Επιστολή προς κάποιον που είχε μελαγχολήσει

~ Ἀδίκως στενοχωριέσαι μὲ τή μελαγχολική σου ἐπιστολή• εἴμαστε ἄνθρωποι καὶ οἱ καταστάσεις μας ἀλλάζουν. Καλὸ εἶναι πού γράφεις αὐτά πού σοῦ συμβαίνουν. Αὐτὰ δὲ μὲ στενοχωροῦν, ἀπεναντίας χαίρομαι πού μοῦ τὰ γράφεις ὅλα ἁπλᾶ καὶ χωρὶς νὰ ντρέπεσαι.

Ἡ φαντασία καὶ ἡ μνήμη ἀποτελοῦν μία ἐσωτερικὴ αἴσθηση. Μερικὲς φορὲς τὰ περασμένα ἔρχονται στὸ νοῦ τόσο ζωντανά, ὡς νὰ σὲ σφυροκοποῦν. Τότε χρειάζεται προσευχὴ μὲ συγκεντρωμένη τὴν προσοχὴ καὶ ὑπομονή. Ἡ μνήμη πρέπει νὰ γεμίζει ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων. Μὲ μιά λέξη: ὁ νοῦς δέν πρέπει νὰ μένει ἀργός. Ἡ μνήμη τῶν περασμένων πραγμάτων πρέπει νὰ ἀντικαθίσταται μὲ ἄλλες σκέψεις, ὁπότε τὰ παλαιὰ σιγά-σιγὰ φεύγουν καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ ἡ μελαγχολία. Στήν ἴδια καρδιά δὲν μποροῦν νὰ κατοικοῦν δύο κύριοι.

Τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη ποτὲ δὲ χορταίνουν. Ὅσο περισσότερο τὰ τρέφεις, τόσο πιὸ πολὺ ἀπαιτοῦν. Εἶναι σὰν τὰ σκυλιά πού ἔχουν συνηθίσει νὰ γλείφουν τὰ κόκκαλα, ὅταν ὅμως ἁρπάξεις ῥάβδο καὶ τὰ διώξεις δὲν πλησιάζουν πιά. Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος λέγει: «Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε». Καὶ «τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως»

Μιὰ γνωστή μου κυρία μοῦ ἔστειλε μιὰ μεγάλη ἐπιστολή πού γράφει, πὼς ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ ἀρχίζει νὰ ῥιζώνει μέσα της. Τὶ ὡραῖα πού καὶ στόν κόσμο ὑπάρχουν ἄνθρωποι προσευχόμενοι! Ἐκείνη ἔμενε στή Γερμανία, ἀλλά τώρα θὰ ταξιδέψει στή Νότια Ἀμερική. Καλὸ ταξίδι, ὁ Κύριος νὰ εἶναι βοηθὸς της.

Λοιπόν, παιδί μου, ἂς ἀρχίσουμε καὶ ἐμεῖς, κατὰ τὸ παράδειγμα αὐτῆς τῆς γυναίκας, νὰ ἀσκοῦμε πιὸ δυναμικὰ αὐτὴν τή μικρή προσευχή. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ μᾶς βοηθᾶ! Σύ ἤδη συνήθισες τὴν ἐργασία σου, ὥστε νὰ μὴ χρειάζεται νὰ τή σκέπτεσαι. Γέμιζε λοιπὸν τὸ νοῦ σου μὲ προσευχὴ καὶ θεϊκὲς θεωρίες. Τώρα εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα, βάλε ἀρχή. Ἡ ζωὴ χωρὶς προσευχή, εἶναι γεμάτη ἀπό θλίψεις, ἐνῶ μὲ τὴν προσευχὴ – μάλιστα ὅταν αὐτὴ γίνεται συνήθεια – ἡ καρδιά ἀγάλλεται καὶ εἰρηνεύει· τὶ μακαρία καταστάση! Κάποιες φορὲς οἱ προσευχόμενοι προγεύονται τή μέλλουσα μακαριότητα ἤδη ἐδῶ πάνω στή γῆ.

Ἀλεξέγιεβ Ἰωάννης (Πνευματικός τῆς μονῆς Βάλαμο) – 20.12.1947

πηγή: agiazoni.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

Άγιος Συμεών ο διά Χριστόν σαλός: Του βρήκε τα λεφτά και του διόρθωσε τον χαρακτήρα!

