Εορτολόγιο

Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

Λέγε ακατάπαυστα την ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με" με τη γλώσσα και με τον νου.

Λέγε ακατάπαυστα την ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με" με τη γλώσσα και με τον νου.

Λέγε ακατάπαυστα την ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με" με τη γλώσσα και με τον νου. Η ευχή του Ιησού είναι εργασία κοινή των αγγέλων και των ανθρώπων.
Με την προσευχή αυτή οι άνθρωποι πλησιάζουν σύντομα την ζωή των αγγέλων.
Η ευχή είναι η πηγή όλων των καλών έργων και αρετών και εξορίζει μακριά από τον άνθρωπο τα σκοτεινά πάθη. Σε σύντομο χρόνο κάνει τον άνθρωπο ικανό να αποκτήσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Απόκτησε την, και πριν πεθάνεις θα αποκτήσεις ψυχή Αγγελική. Η ευχή είναι θεϊκή αγαλλίαση.
Κανένα άλλο πνευματικό όπλο δε μπορεί να αναχαιτίσει τόσο αποτελεσματικά τους δαίμονες. Τους κατακαίει όπως η φωτιά τα βάτα. 
 
(Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ)

Πέμπτη 8 Μαΐου 2014

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης 1906-1982

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης 1906-1982




«Ποτέ σου μη ζήτησης αξιώματα. Ποτέ σου μη ζήτησης τιμές από τον κόσμο. Ποτέ σου μη ζήτησης να ακουστή το όνομά σου. Να 'σαι πάντα αφανής, άγνωστος στους πολλούς τόσο, ώστε, ει δυνατόν, να μη σε ξέρη κανένας. Και τότε θα σε ξέρη ο Θεός. Εάν ο Θεός θέλη να σε φανερώση, δεν ευθύνεσαι εσύ. Μόνο εσύ να μη φροντίζης να φανής ότι είσαι έτσι και έτσι, ότι τάχα δηλαδή έχεις αρετή, είσαι άξιος κ.λπ. Να ζης με αφάνεια, σαν ξένος και παρεπίδημος, «ως ο αλλόγλωσσος εν ετερογλώσσοις εν γνώσει καθήμενος», όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Να μη αποκτήσης ποτέ σου παρρησία, να μη θέλης να φαίνεσαι πως κάτι είσαι. Και τέλος, να μη έχης ποτέ, μα ποτέ σου μνησικακία, ούτε ακόμη με τον χειρότερό σου εχθρό. Αλλά αντίθετα να παρακαλής τον Θεό να τους συγχωρήση όλους, να συγχωρήση όλο τον κόσμο».
Από την προφορική Διαθήκη του Γέροντος Γερμανού

πηγή: xristianos.gr

Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

Ποτέ δεν θα πρέπει να λες ότι σε έχει ξεχάσει ή σε έχει εγκαταλείψει ο Θεός...

Ποτέ δεν θα πρέπει να λες ότι σε έχει ξεχάσει ή σε έχει εγκαταλείψει ο Θεός...




Ένας ορειβάτης θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος. Η νύχτα, λοιπόν, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει… και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σκοινί τον κρατούσε ζωντανό. Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε: «Θεέ μου, βοήθησε με!»

Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
- Τί θέλεις να κάνω;
- Σώσε με, Θεέ μου!
- Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
- Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
- Τότε κόψε, το σκοινί που είναι δεμένο στη μέση σου…».

Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και απορημένη σκέφτηκα: «Θεέ μου, τί ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει ζωντανό;» Αλλά, άφησα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.

Αλήθεια, Εσύ, τί θα έκανες;

Με ανάμεικτα συναισθήματα και σχεδόν βέβαιη για την απάντηση μου, συνεχίζω να διαβάζω: «Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σκοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σκοινί μόνο 3 μέτρα μακριά από τη γη…».

Και εσύ; Πόσο κολλημένος είσαι στο σκοινί σου; Ποτέ μην αμφισβητήσεις όσα είναι από το Θεό. Ποτέ δεν θα πρέπει να λες ότι σε έχει ξεχάσει ή σε έχει εγκαταλείψει. Ποτέ μη
νομίζεις ότι δεν σε φροντίζει. Θυμήσου ότι σε κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι και η επιλογή να απλώσεις το δικό σου χέρι ανήκει σε εσένα.

