Πώς πρέπει να συγχωρούμε; (Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης)

Πώς πρέπει να συγχωρούμε; (Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης)

Μορφωμένος άνθρωπος ο κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου

 και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, 

στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. 

Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε ορθολογιστικά. Είχε αναπτύξει το νου

 και όχι την καρδιά. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχωρήσει

 εύκολα τους άλλους. Ειδικά αυτούς που έβλεπε κατώτερους και εμπαθείς.

 Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ιάκωβο, 

έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια 

και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο. Ερωτήσεις πολλές.

 Αντιρρήσεις περισσότερες. 

Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές.

Ρώτησε τον Γέροντα για το σοβαρό (το σοβαρότερο;) 

θέμα της συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων,

 που δυσκολευόταν να το κατανοήσει:
—Αφού βλέπω καθαρά και ολοφάνερα τον άλλον να αμαρτάνει, 

πως να τον συγχωρήσω; Δεν έχω δίκιο;
—Όλους μας βλέπει ο Θεός αδιάκοπα και ξέρει καθαρά

 και ολοφάνερα ότι αμαρτάνουμε. Γιατί μας συγχωρεί και

 μας ανέχεται και μας περιμένει να μετανοήσουμε και

 να ζητήσουμε άφεση αμαρτιών;
—Πάλι δεν σας καταλαβαίνω, πάτερ μου. Τι πρέπει να κάνουμε; 

Να πούμε στην αμαρτία μπράβο; Να την επαινέσουμε σιωπώντας;
—Ποτέ δεν πρέπει να επαινούμε την αμαρτία, είπε ο π. Ιάκωβος.

 Συγχωρούμε τον αμαρτωλό και όχι την αμαρτία. 

Εάν δεν κάνουμε αυτήν την διάκριση, 

αυτό το διαχωρισμό μεταξύ αμαρτίας και αμαρτωλού, 

θα βρισκόμαστε πάντοτε σε λάθος δρόμο.

—Τότε, τι πρέπει να κάνουμε; Πώς να αντιμετωπίζουμε αυτό το θέμα;
—Έχεις δει τους σιδεράδες, που μαστορεύουν τα σίδερα;

 Δεν τα πιάνουν τα αναμμένα σίδερα με τα χέρια τους,

 γιατί θα καούν, εξήγησε ο Γέροντας. Έχουν ειδικές τσιμπίδες 

και δαγκάνες και έτσι τα πλησιάζουν και τα μαστορεύουν.

 Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και για κάθε πρόβλημα και για κάθε θέμα,

 που πλησιάζουμε. Να έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία και

 στα πνευματικά θέματα τις κατάλληλες προϋποθέσεις. 

Αυτό ισχύει και για το θέμα της συγχωρήσεως των άλλων.

—Μα, πάτερ μου, εγώ έθεσα ένα συγκεκριμένο ζήτημα.

 Πώς μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον,

 που αμάρτησε φανερά και χωρίς καμία δικαιολογία;

 Εγώ θέλω να μάθω τι πρέπει να κάνω στην περίπτωση αυτή.

—Το «χωρίς καμιά δικαιολογία» πρέπει να το αφήσουμε στην άκρη,

 γιατί δεν μπορούμε να ξέρουμε, είπε ο π. Ιάκωβος.

 Μόνον ο Θεός γνωρίζει τα βάθη της ψυχής του κάθε ανθρώπου. 

Μόνον Εκείνος ξέρει τι συμβαίνει. Εμείς βλέπουμε απ' έξω.

 Εκείνος βλέπει το από μέσα. Ας θυμηθούμε και την διδασκαλία

 του Χριστού για τα ποτήρια, όταν μιλούσε 

για την υποκρισία των Γραμματέων και των Φαρισαίων. 

Απ' έξω φαίνονται καθαρά.
Μέσα, όμως, είναι γεμάτα από βρωμιά και αδικία και αρπαγή.

 Να το πω και με ένα άλλο παράδειγμα. Όταν πηγαίνουμε

 στο γιατρό να μας θεραπεύσει, δεν του λέμε εμείς τι να κάνει. 

Εκείνος ξέρει τη δουλειά του. Εμείς απλώς του λέμε ότι πονάμε

 και σε ποιο μέρος υποφέρουμε. Τη στιγμή, που λέμε «εγώ θέλω»

 σταματούμε την διαδικασία της γνώσεως, για το θέμα,

 που πρέπει να μάθουμε. Η αλήθεια μας δίδεται 

όταν τη ζητήσουμε ταπεινά, όπως ζητούμε την υγεία μας από τον γιατρό. 

Δεν μπορούμε να διατάξουμε την αλήθεια, 

άλλα να την παρακαλέσουμε να μας δοθεί, να μας αποκαλυφθεί.

 Γιατί ή αλήθεια είναι ο Θεός, που δεν μπορούμε να τον διατάξουμε,

 άλλα μόνον να τον παρακαλέσουμε και να τον αγαπήσουμε.

 —Ναι, πάτερ μου, αλλά τότε τι γίνεται; 

Αν δεν πω στο γιατρό εγώ τι θέλω πώς θα με εξετάσει και πώς

 θα με θεραπεύσει;
—Όχι, όχι, όχι, παιδί μου, αυτό είναι λάθος, ξανάπε ο Γέροντας.

 Ο γιατρός ξέρει τι θέλεις, όταν τον επισκέπτεσαι. Εσύ το μόνο,

 που μπορείς να πεις είναι ότι πονάς και σε ποιο σημείο νιώθεις

 τον πόνο σου. Τα υπόλοιπα είναι δική του δουλειά.

 Γι' αυτό και οι Άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν

 να προσευχόμαστε σαν τα μικρά παιδιά, που κλαίνε όταν πονούνε.