~Είχαν κλέψει από κάποιον στην Έμεσα πεντακόσια νομίσματα και, ενώ τα αναζητούσε, συνάντησε τον αββά Συμεών [άγιος Συμεών ο διά Χριστόν σαλός].

Θέλοντας να αλλάξει διάθεση, του λέει: «Μπορείς να κάνεις τίποτα, τρελέ, για να βρεθούν τα χρήματά μου;» Του απαντάει εκείνος: «Αν θέλεις, ναί». Λέει πάλι ο άλλος: «Κάνε, κι αν βρεθούν, θα σου δώσω δέκα». Του λέει ο Σαλός: «Αν κάνεις ό,τι σου πω, θα τα βρεις στο ντουλάπι σου αυτήν την νύχτα».

Διαβεβαίωσε με όρκους ότι θα κάνει ό,τι του πει, αρκεί μόνο να μη του πει τίποτε το παράλογο. Του λέει τότε ο όσιος: «Πήγαινε, τα χρήματά σου τα πήρε ο δούλος σου, που σε υπηρετεί στο τραπέζι. Να μου ορκιστείς όμως, ότι δεν θα δέρνεις ούτε αυτόν ούτε κανέναν άλλο μέσα στο σπίτι σου».

Το είπε αυτό ο άγιος, γιατί έδερνε πολύ. Εκείνος νόμισε ότι του είπε να μη δείρει κανένα για τα νομίσματα. Ο αββάς όμως του είπε να μη δείρει ποτέ κανέναν. Έδωσε λοιπόν το λόγο του και έκανε φρικτούς όρκους, ότι δεν θα δέρνει κανέναν. Πήγε ύστερα και βρήκε το δούλο του και με το καλό του πήρε τα χρήματά του. Από τότε, όσες φορές πήγαινε να δείρει κάποιον, δεν μπορούσε και αμέσως πιανόταν το χέρι του.

Καταλάβαινε τότε κι έλεγε: «Αυτό το παθαίνω από το Σαλό». Πήγαινε λοιπόν και του έλεγε: «Λύσε, Σαλέ, τον όρκο». Εκείνος παρίστανε τον τρελό και έκανε ότι δεν καταλάβαινε τι του έλεγε.

Επειδή επέμενε να τον ενοχλεί, παρουσιάστηκε στον ύπνο του και του λέει: «Αν λύσω τον όρκο, θα λύσω και το πορτοφόλι σου και θα σκορπίσω όλα τα χρήματά σου. Δεν συμπεριφέρεσαι άσχημα με το να θέλεις να δέρνεις τους συνδούλους σου, οι οποίοι πηγαίνουν πριν από σένα στη μέλλουσα ζωή;». Όταν λοιπόν είδε αυτά, έπαψε να τον ενοχλεί.

Από το βιβλίο του Αγίου Λεοντίου Νεαπόλεως, «Ο Άγιος Συμεών ο διά Χριστόν σαλός». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις το «Περιβόλι της Παναγίας». Μετάφραση: Γ. Μπουδούρης, Π. Γιαχανατζής.

http://hristospanagia3.blogspot.com

https://paraklisi.blogspot.com/2018/07/blog-post_866.html

https://simeiakairwn.wordpress.com

Λόγος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Λόγος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Η μεγάλη γιορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας δίνει την αφορμή να θυμηθούμε τα λόγια του Κυ­ρίου μας Ιησού Χριστού:

«Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι; τα ρήματα α εγώ λαλώ υμίν, απ' εμαυτού ου λα­λώ. ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. Πι­στεύετέ μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί. ει δε μη, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι» (Ιωάν. 14, 10-11).

Μεγάλα και αμέτρητα ήταν τα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: με ένα μόνο λόγο του ανέστησε την κόρη του Ιαείρου, του αρχισυναγώγου, τον γιο της χήρας της Ναΐν, ακόμα και τον Λάζαρο, ο οποίος ήταν στον τάφο τέσσερεις ολόκληρες ημέρες. Με ένα λόγο του μόνο επιτίμησε τους ανέμους και τα κύματα της λίμνης Γεννησαρέτ και έγινε απόλυτη γαλήνη. Με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, χωρίς γυναίκες και παιδιά, και με τέσσερα ψωμιά τέσσερεις χιλιάδες.

