Σάββατο 13 Μαΐου 2017

Herman Τristram Engelhardt: Πως έγινα Ορθόδοξος

Πως έγινα Ορθόδοξος; Η απάντηση είναι: Μόνο μέσω της αγάπης του Θεού.

Μια φορά ήμουνα στο Άγιον Όρος κι ένας Μοναχός μου λέει:«Κοίτα τριγύρω σου όλους αυτούς τους ανθρώπους. Η μετάνοια όλων αυτών των ανθρώπων είναι ένα θαύμα από το Θεό».
Είχα πολύ ευλαβείς Ρωμαιοκαθολικούς γονείς που με έστειλαν σε ένα πολύ καλό Ρωμαιοκαθολικό σχολείο, και στην Ε τάξη διάβαζα την ιστορία της Εκκλησίας και αντιλήφθηκα ότι την Εκκλησία των πρώτων 5 αιώνων δεν την είχα δη ποτέ. Και ρώτησα μια μοναχή: «Γιατί η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν είναι σαν την πρώϊμη Εκκλησία;», Η αδελφή με κοίταξε σαν να ήμουνα τρελλός. Και μια και...
... ήμουνα Ε τάξη έμεινα ήσυχος...

Το Δημοτικό μου φαινόταν πολύ βαρετό, αλλά μου άρεζε η λειτουργία. Και ήμουνα παπαδάκι και μου άρεσε πολύ, και μια και ήμουνα τεμπέλης, όταν πήγαινα στο Ιερό δεν πήγαινα σχολείο. Μου άρεζε περισσότερο αυτό, παπαδάκι στην εκκλησία.
Στην 8η τάξη, το 1954, ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας μου είπε ότι ένας Ουνίτης επίσκοπος θα ερχόταν από την Παλαιστίνη και αυτός θα τελούσε τη λειτουργία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Δεν την ήξερα και θα έπρεπε να την διαβάσω για να γίνω το παπαδάκι στην λειτουργία. Και αυτό έκανα. Αλλά δεν ήξερα ότι θα υπάρχη κι ένας Όρθρος πριν από αυτό, οπότε επί μιάμιση ώρα δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Και μετά αυτός ο ηλικιωμένος Επίσκοπος ήρθε στο μέρος μου και μου είπε: «Έλα εδώ, αυτό είναι για σένα. Όλος ο αληθινός Χριστιανισμός θα εξαφανισθή στη διάρκεια της ζωής σου από τη Δύση. Ο αληθινός Χριστιανισμός θα έρθη από την Ανατολή και αυτό θα είναι πολύ σημαντικό για σένα». Νόμιζα ότι είναι τρελλός. Του λέω: «Τι;» Και μου είπε: «Όλος ο Χριστιανισμός θα εξαλειφθή από την Δύση στην διάρκεια της ζωής σου. Ο αληθινός Χριστιανισμός θα έρθη ως φως από την Ανατολή». Ρώτησα το πατέρα μου: «Τι λέει αυτός; Είναι ένας τρελλός άνθρωπος από την Παλαιστίνη;». Και συνέχισα να ζω την ζωή μου.
Το 1984 κάποιος μου τηλεφώνησε από τον άνθρωπο που είχε έρθει δεύτερος στις τελευταίες εκλογές για Πάπας της Ρώμης. Εφόσον ήταν υποψήφιος για Πάπας έπρεπε να ξεκινήση νωρίς, όπως και ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Και μάζευε μια ομάδα διανοουμένων για να τον βοηθήσουν στην προεκλογική του εκστρατεία και μου ζήτησε να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Και μου είπανε να πάω για έξι εβδομάδες στο Μιλάνο. Λέω δεν μπορώ να πάω για 6 εβδομάδες είμαι πολύ απασχολημένος. Τότε όμως η δεύτερη κόρη μου, η οποία αν μπορώ να το πω, είναι τρελλή μαζί μου, (η πρώτη είναι 38 χρονών και έχει 4 παιδιά), τα Χριστούγεννα μου λέει: «Μπορώ να έλθω εγώ μαζί σου στο Μιλάνο;». Και πως να πη ένας πατέρας όχι στην 14χρονη κόρη του, οπότε είπα: «Εντάξει». Αυτός στο τηλέφωνο μου είπε ότι θα πληρώση αυτός τα έξοδα. Και έτσι ασχολήθηκα πολύ με τον Μαρτίνι, αυτόν τον υποψήφιο. Και κατάλαβα για πρώτη φορά στην ζωή μου ότι όλος αυτός ο Χριστιανισμός στην Δύση ήταν μία δημιουργία των Γερμανών και λίγων Ελβετών, που είχαν κάνει την Μεταρρύθμιση.
Το 1988 προσκλήθηκα στο Ινστιτούτο Ανώτερων Σπουδών στο Βερολίνο και όταν προσκλήθηκα να μιλήσω εκεί αισθανόμουνα σαν πόρνη και καταλάβαινα ότι αυτό που κάνω είναι λάθος. Και προσευχόμουνα: «Θεέ μου, αν υπάρχη κάπου η αληθινή θρησκεία, δείξε την μου κι εγώ θα μεταστραφώ». Και για πρώτη φορά στην ζωή μου έχω αυτή την εμπειρία, υπήρχε στο μυαλό μου ένας φόβος που δεν τον είχα αισθανθή ποτέ πριν.
Μέσα σε μια βδομάδα, βλέπαμε διάφορες διαφημήσεις για ρεσιτάλ χριστιανικής μουσικής, πηγαίναμε σ’ αυτά. Εμείς είμαστε από τον Νότο που ήταν πολύ ζεστά και φοβόμασταν να μείνουμε Χριστούγεννα στο Βερολίνο, θα παγώσουμε. Και λέγαμε που να πάμε για να μην παγώσουμε τώρα στις διακοπές των Χριστουγέννων και κανόνισα να δώσω διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά. Και πήγαμε εκεί για Χριστούγεννα. Οπότε την ημέρα των Χριστουγέννων η γυναίκα μου είπε: Που να πάμε για λειτουργία. Και είπα ας πάμε στην ελληνική. Και πήγαμε στο Φανάρι. Ήταν η πρώτη ορθόδοξη λειτουργία που παρακολούθησα. Ήταν ο Πατριάρχης Δημήτριος. Η δεύτερη κόρη μου με άγγιξε και μου λέει: «Πατέρα αυτή είναι η αληθινή θρησκεία. Δεν είναι;». Και της είπα: «Φοβάμαι ότι έχεις δίκηο, διότι είναι πάρα πολύ φτωχή».
Και πήγαμε πίσω στο Τέξας και άρχισα να ρωτάω αν μπορή ένας Τεξανός να γίνη ορθόδοξος. Κάποιος εκεί που ήταν Βαπτιστής από το Τέξας μου είπε: «Αν μπορώ εγώ να γίνω, μπορείς κι εσύ να γίνης». Και έτσι με την υπομονή του Θεού έγινα πρώτα εγώ και μετά οι δύο κόρες μου. Και στην συνέχεια η σύζυγός μου, η οποία είναι Ιρλανδή, οι οποίοι είναι πολύ παθιασμένοι Βαπτιστές, και έχει δύο ιστορίες για την μεταστροφή της. Την μία ήταν που είπε: «Ευλόγησέ με, άγιε Πατρίκιε, επιστρέφω στο σπίτι» και το άλλο που έγραψε ήταν: «Από την Ρώμη στο σπίτι».
Ευχαριστώ το Θεό!-