_________________
Ας απομακρύνουμε από το στόμα μας κοροϊδίες και βρισιές, και αισχρολογίες και κακολογίες, καθώς και την κακή συνήθεια των όρκων. | Αγ. Ίω. Χρυσόστομος
 


πηγή: xristianos.gr

Τρίτη 6 Μαΐου 2014

Κυριακή των Μυροφόρων υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Αντινόης κ. Παντελεήμονος

Κυριακή των Μυροφόρων υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Αντινόης κ. Παντελεήμονος


Κυριακή των Μυροφόρων υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Αντινόης κ. Παντελεήμονος
Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Υπό
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Aντινόης  κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
Χριστός Ανέστη!  Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!
Παράδοξο και θαυμαστό είναι το γεγονός ότι η Aποκαθή-λωση και η Ταφή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού δεν φροντίζεται από τους ιδίους τους Μαθητές του Κυρίου, αλλά από δύο βουλευτές, τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, οι οποίοι ήσαν μέλη του Σώματος της Βουλής του Ιουδαϊκού έθνους.  Και ο μεν Πέτρος έκλαιε πικρά για την τριπλή άρνησή του’ οι δε υπόλοιποι είχαν διασκορπιστεί, όπως ακριβώς τους το είχε προείπει ο Διδάσκαλός τους, “Πατάξω τον ποιμένα, και διαρσκορπισθήσονται τα πρόβατα της ποίμνης” (Ματθ. 26:31).
Σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο εθεωρείτο “κατηραμένος” εκείνος που θα εκρεμάτο από ξύλο. Οι δύο βουλευτές, κινούμενοι από συμπόνια και ανθρωπιά προς τον σταυρωθέντα και εγκαταλειφθέ-ντα Διδάσκαλο της Ναζαρέτ, και λόγω του προσωπικού τους χαρακτήρα, φάνη-καν πρόθυμοι και τολμηροί για να πραγματοποιήσουν το εγχείρημα.  Εχρει-άζετο μεγάλη τόλμη και θάρρος, διότι ήτο βαρύ και επικίνδυνο αίτημα το να ζητήσει κανείς ένα νεκρό, που καταδικάσθηκε από το επίσημο Ρωμαϊκό κράτος, για να ενταφιασθεί.

Το όνομα του Ιησού, η αιτία της καταδικαστικής απόφασης και ο τρόπος της θανατικής εκτέλεσής Του δικαιολο-γούν την φράση “τολμήσας”, που χρησι-μοποιεί ο Ευαγγελιστής Μάρκος, για να περιγράψει το θάρρος του ευσχήμονος βουλευτού Ιωσήφ, του από Αριμαθαίας.  Ο Ιησούς ήταν ο θανάσιμος εχθρός των Φαρισαίων, Γραμματέων και Σαδδουκαίων.  Καταδικάσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ναού, σαν βλάσφημος του Θεού, και εχθρός του Μωσαϊκού Νόμου και όλου του Ιουδαϊκού έθνους.  Καταδικάσθηκε ως προδότης, ως επαναστάτης υποκινούσε κίνημα κατά της επικυριαρχίας της Ρώμης και διότι φιλοδοξούσε “βασιλείας τιμής”, γεγονός που Τον καθιστούσε προσωπικό “εχθρό” αυτού του Ρωμαίου Αυτοκράτορος.
Εχρειάζετο λοιπόν μεγάλη τόλμη, για να παρουσιασθεί κανείς ενδιαφερόμε-νος για την έντιμη ταφή ενός τέτοιου καταδίκου.  Ο εξαγριωμένος όχλος, οι φανατισμένοι αρχιερείς, τα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, οι Σαδδουκαίοι, οι Φαρισαίοι, οι Γραμματείς και η στάση του Πιλάτου, που είσημα τουλάχιστο καταδίκασε τον Ιησού, ήσαν εμπόδια μεγάλα που έπρεπε να ξεπεραστούν από τον τολμηρό Αριμαθαία βουλευτή.
Ο Ιωσήφ “και αυτός εμαθήτευσε τω Ιησού”, αλλά “διά τον φόβον των Ιουδαίων” (Ιωάν. 19:37) παρέμεινε “κεκρυμμένος”. Ο φόβος “ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται” κυριαρχούσε στις καρδιές πολλών εκ των αρχόντων, ανάμεσα στους οποίους είναι και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, και ο Νικήδημος με τον οποίον ο Κύριος συνομίλησε γιά την ανάγκη της πνευματικής αναγέννησης και σωτηρίας των ψυχών διά του Ιερού Μυστηρίου του Βαπτίσματος, ως βασική προϋπόθεση της σωτηρίας και της κληρονομίας της Ουράνιας του Θεού Βασιλείας.
Δύο βουλευτές, που εναντιώθηκαν στην άδικη και απάνθρωπη καταδικαστ-ική απόφαση του Συνεδρίου των Ιουδαίων κατά του Ιησού, συμπράττουν τώρα στην αποκαθήλωση και στον ενταφιασμό του Δικαίου Εκείνου Διδασκάλου της Ναζαρέτ, που ο εκατόνταρχος ομολόγησε “αληθώς Θεού Υιός ην ούτος” (Ματθ. 27:54).  Ο σφοδρός ψυχικός τους  πόνος οδήγησε τους δύο θαρραλέους εκείνους άνδρες στην ανάγκη να εκδηλώσουν την μέγιστη τιμή και αγάπη που έτρεφαν προς Αυτόν.
Και έλαβε το σώμα του Ιησού ο Ιωσήφ και αφού το τήλιξε μέσα σε σινδόνα καθαρά, όπως ήταν συνήθεια στους Ιουδαίους να ενταφιάζουν, το ενταφίασε σε καινούργιο μνήμα, που ήτο λαξευμένο σε βράχο και στο οποίο κανείς ποτέ δεν είχε ενταφιασθή, “και προσκυλί-σας λίθον μέγαν τη θύρα του μνημείου απήλθεν” (Ματθ. 27:61).
    Σήμερα, μέσα στην εποχή του εικοστού αιώνα καλούμεθα και εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να ομολογήσουμε με θάρρος την πίστη μας μπροστά στην αρνήθρησκη κοινωνία, τους αδιάφορους πολιτικούς ηγέτας, τους άθεους ιδεολό-γους και φιλοσόφους, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στρέφονται εναντίον του Ιησού και της Εκκλησίας Του.  Καλούμε-θα να καλύψουμε το γυμνό από την Χάρη του Θεού σώμα της ανθρώπινης κοινωνίας.  Καλούμεθα να αλείψουμε με τα πολύτιμα μύρα της αγάπης και της ελεημονσύνης τον ανθρώπινο πόνο.  Καλούμεθα να μυρώσουμε με έργα πίστεως τις ψυχές μας, ώστε ο όλος άνθρωπος, ή όλη ύπαρξή μας, να ευωδιάζει από την παρουσία του Αναστάντος Ιησού Χριστού.
Η Ορθόδοξος μας Εκκλησία μας υπενθύμισε, σήμερα, την ηρωϊκή και θαρραλέα πράξη του Ιωσήφ και του Νικοδήμου.  Ας γίνουμε και εμείς μιμητές αυτών των ηρωϊκών ανδρών.  Σήμερα, εμείς που ζούμε μέσα σε μία κοινωνία με ολιγάριθμους Ορθοδόξους,*οφείλομε να ομολογούμε την Ορθόδοξό μας Πίστη με θάρρος, χωρίς δυσταγμούς και φόβους. Πρέπει να έχουμε πάντοτε στη σκέψη μας τα λόγια του Κυρίου, που μας λέγει: 

“Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς•  όστις δ’ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς” (Ματθ. 10:32-33).

Χριστός Ανέστη!  Αληθώς Ανέστη!
[*] Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αντινόης κ. Παντελεήμων ζει στο Maryland των Η.Π.Α.

πηγή: impantokratoros.gr

Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

Ο Γέροντας της Πάτμου, Αμφιλόχιος Μακρής: Πως να σκεπτόμαστε το Χριστό.

Ο Γέροντας της Πάτμου, Αμφιλόχιος Μακρής: Πως να σκεπτόμαστε το Χριστό.


- Ερώτησις: - Πως πρέπει, Γέροντα, να σκεπτώμεθα το Χριστό;
- Απάντησις: - Πάντα με αγάπη πρέπει να φέρωμε στη μνήμη μας το Χριστό.
Μπορεί να κρατούμε στα χέρια μας μια φωτογραφία ενός ανθρώπου, αλλά επειδή δεν τον αγαπούμε, δεν τον γνωρίζουμε πολύ, δεν μας συγκινεί.  
Ενώ όταν πάρωμεν την φωτογραφία της μάνας μας, αμέσως η ψυχή μας σκιρτά και κλαίει από αγάπη.
Ημείς πρέπει να έχωμεν αγάπη. Το μεγαλύτερον κακό να μας κάνουνε πρέπει να τους αγαπούμε. Μόνον με την αγάπη θα μπορούμε να μπούμε στον Παράδεισον.

Ιγνατίου Λ. Τριάντη, Μητροπολίτου Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης, Ο Γέροντας της Πάτμου, Αμφιλόχιος Μακρής (1889-1970), βίος – υποθήκαι – μαρτυρίαι, σελ. 440-450, έκδοση Β΄ επαυξημένη, Ιεράς Μονής «Ευαγγελισμός» Μ.Η, Πάτμος 1997.
πηγή: http://eisagios.blogspot.gr/

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Βλέπω τον Θεό και μιλάω μαζί Του