 Και δείχνουνε το μέρος όπου πονάνε.

—Πάλι δεν το καταλαβαίνω, πάτερ μου, το νόημα των λόγων,

 που μου λέτε, απάντησε ο κ. Σταύρος. Δεν πονώ εγώ, 

αλλά θέλω να ξέρω τι στάση, να κρατήσω σε κάποιον, 

που αμάρτησε φανερά. Θα τον συγχωρήσω ή όχι;
—Τη συγχώρηση πρέπει να τη δίνουμε σε όλους, 

όπως κάνει και ο ίδιος ο Θεός. «Βρέχει επί δικαίους και αδίκους»,

 λέγει το Ευαγγέλιον. Διότι όλοι είμαστε αμαρτωλοί και όλοι θα έπρεπε να καταδικασθούμε, για τις αμαρτίες μας, λίγες ή πολλές.

 Για αυτό πρέπει να συγχωρούμε και να ευχόμαστε στον Θεό

 να συγχωρήσει και τον αμαρτωλό και εμάς, που αμαρτάνουμε 

και πολύ συχνά δεν καταλαβαίνουμε τι κάνουμε ή τι δεν κάνουμε.

Αν, όμως, είμαστε αδύναμοι πνευματικώς και 

η συμπεριφορά του άλλου μας επηρεάζει αρνητικά,

 τότε πρέπει να μη τον κατηγορούμε, αλλά να τον αποφεύγουμε 

και να μην έχουμε μαζί του συναναστροφές και συνέπειες. 

Και αν είναι αιρετικός τότε να τον αποφεύγουμε τελείως 

και να μη τον δεχόμαστε. Γιατί η συντροφιά με τους αιρετικούς 

είναι επικίνδυνη, μπορεί να μας δηλητηριάσει και

 να μας θανατώσει πνευματικά. Γενικώς για τους αμαρτωλούς

 πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Μ. Βασιλείου: «Φθείρουν

 ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Δηλαδή ή συντροφιά 

με τους αμαρτωλούς μπορεί να φθείρει και τους καλούς χαρακτήρες.

—Αυτό το γνωρίζω, συνέχισε ο κ. Σταύρος, που επέμενε στην γνώμη του. 

Αυτό, που δεν ξέρω είναι το πώς και το γιατί της

 συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων.
—Το πώς μας το είπε ο Χριστός: 

«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. ιε' 5).

 Χρειάζεται η δική του βοήθεια, είπε ο Γέροντας. 

Για αυτό και πρέπει να ζητούμε συνεχώς την βοήθειά του.

 Αν εκείνος δεν βοηθήσει, τίποτε καλό δεν μπορούμε να κάνουμε.

 Όσον για το «γιατί», αυτό μας το λέγει το Ευαγγέλιο:

 «Εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών,

 αφήσει και υμίν ο Πατήρ υμών ο ουράνιος εάν

 δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ 

ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» (Ματθ. στ' 14-15). 

Να γιατί πρέπει να συγχωρούμε τους άλλους, όσον και αν αμάρτησαν.

 Από την συγχώρηση, αγαπητέ μου, αρχίζει η αγάπη. 

Διάβασε το ιγ' Κεφάλαιο της Α' Επιστολής του Αποστόλου Παύλου

 προς Κορινθίους και τότε θα καταλάβεις το γιατί πρέπει να συγχωρούμε.

—Την έχω διαβάσει, πάτερ μου, αλλά πάλι αδυνατώ να κατανοήσω

τι θέλετε να πείτε με το πώς και το γιατί...
—Τότε θα σου μιλήσω, φίλτατε, με άλλο παράδειγμα, 

για να γίνω πιο σαφής, ξανάπε ο π. Ιάκωβος. 

Άνοιξε την δεξιά σου παλάμη από το μέσα μέρος

 και τέντωσε την όσον μπορείς.
Ο κ. Σταύρος τέντωσε την παλάμη του δεξιού του χεριού και περίμενε.

 Τότε ο Γέροντας πήρε το ποτήρι με το νερό, 

που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι και έριξε λίγο πάνω στην παλάμη

 του επισκέπτη του. Το νερό, καθώς ήταν φυσικό, 

κύλησε από το χέρι και χύθηκε κάτω και δεν έμεινε στην ανοιχτή

 παλάμη ούτε σταγόνα.

—Τώρα κάνε κούρμπα την παλάμη σου, είπε ο Γέροντας.
—Τι θα πει κούρμπα, πάτερ μου; Δεν ξέρω την λέξη...
—Κούρμπα στο χωριό μου λένε την καμπύλη, εξήγησε ο π. Ιάκωβος.

 Κάνε, λοιπόν, την παλάμη σου κυρτή, σαν λακκούβα, 

όπως παίρνεις το νερό, για να πλυθείς.
Υπάκουσε ο κ. Σταύρος και ο Γέροντας έριξε πάλι 

στην χούφτα του λίγο νερό από το ποτήρι 

και έμεινε το νερό στο χέρι του κ. Σταύρου.
—Αυτό είναι, που πρέπει να κάνουμε όταν θέλουμε 

να μάθουμε μιαν αλήθεια και πιο πολύ όταν θέλουμε

 να συγχωρήσουμε κάποιον αμαρτωλό, εξήγησε ο π. Ιάκωβος.

 Σκύβουμε το κεφάλι της λογικής μας μπροστά στην αλήθεια,

 ταπεινώνουμε τον εαυτό μας, που νομίζει ότι όλα τα ξέρει

 και όλα μπορεί να τα καταλάβει, ομολογούμε την αδυναμία μας και

 τότε ο Θεός μας δίνει άφθονη την χάρη του και

 για να καταλάβουμε και για να ενεργήσουμε σωστά. 