Πηγή: http://www.oodegr.com/

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Παρασκευή 12 Μαΐου 2017

Σώζονται τελικά οι αβάπτιστοι;

Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κάποια πράγματα…

Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι… Κι εκείνος μου είπε:

«Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς.

Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι…Όπου υπήρχε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε… Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί!

Το άφηνε για αργότερα… Κάποια φορά, όμως, πέθανε. Και πέθανε πριν να βαπτιστεί! Ο ηγούμενος του μοναστηριού πολύ στεναχωρέθηκε.

Στεναχωρέθηκε, γιατί έφυγε ο άνθρωπος αυτός από τη ζωή, πριν προλάβει να βαπτιστεί… Αλλ’ όμως ήτανε τόσο καλός άνθρωπος ο Χασάν!!…

Έκανε λοιπόν προσευχή πολλή και κάποια μέρα έρχεται ένας άγγελος και του λέγει:

-Θέλεις να πάμε να δεις, που βρίσκεται ο Χασάν;

-Ναι, του είπε ο ηγούμενος…

Τον επήρε λοιπόν ο άγγελος κι ανέβηκαν, ανέβηκαν, ανέβηκαν… κι έφθασαν σ ’ έναν περίλαμπρο Ναό. Άστραφταν όλα εκεί μέσα! Ψαλμωδίες ακούγονταν από παντού…

Ο ηγούμενος τα’ χασε. Όταν μπήκε μέσα σ’ αυτόν τον περίλαμπρο Ναό, ξέχασε και τον Χασάν…, τα ξέχασε όλα! Δεν ήθελε να φύγει μέσα από κει!… Αλλά κάποια στιγμή ο άγγελος πήγε κοντά του και του είπε:

-Πάμε, λοιπόν, να φύγουμε…

Καθώς έφευγαν, τον ρωτάει ο άγγελος:

-Είδες τον Χασάν;

Τότε θυμήθηκε ο ηγούμενος και είπε:

-Όχι, δεν τον είδα!

