποκρύβουμε τα δικά μας ελαττώματα και, απεναντίας, να βλέπουμε, να ξεσκεπάζουμε και να καταδικάζουμε τα ελαττώματα του πλησίον. Και αν δεν μπορούμε ν’ αποκαλύψουμε τα ελαττώματα των άλλων ή αν δεν υπάρχουν σ’ αυτούς τα ελαττώματα που θα θέλαμε να δούμε, τότε καταφεύγουμε σε μυθοπλασίες, στολίζοντας και ενισχύοντάς τες με λέξεις αιχμηρές και εντυπωσιακές.

Ας διαπιστώνουμε πρώτα και ας βεβαιωνόμαστε με τον πιο αξιόπιστο τρόπο. Και αφού βεβαιωνόμαστε, τότε μόνο ας καταδικάζουμε, αν βέβαια το απαιτεί από μας ο νόμος. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και η απλή κρίση του πλησίον απαγορεύεται, όταν εκφέρεται αυτοθέλητα και αυθαίρετα, χωρίς να απαιτείται από τον νόμο.

Η ορθή και θεάρεστη κρίση πρέπει να προηγείται όλων των ενεργειών μας που αφορούν τον πλησίον, για ν’ αποφεύγεται έτσι η ενοχοποίηση και καταδίκη αθώων ή η άσκοπη λήψη επαχθών μέτρων. Πρέπει, επίσης, να προηγείται όλων, γενικά, των εξωτερικών και εσωτερικών κινήσεών μας. Αυτή την κρίση οι άγιοι πατέρες την ονομάζουν πνευματική διάκριση.

Η μελέτη του θείου λόγου και η σύμφωνη μ’ αυτόν διαγωγή ας μας χορηγούν την πνευματική διάκριση, τη θύρα που οδηγεί στο παλάτι των αρετών και στο θησαυροφυλάκιο των πνευματικών αγαθών. Θα εκπληρωθούν, οπωσδήποτε θα εκπληρωθούν σ’ εμάς τα λόγια του Κυρίου: «Με το κριτήριο που κρίνετε θα κριθείτε, και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε».

Αμήν.

Εκ του βιβλίου 
Ασκητικές Ομιλίες Α΄ (αποσπάσματα)

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Γέρων Γεώργιος: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΦΥΛΑΞ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ

 

 

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου Περί Ὑπακοῆς, Παρακοῆς καί Ἐκκοπῆς Θελήματος

 

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

Περί Ὑπακοῆς, Παρακοῆς
καί Ἐκκοπῆς Θελήματος

Μέρος Α΄

Εὔχομαι πάντα εἰς τόν καλόν μας Θεόν νά βαδίζετε τήν ἀληθινήν ὁδόν τῆς μοναχικῆς ζωῆς· μή ξεχνᾶτε πρός ποῖον ἐχθρόν τόν πόλεμον καί τάς μάχας διεξάγομεν, διότι ἡ σωτηρία δέν πρέπει ἐπιπόλαια νά ἀναζητῆται· βιάζεσθε· σκεφθῆτε τόν σκοπόν διά τόν ὁποῖον ἐμονάσαμεν· ἀφήσαμε γονεῖς, ἀδελφούς, ἀδελφάς· ἐάν ὅμως δέν ἀφήσωμεν καί τά θελήματά μας, καί δέν κάμνωμεν ὑπακοήν, νά κόψωμεν τό θέλημά μας, δέν θέλομεν εὕρει ἔλεος, ὅταν θά κρίνωνται αἱ ψυχαί μας· σκεφθῆτε τήν αἰώνιον κόλασιν· μή λησμονῆτε τόν παράδεισον, διότι ἕνα ἐκ τῶν δύο θά κερδίσωμεν.

Ὁ Χριστός ἔκαμνε τελείαν ὑπακοήν εἰς τόν Οὐράνιον Πατέρα Του, ὡς καί εἰς τήν κατά σάρκα Μητέρα Του, τήν Παναγίαν μας, καί εἰς τόν μνήστορα Ἰωσήφ χάριν ἡμῶν τῶν ἀναξίων· πόσον μᾶλλον ἡμεῖς ὀφείλομεν ἐκκοπήν τοῦ θελήματός μας καί ὑπακοήν εἰς τόν πνευματικόν μας πατέρα ἕνεκεν τῶν ἁμαρτιῶν μας!