Αυτό κάνουμε και όταν θέλουμε να συγχωρήσουμε

 και να πλησιάσουμε τον Χριστό της αγάπης, που συγχωρεί 

και βοήθα όσους ζητούν ταπεινά την βοήθεια του. Χωρίς ταπείνωση,

 ούτε τον εαυτόν μας μπορούμε να συγχωρήσουμε

 και να τον αγαπήσουμε πραγματικά.
Αυτό μας δίδαξε ο Χριστός και με την ζωήν και με τον λόγον του.

 Και αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς, 

αν θέλουμε να δούμε «Θεού πρόσωπον». 

Να ταπεινωθούμε πρώτα μπροστά στον Θεόν, 

ως αμαρτωλοί που είμαστε και Εκείνος θα μας βοηθήσει να ταπεινωθούμε 

και μπροστά στους ανθρώπους, να τους συγχωρήσουμε και

 να καταλάβουμε ότι αλλιώς δεν γίνεται τίποτα.

Ο κ. Σταύρος φαίνεται ότι κατάλαβε αυτήν τη φορά και

 έσκυψε το κεφάλι του μπροστά στον Γέροντα,

 σαν να ζητούσε συγχώρηση για την διανοητική του έπαρση

 και την ψυχική του αλαζονεία. Γιατί αυτό το νόσημα της έπαρσης και 

της αλαζονείας τυφλώνει και ξεστρατίζει την ψυχή του ανθρώπου. 

Τότε ο π. Ιάκωβος, που είδε διακριτικά την μεταστροφή του επισκέπτη του,

 θέλησε να βάλει, ωσάν περισπωμένη στο ρήμα

 «αγαπώ» τον επίλογο της κουβέντας τους, είπε:
—Ο Χριστός μας έδωσε τον λεγόμενον «χρυσόν κανόνα» ζωής

 ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους: 

«Πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, 

ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς ούτος γαρ εστίν

 ο νόμος και οι προφήται» (Ματθ. ζ' 12). Δηλονότι, 

αν θέλεις να σε συγχωρούν οι άλλοι, 

συγχώρησε τους άλλους πρώτος εσύ. Αμήν.

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4518.html 

http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός: «Πέφτω στα πόδια και παρακαλώ τον Μακαριώτατο να ανακρούσει πρύμναν. Να μην συνεχίσει αυτήν την προσπάθεια. Θα είναι εις βάρος ολοκλήρου του Έθνους»… (ηχητικό αρχείο)

πηγή: http://aktines.blogspot.com/

https://www.impantokratoros.gr

Άλλαξε τον εαυτό σου, όχι τους άλλους!

~ Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς που βασίλευε σε έναν πλούσιο τόπο.

Κάποτε, έκανε ένα ταξίδι μέχρι τις πιο μακρινές περιοχές της χώρας του.

Όταν γύρισε στο παλάτι του, παραπονέθηκε ότι τον πονούσαν τα πόδια του.
Ήταν η πρώτη φορά που έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, και οι δρόμοι που πέρασε ήταν πολύ άγριοι, γεμάτοι πέτρες.

Διέταξε λοιπόν το λαό του, να καλύψει κάθε δρόμο ολόκληρης της χώρας με μια στρώση δέρματα. Σίγουρα αυτό θα στοίχιζε χιλιάδες δέρματα αγελάδων και θα κόστιζε ένα υπέρογκο χρηματικό ποσό.

Τότε ένας από τους σοφούς υπηρέτες του, τόλμησε και του είπε,

«Γιατί θα πρέπει να ξοδέψεις τόσα πολλά χρήματα, αντί να κόψεις ένα μικρό κομμάτι δέρμα και να καλύψεις τα πόδια σου;».

Ο βασιλιάς παραξενεύτηκε, αλλά σε λίγο συμφώνησε με την πρόταση αυτή να φτιάξει «παπούτσια» για τον εαυτό του».

Μία λάθος τοποθέτηση στη ζωή, είναι να προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους ανθρώπους και να πιστεύουμε ότι αν αυτοί αλλάξουν, εμείς θα γίνουμε ευτυχέστεροι.

Στην ιστορία αυτή υπάρχει πράγματι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής: Αν θέλεις να κάνεις τον κόσμο αυτόν ένα ευτυχισμένο τόπο για να ζεις, είναι καλύτερα να αλλάξεις τον εαυτό σου, την καρδιά σου, και όχι τον κόσμο.

(Άκης Αγγελάκης, Ιστορίες που θα θυμάσαι για πάντα, σελ. 81)

πηγή: http://www.sostis.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Όταν είστε αδύνατοι πνευματικά να λέτε αυτή την προσευχή..»

«Πώς να πολεμούμε εναντίον των κακών λογισμών»; δεν μου είναι δύσκολο να σας πω το πώς, διότι η απάντηση βρίσκεται στα γραπτά του Γέροντος Σιλουανού.

Εξαρτάται από εμάς να αλλάξουμε μια σκέψη, αν συγκεντρώσουμε τον νου μας σε κάτι άλλο.

Αν σκέφτομαι ότι κάποιος από τους αδελφούς μου με πλήγωσε με τον λόγο του, αντί να ζήσω οδυνηρά αυτή την πληγή, σκέφτομαι κάτι άλλο και δεν επιτρέπω στον νου μου να «κολλήσει» σε αυτό που συνέβη.

Αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι εδώ στο μοναστήρι μας, αυτό που γράφει ο Σιλουανός είναι πολύ απλό:

«Σκέφτομαι κάτι άλλο».

