«Ένας μοναχός κάποτε έλεγε ότι δεν φοβήθηκε τίποτα περισσότερο στη ζωή του ούτε τον διάβολο ούτε τους δαίμονες αλλά τον εαυτό του…»

~ Ένας μοναχός κάποτε έλεγε ότι δεν φοβήθηκε τίποτα περισσότερο στη ζωή του ούτε τον διάβολο ούτε τους δαίμονες αλλά τον εαυτό του.

Αυτός ήταν το μεγαλύτερο θηρίο , το πιο πεινασμένο, το πιο άγριο, το πιο απρόβλεπτο.

Δεν ημερεύει ο εαυτός εύκολα, δεν χαλιναγωγείται με ανθρώπινες δυνάμεις. Για να εξημερώσεις το θηρίο χρειάζεται προσπάθεια , πάλη , πόνος, διάκριση, προσοχή και επιμονή.

Όταν καταφέρεις να τον εξημερώσεις έστω για λίγο και ανέβεις επάνω πρέπει μετά να διαχειριστείς τα χαλινάρια για να τον οδηγήσεις στη σωστή κατεύθυνση. Αυτή η κατεύθυνση είναι η Βασιλεία των Ουρανών.

Το μεγαλύτερο μας λάθος στην πνευματική ζωή είναι ότι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας και πολύ περισσότερο τους άλλους. Ω! της πλάνης το ανάγνωσμα. Έχουμε πλήρη άγνοια του εαυτού μας.

Οφείλουμε να τον απαρνηθούμε , να αρνηθούμε την πτωτική του πορεία και να προσπαθήσουμε να τον ανεβάσουμε ψηλά. Ματθαίος (16: 24): «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Στη Θεία Κοινωνία πολλοί δεν πάνε να κοινωνήσουν τον Χριστό αλλά κάποιο φαντασιακό ομοίωμα του εαυτού τους. Η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο αθανασίας και θεραπείας , όχι επιβράβευση πνευματικής αξιοσύνης.

Αν θέλουμε να κοινωνήσουμε τον Χριστό και να κάτσουμε στο τραπέζι που μας καλεί οφείλουμε να ακούσουμε και να ακολουθήσουμε αυτά που έχει να μας πει. “Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος έστιν ο αγαπών με” (Ιωάν. δ’, 21).

Στην Εκκλησία θα σωθούν αυτοί που ψάχνουν θεραπεία και όχι αυτοδικαίωση. Σαν δύτες με πόθο ανακάλυψης οφείλουμε να μπούμε μέσα στην καρδιά μας ώστε με το εργαλείο της αυτογνωσίας να ανακαλύψουμε τις αρρώστιες για να ζητήσουμε θεραπεία.

Πολλές φορές θέλουμε ο πνευματικός να αλλάξει εκείνος ως προς τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πνευματικά θέματα που έχουμε και όχι να αλλάξουμε εμείς για να μπούμε στον δρόμο του Θεού. Πόσες φορές πάμε να εξομολογηθούμε και την δικαιολογία την έχουμε στο τσεπάκι;.

Πάμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας ή να βαπτίσουμε την αμαρτία αρετή ώστε να μας πει ο πνευματικός να κοινωνήσουμε και έτσι να νιώσουμε τακτοποιημένοι αλλά η αιμορραγία παραμένει και ο πνευματικός θάνατος είναι κοντά.

Δεν θέλουμε να διορθωθούμε , να αλλάξουμε, αλλά θέλουμε να Κοινωνήσουμε. Πολλοί αδερφοί μας τη Θεία Κοινωνία τη βλέπουν συμβολικά και τυπικά λατρευτικά. Έτσι για το καλό ! Πάμε στο Άγιο Ποτήριο με ένα μπέρδεμα θρησκευτικού συναισθηματισμού και σπάνια με δίψα για μετάνοια και αλλαγή. Θέλω να Κοινωνήσω αλλά δεν θέλω να μετακινηθεί τίποτα από την ζωή μου, όλα είναι τακτοποιημένα!.

Αν όμως η ζωή μου δεν κοινωνεί τον Χριστό δεν μπορώ να κοινωνήσω. Θα στεναχωρήσω μερικούς αδερφούς αλλά αυτό που κάνουμε πολλοί να λέμε “Δεν πειράζει εκείνο , το άλλο, δεν βαριέσαι κλπ” , λυπάμαι αλλά από την στιγμή που η ψυχή θα αρχίσει το ταξίδι για την απολογία μετράνε τα πάντα ….και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα..