Οἱ μάρτυρες θά παρουσιάσουν ὡς καρπόν τῆς εὐσεβείας των τά τρομερά των μαρτύρια, οἱ ὁμολογηταί τήν ἁγίαν ὁμολογίαν των, οἱ ἅγιοι ἱεράρχαι τούς κόπους ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, οἱ ὅσιοι τούς ἀσκητικούς των ἀγῶνας, ἡμεῖς (πρῶτος ἐγώ) τί θά παρουσιάσωμεν; Ἐάν ὅμως κάμνωμεν ὑπακοήν καί κόπτωμεν τό θέλημά μας διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ μας, ἰδού ὅτι καί ἡμεῖς ἐκάναμε καρπόν, κάτι καί ἡμεῖς θά προσφέρωμεν, ὥστε νά μήν πᾶμε μέ ἄδεια χέρια ὡσάν τόν ὀκνηρόν δοῦλον.

2α. Προσέχετε τήν ὑπακοήν σας· ἐάν καλῶς τήν ἐργασθῆτε, δι’ αὐτῆς θά κερδίσετε τήν αἰώνιον ζωήν· ἐάν κακῶς, ἡ κόλασις θά εἶναι τό τέλος. Λοιπόν ξυπνᾶτε ἀπό τήν λήθην καί τήν ραθυμίαν· καιρός ἐξ ὕπνου ἀμελείας νά ἐγερθῶμεν, διότι τό τέλος τῆς ζωῆς μας ἄδηλον καί πότε θά ξυπνήσωμεν; Ὅταν ἔλθῃ ὁ Ἀρχάγγελος νά πάρῃ τήν ψυχήν μας; Τότε τό ξύπνημα ἐκεῖνο δέν ὠφελεῖ. Καιρός στεφάνων ὁ μέλλων αἰών· ὁ νῦν, ἀγῶνος, κόπου καί πάλης.

Βιάζεσθε· λέγετε τήν εὐχήν· παύσατε τάς ἀργολογίας, κλείσατε τό στόμα σας ἀπό τήν κατάκρισιν, βάλετε θύραν καί κλεῖθρα εἰς τά περιττά λόγια. Ὁ καιρός περνᾶ καί ὀπίσω δέν γυρίζει καί ἀλλοίμονόν μας, ἐάν χωρίς πνευματικά κέρδη φύγῃ ὁ χρόνος. Αὐτά σᾶς γράφω, αὐτά νά μελετᾶτε, αὐτά νά πράσσετε, καί ὁ Θεός τῆς ἀγάπης νά εἶναι μαζί σας καί ἡ γλυκειά μας Παναγία νά σᾶς δυναμώνῃ, νά σᾶς φωτίζῃ καί νά σᾶς προθυμοποιῇ εἰς τόν ἀγῶνα.

3η. Κάμνε ὑπακοήν, δίωκε τούς λογισμούς ἀμέσως, γίνε ἔσχατος, ἐάν θέλῃς νά γίνῃς πρῶτος.

Ὅταν δέν γίνεται ὑπακοή εἰς τόν πνευματικόν πατέρα καί στενοχωρῆται, τότε λυπεῖται καί ὁ Θεός.

Ὁ Χριστός μας ἐμπράκτως μᾶς ἔδειξε τό μεγαλεῖον τῆς ἁγίας ὑπακοῆς, διότι ἐθυσίασε τόν ἑαυτόν Του χάριν τῆς ὑπακοῆς πρός τόν ἑαυτοῦ Πατέρα, «διό καί ἐχαρίσατο Αὐτῷ ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιπ. 2,9). Ὄντως ὁ ἔχων ὑπακοήν τελείαν θά ἀξιωθῇ νά λάβῃ ὄνομα μέγα εἰς τόν οὐρανόν, ὄνομα υἱοθεσίας, ὅπου καί τῶν ἀγγέλων θά εἶναι αἰδέσιμον· διπλοῦν στέφανον εἰς τήν ἄνω δόξαν.