Ας θυμηθούμε πως κάθε μέρα θεράπευε τους ασθενείς, γιατρεύοντας κάθε είδους ασθένεια, έδιωχνε τα πονηρά πνεύματα από τους δαιμονιζομένους. Πως ξαναέδινε την όραση στους τυφλούς και την ακοή στους κουφούς με ένα μόνο άγγιγμά του. Δεν φτάνουν αυτά;

Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για τους ανθρώπους οι οποίοι τον ζήλευαν, για τους ανθρώπους για τους οποίους ο μέγας προφήτης Ησαΐας είπε:

«Ακοή ακούσετε και ου συνήτε, και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε. επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου, και τοις ωσί βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν, μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι και επιστρέψωσι, και ιάσομαι αυτούς» (Ματθ. 13, 14-15).

Σε όλα αυτά, τα οποία όμως δεν ήταν αρκετά για τους βαρήκοους ανθρώπους και με τα συσκοτισμένα μάτια, πρόσθεσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός το μέγα θαύμα της Μεταμορφώσεώς Του στο όρος Θαβώρ. Σ' αυτόν, που έλαμψε με ένα εκθαμβωτικό θείο φως, εμφανίστηκαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μωυσής και ο Ηλίας και προσκύνησαν τον δημιουργό του νόμου. Με φόβο και τρόμο έβλεπαν το θαυμαστό αυτό θέαμα οι εκλεκτοί απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης. Και μετά από τη νεφέλη, που τους σκέπασε, ακούστηκε η φωνή του Θεού:

«Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα. αυτού ακούετε» (Ματθ. 17, 5).

Οι άγιοι απόστολοι κήρυξαν σ' όλο τον κόσμο, ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι «αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα».

Ο κόσμος ολόκληρος, όταν το άκουσε, θα έπρεπε να γονατίσει μπροστά στον Κύριο Ιησού Χριστό και να προσκυνήσει τον Αληθινό Υιό του Θεού.

Θα έπρεπε η εμφάνιση στο Θαβώρ των δύο πιο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και η προσκύνηση του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την μεταμόρφωσή του, να κλείσει για πάντα τα βδελυρά χείλη των γραμματέων και των φαρισαίων, οι οποίοι μισούσαν τον Κύριο Ιησού και τον θεωρούσαν παραβάτη του νόμου του Μωυσή. Αλλά και μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν οι Εβραίοι ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας.

Όχι μόνο οι Εβραίοι δεν τον πιστεύουν, αλλά και για πολλούς χριστιανούς όλο και περισσότερο θαμπώνει το θείο φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ακόμα μικρότερο γίνεται το μικρό ποίμνιο του Χριστού για το οποίο το θείο φως του Χριστού λάμπει με την ίδια δύναμη με την οποίαν έλαμψε στους αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη τότε στο όρος Θαβώρ.

Όμως να μην απελπιζόμαστε, επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε:

«Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον. ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λκ. 12, 32).

Η απιστία μεταξύ των λαών έλαβε ανησυχητικές διαστάσεις και το φως του Χριστού επισκιάστηκε από το σκοτεινό νέφος της αθεΐας. Σήμερα πιο συχνά από ποτέ ενθυμούμαστε το φοβερό λόγο του Χριστού:

«Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λκ. 18, 8).

 Να μην απελπιζόμαστε όμως, επειδή Εκείνος, λέγοντας για τα σημεία της δευτέρας παρουσίας του, είπε:

«Αρχομένων δε τούτων γίνεσθαι ανακύψατε και επάρατε τας κεφάλας υμών, διότι εγγίζει η απολύτρωσις υ­μών» (Λκ. 21, 28).

 Να είναι, λοιπόν, η ζωή σας τέτοια ώστε την φοβερή ημέρα της Κρίσεως να μπορέσουμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας και όχι να το σκύψουμε βαθειά απελπισμένοι. Αμήν.
1956

Απολυτίκιον.

Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου. Φωτοδότα, δόξα σοι.

«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)»
Τεύχος 2. ΜΑΪΟΣ- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2001. Θεσ/νίκη
Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

πηγή:  impantokratoros.gr

http://makkavaios.blogspot.com

Αγία Σοφία Κλεισούρας: «Οι Άγγελοι μιλάνε κάθε μέρα. Ο Θεός στέλνει τους Αγγέλους, για να δουν αν ο κόσμος μετανοεί. Οι Άγγελοι γέμισαν το σύννεφο..»