Από σκέψεις , πράξεις, επιθυμίες …τα πάντα θα δημοσιευθούν που λέμε και τα τροπάρια της Κυριακής της Απόκρεω.. Μην την πατήσουμε πιστεύοντας ότι δεν πειράζει δεν τρέχει και τίποτα. Αν το πιστεύουμε αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε πνευματική τύφλωση.

Ζητάμε συγκαταβάσεις από τους πνευματικούς, να κατέβει ο πήχης του κανόνα και της θεραπείας , παρακαλάμε να μην μας βάλει καμία προσευχή ή νηστεία και κουραστούμε και πονέσουμε λιγάκι αλλά από την άλλη θέλουμε τον Χριστό.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάνη στην σημερινή εποχή να θέλουμε να αλλάξει ο Χριστός αλλά όχι ο εαυτός μας.

Ας ξεκινήσουμε τον δρόμο της θεραπείας και της αλλαγής, χωρίς δικαιολογίες έτοιμη να πάρουμε την ευθύνη και να ακολουθήσουμε την θεραπεία με όποιο κόστος.

Στώμεν καλώς!

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.wordpress.com

«… Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;…»

 

«… Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;…»

- Γέροντα, πρέπει να κοινωνούν όλοι στην Θεία Λειτουργία;
-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. “Πάντες”! Μήπως έχει καμιά άλλην έννοια η λέξη και δεν την ξέρω;.
Και παρακάτω η ευχή λέει: “καί δι’ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ”...
Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι, πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού.
Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην Εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: έμεινες με το αντίδωρο.
Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι το Άγιο Θυσιαστήριο;.. Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες, έχουν μικρή αξία...
Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος. Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα. Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα…Να μας δίνει ο Θεός δύναμη, να αντέχουμε το “θαύμα”...

πηγή

 

πηγή: proskynitis.blogspot.com

http://makkavaios.blogspot.com

Να διαβάζεις με κατάνυξη τους Ψαλμούς, σαν να είναι δικά σου λόγια...

 

Να διαβάζεις με κατάνυξη τους Ψαλμούς, σαν να είναι δικά σου λόγια...

   ''Όταν διαβάζεις τους στίχους της ψαλμωδίας σου, μη σκέφτεσαι ότι είναι λόγια αλλουνού, που τα επαναλαμβάνεις κι αυτό, για να μη νομίσεις ότι οι Ψαλμοί, πού έχεις μπροστά σου για πνευματική μελέτη, είναι ατέλειωτοι, και παραβλέψεις τελείως την κατάνυξη και τη χαρά που φέρνουν. 

   Εσύ, λοιπόν, όταν προσεύχεσαι, να διαβάζεις με κατάνυξη τους στίχους, σαν να είναι δικά σου λόγια, και να καταλαβαίνεις οσα λες, σαν να είναι το έργο σου αυτό, που πρέπει να το εκτελείς τέλεια.''

 Όσιος Ισαάκ ο Σύρος. 

πηγή:  proskynitis.blogspot.com

 Πηγή: http://makkavaios.blogspot.com

 

Αγία Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Από το βιβλίο "Οδοδείκτες για την αιωνιότητα 1 - Άγιοι Μάρτυρες"

Στη χορεία των Μεγαλομαρτύρων ανήκουν και οι γυναίκες Μεγαλομάρτυρες, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια σε ηρωισμό και ομολογιακό φρόνιμα τους άνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μια από τις πλέον ένδοξες γυναίκες Μεγαλομάρτυρες είναι και η αγία Ειρήνη.

Έζησε τον 4^ο αιώνα. Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών της Περσίας. Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος, έπαρχος της περιοχής και η μητέρα της Λικινία. Ανήκαν στην ειδωλολατρική (πυρολατρική) θρησκεία του Ζωροαστρισμού. Απέκτησαν μια όμορφη και χαριτωμένη κόρη, την οποία ονόμασαν Πηνελόπη. Από μικρή έδειχνε ασυνήθιστη ευστροφία και ήταν στολισμένη με χαρίσματα. Οι πλούσιοι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν όλα τα εφόδια για να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό, στον οποίο ανέθεσαν την ανατροφή της, διδάσκοντάς της την κατά κόσμο σοφία.