-Δεν τον είδες;

-Όχι, δεν τον είδα!

-Πάμε, λοιπόν, πίσω για να τον δεις…

Μόλις επέστρεψαν, έξω από το Ναό, εκεί πάνω στις σκάλες του, απέναντι στο φως, υπήρχε ένα σκυλί τυφλό, το οποίο καθόταν σαν να λιαζότανε στο φως. Είπε τότε στον ηγούμενο ο άγγελος:

-Αυτή είναι η ψυχή του Χασάν. Δεν καταλαβαίνει που βρίσκεται, δεν βλέπει τίποτα, δεν ακούει τίποτα,… αλλά δεν είναι στο πυρ της Κολάσεως!…

Το ίδιο μου είπε καταλήγοντας ο Γέροντας- συμβαίνει και με τις ψυχές των αιρετικών. Αν είναι καλοί άνθρωποι, ούτε στη γέενα της Κολάσεως πηγαίνουν, αλλά ούτε και στην τρυφή του Παραδείσου…».

Πηγή: Από κήρυγμα που απηύθυνε ο Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος προς το εκκλησίασμα που συμμετείχε στην ευχαριστιακή Σύναξη της Κυριακής 28 Μαΐου 2006 (Κυριακή του Τυφλού)

nefthalim.blogspot.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

Πέμπτη 11 Μαΐου 2017

Όταν σου έρθει θυμός, κλείσε το στόμα σου!

«Ο θυμός καθ’ εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την όδόν του Θεού.

Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή, εκτός εαυτού γενόμενος, χαλάς τα έργα των χειρών σου, γίνωσκε ότι κενοδοξίαν νοσείς και κάμνεις παράχρησιν του νεύρου της ψυχής. Απαλλάττεσαι δε διά της αγάπης προς πάντας και αληθούς ταπεινώσεως.

Διά τούτο όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου δυνατά και μη ομιλήσεις εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελέγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου.

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος ήμερος και λογικός και επομένως ο θυμός δεν αρμόζει ουδέποτε εις την φύσιν του, ενώ με την αγάπην πάντοτε ευδοκιμεί και υποτάσσεται. Με το καλό και με την αγάπην μπορείς να κάμεις πολλούς να ημερέψουν και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάμνεις ογλήγορα να συμμορφωθεί, να γένη Άγγελος Θεού».
«Μη ζητήσεις ποτέ σου να ευρείς το δίκαιον, διότι τότε έχεις το άδικον.

Αλλά μάθε να υπομένεις ανδρείως τους πειρασμούς, οιουσδήποτε και αν επιτρέψει ο Κύριος.
Χωρίς πολλές δικαιολογίες να λέγεις «Ευλόγησον»! Και χωρίς να σφάλλεις να μετανοείς ότι έσφαλες.

Εν επιγνώσει ψυχής και όχι απ’ έξω, δι΄ έπαινον, να λέγεις πως έσφαλες και μέσα να κατακρίνεις. Μη ζητάς εις τις θλίψεις σου παράκληση από τους ανθρώπους, διά να παρακληθείς από τον Θεόν. Μη νομίζεις ανάπαυσιν οπόταν ομιλήσεις, εάν ζητήσεις να ευρείς το δίκαιον. Το δίκαιον είναι να υπομείνεις ανδρείως τον επερχόμενον πειρασμόν διά να βγης νικητής καν έπταισες ή δεν έπταισες. Ει δε και λέγεις «μα διατί;» μάχεσαι τον Θεόν, τον αποστείλαντα λυπηρά διά την εμπαθή σου κατάσταση».

πηγή: Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού-διδασκαλίες, «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ. Ι. Μ. Φιλοθέου -Αγ. Όρος

http://www.vimaorthodoxias.gr

Τετάρτη 10 Μαΐου 2017

Ένα κομποσχοίνι γλύτωσε μία ψυχή από την κόλαση!

*Διηγείται ο άγιος Γέρων παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης…απαντώντας σε ερώτηση αν ωφελούν οι προσευχές μας τους άλλους…

-Αφού παιδί μου ενδιαφέρεσαι, να σου πω και κάτι για το κομποσχοίνι πιο φοβερό, γύρω από την ζωή του Γέροντά μου (Ιωσήφ). Ο Γέροντάς μου, είχε στον κόσμο μια ξαδέλφη. Αν και η ζωή της δεν ήταν τόσο καλή, ο Γέροντας όμως την αγαπούσε πολύ. Κάποτε τον ειδοποίησαν ότι η ξαδέλφη του πέθανε και μάλιστα όχι καλά. Έκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς∙ μιλούσε άσχημα κ.λπ. και σ’ αυτά τα χάλια πάνω ξεψύχησε. Μόλις το μαθαίνει ο Γέροντας, άρχισε τα κλάματα. Εγώ παραξενεύτηκα· τόση ευαισθησία· να κλαίει τόσον πολύ. Όμως κατάλαβε ο ίδιος τον λογισμό μου και με προλαβαίνει:

–«Εγώ δεν κλαίω παιδί μου που πέθανε αλλά κλαίω γιατί κολάστηκε».