Ὁ Ἅγιος Παλάμων ἔλεγεν: «Ὁ ὑποτασσόμενος καλῶς, οὐκ ἔχει χρείαν προσέχειν ἐντολάς Χριστοῦ». Διατί; Διότι ἡ τελεία ὑπακοή ἐφήρμοσε ὅλας τάς ἐντολάς τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε δέν χρειάζεται νά ἐρωτᾷ, ἐάν τάς ἐξετέλεσε.

Ἡ ὑπακοή ἔχει εἰς τούς κόλπους της τήν γνησίαν ταπείνωσιν· ὅπου ταπείνωσις, ἐκεῖ ὀσμή Χριστοῦ, εὐωδία Θεοῦ.

4η. Νομιμώτατος ἀγών λέγεται ἐκεῖνος πού ἔχει ὡς κινητήριον δύναμιν τήν ἀπόλυτον ὑπακοήν, τήν ἀπερίεργον, τήν τυφλήν κατά τούς ἁγίους Πατέρας. Αὐτός ὁ ἀγών εἶναι ὁ πιό τέλειος καί ὁ πιό ἀσφαλής· καί τοῦτο, διότι ἡ ὑπακοή περιέχει ταπείνωσιν καί ὅπου ταπείνωσις ἐκεῖ καί νομιμότης καί ἀσφάλεια.

Ἀσπάσου, παιδί μου, τήν τελείαν ὑπακοήν καί ταπείνωσιν καί τότε νά ξέρῃς, ὅτι νομίμως ἀγωνίζεσαι. Ὑπακοή δέν ἐννοεῖται μόνον εἰς τό διακόνημα, ἀλλά κυρίως εὐπείθεια εἰς τάς συμβουλάς πού δίδει ὁ Γέροντας· δηλαδή νά ὑπακούῃς εἰς ὅ,τι σέ συμβουλεύει διά πνευματικόν ἀγῶνα. Νά μή κάνῃς κανένα ἀγῶνα χωρίς νά τό ἠξεύρῃ ὁ Γέροντάς σου· παλαιά οἱ ὑποτακτικοί ὅσες γουλιές νερό ἤθελαν νά πιοῦν, τό ἀνέφεραν εἰς τόν Γέροντά τους, ὥστε νά ἠξεύρῃ ὁ Γέροντας τά πάντα, διά νά μή πλανηθοῦν καί πᾶνε οἱ κόποι τους χαμένοι.

5η. Τί μακαριώτερον τῆς κατά Θεόν ὑπακοῆς! Καί ποία ἀσφαλεστέρα πνευματική πορεία πλήν ταύτης! Διό χαίροντες τρέχετε, ὅπως καταλάβετε ταύτης τόν ἀμάραντον στέφανον, δι’ οὗ θά κοσμήσῃ κάθε κεφαλήν ἀθλήσαντος ὑποτακτικοῦ ὁ πρωταθλητής τῆς ὑψίστης ὑπακοῆς, Ἰησοῦς. Ὑπακούετε εἰς τόν Γέροντα, ὡς τῷ Κυρίῳ.

Βιάζεσθε εἰς τά πνευματικά σας, κυρίως εἰς τήν ὑπακοήν, πού εἶναι τό στολίδι τοῦ ὑποτακτικοῦ, διότι ὁ ὑποτακτικός χωρίς ὑπακοήν εἶναι στεῖρα μήτρα, ἐνῶ ὅταν τόν στολίζῃ ἡ ὑπακοή καί ἡ ἐκκοπή παντός θελήματος, τότε λογίζεται πολύτεκνος μήτρα.