πηγή φώτο: www.eikonia.gr

Λόγια της Αγίας Σοφίας εν Κλεισούρα ὅπως τά μνημονεύουν οἱ μαθητές…

Ὅταν συγγενεῖς ἤ φίλοι, παρακαλοῦσαν τήν μακαρία Σοφία νά μετακινηθεῖἀπό τό μοναστήρι, ἔλεγε μέ ἀφοπλιστική ἁπλότητα: «νά ρωτήσω τόν Κύριον καί τήν Κυρίαν», ἐννοώντας τόν Χριστό καί τήν Παναγία Μητέρα του. «Ἐγώ τηρῶ αὐτά ποῦ μέ λέει ἡ Παναγία».

Σέ καμία ἄλλη περίπτωση δέν χρησιμοποιοῦσε αὐτές τίς λέξεις, ὅλους τους προσφωνοῦσε ὡς: ἀδελφέ, ἀδελφή. Ἔλεγε μάλιστα «ἕνας εἶναι ὁ Κύριος καί μία ἡ Κυρία, ὅλοι ἐμεῖς οἱἄλλοι εἴμαστε ἀδελφοί».

Ἐφάρμοζε στήν ζωή τῆς τήν προφητική παραγγελία τοῦ Θεοῦ: «Ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἄλλ’ ἡἐπί τόν ταπεινόν καί ἠσύχιον καί τρέμοντα τούς λόγους μου» (Ἤσ. 66, 2).

Στίς μαννάδες, μέ πολύ πόνο, ἔλεγε: «Συμβουλέψτε τά κορίτσια σας νά φυλάξουν τήν τιμή τους, μέχρι τόν γάμο τους, νά βαδίσουν τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Τά ἀγόρια νά μένουν καθαρά μέχρι τόν γάμο. Ὅταν ὁ παπάς ἀνοίγει τό Εὐαγγέλιο στόν γάμο, στέλνει ὁ Χριστός τόν ἄγγελο καί στεφανώνει τήν παρθενία.»

Ἄλλες φορές ἔκλαιε μέ λυγμούς καί ἔλεγε:

«Ἀλοίμονο, ἀλοίμονο, γιατί δέν θά ὑπάρχει, στά χρόνια ποῦ ἔρχονται, παρθενία.

«Κι θά πομέν ἅπαν σήν γῆν παρθενία. Καί παρακαλεῖ ἡ Παναϊα τόν Υἱόν. Τ’ ἀγουρόπο κι μετανοοῦν (= Δέν θά ἀπομείνει ἐπάνω στήν γῆ ἡ ἀρετή τῆς παρθενίας. Γι’ αὐτό καί παρακαλεῖ ἡ Παναγία τόν Υἱό της, αλλά τά ἀγόρια δέν μετανοοῦν…)

Ἐλᾶτε ὅλοι, μικροί μεγάλοι, ἐλᾶτε στήν Παναγία, ἄν ἀγαπᾶτε, ἐλᾶτε στήν Παναγία.

Ἄχ, ἄν κάνουμε ἕνα καλό, λέμε κάναμε ἕναν καλόν. Μέ ποιά δύναμη κάναμε τό καλό; Μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ’ ἔδωσε σέ ὁ Θεός εὐλογία καί ἔκανες τό καλό.

Πρῶτα τόν Θεόν νά τιμᾶτε, ὑστέρα τήν Παναγίαν, ὑστέρα τους Ἀγγέλους, ὑστέρα τους Ἀποστόλους, ὑστέρα τους Ἁγίους. Οἱ Ἀπόστολοι ὅλοι ἐσταυρώθηκαν ὅπως ὁ Χριστός.

Οἱ Ἄγγελοι μιλᾶνε κάθε μέρα. Ὁ Θεός στέλνει τούς Ἀγγέλους, γιά νά δοῦν ἄν ὁ κόσμος μετανοεῖ. Οἱ Ἄγγελοι γέμισαν τό σύννεφο.

Μικροί μεγάλοι νά ἔρθουν στήν μετάνοια, νά μετανοοῦν. Νά γνωρίζουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἐπάνω. Αὐτοί δέν τό γνωρίζουν, σάν τά ἄλογα ζῶα τρῶνε τήν Παρασκευή. Παρακαλῶ τόν Θεό νά μετανοοῦν, αὐτοί δέν μετανοοῦν.