Ωστόσο απ’ εκείνην την ημέρα ο Γέροντας δώστου συνέχεια νηστεία και προσευχή για την ξαδέλφη του. Ύστερα από αρκετές ημέρες, βλέπω τον Γέροντα πολύ χαρούμενο.

-«Τι συμβαίνει Γέροντα;» .

-«Να σου πω παιδί μου. Αφού όλες τις μέρες δεν ησύχασα να προσεύχομαι και να αγρυπνώ με νηστεία και δάκρυα για την ξαδερφούλα μου, σήμερα είδα το εξής ευχάριστο και θαυμαστό όραμα. Ενώ προσευχόμουν βλέπω ζωντανά την ξαδερφούλα μπροστά μου και μου φωνάζει με πολλή αγαλλίαση:

-«Σήμερα είναι η μέρα της σωτηρίας μου. Σήμερα γλύτωσα από την κόλαση. Σήμερα πηγαίνω στον Παράδεισο».

Ξαφνικά την ίδια στιγμή βλέπω τον μακαρίτη τον παπά–Γιώργη μπροστά μου. Αυτός είναι ένας σύγχρονος άγιος. Όταν ήμουν στον κόσμο τον πρόλαβα. Έβαλε στο μυαλό του, ει δυνατόν, να βγάλει όλους τους αμαρτωλούς από την κόλαση. Κάθε μέρα λειτουργούσε και μνημόνευε χιλιάδες ονόματα. Κατόπιν γυρνούσε τα μνήματα και όλη μέρα διάβαζε τρισάγια και μνημόσυνα στους πεθαμένους. Αφού λοιπόν εν οράματι τον είδα μπροστά μου, τον ακούω και με μεγάλο θαυμασμό μού λέγει:

-«Βρε-βρε ….εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι οι πεθαμένοι σώζονται μόνο με λειτουργίες και μνημόσυνα. Τώρα όμως είδα και κατάλαβα ότι και με τα κομποσχοίνια σώζονται οι κολασμένοι».

Και ξανά με θαυμασμό:

«Και με τα κομποσκοίνια σώζεται ο κόσμος ….!».

Μ’ αυτό το όραμα πληροφορήθηκα ότι η ξαδερφούλα μου σώθηκε, αλλά μου δείξε ο Θεός και την δύναμιν του κομποσκοινιού ώστε και από την κόλαση να βγάζει ψυχή».

Λέγοντας στον αδελφό συγκινημένος ο Γέροντας αυτά, του έδωσε την ευλογία του και του ευχήθηκε:

-«Άντε στην ευχή μου και κοίταξε να βιαστής όσο μπορείς στην υπακοή και στην ευχή, αν θέλεις και τον εαυτό σου και τους άλλους να βοηθήσεις».

(βιβλίο: Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης. Ιωσήφ Μ.Δ. σελ. 157-158)

www.sostis.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com/

Τρίτη 9 Μαΐου 2017

Ο παθολογικός και ο πνευματικός αυτισμός

Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: Ὁ παθολογικός καί ὁ πνευματικός αὐτισμός

Χαιρετισμός κατά τήν παγκόσμια ἡμέρα αὐτισμοῦ

Ἔχουμε κέντρο τῆς ζωῆς μας τόν ἑαυτό μας καί ἑρμηνεύουμε τά πράγματα ἀνάλογα μέ τό πῶς μᾶς δέχονται ἤ μᾶς ἐκτιμοῦν οἱ ἄλλοι. Ἑπομένως, ὑπάρχει καί ἕνας πνευματικός αὐτισμός, ἀπό τόν ὁποῖο πάσχουμε κατά διαφόρους βαθμούς ὅλοι καί χρειάζεται νά θεραπευόμαστε....

Κατ’ ἀρχήν θέλω νά συγχαρῶ τό Κέντρο Ἡμέρας γιά παιδιά μέ Ἀναπτυξιακές Διαταραχές, καί ἰδιαίτερα τόν Πρόεδρο τῆς ΕΨΥΠΕΑ (Ἑταιρεία Ψυχικῆς Ὑγείας Παιδιοῦ καί Ἐφήβου Αἰτωλοακαρνανίας) κ. Σωτήρη Κωτσόπουλο γιά τήν διοργάνωση αὐτῆς τῆς ἐκδήλωσης μέ ἀφορμή τήν Παγκόσμια Ἡμέρα γιά τόν Αὐτισμό, καί γιά τήν σημαντική δουλειά πού κάνει στό Κέντρο αὐτό μέ τούς Συνεργάτες του. Τό ἐπισκέφθηκα, ἐνημερώθηκα γιά τήν σημαντική ἐργασία του καί τούς συγχαίρω ὅλους ὁλοκάρδια.