Συχνά η οικογένειά της διέμενε σε πολυτελή εξοχικό πύργο. Την ακολουθούσε και ο δάσκαλός της, ο οποίος δίδασκε στην μικρή στους μεγάλους και πανέμορφους κήπους, κάτω από τα σκιερά δένδρα και τα μυρωδάτα άνθη. Τα έπιπλα της έπαυλης ήταν χρυσαφένια, ενώ πολυπληθείς δούλοι τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.

Μια από τις πολλές δούλες διέφερε από τις άλλες. Ήταν υπάκουη, πρόθυμη και ευγενική και γι’ αυτό αγαπητή στους άρχοντες της έπαυλης. Γι’ αυτό της ανέθεσαν να υπηρετεί την μικρή Πηνελόπη. Ήταν κρυφή Χριστιανή. Η ευγενής κόρη αρέσκονταν να κάνει μακρές συζητήσεις μαζί της και προσπαθούσε να εξηγήσει την αιτία της διαφοράς της από τις άλλες δούλες.

Κάποιο βράδυ, ενώ κοιμόταν η  Πηνελόπη είδε ένα περίεργο όνειρο. Ένα λευκό περιστέρι κρατώντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς, μπήκε στην έπαυλη και το άφησε επάνω στο χρυσό τραπέζι. Μετά ήρθε ένας αετός, ο οποίος άφησε στο τραπέζι ένα στεφάνι με λουλούδια και τέλος παρουσιάστηκε ένας κόρακας, ο οποίος άφησε ένα σκοτωμένο φίδι. Η Πηνελόπη ξύπνησε τρομαγμένη. Έμεινε άγρυπνη για πολλή ώρα. Όταν την ξαναπήρε ο ύμνος είδε ένα άγγελο να της λέει: «Ο αληθινός Θεός σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Θα σε βοηθήσει η αγαπημένη σου υπηρέτρια, η οποία είναι Χριστιανή»!

Το άλλο πρωί η Πηνελόπη ξύπνησε προβληματισμένη. Φώναξε κοντά της την υπηρέτρια, στην οποία είπε ότι άγγελος Κυρίου της αποκάλυψε ότι είναι Χριστιανή και επιζητούσε από αυτή να της γνωρίσει τον Θεό της.

Η Χριστιανή δούλη έβαλε τα κλάματα από συγκίνηση και ζήτησε συγνώμη από την αρχοντοπούλα για το μυστικό της και άρχισε να της μιλά για τη νέα πίστη. Η Πηνελόπη ενθουσιάστηκε και έβαζε βαθειά την ψυχή της τα λόγια της καλής υπηρέτριας. Οι μυστικές συζητήσεις τους συνεχίστηκαν έως ότου η Πηνελόπη πίστεψε στο Χριστό και ζήτησε να βαπτισθεί. Σεβάσμιος ιερέας μπήκε στην έπαυλη και τη βάπτισε κρυφά, δίνοντάς της το όνομα Ειρήνη.

Η χαρά της νεοφώτιστης δε μπόρεσε να μείνει για πολύ κρυφή. Κάποια μέρα αποκάλυψε στους ειδωλολάτρες γονείς της ότι ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Εκείνοι θύμωσαν και προσπαθούσαν να πείσουν την κόρη τους να αρνηθεί την πίστη της. Εις μάτην όμως η Ειρήνη ήταν αμετάπειστη.

Ταυτόχρονα μαθεύτηκε το νέο σε όλη την περιοχή, ότι η κόρη του έπαρχου Λικίνιου έγινε Χριστιανή. Πέρσες ιερείς του Ζωροάστρη πήγαν στον Λικίνιο προκειμένου να τον πείσουν να δικάσει την κόρη του. Εκείνος προχώρησε σε δίκη. Αρχικά προσπαθούσε με κολακείες να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της και ύστερα μεταχειρίστηκε απειλές και βία. Βλέποντας όμως την απόφασή της, θύμωσε και έδωσε εντολή να την πάνε στο στάβλο, να την ποδοπατήσουν τα αφηνιασμένα άγρια άλογα. Αλλά συνέβη το εξής θαυμαστό: τα άλογα δεν την πείραξαν και ένα από αυτά έτρεξε προς το μέρος του ηγεμόνα, τον οποίο κλώτσησε και τον σκότωσε! Ο λαός που είδε το θαύμα αναγνώρισε την πίστη της Ειρήνης. Ενώ οι σκοταδιστές ιερείς μιλούσαν για μαγικά της κόρης.