Σᾶς παρακαλῶ, ὁποῖος κάνει ὑπομονή, χαρά σ’ αὐτόν. Ὅποιος κάνει ὑπομονή, σάν τόν ἥλιο θά λάμψει. Πολλή ὑπομονή νά κάνετε…

Τό στόμα τό χρυσό ἐμίλησε καί εἶπε:

Οἱ πεθεράδες νά σκεπάζουν, οἱ γεροντάδες νά σκεπάζουν. Οἱ νέοι νά φυλάγουν τά λόγια τοῦ Θεοῦ’ τριαντάφυλλα στό στόμα, χρυσό κρασάκι στό στόμα (=ἡ Θεία Κοινωνία), νά εἶναι πάντα μέ τόν Θεόν.

Καί οἱ νέοι νά βάλουν στό νοῦ τούς τά παντάψηλα τοῦ Θεοῦ λόγια. Τά λόγια τοῦ Θεοῦ σάν τριαντάφυλλα νά εἶναι μέσα εἰς τήν καρδίαν…

Σᾶς παρακαλῶ, ἀδέρφια, πολλά ὑπομονήν…

πηγή: kivotoshelp.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης: ''Πές τήν εὐχούλα μισή ὥρα καί θά δεῖς!''

Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης: ''Πές τήν εὐχούλα μισή ὥρα καί θά δεῖς!''

  "Αφιέρωσε μισή ώρα το εικοσιτετράωρο για να λες την ευχούλα. Όποτε μπορείς. Καλύτερα το βράδυ.

Να την λες χωρίς να κρατάς κομποσχοίνι, ικετευτικά, παρακλητικά, κλαψιάρικα.

«Κύριε Ιησού Χριστέ ελεησόν με!».

Καλλιέργησε αυτό και θα δεις τι καρπό θα βγάλει!Από μισή ώρα, θα γίνει μια ώρα.

Και πρόσεξε εκείνη την ώρα. Ή το τηλέφωνο θα χτυπήσει αυτή την δουλειά πρέπει να την κάνω τώρα ή ύπνος θα σου έρθει, ή καμία βλασφημία θα σε κτυπήσει. Τίποτε. Κλείσε το τηλέφωνο.

Τελείωσε τις δουλειές σου και κάνε αυτό μισή ώρα και θα δεις! Φύτεψες ένα δενδράκι κι αύριο μεθαύριο θα κάνει καρπό.

Κι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Βασίλειος από αυτό άρχισαν και έγιναν φωστήρες της οικουμένης.

Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος από κοσμικός είχε εμπειρία του ακτίστου Φώτος. Κοσμικός ήταν.

Πόσοι κοσμικοί φαίνονται έτσι εξωτερικά, και κατά βάθος είναι καλόγεροι!"

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2018/07/blog-post_312.html

 

πηγή:  http://hristospanagia3.blogspot.com

http://makkavaios.blogspot.com/

Ο Άγιος Νεομάρτυς Θεόδωρος των Δαρδανελλίων († 2 Αυγούστου)

Μαρτύρησε στα Δαρδανέλλια στις 2 Αυγούστου 1690

Ο Άγιος γεννήθηκε στο Ερένκιοϊ από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή. Όταν μεγάλωσε λίγο,πήγε στα Δαρδανέλλια (Τσανάκ Καλέ) όπου και έμαθε την τέχνη της επεξεργασίας του σουσαμιού κοντά σε ένα σαμολαδά και σε ηλικία είκοσι ετών είχε ανοίξει ήδη δικό του εργαστήριο. 

Παρά την νεαρή του ηλικία ήταν χαριτωμένος πνευματικά, στολισμένος με πολλές αρετές. Έτσι άναψε τον φθόνο του μισόκαλου διαβόλου, ο οποίος εκίνησε κάποιο πλούσιο Τούρκο της περιοχής να προσπαθήσει να φέρει τον φρόνιμο και χαριτωμένο αυτό νέο στον μωαμεθανισμό. Άρχισε να προσπαθεί λοιπόν, με κάθε τρόπο,να τον τραβήξει στη θρησκεία του και του υποσχόταν να τον παντρέψει με τη μοναχοκόρη του και φυσικά να τον κάνει μοναδικό του κληρονόμο.

Κάποια μέρα που ο Άγιος ήταν άρρωστος με πυρετό τον επισκέφθηκε και του είπε : Θεόδωρε, δος μου την υπόσχεση ότι θα γίνεις Τούρκος κι εγώ θα σε θεραπεύσω, επειδή σε αγαπώ και θέλω να σε κάνω γαμπρό μου και κληρονόμο μου.