Ὁ ὑποτακτικός πλεονεκτεῖ εἰς τήν ἐξεύρεσιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ ἄνετα μέσῳ τοῦ Γέροντός του. Ὤ, τί μέγα κέρδος τοῦτο! Πελαγώνουν οἱ ἄνθρωποι καί διερωτῶνται, τοῦτο νά πράξω ἤ τό ἄλλο; Ὑποφέρουν κυριολεκτικῶς, μένουν ἀναποφάσιστοι, χάνουν τόν καιρόν των, διότι σήμερον διά τῆς πτωχῆς προσευχῆς μας σπανίζει νά εὑρεθῇ εὔστοχα τό θεῖον θέλημα, δι’ αὐτό ἔχομεν και συνεχῆ ναυάγια. Διά τοῦτο, τέκνα μου, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τόσον σᾶς ἠλέησε, ὥστε χωρίς κόπον νά εὑρίσκετε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, σπεύσατε λοιπόν μέ πίστιν καί ἐμπιστοσύνην εἰς τήν ὑπακοήν, πού θά σᾶς δείχνῃ συνεχῶς τοῦ Θεοῦ τό θέλημα, ὅπου εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή καί ἡ μακαρία ἀνάπαυσις τῶν ψυχῶν.

Συνεχῶς νύκτα καί ἡμέραν, ἐξομολογῶ κόσμον· καί τί δέν ἀκούω καί τί δέν μαθαίνω! Προβλήματα χωρίς τελειωμόν καί λύσιν· καί οἶδα τί θρίαμβον κάμνει ἡ ὑπακοή μετ’ ἐμπιστοσύνης εἰς τόν ὁδηγόν, καί τί κλυδώνια καί ναυάγια ὑπομένουν, ὅσοι στηρίζονται εἰς τήν αὐτοπεποίθησιν διά τόν ἐγωϊσμόν των. Καί τό ἀποτέλεσμα νά μεταβαίνουν ἀπό σκότους εἰς σκότους, καί ἀπό τό μικρότερον σφάλμα εἰς τό μεγαλύτερον, πλανώμενοι ἐξ οἰήσεως.

6η. Ὤ, ὑπακοή χιλιοευλογημένη, τί μεγαλεῖα κρύβεις! Ὅποιος σέ ἠγάπησε, ἐπλούτισε ἀπό τήν ὡραιότητά σου καί γέγονε νήπιος ἐν Χριστῷ καί ἐταπείνωσεν ὡς παιδίον τόν ἑαυτόν του· διά τοῦτο καί θά εἰσέλθῃ εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν χαίρων. Ὅπως ἀκριβῶς εἶπεν καί ὁ Κύριος· «ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

Τό παιδίον τό χαρακτηρίζει κυρίως ἡ ἁπλότης, ἡ ἀκακία καί ἡ ὑπακοή πρός τήν μανούλα του. Ἡ ὑπακοή λοιπόν πνευματικά νήπια κατεργάζεται, νηπιάζοντα εἰς τήν κακίαν, πλουτίζοντα εἰς τήν φιλοσοφίαν τοῦ Θεοῦ.

7η. Ἀκολούθα, παιδί μου, πιστά ὀπίσω μου καί μή φοβοῦ· φύλαττε ὑπακοήν, κυρίως τήν πνευματικήν· ὁ ἔχων τήν ὑπακοήν ἔχει ζωήν αἰώνιον, διότι ἐν τῇ τελείᾳ ὑπακοῇ, περικλείονται ὅλαι αἱ ἀρεταί· κυρίως ἡ ἐλευθερία τῆς ψυχῆς ἀπό τάς εὐθύνας.

Παιδί μου, πρέπει νά κάνῃ ὁ ὑποτακτικός τελείαν ὑπακοήν εἰς τόν Γέροντά του μέ θυσίαν καί προθυμίαν, ὡσάν νά βλέπῃ τόν Χριστόν μπροστά του.

Πρόσεχε, παιδί μου, ἡ ὑπακοή σου νά εἶναι εἰλικρινής καί τελεία· μίσησε τό ἴδιον θέλημα ὡς θάνατον τῆς ἀθανάτου ψυχῆς σου· ὡς παράδειγμα λάβε τούς πρωτοπλάστους, οἱ ὁποῖοι παρήκουσαν τό θεῖον θέλημα καί ὑπέστησαν τόν κανόνα τῆς ἐξορίας. Μήν ἀντιλογῇς εἰς τόν Γέροντα, σκέψου ὅτι ἀντιπροσωπεύει τό θεῖον θέλημα. Πᾶσα παράβασις καί παρακοή τιμωρεῖται ἀνάλογα τῆς ἁμαρτίας.