Και έτσι απομακρύνουμε αυτό τον πόνο που συνδέεται με τον λόγο του αδελφού, και ζούμε μια άλλη πραγματικότητα. Αυτό εξαρτάται από μας. Αν δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη σκέψη μας και αν δεν θέλουμε να προσευχηθούμε για τον αδελφό μας, κανένας δεν μπορεί να μας πιέσει να το κάνουμε. Ακόμη και ο Θεός δεν θα το κάνει. Αλλά αν εκδηλώσουμε τη θέλησή μας να αλλάξουμε, ο Θεός, το Πνεύμα το Άγιο, μπορεί να έρθει για να μας βοηθήσει.

Σήμερα ήθελα να σας πω ότι δεν εκπλήττομαι που υποφέρετε. Σκεφθείτε αυτό που σας λέω, όταν είστε μόνοι σας. Αν προσανατολίσουμε τον νου μας με αρνητικό τρόπο, κινδυνεύουμε να χάσουμε και τη ζωή μας και τη σωτηρία μας.

Όταν είστε αδύνατοι πνευματικά, να προσεύχεστε σαν για κάτι που δεν είναι παρά η συνέπεια των παθών μας. Να λέτε αυτή την προσευχή που σας συνέστησα πολλές φορές:

«Κύριε, θεράπευσε την καρδιά μου από αυτό τον πονηρό λογισμό,

Κύριε, θεράπευσε τον νου μου, να μη σκέφτεται αυτό που είναι εναντίον του νόμου της αγάπης του Πατρός Σου.

Κύριε, θεράπευσε όλο μου το είναι, για να μπορέσω να πορευθώ με αυτό τον άγιο πόνο πίσω από τα βήματά Σου».

Αν προσεύχεσθε έτσι, θα εκπλαγείτε για την ευκολία της νίκης.

(αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας το ναό του Θεού και στους αδελφούς μας , τόμος Β, σελ. 342-343)

πηγή: iconandlight.wordpress.com

https://simeiakairwn.wordpress.com

Γέρων Ευμένιος: Δεν ήταν ανάγκη να πας μέχρι το Άγιο Όρος και να μας κατηγοράς. Μου έστειλε έναν με φτερά...

Γέρων Ευμένιος: Δεν ήταν ανάγκη να πας μέχρι το Άγιο Όρος και να μας κατηγοράς. Μου έστειλε έναν με φτερά...

Μητροπολίτης Μόρφου Κύπρου κ. Νεόφυτος

Πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Όταν ο "Φραγκισμός" "βαπτίζεται" εκσυγχρονισμός

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15η Νοεμβρίου 2018

ΟΤΑΝ Ο «ΦΡΑΓΚΙΣΜΟΣ» «ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ» ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και η αγία Του Εκκλησία είναι το διαχρονικό «αντιλεγόμενο σημείο» της ανθρώπινης ιστορίας, όπως το προφήτευσε μεγαλόπνοα ο μεγάλος προφήτης άγιος Συμεών ο Θεοδόχος στο Ναό των Ιεροσολύμων, (Λουκ.2,22). Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να λύσει τα έργα του Σατανά, να καταργήσει το δαιμονικό βασίλειό του και να εγκαταστήσει στη γη τη δική Του Βασιλεία, που είναι βασιλεία ειρήνης, δικαιοσύνης, αγάπης, καταλλαγής και συναδελφώσεως των ανθρώπων. Ήρθε να δημιουργήσει την «καινή κτίση», (Β΄Κορ.5,17), όπου θα μπορεί το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, με τη Χάρη του Θεού, να πραγματώνει τη σωτηρία του και να μορφώνει στον εαυτό του εις «καινόν άνθρωπον» (Εφ.4,24), ο οποίος θα είναι «σύμμορφος του Χριστού», (Ρωμ.8,29). Επειδή όμως η βασιλεία Του δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου», (Ιω.18,36), ο πτωτικός και αμαρτωλός κόσμος,πίσω από τον οποίο κρύβεταιο διάβολος,ο «άρχων του κόσμου τούτου», (Ιω.16,11), πολεμάει τον Χριστό και την Εκκλησία Του με πρωτοφανή λύσσα, με σκοπό να εκμηδενίσει το απολυτρωτικό του έργο.

Η πάλη αυτήτου πτωτικού κόσμου κατά του Χριστού γίνεται με πολλούς τρόπους. Ένας από τους πλέον αποτελεσματικούς, είναι η κατά κόσμον φιλοσοφία, την οποία ο απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει ως «κενή απάτη»: «Βλέπετε μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών διά της φιλοσοφίας και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ου κατά Χριστόν», (Κολ.2,8). Αν μελετήσουμε την εκκλησιαστική και την παγκόσμια ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι ο πτωτικός άνθρωποςαπέρριψετην ευαγγελική διδασκαλία και την κατά Χριστόν φιλοσοφία, την οποία θεώρησε ως εσχάτη μωρία, (βλ.Α΄Κορ.1,21), ενώ εξύψωσε την ανθρώπινη φιλοσοφία ως την μόνη αληθινή σοφία. Δημιούργησε πλείστα όσα φιλοσοφικά συστήματα, μέσω των οποίων προσπάθησε, στηριζόμενος στη δύναμη της λογικής του, να δώσει απάντηση στα μεγάλα πανανθρώπινα ερωτήματα περί του Θεού, του κόσμου και του ανθρώπου,περί των παρόντων και των μελλόντων. Ματαίως στη συνέχειαοι Απολογητές των πρωτοχριστιανικών χρόνων και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας προσπάθησαν να εξηγήσουν, ότι η θεία σοφία υπερέχει ασυγκρίτως της κοσμικής, διότι είναι απαλλαγμένη από κάθε πλάνη και ψεύδος,που αποτελούν τα αναγκαία επακόλουθα της αμαρτίας και της εκπτώσεως του ανθρώπου στο νόμο της φθοράς και του θανάτου.