Μη γένοιτο, του απάντησε ο Άγιος, ν’ αρνηθώ την πίστη μου και ας είμαι άρρωστος έως ότου θέλει ο Θεός. Ο ασεβής όμως εκείνος μωαμεθανός δεν έπαυε να τον ενοχλεί : Υποσχέσου μου ότι θα γίνεις Τούρκος και εγώ θα σου δώσω δυο φύλλα ελιάς,πάνω στα οποία έχω κάτι γραμμένο, να καπνιστείς και θα γίνεις καλά. Ο Άγιος,σταθερός στη πίστη του,του απάντησε : Φύγε από κοντά μου, γιατί εγώ είμαι από μικρό παιδί Χριστιανός, από γονείς και προγόνους Χριστιανούς και τούρκος δεν γίνομαι, ούτε περιουσία θέλω ούτε παντρειά ούτε θεραπεία από σένα. Ο Χριστός τον οποίο προσκυνούμε εμείς οι Χριστιανοί είναι Θεός παντοδύναμος και μπορεί να με θεραπεύσει, όπως και η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, εάν αυτό είναι για το συμφέρον της ψυχής μου.

Ενώ συνεχιζόταν η ασθένεια του Αγίου και βρισκόταν σε κατάσταση υψηλού πυρετού, πήγε ο τούρκος και τον κάπνισε με τα φύλλα της ελιάς, όπου ήσαν γραμμένα τα σατανικά και μαγικά γράμματα.

Τότε, σατανική συνεργεία ή και θεϊκή προνοία, για να δοθεί η αφορμή της ομολογίας, ο πυρετός έπαυσε.

Είδες, του λέει ο Τούρκος, ότι σ’ έκανα καλά; Τώρα πρέπει να γίνεις τούρκος, σύμφωνα με την απόφασή σου.

Εγώ τούρκος δεν γίνομαι, απάντησε ο Άγιος, ούτε τέτοια υπόσχεση έδωσα ούτε και θα δώσω. Άφησέ με ήσυχο λοιπόν.

Βλέποντας ότι δεν πετυχαίνει τίποτα ο Τούρκος πήγε, ως άλλος Ιούδας, και ψευδομαρτύρησε στο δικαστήριο της πόλης λέγοντας ότι : Αυτός όταν ήταν άρρωστος, υποσχέθηκε πως,αν τον θεραπεύσω, θα δεχτεί την πίστη μας. Τον θεράπευσα και τώρα δεν θέλει να τουρκέψει.

Ο δικαστής ζήτησε μάρτυρα. Ο τούρκος αμέσως βρήκε μάρτυρα που ήταν τάχα παρών και άκουσε την υπόσχεση.

Τότε ο δικαστής διέταξε να οδηγήσουν τον Θεόδωρο μπροστά του. Στις ερωτήσεις του δικαστή απάντησε με θάρρος : Ναι, ήμουν άρρωστος και θεραπεύθηκα αλλά υπόσχεση πως θα τουρκέψω δεν έδωσα ποτέ.

Ο δικαστής του είπε : Από τις μαρτυρίες αυτών των τίμιων ανθρώπων είναι φανερό ότι υποσχέθηκες. Αλλά και αφού η δική μας πίστη είναι καλύτερη από τη δική σας, γιατί δεν γίνεσαι τούρκος, να παντρευτείς και την κόρη αυτού του ανθρώπου και να τον κληρονομήσεις; Να ξέρεις δε ότι εάν παρακούσεις τα λόγια μου θα βασανιστείς και τελικά θα θανατωθείς.

Τα ίδια έλεγαν και οι άλλοι παρόντες Τούρκοι.

Ο Άγιος απάντησε : Εγώ είμαι Χριστιανός από τους γονείς μου και Χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τούρκος δεν γίνομαι και ούτε πλούτο θέλω ούτε γυναίκα.

Εκείνοι επέμεναν φορτικά,οπότε ο Άγιος με δυνατή φωνή : Σας είπα και πάλι σας το λέω, Χριστιανός, Χριστιανός, Χριστιανός ήμουν και είμαι, τον Ιησού μου Χριστό δεν αρνούμαι, τη μιαρή θρησκεία σας δεν την παραδέχομαι και κάντε μου ό,τι θέλετε.

Ο δικαστής διέταξε να τον κλείσουν στη φυλακή νηστικό και χωρίς να τον επισκέπτεται κανένας συγγενής του ή άλλος Χριστιανός. Μόνο Τούρκοι τον επισκέπτονταν συνεχώς και προσπαθούσαν να τον τουρκέψουν και επειδή περιφρονούσε τα λόγια τους, τον χτυπούσαν, του έσκιζαν το δέρμα του με ξυράφι ρίχνοντας αλάτι στις πληγές και του έβγαλαν τα νύχια των χεριών και των ποδιών του.