Συγχαίρω καί ἐπικροτῶ κάθε προσπάθεια πού γίνεται γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν Ἀναπτυξιακῶν Διαταραχῶν, κυρίως στά μικρά παιδιά, ὥστε καί αὐτά νά βοηθοῦνται, ἀλλά νά βοηθοῦνται καί οἱ γονεῖς καί γενικότερα τό οἰκογενειακό περιβάλλον. Ἄλλωστε, ὁ βαθμός πολιτισμοῦ μιᾶς κοινωνίας ἐξαρτᾶται ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, γιατί ἔτσι δείχνει ὅτι δέν εἶναι μιά κοινωνία μόνον ὑγιῶν ἀνθρώπων μέ τήν νοοτροπία τῆς ἀπόρριψης τῶν λεγομένων ἄχρηστων ἀνθρώπων. Ἡ πολιτισμένη κοινωνία προσδιορίζεται ἀπό τόν ἀλτρουϊσμό καί τήν ἀλληλοβοήθεια, ἰδιαίτερα σέ εὐπαθεῖς ὁμάδες τοῦ πληθυσμοῦ.

Ἡ σημερινή συνάντηση γίνεται μέ ἀφορμή τήν Παγκόσμια Ἡμέρα γιά τόν Αὐτισμό. Εἶναι ἕνα πρόβλημα πού ἐντάσσεται στίς Ἀναπτυξιακές Διαταραχές πού παρατηροῦνται σέ μικρά παιδιά. Ὁ ὁρισμός τοῦ αὐτισμοῦ εἶναι ὅτι πρόκειται γιά «διαταραχή τῆς ὁποίας κύριο χαρακτηριστικό εἶναι ἡ ἀπορρόφηση στόν ἑαυτό, μέ τίς σκέψεις, τά συναισθήματα καί τίς ἐπιθυμίες νά ρυθμίζονται ἀπό τήν ἐσωτερική ἀντίληψη τοῦ ἀτόμου γιά τόν κόσμο, ἀποκλείοντας κάθε ἐνδιαφέρον γιά τήν πραγματικότητα καί ἐμποδίζοντας τήν ὁμαλή ἀνάπτυξη τῆς αὐτοαντίληψης καί τήν δημιουργία σχέσεων μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Εἶναι ἡ τάση τοῦ ἀτόμου γιά ἐνασχόληση μέ τόν κόσμο τῆς φαντασίας, πού δέν ἀγγίζει τήν παθολογία».

Ὁ ὅρος αὐτισμός προέρχεται ἀπό τήν ἑλληνική λέξη ἑαυτός καί τήν κατάληξη -ισμός, πού σημαίνει κατεύθυνση, θέση. Δηλώνει, ἑπομένως, τήν στροφή τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν ἑαυτό του, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπορροφημένος ἀπό τόν ἑαυτό του καί τά αἰσθήματά του καί οἱ ἐπιθυμίες του «κυριαρχοῦνται ἀπό τήν ὑποκειμενική ἐσωτερική ἀντίληψη τοῦ κόσμου». Ἡ στροφή αὐτή στόν κόσμο τῆς φαντασίας και τῆς ὀνειροπόλησης εἶναι μᾶλλον ἐκδήλωση ἐσωστρέφειας καί ὄχι ὁπωσδήποτε ἐκδήλωση παθολογίας. Ὁ αὐτισμός παρουσιάζεται στήν βρεφική ἡλικία καί ἀποδίδεται σέ βλάβες τοῦ ἐγκεφάλου. Ὁ ὅρος αὐτισμός χρησιμοποιήθηκε ἀπό τόν Μπλόϊερ (1857-1939) καί τόν Ἄσπεργκερ (1923) (Λεξικό Ψυχολογίας, Ἀναστασίας Χουντουμάδη - Λένα Πατεράκη καί Νίκος Παπαδόπουλος)

Μέ τήν ἀνάπτυξη σήμερα τῆς ἐπιστήμης τῆς νευρολογίας ἔχει διαπιστωθῆ ὅτι οἱ Διαταραχές εἶναι συνδυασμός ἀλληλεπιδράσεως τῆς γενετικῆς καί τοῦ περιβάλλοντος, μέ διάφορα ποσοστά σέ κάθε διαταραχή. Γιά παράδειγμα, μέ τά σύγχρονα δεδομένα ὁ αὐτισμός ἔχει συντελεστή κληρονομικότητας σχεδόν 80%. Τά συμπτώματα περιλαμβάνουν τεράστια δυσκολία κοινωνικῆς συσχέτισης, γλωσσικά προβλήματα καί ἐπαναλαμβανόμενες κινήσεις (Ἡρακλῆς Παναγιωτίδης).

Ὅπως ἔχει γράψει ἕνας ψυχολόγος πού συνεργάζεται μέ τίς νευροεπιστῆμες, ὁ Ἡρακλῆς Παναγιωτίδης, «τά αὐτιστικά ἄτομα ἔχουν δυσκολία νά ἀναγνωρίσουν τούς ἀνθρώπους κοιτάζοντας τό πρόσωπό τους. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι ἐξάγουν κοινωνικές ἐνδείξεις ἀπό τούς ἄλλους ἀποκωδικοποιώντας τίς ἐκφράσεις τοῦ προσώπου τους, ἐνῶ ἡ ἀδυναμία «ἀνάγνωσης» τοῦ προσώπου κάνει κάποιον τυφλό, ὡς πρός τά συναισθήματα καί τίς σκέψεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Αὐτή ἡ ἀνωμαλία μπορεῖ νά συλληφθῆ στά κύματα τοῦ ἠλεκτροεγκεφαλογραφήματος, χρησιμοποιώντας μιά τεχνική γνωστή ὡς Event Related Potentials (ERP). Τά αὐτιστικά ἄτομα δείχνουν ἀνώμαλη ERP ἀντιδρώντας σέ πρόσωπα. Μιά ὁμάδα ἐπιστημόνων ἀπό τό Πανεπιστήμιο τῆς Οὐάσιγκτον χρησιμοποίησε ERP γιά νά ἐλέγξη ἀνεπηρέαστα μέλη τῆς οἰκογένειας, ὅπως οἱ γονεῖς καί τά ἀδέλφια τῶν νεαρῶν ἀτόμων μέ αὐτισμό. Δέν ἀποτελεῖ ἔκπληξη ὅτι παρατηρεῖται ἀνώμαλη κυματομορφή ERP στό πρόσωπο καί τῶν μή προσβεβλημένων μελῶν τῆς οἰκογένειας. Οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι εἶχαν ἐπίσης δυσκολία νά ἀναγνωρίζουν πρόσωπα. Αὐτά τά κατά τά ἄλλα ὑγιῆ ἄτομα μοιράζονται τήν ἴδια ἀνωμαλία τοῦ γονιδίου ἐπεξεργασίας προσώπου μέ τούς αὐτιστικούς συγγενεῖς τους. Οἱ ἐπιστήμονες σέ ὅλον τόν κόσμο διαπιστώνουν ὅτι ὅλο καί περισσότερες ἀναπτυξιακές ψυχιατρικές διαταραχές ἔχουν ἰσχυρές γενετικές αἰτίες» (Περί σώματος καί πνεύματος).

Ἡ ἀντιμετώπιση τέτοιων διαταραχῶν πού προέρχονται ἀπό βιο-ψυχο-κοινωνικούς παράγοντες ἀπαιτεῖ ἱκανῆ ἐπιστημονική γνώση, ὑπομονή, ἀγάπη, ἐνδιαφέρον καί προσευχή. Ὅλοι πρέπει νά συνδράμουν γιά τόν σκοπό αὐτόν. Ἐκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού πάσχουν ἀπό αὐτισμό, συγχρόνως χρειάζεται πολλή βοήθεια τό συγγενικό περιβάλλον, οἱ συγγενεῖς πού ζοῦν ὅλη τήν ἡμέρα μέ ἀνθρώπους πού ἔχουν τέτοια προβλήματα. Καί γνωρίζουμε πόσες δυσκολίες ἀντιμετωπίζουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ζοῦν συνεχῶς μέ αὐτιστικά παιδιά. Τούς ἀπασχολοῦν θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον. Ὅμως, ὅλες οἱ σκέψεις πρέπει νά ἐλέγχονται καί νά μή ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας νά κυριαρχηθῆ ἀπό ἔντονους λογισμούς, γιατί αὐτό συντελεῖ καί στήν δική μας ψυχική ὑγεία.

Φυσικά, ὅπως φαίνεται ἀπό ὅσα ἀνέφερα προηγουμένως, τά αὐτιστικά προβλήματα συνδέονται μέ ἐγκεφαλικές διαταραχές καί χρειάζεται ἰδιαίτερη καί ἐξειδικευμένη βοήθεια. Ἀλλά ἀπό πλευρᾶς ψυχολογικῆς καί πνευματικῆς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μέ διάφορα ποσοστά καί ἰδιαιτερότητες πάσχουν ἀπό τό σύνδρομο τοῦ ψυχολογικοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ αὐτισμοῦ. Ἄν θελήσω νά χρησιμοποιήσω τήν γλώσσα τῆς Ὀρθοδόξου Ψυχοθεραπείας θά ἔλεγα ὅτι ὁ αὐτισμός ἀπό πλευρᾶς θεολογίας συνδέεται μέ τήν φιλαυτία, ἤτοι τήν ἄλογη ἀγάπη πρός τό σῶμα, ὅταν ὁ ἄνθρωπος στρέφεται καί κλείεται στόν ἑαυτό του καί ἀγνοεῖ τούς ἄλλους. Ἡ φιλαυτία εἶναι ἄρνηση τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς φιλοθεΐας. Ὅποιος εἶναι φίλαυτος, εἶναι καί μισάνθρωπος καί μισόθεος. Παρατηρεῖται καί σέ ὑγιεῖς ἀνθρώπους.

Ἔτσι, διαρκής σκοπός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά ἀπαλλάσσεται ἀπό τήν φιλαυτία καί νά ἀποκτᾶ φιλοθεΐα καί φιλανθρωπία, νά βγαίνη ἀγαπητικά ἀπό τόν ἑαυτό του καί νά εἰσέρχεται κενωτικά καί ἀγαπητικά στήν ὕπαρξη τῶν ἄλλων. Πόσοι δέν διαμαρτυρόμαστε ὅτι δέν μᾶς καταλαβαίνουν οἱ ἄλλοι, δέν μᾶς ἀγαποῦν! Αὐτό γίνεται γιατί ἔχουμε κέντρο τῆς ζωῆς μας τόν ἑαυτό μας καί ἑρμηνεύουμε τά πράγματα ἀνάλογα μέ τό πῶς μᾶς δέχονται ἤ μᾶς ἐκτιμοῦν οἱ ἄλλοι. Ἑπομένως, ὑπάρχει καί ἕνας πνευματικός αὐτισμός, ἀπό τόν ὁποῖο πάσχουμε κατά διαφόρους βαθμούς ὅλοι καί χρειάζεται νά θεραπευόμαστε. Ὅσο κανείς ἀπαλλάσσεται ἀπό τόν πνευματικό καί κοινωνικό αὐτισμό, τόσο μπορεῖ νά βοηθήση αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού πάσχουν ἀπό τήν διαταραχή τοῦ αὐτισμοῦ.

Θέλω νά εὐχαριστήσω τόν κ. Σωτήρη Κωτσόπουλο καί τούς Συνεργάτες του, γιατί σέ δύσκολες ἐποχές ἐργάζονται θυσιαστικά γιά τό καλό τῆς κοινωνίας καί τῶν οἰκογενειῶν, καί νά εὐχηθῶ καλή ἐπιτυχία στήν σημαντική αὐτή ἐκδήλωση.

http://www.parembasis.gr/

http://impantokratoros.gr/

Δευτέρα 8 Μαΐου 2017

ΠΩΣ ΕΙΔΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ Ο ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΝΕΟΣ

Πώς είδε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο Οσιομάρτυς Ιάκωβος ο Νέος

ΠΩΣ ΕΙΔΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ Ο ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΝΕΟΣ

Κάποτε, ο όσιος Ιάκωβος επήγε στις Καρυές Αγίου Όρους μαζί με τον μαθητή του Μαρκιανό, για να δει τους γνωστούς του και καθώς ήλθε η ώρα της λειτουργίας εμπήκε εις την εκκλησία. Σταθείς δε κάπου, έβλεπε προσεκτικά —με το διορατικό χάρισμα που είχε— προς τα βημόθυρα και εθαύμαζε, ενώ ο μαθητής του τον παρακολουθούσε που μερικές φορές υπομειδιούσε και κάτι ετραύλιζε.

Όταν ετελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο μαθητής του με πολύ σεβασμό τον ερώτησε να του ειπεί, τι έβλεπε εις την εκκλησία. Ο άγιος όμως, κατ’ αρχήν, ήταν επιφυλακτικός, αλλά, μετά από πολλές παρακλήσεις, εδέησε να του διηγηθεί τα εξής:

«Καθώς, λέγει, άρχισε ο ιερέας, τέκνο μου Μαρκιανέ, να φορέσει την ιερατική στολή για να λειτουργήσει, ήλθε μπροστά του το φως των Αγγέλων, όπως την αυγή, πριν να ανατείλει ο ήλιος. Άμα δε άρχισε να προσκομίζει, επήγαν οι Άγγελοι εις τούς χορούς της εκκλησίας και έστεκαν, ένα προς ένα τάγμα, εις τα τέσσερα μέρη της εκκλησίας. Και αφού ετελείωσε την προσκομιδή ο ιερέας και έβαλε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περισκέπασε τα θεία δώρα, διότι τα αισθητά καλύμματα φανερώνουν το νοητό φως, το οποίο σκεπάζει τα άγια. Άμα δε ήλθε ο καιρός της μεγάλης Εισόδου και βγήκε ο ιερέας με τα άγια, άρχισε το φως μπροστά και εσκέπασε το λαό. Όταν όμως, ο ιερέας εγύρισε εις το Άγιο Βήμα και έβαλε τα άγια εις την Αγία Τράπεζα, το φως εκείνο την περικύκλωσε, ως τον γύρον της σελήνης. Εις δε τη μέση εκείνου του γύρου, εερίσκετο ο ιερέας και τα άγια δώρα και έξω από τον κύκλο οι άγιοι Άγγελοι με πολλή ευλάβεια και δεν τολμούσαν να πλησιάσουν καθόλου. Και ενώ έλεγε αυτά ο Άγιος, θυμήθηκε ο Μαρκιανός το του Αποστόλου Παύλου: «Προς τα οποία Άγγελοι επιθυμούσι παρακύψαι» (Πετρ. α΄ 12).

Ο δε Ιερέας εφαίνετο νοητά όλος δεμένος και μαύρος στην εμφάνιση, με σχοινιά των αμαρτιών του σφιγμένος. Επειδή ανάξια υπηρετούσε τα θεία ο άθλιος, εξερχόταν δυσωδία απ’ αυτόν, ώστε οι Άγγελοι εγύριζαν τα πρόσωπά τους προς άλλη κατεύθυνση.

Και πάλι ο μαθητής του τον ερώτησε. «Παρακαλώ σε πάτερ μου, ειπέ μου, ο καθαρός Ιερέας, όταν λειτουργεί πως φαίνεται;» Και ο όσιος του είπε: «Από τον καθαρό Ιερέα δεν φεύγει το φως, καθώς σου προείπα, αλλά γίνεται ένα με αυτόν. Και γίνεται ο Ιερέας όλος φως, ομοίως και η στολή του, από δε το στόμα του λαμπάδα φωτός εξέρχεται, όταν λέγει το Ευαγγέλιο και τις ευχές. Ομοίως και όταν σηκώσει τα χέρια του, λαμπάδες εξέρχονται από τα δάκτυλά του. Και αυτά γίνονται εις τους αξίους, ω τέκνο μου, εις δε τους αναξίους, ό,τι άκουσες προηγουμένως».

Ύστερα δε είδε άλλο θαυμαστότερο, όταν δηλαδή ετελείωσαν τα άγια και τα ευλόγησε αυτά σταυροειδώς. Είδα, λέγει, τον Κύριον εν τω δίσκω (εις τον δίσκον) καθήμενον εν φωτί· και ήτο εκείνο το φως με πολλούς οφθαλμούς· και καθώς εμέλισεν Αυτόν εις τέσσερα μέρη, εκένωσε το αίμα εις το ποτήριον και μετέλαβεν απ’ αυτού· και όταν ετελείωσεν η Λειτουργία, πάλιν είδε το βρέφος ακέραιον ομού (μαζί) με τους Αγγέλους αναβαίνον εις τον ουρανόν.

Και αυτά περί της θεωρίας. Τότε ο μαθητής του ερώτησε: «Δια ποίαν αιτίαν δεν αποστρέφεται η χάρις τους αναξίους ιερείς;». Και ο όσιος του λέγει: «Δια την πίστιν του λαού. Διότι δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος και δια τούτο με πίστιν τρέχουν εις όλους. Και βλέποντας ο Θεός την πίστιν του λαού στέλλει την χάριν του εις τους αναξίους(!), διότι θα έμεναν οι άνθρωποι αβάπτιστοι και αμετάδοτοι, αν η χάρις δεν ήρχετο εις τους αναξίους ιερείς. Ο δε ιερεύς, ο οποίος αναξίως ιερουργεί, αν δεν μετανοήσει και κάμει τελείαν αποχήν της Λειτουργίας, δεν ευρίσκει έλεος από τον Θεόν, αλλά με τους παρανόμους Εβραίους, οι οποίοι εσταύρωααν τον Χριστόν. Θέλει δε σταλή εις το πυρ το άσβεστον, κατά την ημέραν της κρίσεως, ως καταφρονητής των θείων μυστηρίων. Αν όμως μετανοήση και κάμη παραίτησιν, πηγαίνει με τους άξιους εις την βασιλείαν του Θεού δια την άφατον αυτού φιλανθρωπίαν».

(ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΔΟΥΚΑΚΗ ΚΩΝ., Μην Νοέμβριος, σελ. 8586).

http://impantokratoros.gr/