Η Ειρήνη λυπημένη για το θάνατο του πατέρα της έτρεξε κοντά του και άρχισε να προσεύχεται με όλη τη δύναμη της ψυχής της για τη σωτηρία του. Τότε έγινε το δεύτερο θαύμα. Ο Λικίνιος αναστήθηκε, σηκώθηκε όρθιος, ζήτησε συγνώμη από την κόρη του και ομολόγησε την πίστη του στο Χριστό. Κατόπιν ζήτησε και βαπτίστηκε ο ίδιος και όλη η οικογένειά του. Μαζί του βαπτίστηκε και ο σοφός δάσκαλος Απελλιανός. Παραιτήθηκε από το υψηλό του αξίωμα, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και έζησε ταπεινά στο εξοχικό του κάνοντας ελεημοσύνες και κηρύττοντας την χριστιανική πίστη.

Όμως ο διάδοχός του Σεδεκίας, ο οποίος μισούσε θανάσιμα τους Χριστιανούς, έδωσε διαταγή να συλληφθεί η Ειρήνη και να τη ρίξουν σε λάκκο με φαρμακερά φίδια, θεωρώντας την ως αφορμή της διείσδυσης του Χριστιανισμού στην Περσία. Την άφησε εκεί δεκατέσσερις μέρες. Αλλά όταν πήγαν να πάρουν το πτώμα της είδαν με θαυμασμό ότι τα ερπετά τη σεβάστηκαν και δεν την έβλαψαν! Κατόπιν ο Σεδεκίας έδωσε εντολή να τη δέσουν σε τροχό με λεπίδες. Αλλά και πάλι θαυματουργικά, στέρεψε πάραυτα το νερό, που γύριζε τον τροχό! Μετά έδωσε εντολή να της πριονίσουν τα πόδια της. Αλλά ξανά ο Θεός την θεράπευσε θαυματουργικά, προς καταισχύνη των ειδωλολατρών! Στη συνέχεια ο γιος του Σεδεκία, Σαβώθ, περνώντας με το στρατό του από την πόλη που ζούσε η Ειρήνη, τη συνέλαβε και της έμπηξε καρφιά στις φτέρνες, τη φόρτωσε ένα βαρύ φορτίο με άμμο, αλλά και πάλι ο Θεός τη διέσωσε. Μετά από αυτό, η αγία ελευθερώθηκε και γύριζε από τόπο σε τόπο, κηρύττοντας το Χριστό. Έφτασε στην πόλη Καλλίνικο, όπου ο τοπικός άρχοντας Νουμεριανός τη συνέλαβε και την έριξε σε πυρακτωμένο καμίνι, σε σχήμα βοδιού. Αλλά και πάλι διασώθηκε θαυματουργικά.

Η φήμη της έφτασε μέχρι και τον Πέρση βασιλιά Σαβώριο, ο οποίος την κάλεσε κοντά του και επειδή δεν μπόρεσε να την μεταπείσει να θυσιάσει στα είδωλα, έδωσε διαταγή να την αποκεφαλίσουν. Αλλά και πάλι ο Θεός την διέσωσε, καταισχύνοντας τους ειδωλολάτρες. Απελευθερώθηκε και άρχισε το ιεραποστολικό της έργο. Κοιμήθηκε ειρηνικά, ύστερα από τις μεγάλες κακουχίες και τα μαρτύριά της. Η μνήμη της τιμάται στις 5 Μαΐου.               

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Γιώργος Σεφέρης (Τώρα γυρεύω λίγη ησυχία..)

Τώρα γυρεύω λίγη ησυχία

θα μου ‘φτανε μια καλύβα σ’ ένα λόφο
ή σε μια ακρογιαλιά
θα μου ‘φτανε μπροστά στο παράθυρό μου
ένα σεντόνι βουτηγμένο στο λουλάκι
απλωμένο σαν τη θάλασσα
θα μου ‘φτανε στη γλάστρα μου
έστω κι ένα ψεύτικο γαρούφαλο
ένα κόκκινο χαρτί σ’ ένα τέλι
έτσι που να μπορεί ο αγέρας
ο αγέρας να το κυβερνά χωρίς προσπάθεια
όσο θέλει.

Θα ‘πεφτε το βράδυ
τα κοπάδια θ’ αντιλαλούσαν κατεβαίνοντας στο μαντρί τους
σα μια πολύ απλή κι ευτυχισμένη σκέψη
και θα ‘πεφτα να κοιμηθώ
γιατί δε θα ‘χα
ούτε ένα κερί ν’ ανάψω,
φως,να διαβάσω.