Εκείνος τα υπέμενε όλα δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Θεό.

Κάποιος ευλαβής εφημέριος της πόλης εκείνης κατάφερε και μπήκε στη φυλακή, τον παρηγόρησε και τον στερέωσε στην πίστη με τον λόγο του. Τον ρώτησε αν του δίνουν ψωμί και νερό. Όχι, του απάντησε ο μάρτυρας, ούτε ψωμί ούτε νερό ούτε φως. Όμως κάθε μέρα μια λάμψη φωτίζει με θαυμαστό τρόπο την φυλακή, συγχρόνως δε, χωρίς να δω άνθρωπο, μου δίνεται ένα πρόσφορο και τρώω και μια δροσιά έρχεται από πάνω και πίνω. Έτσι δεν έχω ανάγκη από ψωμί και νερό.

Ο ιερέας,αφού τον εξομολόγησε,τον κοινώνησε, τον παρακίνησε και πάλι να μείνει σταθερός στην πίστη του Χριστού μέχρι τέλους και έφυγε.

Βλέποντας οι Τούρκοι το απαρασάλευτο της γνώμης του μάρτυρος,τον έριξαν για τρεις μέρες σ’ ένα λάκκο με ασβέστη. Κατόπιν τον έβγαλαν και τον ανέβασαν σ’ ένα άλογο χωρίς σαμάρι και τον διαπόμπεψαν σ’ ολόκληρη την πόλη. Άλλοι τον χτυπούσαν με ραβδιά, άλλοι τον τρυπούσαν με σούβλες,άλλοι τον πρόσβαλλαν.

Όπως όμως τον περνούσαν από μια εκκλησία,λύθηκαν τα δεσμά του, κατέβηκε από το άλογο, προσκύνησε και είπε : Μία είναι η πίστη, των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών.

Όλη αυτή την καταισχύνη μη υποφέροντας οι ασεβείς αποφάσισαν να τον αποκεφαλίσουν.

Τον έφεραν κοντά στη θάλασσα, εκεί που είναι τα προξενεία και τα ναυπηγεία. Ο δήμιος θέλησε να τον δέσει και να του καλύψει τα μάτια. Ο Άγιος αρνήθηκε λέγοντάς του : Εγώ θεληματικά θανατώνομαι για τον Χριστό μου. Γιατί να με δέσεις; Μόνο άφησέ με λίγο να προσευχηθώ. Και αφού προσευχήθηκε, στραμμένος προς ανατολάς, έσκυψε με γελαστό πρόσωπο το κεφάλι του και δέχθηκε τον θάνατο. Έτρεξαν τότε Ορθόδοξοι, Φράγκοι και Αρμένηδες και μάζευαν από το μαρτυρικό αίμα του Αγίου, χωρίς να φοβηθούν κανένα. Τη νύχτα λαμπρότατο ουράνιο φως κάλυπτε το Άγιο λείψανο.

Οι Χριστιανοί με την άδεια του δικαστή έθαψαν τον Άγιο μάρτυρα στην αυλή της Εκκλησίας Μετά από χρόνια έκαναν ανακομιδή των ιερών λειψάνων του, τα οποία ευωδίαζαν με άρρητη ευωδία.

Από την πρώτη στιγμή γίνονταν καταπληκτικά θαύματα. Οι δε συκοφάντες του Αγίου παιδεύτηκαν αρκετά και στην παρούσα ζωή. Σάπισαν τα πόδια τους από τα γόνατα και κάτω και για σαράντα περίπου χρόνια,μετά τον θάνατο του Αγίου, περπατούσαν με ξύλινα πόδια ζητώντας ελεημοσύνη και λέγοντας : Μας βρήκε το κρίμα του μάρτυρα.

Με την ανταλλαγή του πληθυσμού το 1922 η τιμία κάρα του μάρτυρος μεταφέρθηκε από ευλαβείς Χριστιανούς στον Ι. Ναό Οσίας Ξένης Νίκαιας Πειραιώς, όπου και τιμάται ιδιαίτερα η μνήμη του.