Ὁ ὑποτακτικός ὀφείλει νά κρατᾷ τήν θέσιν του σταθερά, διά νά μή σαλευθῇ· νά κάμνῃ ὑπακοήν εἰς ὅποιαν θέσιν τοποθετηθῇ· νά πεθάνῃ ἐπάνω εἰς τό καθῆκον· αὐτό θά εἰπῇ ὑπακοή μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ.

Εκ του βιβλιου Τέχνη Σωτηρίας

Συνεχίζεται... 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Ἅγιος Παΐσιος: «Μόνον ἐγωιστὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν τὴν γνωρίσει· ἕνας ταπεινὸς δὲν φεύγει»!

 

Ἅγιος Παΐσιος: «Μόνον ἐγωιστὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν τὴν γνωρίσει· ἕνας ταπεινὸς δὲν φεύγει»!

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

«Bλέπω μερικὰ νέα παιδιά, Ἑλληνόπουλα, χωρὶς νὰ ἔχουν διαβάσει οὔτε μιὰ γραμμὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, πᾶνε καὶ διαβάζουνε Βραχμανισμό, Βουδισμό, τὸ Κοράνι κ.λ.π., πᾶνε καὶ στοὺς Ἰνδούς. Ὕστερα δὲν ἀναπαύονται καὶ ἐπιστρέφουν στὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ ἔχουν μαζέψει ἕνα σωρὸ μικρόβια. Παθαίνουν ζημιὰ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ βροῦν μετὰ τὴν ἀλήθεια. Πρέπει πρῶτα κανεὶς νὰ γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ ὕστερα, ἅμα δὲν τοῦ ἀρέσει, φεύγει. Ἂς τὴν γνωρίσει σωστά, καὶ μετὰ ἂς κάνει σύγκριση μὲ τὶς διάφορες θεωρίες ποὺ ἀκούει. Γιατί, ἂν γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία, μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει τὸ μπακίρι ἀπὸ τὸν χρυσὸ ἢ νὰ καταλάβει τὸν χρυσὸ πόσων καρατίων εἶναι. Δὲν ξεγελιέται εὔκολα, γιὰ νὰ περάσει ὅσα γυαλίζουν γιὰ χρυσάφι. Πάντως ἔχω προσέξει ὅτι μόνον ἐγωιστὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν τὴν γνωρίσει· ἕνας ταπεινὸς δὲν φεύγει».

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

 

Μια συνάντηση που «καίει» την αμφιβολία: Η Αγία Ευφημία επισκέπτεται τον Άγιο Παΐσιο.

Μια συνάντηση που «καίει» την αμφιβολία: Η Αγία Ευφημία (εορτάζεται η μνήμη της σήμερα) επισκέπτεται τον Άγιο Παΐσιο.
Πολλές φορές λέμε: «Κανείς δεν γύρισε πίσω, πώς ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;»

Κι όμως, υπάρχουν μαρτυρίες που για πολλούς ανθρώπους λειτουργούν ως ισχυρές ενδείξεις, όχι αποδείξεις με την αυστηρή επιστημονική έννοια, αλλά σημάδια που δεν μπορείς εύκολα να προσπεράσεις.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές είναι η επίσκεψη της Αγίας Ευφημίας, της Μεγαλομάρτυρος που μαρτύρησε γύρω στο 288 μ.Χ. επί Διοκλητιανού, στο ταπεινό κελί του Αγίου Παϊσίου στο Άγιον Όρος.