Στα νεώτερα χρόνια, κυρίως στον ευρωπαϊκό χώρο, με την ανάπτυξη του λεγομένου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, θεοποιήθηκε η ανθρώπινη λογική, και τη θέση του Θεού πήρε ο ορθολογιστής άνθρωπος, ο οποίος έγινε το μέτρο αξιολογήσεως των πάντων και το ύψιστο κριτήριο. Μέσα σ’ αυτό το «κλίμα» αναπτύχθηκε ο νεώτερος αντιχριστιανισμός, ο οποίος στη συνέχεια διαχωρίστηκε σε δύο ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις, τη «δεξιά» και την «αριστερή». Και οι δύο έχουν ουσιαστικά το ίδιο ιδεολογικό υπόβαθρο,αλλά και τον ίδιο στόχο. Να αναγάγουνδηλαδή τον άνθρωπο σε «υπεράνθρωπο», ώστε να πάρει τη θέση του Θεού. Η μεν πρώτη, η «δεξιά»πολεμάει τον Χριστό και την Εκκλησία υπογείως και συγκεκαλυμμένα, με δόλια και σκοτεινά μέσα, καλλιεργώντας και προάγοντας την φιλελεύθερη ασυδοσία, ενώ η δεύτερη, η «αριστερή», φανερά και κατά μέτωπον, χρησιμοποιώντας τη βία και τον καταναγκασμό. Είναι δε γεγονός αναντίρρητο, ότι η ανθρωπότητα τους δύο τελευταίους αιώνες καρκινοβατεί ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο τρομερές συμπληγάδες και υποφέρει από τα παρεπόμενά τους.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από άρθρο στην «συντηρητική» εφημερίδα «Φιλελεύθερος» (φυλ.22-10-2018), του δημοσιογράφου κ. Ανδρέα Ζαμπούκα, με τίτλο: «Ο ιδιότυπος Ελληνικός Φονταμενταλισμός». Ο συντάκτης ισχυρίζεται ότι υπάρχει στην Ελλάδα ένα ισχυρό φαινόμενο φονταμενταλισμού, το οποίο «υπηρετείται», τόσο από την Εκκλησία, όσο και από την «αριστερά», με σοβαρές επιπτώσεις στην πορεία των εθνικών και κοινωνικών μας ζητημάτων. Γράφει: «Οι φονταμενταλιστές αρνούνται τη διάκριση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού. Η θρησκεία (σ.σ. κατά τους φονταμενταλιστές)δεν πρέπει να προορίζεται στην ‘ιδιωτική’ σφαίρα, αλλά πρέπει να μπορεί να εκφράζεται και στη δημόσια. Θεωρούν ότι με τον διαχωρισμό τα παραδοσιακά κοινωνικά πρότυπα, οι δομές και αξίες αποδυναμώνονται. Ότι πλήττεται η πρωταρχικά πολιτιστική ταυτότητα (θρησκεία και εθνική ρίζα) από τον ορθολογισμό της κοσμικής δημόσιας σφαίρας. Η οποία αναγκαστικά προτάσσει την πολιτειακή ταυτότητα, υπονομεύοντας την πρωταρχικότατα της συλλογικής πολιτισμικής ταυτότητας.Οι φονταμενταλιστές, στην ουσία, δεν ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία, την πολιτεία, τα συντάγματα, τους νόμους και τους θεσμούς, παρά μόνο αν είναι ενταγμένα σε ένα πλαίσιο παραδόσεων και δογματικής καθαρότητας… Τι είδους κράτος πρέπει να έχουμε για να ικανοποιείται ο φονταμενταλισμός; Σίγουρα, το κράτος δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό και ανεκτικό, δεν μπορεί να είναι φιλελεύθερο και δε μπορεί να εξυπηρετεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ως κράτος δικαίου».

Το πρώτο που πρέπει να σημειώσουμε εδώ είναι ότι κάνει το σοβαρό λάθος να βλέπει την Ορθόδοξη Εκκλησία «κοινωνιολογικά», ως ένα είδος πολιτικού συμπτώματος και μάλιστα να τη συγκρίνει με τους πολιτικούς σχηματισμούς της «αριστεράς» στη χώρα μας.Ένα δεύτερο λάθος είναι ότι μεταξύ των φονταμενταλιστών συμπεριλαμβάνει και την Εκκλησία μας. Διότι στη συνέχεια γράφει ότι «γνωρίζουμε καλά και τον ρόλο της Εκκλησίας και τον ρόλο των «καπετανάτων» στην καλλιέργεια της φονταμενταλιστικής συνείδησης των Ελλήνων». Αδυνατεί να κατανοήσει ότι ο φονταμενταλισμός, η βία, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, το μίσος κ.λ.π. είναι έννοιες απόλυτα ασυμβίβαστες με την γνήσια χριστιανική διδασκαλία. Αν ενδεχομένως παρατηρούνται τέτοιου είδους φαινόμενα στο χώρο της Εκκλησίας, αυτά αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις αρρωστημένων καταστάσεων, τις οποίες ουδέποτε η Εκκλησία υιοθέτησε και ενσωμάτωσε στη διδασκαλία της.