Βλέπω τον Θεό και μιλάω μαζί Του




Βλέποντας πρόσωπο με πρόσωπο τον Προσωπικό Θεό κάθομαι στην κλίνη μου, όλη την ώρα βρισκόμενος πέραν του κόσμου τούτου. Μέσα στο κελί μου, Τον βλέπω να είναι παρών, Εκείνον που είναι πέραν του κόσμου. Τον βλέπω και μιλάω μαζί Του. Τολμώ να πω ότι Τον αγαπώ και Εκείνος, με τη σειρά του, με αγαπά. Τρέφομαι μόνο και μόνο από αυτήν την ενατένιση. Νιώθοντας ένα μαζί Του, βρίσκομαι στα ουράνια. Αυτό είναι αλήθεια, το ξέρω. Όμως το που βρίσκεται το σώμα μου δεν το γνωρίζω. Ξέρω ότι ο Ένας που παραμένει αμετακίνητος, κατεβαίνει. Ξέρω ότι ο Ένας που είναι ξεχωριστός από όλα τα άλλα πλάσματα με κρατάει μέσα Του και με κρύβει στην αγκαλιά Του και τότε είναι που βρίσκω τον εαυτό μου έξω από ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο με τη σειρά μου, παρόλο που δεν μπορώ να προσδιορίσω τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο, βλέπω μέσα μου τόσο απόλυτα τον Δημιουργό του κόσμου. Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω όσο βρίσκομαι μέσα στην ζωή: ολόκληρη η ζωή ξεχειλίζει από μέσα μου. Εκείνος υπάρχει μέσα στην καρδιά μου, όμως Εκείνος παραμένει ταυτόχρονα στα ουράνια. Εδώ και εκεί, εξίσου εκτυφλωτικά, Εκείνος αποκαλύπτει τον Εαυτό Του σε έμενα, Πώς μπορεί να γίνονται όλα αυτά; Πώς είναι δυνατόν ακριβώς να το καταλάβω; Πώς θα ήταν δυνατόν να εκφράσω όλα αυτά που αντιλαμβάνομαι και βλέπω; Στ’ αλήθεια, αυτά είναι εμπειρίες που δεν περιγράφονται, εμπειρίες που με τίποτα δεν μπορείς να εκφράσεις.
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

πηγή: xristianos.gr

Παρασκευή 2 Μαΐου 2014

«ευλογείτε και μη καταράσθε» Το περιστατικό του μοναχού Ιωσήφ


«ευλογείτε και μη καταράσθε»

Το περιστατικό του μοναχού Ιωσήφ


Στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει. Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Το είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.

Ο Γέρο - Ιωσήφ, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα. Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα, κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια, πήγε να το βάλει στη θέση του, αλλά και πάλι περίσσευε, το έκοψε, κι όταν πήγε να το καρφώσει, έγινε μικρότερο. Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε : «Άει στο διάβολο, διάβολε, τί έχεις, τί να σου κάμω για να ταιριάξεις ; Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα, τώρα τί διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;

Ο ταλαίπωρος αυτός μοναχός, αντί να ειπεί την ευχή και να επικαλεστεί τη θεία βοήθεια στην εργασία του, προτίμησε να μνημονεύσει τον διάβολο, ο οποίος δεν άργησε αλλά κάτι τέτοιες ευκαιρίες ζητάει, γι΄ αυτό παρουσιάστηκε μπροστά του, ο διάβολος, μ΄ όλη την αγριωπή μορφή του και του είπε : «Με φώναξες γέροντα, τί είναι, τί θέλεις ; Εδώ είμαι 'γω για να σε βοηθήσω».

Ο Γέρο - Ιωσήφ τρομαγμένος έκαμε το σταυρό του, παράτησε το σανίδι κι έτρεξε στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί, αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από 30 χρόνια και δεν μπορεί να συνέλθει, του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό, σαν αντιμισθία από τον διάβολο.

Τούτο ας γίνει μάθημα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, να μη λένε το διάβολο, ούτε για αστεία. Επειδή, ο διάβολος βάνει τον άνθρωπο να θυμώνει και στον θυμό του επάνω, τον βάνει να βρίζει ή να βλασφημεί τα θεία, κι αν δεν κατορθώσει τούτο, τον πείθει να ειπεί στον συνάνθρωπό του, στον αδελφό του, στο παιδί του, ή και στον εαυτό του ακόμη, «Άει στο διάβολο». Τούτο γίνεται κακίστη συνήθεια και πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στον διάολο.

Ενώ μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει καλές συνήθειες κι αντί να λέει «άει στο διάβολο», να λέει «άει στην ευχή» ή «άει στο καλό σου» ή όπως συνηθίζουν οι πατέρες να λένε «να σε πάρει η ευχή» ή «ο Θεός να σ΄ ελεήσει», που είναι το καλύτερο απ΄ όλα. Έτσι συνηθίζει ο άνθρωπος να εύχεται και να λέει πάντοτε τα καλά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή «ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14».
Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου
«Γεροντικό Αγίου Όρους»
talantoblog.blogspot.com

πηγή: xristianos.gr