Ο Άγιος Παΐσιος δεν ήταν άνθρωπος που φαντασιωνόταν. Ήταν ένας ασκητής με απόλυτη διαύγεια, που έλεγχε τα πάντα με την προσευχή και τη διάκριση, κι όμως, ο ίδιος περιγράφει τη συνάντηση με λεπτομέρειες που κόβουν την ανάσα.
Καθόταν στο κελί του και έκανε τις Ώρες. Άκουσε χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή:

— Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…
Σκέφτηκε: «Πώς βρέθηκε γυναίκα στο Όρος;». Ρώτησε:
— Ποιος είναι;
Και η απάντηση ήρθε ξεκάθαρη:
— Η Ευφημία.
Δύο φορές. Στην τρίτη φορά, η πόρτα άνοιξε μόνη της, ενώ είχε σύρτη από μέσα. Μπήκε μέσα μια γυναίκα με μανδήλα. Τη συνόδευε κάποιος που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίστηκε. Ο Άγιος, για να βεβαιωθεί, της είπε:
— Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνεις κι εσύ.
Εκείνη τον ακολούθησε, έκανε μετάνοιες και επανέλαβε μαζί του την ομολογία πίστης. Μετά του διηγήθηκε τη ζωή της και τα μαρτύριά της. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:
— Όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα!
Τη ρώτησε:
— Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια;
Κι εκείνη απάντησε:
— Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.
Για τρεις μέρες μετά, ο Άγιος Παΐσιος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Σκιρτούσε, δόξαζε τον Θεό, ούτε να φάει ούτε να κοιμηθεί μπορούσε.

Γιατί αυτό είναι τόσο ισχυρή ένδειξη;
Διότι ο Άγιος Παΐσιος δεν ήταν φαντασιόπληκτος. Ήταν ένας άνθρωπος που έζησε όλη του τη ζωή στην άσκηση, τη νηστεία και την προσευχή.
Είχε το χάρισμα της διάκρισης και απέρριπτε κάθε τι που δεν ήταν από τον Θεό. Δεν είχε κανέναν λόγο να πει ψέματα. Μάλιστα, όταν το αφηγήθηκε σε κάποιο πνευματικό του τέκνο, του ζήτησε να μην το πει σε κανέναν όσο ζούσε.

Ο Άγιος περιγράφει τη συνάντηση με τέτοια ζωντάνια, με τόσες λεπτομέρειες, τα χτυπήματα, τη φωνή, το άνοιγμα της πόρτας, τα βήματα, τη μορφή της Αγίας, ακόμη και τα λόγια της, που δεν αφήνει περιθώριο για μύθο ή παρανόηση.

Η Αγία Ευφημία πέθανε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Κι όμως, σύμφωνα με αυτή τη μαρτυρία, εμφανίστηκε ζωντανή στον 20ό αιώνα. Μίλησε. Κινήθηκε. Προσευχήθηκε. Διηγήθηκε τη ζωή της. Αν δεχτούμε την αφήγηση ως αληθινή, και πολλοί την δέχονται, όχι από αφέλεια αλλά επειδή εμπιστεύονται τον Άγιο Παΐσιο, τότε δεν μιλάμε για μια αόριστη «πνευματική εμπειρία», αλλά για μια συνάντηση δύο ζωντανών ανθρώπων: του ενός με σάρκα και οστά, του άλλου με την ένδοξη μορφή που υποσχέθηκε ο Χριστός σε όσους Τον αγαπούν.
Αυτό σημαίνει ότι οι Άγιοι δεν είναι νεκροί. Είναι ζωντανοί.

Σημαίνει ότι η Εκκλησία δεν τιμά «αναμνήσεις» ανθρώπων που χάθηκαν, αλλά παρουσίες που συνεχίζουν να υπάρχουν, να αγαπούν, να παρεμβαίνουν.

Ο Άγιος Παΐσιος δεν επικαλέστηκε κάποιο «πνεύμα», μίλησε με ένα πρόσωπο που δεν προσκάλεσε ο ίδιος, με μια Αγία που έχει όνομα, ιστορία, μαρτύριο.
Όταν λοιπόν κάποιος πει «δεν ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον», μπορούμε να θυμόμαστε αυτή τη μαρτυρία που δεν μπορεί εύκολα να εξηγηθεί αλλά λειτουργεί ως σημάδι ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Και η Αγία Ευφημία, πέρασε από την άλλη πλευρά και, σύμφωνα με αυτή τη μαρτυρία, μας βεβαιώνει ότι είναι ζωντανή.

Νικήτας Καυκιός

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com