Σε αντίθεση με την Εκκλησία παρουσιάζεται η πολιτεία, η οποία, ελεύθερη από συμπλέγματα φονταμενταλισμού και μισαλλοδοξίας, ψήφισε την περίφημη «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος», στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, (15-1-1822), «ένα συγκλονιστικό κείμενο που διαπνέεται από τα δημοκρατικά και φιλελεύθερα ιδεώδη της αμερικανικής και της γαλλικής επανάστασης…». Η αλήθεια είναι ότι το όντως συγκλονιστικό αυτό κείμενο, όπως και όλα τα κείμενα των αγωνιστών της ελληνικής επαναστάσεως, ήταν κατά κύριο λόγο διαποτισμένα όχι «από τα δημοκρατικά και φιλελεύθερα ιδεώδη της αμερικανικής και της γαλλικής επανάστασης», αλλά από την ελληνορθόδοξη Παράδοση. Και τούτο διότι εκφράζουν την εν Χριστώ ελευθερία και τον σεβασμό του ανθρωπίνου προσώπου, όπως τη βιώνει η Ορθόδοξη πίστη μας. Κάτι που αποσιωπά, (άγνωστο γιατί), ο συντάκτης. Αν η «Διακήρυξη της Επιδαύρου», όπως και τα άλλα κείμενα του αγώνα, ήταν διαποτισμένα μόνον από την αμερικάνικη και γαλλική επανάσταση, δεν θα έθεταν τον Χριστό ως κεφαλή του Έθνους και δεν θα απόπνεαν το άρωμα της Ορθοδοξίας.

Παρά κάτω γράφει, ότι «στη συνέχεια, λίγο πολύ, ξέρουμε πως ο θρησκευτικός και ο ‘βαλκανικός’ φονταμενταλισμός κυριάρχησαν, επιβάλλοντας την κυρίαρχη εθνική ιδεολογία της παράδοσης και όχι του εκσυγχρονισμού». Προφανώς ως «εκσυγχρονισμό» εννοεί την αθεϊστική ιδεολογία των διανοουμένων της Δύσεως, την ξενόφερτη Βαυαροκρατία και τους κάθε λογίς πολιτικούς, που υπηρετούσαν τα συμφέροντα των τότε μεγάλων δυνάμεων. Πράγματι οι αιρετικοί Βαυαροί «προστάτες» μας, φρόντισαν να «εκσυγχρονίσουν» το νεοσύστατο Βασίλειο της Ελλάδος, κατά τα παποπροτεσταντικά πρότυπα, αφ’ ενός μεν διαλύοντας όλο σχεδόν τον Ορθόδοξο ελλαδικό Μοναχισμό και αρπάζοντας την μοναστηριακή του περιουσία, και αφ’ ετέρου περιφρονώντας και απαξιώνοντας όλους εκείνους τους ήρωες της ελληνικής Επαναστάσεως, που με αίματα και θυσίες αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση του έθνους από τον τουρκικό ζυγό. Περιφρονώντας δηλαδή όλους εκείνους, που έκαναν τα σώματά τους κόσκινα από τις σφαίρες των τούρκων, καθ’ όν χρόνον αυτοί δεν έριξαν ούτε μια ντουφεκιά για την απελευθέρωση της πατρίδος. Πράγματι ωραίο «εκσυγχρονισμό» μας έφεραν οι Βαυαροί! Έναν «εκσυγχρονισμό» που δεν ξέρει να εκτιμήσει, τι σημαίνει ηρωϊσμός, τι σημαίνει να θυσιάζεσαι για την πατρίδα. Έναν «εκσυγχρονισμό» που αφήνει τον μεγάλο εθνικό ήρωα της πατρίδος, τον Νικηταρά, να πεθάνει, ζητιανεύοντας στους δρόμους του Πειραιά και πολλούς άλλους ήρωες σε εσχάτη καταφρόνηση. Στα κατορθώματα των «εκσυγχρονιστών» δεν θα πρέπει να παραλείψουμε και τη φρικτή δολοφονία μιας μεγάλης προσωπικότητος, του πρώτου και μοναδικού άξιου κυβερνήτου της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, μετά την οποία, ως γνωστόν, επακολούθησε η φρικτή Βαυαροκρατία. Ο Θεός μας έστειλε έναν άξιο κυβερνήτη με ευσέβεια, πίστη και προσήλωση στις ελληνοχριστιανικές παραδόσεις για να μας κυβερνήσει, αλλά εμείς τον δολοφονήσαμε. Αφού λοιπόν αποδειχθήκαμε ανάξιοι αυτής της μεγάλης δωρεάς του Θεού, παρεχώρησε στη συνέχεια ο Θεός, να μας κυβερνήσουν οι ξενόφερτοι Βαυαροί.

Όμως ένας τέτοιου είδους «εκσυγχρονισμός» που αλλοτριώνει και αποξενώνει το Έθνος μας από τις πνευματικές και πολιτιστικές του ρίζες, ένας «εκσυγχρονισμός» που προάγει την αδικία και την απανθρωπιά, που δε διστάζει να φθάσει ακόμη και στο έγκλημα,είναι ολέθριος και επικίνδυνος για την πατρίδα. Και ευτυχώς που ο Θεός προνόησε στην κρίσιμη εκείνη εποχή, να εμφανιστούν ορισμένες μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες, όπως ο Κωνσταντίνος Οικονόμου, ο Κοσμάς Φλαμιάτος, ο Χριστοφόρος Παπουλάκος, κ.α. οι οποίοι αγωνίστηκαν σθεναρά για την διαφύλαξη και διάσωση της ελληνορθοδόξου Παραδόσεως και ιδιοπροσωπίας μας στο τότε νεοσύστατο ελληνικό κράτος.