Ποιήματα, Ίκαρος, 1977

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.wordpress.com

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για την απιστία στον Θεό.

 

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για την απιστία στον Θεό.

 (Στον άνθρωπο που παραπονιέται επειδή δεν πιστεύει στον Θεό.)

 

Τι αμαρτία έπραξες και σε βρήκε αυτή η ατυχία πάνω απ’ όλες τις δυστυχίες; Να διακόψεις τη σχέση σου με την πηγή της ζωής και Τον Δωροδότη του λογικού; Να απαρνηθείς Εκείνον, του οποίου το αιώνιο Ον είναι πιο οφθαλμοφανές από το δικό μας εφήμερο ον και με του οποίου την ύπαρξη μόνο μπορεί να επιβεβαιωθεί και η δική μας ύπαρξη;

Ο Θεός δεν κρύβεται από τον άνθρωπο. Ο αμαρτωλός άνθρωπος κρύβεται από τον Θεό ∙ κρύβεται ώσπου εντελώς να Τον χάσει από την όψη. Όπως γράφει για τους προγόνους των ανθρώπων όταν αμάρτησαν: «Και ήκουσαν

της φωνής Κυρίου του Θεού περιπατούντος εν τω Παραδείσω το δειλινόν, και εκρύβησαν ο τε Αδάμ και η γυνή αυτού από προσώπου Κυρίου του Θεού εν μέσω του ξύλου του παραδείσου» (Γεν. 3, 8).

Όπως τότε έτσι και τώρα. Όποτε ο άνθρωπος πράττει βαρύ αμάρτημα, αυτός κρύβεται από τον Θεό πίσω από την πλάτη της φύσης. Και χάνεται ανάμεσα στα δημιουργήματα, χάνεται ανάμεσα στα δέντρα και τις πέτρες και τα ζώα σαν να ήταν συγγενείς του, βυθίζεται στη σκιά της φύσης. Και όπως λέγεται περί της έκλειψης ηλίου στην περίπτωση που το φεγγάρι καλύπτει αυτόν τον λαμπερό βασιλιά της φύσης, έτσι θα μπορούσε να λεχθεί περί «έκλειψης Θεού», του Ηλίου της δικαιοσύνης, από την πλευρά εκείνων οι οποίοι με τη φύση τους κάλυψαν από τα μάτια τους τον Δημιουργό της φύσης.

Όμως αυτό είναι μόνο ο δικός μας ανθρώπινος τρόπος έκφρασης. Αφού η έκλειψη ηλίου δεν σημαίνει ότι ο ήλιος έχασε το φως του, αλλά μόνο ότι με κάτι αυτό το φως καλύφθηκε από τα μάτια μας. Κατά τον ίδιο τρόπο και η έκλειψη Θεού καθόλου δεν σημαίνει ότι ο Θεός χάθηκε και ότι δεν υπάρχει πια, αλλά ότι κάτι στήθηκε ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο και κάλυψε τον Θεό από το ανθρώπινο λογικό. Τούτο το κάτι είναι η αμαρτία του ανθρώπου.

Δεν φταίει η φύση αν τη λατρεύει ο άθεος. Εκείνη ολόκληρη αντιστέκεται ενάντια στη θεοαπάρνηση και θανάσιμα μισεί και διώκει αυτούς που απαρνούνται τον Θεό και τους λάτρεις της. Η φύση ολόκληρη, από τον μεγάλο ήλιο έως το ελάχιστο άτομο ομόφωνα και αρμονικά μαρτυρεί περί του Όντος και της ενέργειας του Δημιουργού της. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρευαν όλα τα πλάσματα και πάνω από όλα έναν μελανό ταύρο, αποκαλούμενο Άπις. Κατά ένα μύθο ήρθε κάποιος Φαραώ για να προσφέρει θυσία στον Άπι. Όμως όταν αυτός προσκυνούσε μπροστά σ’ αυτό το δήθεν Θεό, τον έπιασε ο ταύρος με τα κέρατά του και τον πέταξε μακριά. «Τώρα βλέπω ότι είσαι ταύρος και όχι Θεός!» φώναξε ο Φαραώ θυμωμένα. Σ’ αυτό ο Άπις του απάντησε: «Αυτό ήθελα να δεις! Και από τώρα να προσκυνάς Εκείνον ο οποίος δημιούργησε κι εμένα κι εσένα».

Γράφεις ότι είναι δύσκολο για σένα να πιστέψεις μέχρι να δεις! Όμως με τι θέλεις να δεις; Με το μάτι ή με το πνεύμα; Εάν θέλεις να δεις με το σωματικό μάτι, τότε Εκείνος ο οποίος είναι μεγαλύτερος από το σύμπαν θα πρέπει να σμικρυνθεί και να χωρέσει στο δικό σου περιορισμένο ορίζοντα.

Βλέπεις το λογικό σου με τα μάτια; Όμως, θα θύμωνες, εάν κάποιος σου έλεγε, ότι δεν πιστεύει πως εσύ έχεις λογικό μέχρι να το δει με τα μάτια του. Εάν όμως θέλεις με το πνεύμα σου να δεις τον Θεό, τότε μπορείς να Τον δεις, αφού το ανθρώπινο πνεύμα είναι πιο απλωμένο από το σύμπαν, και αφού ο Θεός είναι πνεύμα. Μόνο που το πνεύμα σου πρέπει να είναι καθαρό, εφόσον μόνο στους καθαρούς έχει υποσχεθεί να δουν τον Θεό.

Φεύγε όσο γίνεται νωρίτερα απ’ αυτό το σκοτάδι, που σαν ιστός αράχνης απλώθηκε στην ψυχή σου. Όταν αμάρτησε ο Αδάμ, κρύφτηκε από το πρόσωπο του Θεού. Όμως ο ελεήμων Δημιουργός δεν έφυγε από το πλάσμα Του αλλά πλησίασε και φώναξε τον Αδάμ: «Αδάμ, που είσαι;». Κι εσένα φωνάζει, δεν Τον ακούς; Γύρισε το πρόσωπό σου προς το φως, γιέ του φωτός. Ο Πατέρας του φωτός σε καλεί με πύρινη αγάπη. Άκουσε και να ξέρεις: κανένας στο γένος σου και στον λαό σου δεν δοξάστηκε εκτός από εκείνους που δόξασαν τον Θεό.

 

Από τον Κύριό σου έλεος και υγεία

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται» Ιεραποστολικές Επιστολές Α΄, Εκδόσεις Εν Πλω, Σελ. 187-190

 Πηγή: http://makkavaios.blogspot.com

 

Ανθρώπινος νους δεν χωρά τα θαύματα που επιτελεί ο Ταξιάρχης μας…

Των αγίων γυναικών Μυροφόρων την εορτή εορτάζουμε, συνάμα δε και τα εγκαίνια πανηγυρίζουμε του Ιερού Ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, του μεγάλου αυτού προσκυνήματος στον Μανταμάδο της Λέσβου…

Χιλιάδες πιστοί κάθε ηλικίας, συνεχίζοντας μια παράδοση αιώνων, ξεκινούν με τα πόδια την παραμονή της εορτής από κάθε γωνιά του νησιού, καθώς και από το λιμάνι της Μυτιλήνης, ερχόμενοι με το πλοίο απ’ όλη την Ελλάδα, οδοιπορώντας μεγάλες αποστάσεις, φέρνοντας στον Ταξιάρχη του Μανταμάδου, στον πολυαγαπημένο Αρχάγγελο Μιχαήλ, μια λαμπάδα, ένα τάμα, μια προσευχή, μια παράκληση, μια ικεσία, τα δάκρυά τους, ένα μεγάλο ευχαριστώ, μια ταπεινή κατάθεση ειλικρινούς μετανοίας, ελπίδας καί αγάπης στον μεγάλο Προστάτη τους.

Προσφέροντας μ’ αυτό τον τρόπο, μαρτυρία πίστεως στον Χριστό και Θεό μας, οι ταλαιπωρημένοι από τις μέριμνες του βίου άνθρωποι, αισθανόμενοι οι εν αμαρτίαις ζώντες ότι έχουν αμελήσει τις πνευματικές τους υποχρεώσεις και έχουν αποκλίνει από τον δρόμο της Βασιλείας Του.

Δεόμενοι στον Θαυματουργό Αρχάγγελο, που θαυματουργεί τα μέγιστα καί μεσιτεύει στον Μεγαλοδύναμο Θεό, εμφανιζόμενος εν οράμασι και ενυπνίοις, βοηθώντας ανθρώπους πονεμένους, αρρώστους, θλιβομένους, κατατρεγμένους, αδικουμένους.

Ανθρώπινος νους δεν χωρά τα θαύματα που επιτελεί ο Ταξιάρχης μας, όταν επιστήμες αδυνατούν να συμβάλλουν στο παραμικρό και γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά, όταν κάθε ελπίδα φαίνεται να είναι χαμένη, η ζωή και οι φυσικές δυνάμεις να κλονίζονται. Και όμως η προσευχή και η πίστη κάνουν το θαύμα τους. Νικάται της φύσεως η τάξις. Ο Θεός αποκαλύπτει την Παντοδυναμία Του, την Ύπαρξη καί την Μεγαλοσύνη Του! Αναρίθμητες περιπτώσεις υπερφυών διασώσεων από κινδύνους, αποκατάστασης της σωματικής και ψυχικής υγείας, απαλλαγές παθών και δαιμόνων επιρροές, επιστροφής απολεσμένων ανθρώπων στους κόλπους της Εκκλησίας.

Μπορεί οι δοκιμασίες στη ζωή να επιτρέπονται από τον Θεό για να αναδειχθεί η πίστη του ανθρώπου και να καθαρισθεί από τα αμαρτήματα, όμως ο καθένας μοιάζει να φοβάται χωρίς την άνωθεν βοήθεια στον άνισο αγώνα με τις δυνάμεις του σκότους.
Μπορεί ο θάνατος να έχει καταπατηθεί καί νικηθεί με την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όμως κάθε άνθρωπος μπροστά στο θάνατο, αν καί είναι το πέρασμα στην αιώνια ζωή, μοιάζει αδύναμος να αντικρίσει το μεγαλείο του Θεού και της αιωνιότητας. Και επειδή κανείς δεν αισθάνεται άξιος να απευθυνθεί στον Ουράνιο Πατέρα, γι’ αυτό ζητεί από την Παναγία μας, τους Αγγέλους, και τους Αγίους μας, να μεσιτεύσουν στον Θεό, ώστε να βοηθηθεί ο πάσχων και να ενισχυθεί ο δοκιμαζόμενος, να επιτευχθεί η σωτηρία του, δυνάμει της μακροθυμίας και του απείρου ελέους του Τριαδικού Θεού.

Συνεπαρμένος ο κάθε πιστός Χριστιανός από την θαυμαστή επέμβαση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ μετά την μαρτυρική τελευτή των μοναχών του Μοναστηριού του Μανταμάδου τον 10ο αιώνα από τους πειρατές και την προστασία του μοναχού Γαβριήλ στην στέγη του Ναού, που συντετριμμένος πλάθει με πηλό από χώμα και αίμα των μοναχών την ανάγλυφη εικόνα, που ο κάθε ευσεβής άνθρωπος προσκυνεί γονατιστός, δακρυσμένος, ζητώντας παρηγορία. Προστρέχει με δέος, ευλάβεια, συντριβή και φόβο Θεού, προσπίπτοντας στην Θαυματουργή εικόνα του Ταξιάρχη. Να πάρει την ευλογία, να ωφεληθεί από την θεία χάρη, προσδοκώντας ενδυνάμωση στις δυσβάστακτες δυσκολίες και ταλαιπωρίες του βίου.

Τούτα τα εξαίσια σημεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι που χαριτώνουν τους Χριστιανούς και η πίστη τους στον Θεό γίνεται ακλόνητη. Βιώνοντας την Εκκλησιαστική και μυστηριακή ζωή του Ευαγγελίου του Χριστού, αναγεννιούνται με αυτές τις εκδηλώσεις αγάπης, θεοσέβειας, φιλαδελφείας που τους ζωογονούν και τους κάνουν ενάρετους ανθρώπους. Καμιά θρησκεία στον κόσμο δεν έχει τέτοιες αποκαλύψεις, όπου ο Θεός φανερώνει όσα δύνανται να γίνουν κατανοητά και να ωφελήσουν τον καλοπροαίρετο και πραγματικά πιστό άνθρωπο, παρακινώντας τον να μεριμνήσει για την σωτηρία του, βοώντας με όλη την δύναμη της ψυχής, της καρδίας, της διανοίας και της ισχύος του: «Δόξα σοι ο Θεός, Δόξα σοι ο Θεός, Δόξα σοι ο Θεός».

Στρατής Ανδριώτης

proskynitis

https://simeiakairwn.wordpress.com