πηγή: pemptousia.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

Τώρα έχω την δύναμη να βαδίζω στην αγιότητα! (Θαυμαστό περιστατικό)

Ἕνα ἀπόγευμα ἦλθε στήν ἐκκλησία μας ἕνα σεμνό καί ντροπαλό παιδί. Μετά τόν Ἑσπερινό μιλήσαμε μαζί. Αὐτός ὁ νέος τελικά βαπτίσθηκε μαζί μέ τόν ἀνωτέρω Ἰωάννη. Τίς ἐμπειρίες του τίς ἔγραψε ὅ ἴδιος στό χαρτί καί ἤδη τώρα σᾶς τίς παρουσιάζω μεταφρασμένες:

«Ἀγαπητοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,

Μέ μεγάλη χαρά σᾶς γράφω σήμερα γιά νά σᾶς γνωστοποιήσω τήν χαρά πού ἔζησα τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς μου. Εἶμαι μπουρουντέζος. Πρίν ἤμουν καθολικός. Οἱ γονεῖς μου καί τ᾿ ἀδέλφια μου παραμένουν ἀκόμη καθολικοί.

Μία ἡμέρα περπατοῦσα στήν πόλι, ἔξω ἀπό τήν ὁδό πού εἶναι ἡ ἐκκλησία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Κοινότητος τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν. Ἄκουσα νά κτυπᾶ ἡ καμπάνα καί νόμισα ὅτι καλοῦσε καί μένα νά μπῶ μέσα σ’αὐτή τήν ἐκκλησία. Πράγματι, τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ ὡδήγησε στό ἐσωτερικό τοῦ ναοῦ ὅπου προσευχήθηκα μαζί μέ ἄλλους Χριστιανούς. Μετά ζήτησα ἀπό τόν μοναχό-ἱεραπόστολο π. Δ. νά μοῦ ἐξηγήσει τίς διαφορές μέ τήν καθολική «ἐκκλησία». Μιλήσαμε μαζί. Μοῦ ἔδωσε καί βιβλία καί κατάλαβα ὅτι ἐδῶ βρῆκα τήν ἀληθινή θρησκεία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι καί ἡ αἰτία πού μέ ὤθησε νά βαπτισθῶ.

Μετά τήν βάπτισι, ἐκείνη ἡ ἡμέρα καθώς καί οἱ ἄλλες, λιγώτερο βέβαια, ἦταν ἡ εὐτυχέστερη ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατέβηκε ἐπάνω μου. Εἶχα πολλές δυνάμεις νά μιλάω μέ τούς ἄλλους Χριστιανούς. Μπῆκε ἡ ἀκράδαντη πίστις στήν καρδιά μου ὅτι εὑρίσκομαι μέσα στήν ἀληθινή ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ.

Πρίν, παρότι κατοικοῦσα σέ ἀπόστασι 500 μέτρων ἀπό τήν πρώην ἐκκλησία μου, κι ὅμως δέν πήγαινα στήν λειτουργία τους. Καί τώρα περπατάω 6 χιλιόμετρα κάθε πρωΐ γιά νά φθάσω στήν Ὀρθόδοξη ἐκκλησία.

Τώρα ἔχω μέσα μου πολλές δυνάμεις γιά νά τιμήσω τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου μου καί νά ἐκτελέσω τά ἔργα Του.

Ἀληθινά σᾶς λέγω, Ἀδελφοί, ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι πλέον μαζί μου. Σᾶς προσκαλῶ, χωρίς δισταγμό, ἐλᾶτε κι ἐσεῖς σ᾿ αὐτό τόν δρόμο. Θά ζήσετε τίς ἴδιες ἐμπειρίες καί θά λάβετε τό Ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα στήν ζωή σας. Ὅ,τι ἔργο κάνω, προχωρεῖ πρός τά ἐμπρός διότι τό βοηθεῖ καί τό κατευθύνει τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἡ ζωή πού κάνω τώρα, δέν εἶναι ἀπ᾿ αὐτή τήν γῆ. Ἤδη τώρα εἶμαι μέσα στήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί στήν Βασιλεία Του ἐξ αἰτίας τῆς βαπτίσεώς μου.

Τελειώνω λέγοντας ὅτι τώρα ἔχω τήν δύναμι νά βαδίζω πάντοτε στήν ἁγιότητα κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μου.

Ὁ ἀδελφός σας Θωμᾶς Manirampa.

από το βιβλίο: «ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ KAI ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΟΥΝΤΙ» – Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: ⇒    ΕΔΩ

Πηγή: https://simeiakairwn.wordpress.com