Στη συνέχεια κάνει λόγο για «μια ιδιότυπη εμμονή στις ρίζες. Σε οποιεσδήποτε ρίζες. Αρκεί να εξυπηρετούν ένα μύθο ή μια φαντασίωση για το παρελθόν. Είτε για εθνοθρησκευτικό ιδεώδες είτε για σοβινιστικούς ύμνους είτε για ιδεολογικές «θρησκοληψίες». Προφανώς ως ρίζες εννοεί την Ορθόδοξη πίστη, τη γλώσσα, τα ήθη και έθιμα, τις πολιτιστικές αξίες και γενικά την ελληνορθόδοξη Παράδοση του Έθνους μας. Όλες αυτές οι «ρίζες», για τις οποίες ομιλεί τόσο απαξιωτικά, όχι μόνο δεν αποτελούν «ένα μύθο ή μια φαντασίωση για το παρελθόν», όπως εσφαλμένα νομίζει, αλλά αντίθετα μάλιστα αποτελούν τα ζώπυρα του Έθνους, όλα εκείνα τα πνευματικά και πολιτιστικά στοιχεία, χάρις στα οποία κρατήθηκε όρθιο επί δύο χιλιάδες χρόνια και απέφυγε τον αφανισμό και τη διάλυση. Αδυνατεί επίσης να κατανοήσει ότι ο αληθινός «εκσυγχρονισμός» δεν είναι απλώς μια οποιαδήποτε δυναμική πορεία προς τα εμπρός, ούτε η δουλική απομίμηση ξένων προτύπων, αλλά προ πάντων και κυρίως η διαφύλαξη της γνήσιας ελληνορθόδοξης Παράδοσής μας, η οποία αποτελεί ανεκτίμητη διαχρονική αξία. Τον πολύτιμο αυτόν θησαυρό εμείς οι νεοέλληνες δυστυχώς τον απεμπολήσαμε, θαμπωμένοι από τα φανταχτερά, και απατηλά πρότυπα της παρηκμασμένης δυτικής Παραδόσεως και κουλτούρας. Μπορεί να δημιουργεί παραδοξότητα, ή και μειδιάματα ο θρύλος του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά» σε μάς τους σύγχρονους Έλληνες, αλλά η πίστη σ’ αυτόν δεν άφησε να σβήσει ο πόθος και η ελπίδα της λευτεριάς! Επίσης αν δεν υπήρχε η ενδόμυχη ελπίδα και η λαχτάρα για πλήρη εθνική αποκατάσταση, ακόμα και το «πάρσιμο της Αγια-Σοφιάς», αυτό που ονομάστηκε «Μεγάλη Ιδέα», στους ηρωικούς αγωνιστές των Βαλκανικών πολέμων, σήμερα τα σύνορα της Ελλάδας θα ήταν στο Δομοκό και την Άρτα!

Περαίνοντας εκφράζουμε την πικρία μας γι’ αυτό το δημοσίευμα, όχι μόνο διότι ο συντάκτης φαίνεται να αγνοεί, που βρίσκεται ο αληθινός και γνήσιος εκσυγχρονισμός, αλλά και διότι καταλογίζει στην Ορθόδοξη Εκκλησία φονταμενταλιστικές ιδεολογικές καταβολές και πρακτικές. Αν μελετούσε εκκλησιαστική ιστορία, θα βεβαιωνόταν για τον υπέρτατο και σωτήριο ρόλο της Εκκλησίας στην ανθρωπότητα. Θα διαπίστωνε ότι το σημερινό παγκόσμιο δίκαιο και οι ανθρωπιστικοί θεσμοί είναι βαθύτατα διαποτισμένοι από την χριστιανική διδασκαλία, για να αποτελεί σήμερα το αντίβαρο στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Θα διαπίστωνε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε η τροφός και το στήριγμα του Γένους μας, χωρίς να καταφρονεί κανένα άλλο έθνος, λαό και ανθρώπινο πρόσωπο, με τις δικές του ιδιαιτερότητες. Φαίνεται να αγνοεί ότι η μισαλλοδοξία, η βία, ο φυλετισμός, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, η καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι γέννημα όχι της Ορθοδοξίας, αλλά του Φραγκισμού, ο οποίος έχει διαποτίσει μέχρι μυελού οστέων τη δυτική κουλτούρα. Τα εκφυλιστικά αυτά συμπτώματα, τα οποία συναντώνται στη χώρα μας και ταλαιπωρούν το λαό μας, εισάγονται από τη «εκσυγχρονισμένη» Δύση, στην οποία καλλιεργήθηκαν και εφαρμόστηκαν. Πέρασαν στην ελληνική κοινωνία μέσω των ιδεολογιών της «δεξιάς» και της «αριστεράς», του διπρόσωπου υλισμού, ο οποίος κατατρώγει τα εθνικά μας σωθικά εδώ και πολλές δεκαετίες. Μακάρι ο κ. Ζαμπούκας, να βγάλει τις ιδεολογικές του παρωπίδες, για να δει και να διαπιστώσει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι η πραγματική πρόοδος σε προσωπικό, κοινωνικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το έχει αποδείξει μέχρι τώρα η δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Δεύτερο Δελτίο Τύπου Σεβ. Μητροπολίτου Κονίτσης κ. Ανδρέου για την δολοφονία του Βορ/τη Κ. Κατσίφα

Δελτίο Τύπου δεύτερο για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ , ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 12ῃ Νοεμβρίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κύριος 
ΑΝΔΡΕΑΣ, 
ἔκανε τίς ἀκόλουθες δηλώσεις:

«Θλίψη, ἀλλά καί ἀγανάκτηση προκάλεσαν οἱ θρασύτατες δηλώσεις τοῦ Ἀλβανοῦ πρωθυπουργοῦ Ἔντι Ράμα, ὅπως καί ἡ ἀπαξίωση τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως πρός τόν γενναῖο καί ἥρωα Βορειοηπειρώτη

Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Κ Α Τ Σ Ι Φ Α.

Ὁ Ράμα τόν ἀποκάλεσε “τρελλό”, χωρίς ὅμως νά ἐξηγήσῃ γιατί καί πῶς ἔπληξαν τό νεαρό παλληκάρι οἱ δολοφόνες σφαῖρες τῆς ἀλβανικῆς Ἀστυνομίας. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση δέν ἔστειλε κανένα κυβερνητικό ἀξιωματοῦχο νά παρευρεθῇ καί νά ἐκπροσωπήσῃ τήν Ἑλλάδα στήν κηδεία τοῦ παλληκαριοῦ. Γιατί; Μήπως ἐνοχλοῦσε ἡ γαλανόλευκη Ἑλληνική μας Σημαία, ἡ ὁποία εἶχε πλημμυρίσει τούς Βουλιαράτες καί εἶχε καλύψει τό φέρετρο τοῦ Κατσίφα; Μήπως, ἀκόμη, ἐνοχλοῦσε ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος, πού ἀκουγόταν ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη στό χωριό καί πού τόν ἔψελναν μέ ἐθνικό παλμό καί μέ δάκρυα στά μάτια οἱ χιλιάδες Ἑλλαδῖτες καί Βορειοηπειρῶτες, τιμῶντας τόν νεκρό σάν ἐθνικό ἥρωα; Καί σάν νά μήν ἔφθανε ἡ κυβερνητική ἀναισθησία, κάποιο ἐξέχον μέλος τῆς κυβερνῶσας παρατάξεως, συμμεριζόμενο τόν ἰσχυρισμό τοῦ Ράμα, ἀπεκάλεσε τό θῦμα ἄνθρωπο μέ … “ψυχικές διαταραχές”! Κι’ ἀπό κυβερνητικές διαρροές, ὅτι ἦταν … διακινητής ναρκωτικῶν!
Τό μόνο πού μπορεῖ νά πῇ κανείς μπροστά στήν κυβερνητική ἀναισθησία καί ἰταμότητα, εἶναι ἡ λέξη

Ν Τ Ρ Ο Π Η !

Οὔτε δυό λόγια παρηγοριᾶς στήν χαροκαμμένη μάνα, πού θρηνοῦσε τό παλληκάρι της. Οὔτε δυό λόγια ἐνθαρρυντικά στούς Βορειοηπειρῶτες ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἀντιμετωπίζουν τό ἀβυσσαλέο ἀνθελληνικό μῖσος τῶν Ἀλβανῶν. Ἄς γνωρίζουν, ὅμως, ὅλοι καί ἄς τό βάλουν βαθειά στό μυαλό τους, ὅτι ἡ Βόρειος Ἤπειρος δέν εἶναι … νότιος Ἀλβανία, ἀλλά κομμάτι τῆς ἑνιαίας Ἠπείρου. Κι’ ἀκόμη, ὅτι ἡ “Αὐτονομία” τῆς Βορείου Ἠπείρου, τήν ὁποία εἶχαν συνυπογράψει καί οἱ Ἀλβανοί, τό 1914, καί τήν ὁποία ποτέ δέν σεβάστηκαν, ἀλλά ἔχουν κάνει σκοπό τους νά ἐκδιώξουν τούς Βορειοηπειρῶτες ἀπό τίς πανάρχαιες πατρογονικές τους ἑστίες, ἀπέθανε καί ἐτάφη. Τώρα, ὄχι Αὐτονομία, ἀλλά

Ε Ν Ω Σ Η Τ Η Σ Β Ο Ρ Ε Ι Ο Υ Η Π Ε Ι Ρ Ο Υ Μ Ε Τ Η Ν Ε Λ Λ Α Δ Α.

Γι’ αὐτόν τόν σκοπό χύθηκε τό ἄλικο αἷμα τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα. Γιά τήν ΕΝΩΣΗ. Γιά ν’ ἀπαλλαγοῦν οἱ Βορειοηπειρῶτες ἀπό τόν ἀπαίσιο ἀλβανικό ζυγό. Γιά νά σταματήσῃ ὁ οἱοσδήποτε Ράμα νά τούς χαρακτηρίζῃ “βρωμερές ὑπάρξεις”, “γουρούνια καί γαϊδούρια”. Γι’ αὐτό. Τούς λέω δέ καί τούς βεβαιώνω, ὅτι ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία μας εὐλογοῦν τόν ἀγῶνα τους. Τόν εὐλογεῖ, ὅμως, καί ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ, ὁ ὁποῖος ἐθυσίασε οὐσιαστικά τήν ζωή του γιά τήν Βόρειο Ἤπειρο.
Ἀδελφοί μου Βορειοηπειρῶτες!

Τό δένδρο τῆς ἐλευθερίας σας τό ἔχουν ποτίσει μέ τό αἷμα τους, ὅλοι ὅσοι μαρτύρησαν κατά τά 45 χρόνια τῆς κομμουνιστικῆς τυραννίας στίς φυλακές, στά κάτεργα καί στίς ἐξορίες. Τώρα τό ποτίζει, καί αὐτός μέ τό νεανικό αἷμα του, ὁ ἥρωας Κωνσταντῖνος Κατσίφας. Ἔχετε θάρρος. Ὁ Χριστός καί ἡ Ἑλλάδα θά νικήσουν. Παραμερῖστε τίς ὅποιες μικροδιαφορές. Ὁ Κωνσταντῖνος Κατσίφας σᾶς ἑνώνει. Σύνθημά σας νά εἶναι: Ὅλοι καί ὅλα γιά τήν Βόρειο Ἤπειρο. Ὅλοι καί ὅλα γιά τήν Ἑλλάδα. Ὁ Κωνσταντῖνος Κατσίφας ΑΘΑΝΑΤΟΣ».

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr