Εἰς τὴν Μεγάλην Παρασκευή

 

Εἰς τὴν Μεγάλην Παρασκευή

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ἡ μέλλουσα Κρίσις δέν θά εἶναι, ἀδελφοί, φοβερώτερη ἀπό τήν Μεγάλη Παρασκευή· δέν θά εἶναι. Ἀναμφίβολα θά εἶναι λιγώτερο φοβερή, διότι τότε ὁ Θεός θά κρίνῃ τόν ἄνθρωπο, ἐνῶ σήμερα ὁ ἄνθρωπος κρίνει τόν Θεό. Σήμερα εἶναι ἡ Φοβερά Καταδίκη τοῦ Θεοῦ· Τόν καταδικάζει ὁ ἄνθρωπος. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὁρίζει ὅτι ὁ Θεός ἀξίζει τριάκοντα ἀργύρια. Ὁ Χριστός τριάκοντα ἀργύρια! Καί εἶναι τάχα ἡ τελευταία φορά; Μήπως ὁ Ἰούδας εἶναι ὁ τελευταῖος ἀπό ἐμᾶς πού ἀποτίμησε τόν Χριστό τριάκοντα ἀργύρια;

Σήμερα ὁ ἄνθρωπος κατεδίκασε τόν Θεό σέ θάνατο. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀνταρσία στόν οὐρανό καί στήν γῆ. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία στόν οὐρανό καί στήν γῆ. Οὔτε οἱ πεπτωκότες ἄγγελοι δέν τό ἔκαναν αὐτό. Σήμερα ὡλοκληρώθηκε ἡ Φοβερή Δίκη κατά τοῦ Θεοῦ. Ποτέ δέν ὑπῆρξε πιό ἀθῶος κατάδικος. Ποτέ ὁ κόσμος δέν εἶδε πιό παράλογο δικαστή.

Περιγελᾶται σήμερα ὁ Θεός χειρότερα ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Ὁ «παγγέλαστος Ἅδης» μπῆκε σήμερα στόν ἄνθρωπο καί περιγέλασε τόν Θεό καί κάθε τι τό θεϊκό. Περιγελᾶται σήμερα Ἐκεῖνος πού δέν ἐγέλασε ποτέ. Λένε πώς ὁ Κύριος ποτέ δέν ἐγέλασε, ἐνῶ συχνά τόν ἔβλεπαν νά κλαίει. Ὀνειδίζεται σήμερα Ἐκεῖνος... πού ἦρθε νά μᾶς δοξάσῃ. Βασανίζεται σήμερα Ἐκεῖνος πού ἦρθε νά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τά βάσανα. Παραδίδεται σήμερα σέ θάνατο Ἐκεῖνος πού ἔφερε τήν Αἰώνιο Ζωή. Ἄνθρωπε! ὑπάρχει τέλος στόν παραλογισμό σου; τέρμα στήν πτώση σου;

Σέ Ἐκεῖνον πού μᾶς ἐδώρισε τήν αἰώνια δόξα, ἀντιπροσφέραμε τόν Σταυρό, τό πιό εἰδεχθές ἀντίδωρο. Ἐσύ ὁ λεπρός, γι’ αὐτό τοῦ δωρίζεις τόν Σταυρό, ἐπειδή σέ ἐκαθάρισε ἀπό τήν λέπρα; Ἐσύ ὁ τυφλός, γι’ αὐτό σοῦ ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς, γιά νἄχεις μάτια νά φτιάξῃς τόν Σταυρό καί νά Τόν σταυρώσῃς ἐπάνω σ’ Αὐτόν. Ἐσύ ὁ νεκρός, γι’ αὐτό σέ ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, γιά νά τόν στείλῃς στόν τάφο; Μέ χαρᾶς εὐαγγέλια ἐγλύκανε ὁ Γλυκύτατος Ἰησοῦς τό πικρό μυστήριο τῆς ζωῆς μας, ἀδελφοί, καί ἐμεῖς ἀντί αὐτῶν τοῦ προσφέρουμε τέτοια πίκρα;

«Λαέ μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοι ἀνταπέδωκας;»

Ἡ Μεγάλη Παρασκευή εἶναι ἡ ντροπή μας, ἀδελφοί, τό ὄνειδος καί ἡ ἀποτυχία μας. Κατά κάποιον τρόπο στόν Ἰούδα τόν Ἰσκαριώτη ἔχει μερίδιο ἡ ψυχή ὅλων μας. Ἄν δέν ἦταν ἔτσι, θά ἤμασταν ἀναμάρτητοι. Διά τοῦ Ἰούδα ὅλοι μας πέσαμε, ὅλοι μας προδώσαμε τόν Χριστό, ὅλοι μας καταλιμπάνουμε τόν Χριστό καί παραλαμβάνουμε τόν διάβολο, ἐναγκαλιζόμεθα τόν σατανᾶ. Ναί, τόν σατανᾶ. Γιατί στό ἱερό Εὐαγγέλιο γράφει: «καί μετά τό ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον [τόν Ἰούδα] ὁ σατανᾶς» (Ἰω. ιγ΄ 27). Μετά ἀπό ποιό ψωμί; Μετά ἀπό ἐκεῖνο πού τοῦ ἔδωσε ὁ Χριστός· μετά πού Κοινώνησε· μετά πού πῆρε τόν Χριστό. Ἄχ, ὑπάρχει μεγαλύτερη πτῶσις, μεγαλύτερη φρίκη;

Ὁ θάνατος εἶναι φοβερό μυστήριο, ἀδελφοί. Πιό φοβερό ὅμως εἶναι νά παραδίδουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό σέ θάνατο καί νά ἐπιθυμοῦν νά τόν ἐξαφανίσουν ἐντελῶς.

Σήμερα ὄχι δαίμονες, ὄχι θηρία, ὄχι τσακάλια, ἀλλά ἄνθρωποι ἔπλεξαν ἀκάνθινο στεφάνι καί τό φόρεσαν στήν κεφαλή τοῦ Χριστοῦ. Μέ ἀκάνθινο στεφάνι στολίζουν Ἐκεῖνον πού ἐστόλισε τόν ἄνθρωπο μέ ἀθανασία. Ἀκάνθινο στεφάνι πλέκει ἡ ἀνθρωπότης γύρω ἀπό τήν κεφαλή Ἐκείνου πού περιέβαλλε τήν γῆ μέ στεφάνι ἀπό ἀστέρια! Ἀκάνθινο στεφάνι πλέκουμε γιά τόν Χριστό, καί ἐγώ καί ἐσύ φίλε, ἄν εἶμαι φιλάργυρος, ἄν εἶμαι πόρνος, ἄν εἶμαι μοιχός, ἄν εἶμαι βλάσφημος, ἄν εἶμαι συκοφάντης, ἄν εἶμαι κατάλαλος, ἄν εἶμαι μέθυσος, ἄν εἶμαι ἀνελεήμων, ἄν εἶμαι θυμώδης, ἄν κάνω ἁμαρτωλές σκέψεις, ἄν ἔχω ἀκάθαρτα αἰσθήματα, ἄν δέν ἔχω πίστι, ἄν δέν ἔχω ἀγάπη. Κάθε μου ἁμαρτία, κάθε μας ἁμαρτία, εἶναι ἀγκάθι στό καταραμένο στεφάνι πού ἡ παραλογιασμένη ἀνθρωπότητα πλέκει ἀδιάκοπα γύρω ἀπό τήν κεφαλή τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ἄνθρωπος βασανίζει τόν Θεό πιό ἀνοικτίρμονα καί ἀπό τόν διάβολο. Δέν τό πιστεύετε; Ἀκοῦστε τί λέει ἕνας αὐτόπτης: «τότε ἐνέπτυσαν εἰς τό πρόσωπον αὐτοῦ» (Ματθ. κστ΄ 67), στό ἐξαίσιο καί ὡραιότατο Πρόσωπό Του… Κύριε, πῶς τά χείλη τους δέν γέμισαν λέπρα καί πληγές; Ἀσφαλῶς, γιά νά διδαχθοῦμε ἐμεῖς τήν ὑπομονή καί τήν πραότητα. Ἔφτυσαν σ’ ἐκεῖνο τό θαυμαστό, τό γλυκύ Πρόσωπο, τό ὁποῖο ἀξίζει πιό πολύ ἀπ’ ὅλους τούς γαλαξίες, ἀπ’ ὅλες τίς μακαριότητες. Τί λέγω; Μάλιστα! περισσότερο ἀπό ὅλες τίς μακαριότητες, διότι σ’ αὐτό τό πρᾶο Πρόσωπο ὑπάρχει ὅλη ἡ αἰωνία θεότης, ὅλη ἡ αἰωνία χαρά… Ἔφτυσαν σ’ ἐκεῖνο τό φωτεινό Πρόσωπο, μπροστά στό ὁποῖο ἡ θάλασσα γαλήνεψε· σ’ ἐκεῖνο τό Πρόσωπο πού εἰρήνευσε ταραγμένες ψυχές καί χορήγησε σέ ὅλους τήν ἀνάπαυσι.

Τί ὅμως λέει ὁ Κύριος ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά τούς ἀνθρώπους πού εἶναι κάτω ἀπό τόν Σταυρό; Ζητᾶ ἐκεῖνο πού μόνο ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί τῆς πραότητος μπορεῖ νά πεῖ: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι!» (Μάρκ. κγ΄ 34).

imaik

 

πηγή:  orthodoxia-ellhnismos.gr

https://makkavaios.blogspot.com

 

Μεγάλη Πέμπτη καὶ Θεία Κοινωνία

Ἀπὸ τὸ Περιοδικὸ «Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος» τῆς Μονῆς Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, ἀριθμ. 34

Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Μεγάλη Πέμπτη εἶναι ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία παραδοσιακὰ ὅλος ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος προσέρχεται νὰ μεταλάβει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα ἔγινε ἡ παράδοση τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας κατὰ τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο.

Ἐκεῖ ὁ Χριστός, ἐν ὄψει τοῦ Πάσχα τοῦ ἑβραϊκοῦ, σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ προηγούμενα (ὄχι στὸ τελευταῖο τελικὸ συμπόσιο τοῦ ἑβραϊκοῦ Πάσχα ποὺ ἔθυαν τὸν ἀμνὸ τὸν ἐνιαύσιο) ἔφαγε μὲ τοὺς μαθητές Του· καὶ ἀφοῦ πῆρε ψωμὶ στὰ χέρια Του, εὐχαρίστησε, τὸ εὐλόγησε, καὶ τοὺς τόδωσε λέγοντάς τους: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτο ἐστι τὸ σῶμα μου». Αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου, ποὺ σᾶς δίνω αὐτὴν τὴν στιγμή, τὸ ὁποῖο «κλᾶται», «τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον» (τὸ ρῆμα εἶναι κλάω-κλῶ, ἀπὸ κεῖ ποὺ βγαίνει καὶ ἡ λέξη τῶν μαθηματικῶν: τὰ κλάσματα, ὅπως καὶ ἡ ἀρτοκλασία: ἡ κλάσις τοῦ ἄρτου, κόβουμε τοὺς ἄρτους καὶ τοὺς μοιράζουμε), γιὰ πολλούς, γιὰ ὅσους θέλουν νὰ σωθοῦν. Κατόπιν πῆρε ἕνα ποτήρι κρασί, τὸ εὐλόγησε, εὐχαρίστησε τὸν Οὐράνιο Πατέρα καὶ τὸ πρόσφερε στοὺς μαθητὲς Του λέγοντας: «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστι τὸ αἷμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἔκχυνομενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν». Νά! τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας! Πολλὲς φορὲς καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ἀναφέρθηκε στὴ Γραφὴ ὅτι Αὐτὸς εἶναι «ὁ Ἄρτος τῆς Ζωῆς», «ὁ ἐκ τοῦ Οὐρανοῦ καταβάς». 

Καὶ πάνω στὸ Σταυρὸ ἔρρευσε τὸ ἅγιο αἷμα Του, τὸ ὁποῖο ἔγινε τὸ «καινὸν πόμα», τὸ καινούριο πιοτό, στὸ ὁποῖο θὰ μᾶς καλέσει ὁ θεσπέσιος ἱερὸς Δαμασκηνὸς τὴ νύκτα τῆς Ἀναστάσεως: «Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον», (ὄχι μὲ τὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε ὁ Μωϋσῆς στὰ παλιὰ τὰ χρόνια, σ’ ἕνα ἄγονο βράχο, κι ἔδωσε νερὸ σύνηθες, φυσικὸ νερὸ νὰ πιοῦνε, ἀλλὰ εἶναι ἄλλου εἴδους πόμα αὐτό, εἶναι τὸ ποτὸ τῆς Ζωῆς, τὸ ὁποῖο ἔρρευσε ἀπὸ τὴν ἄχραντο πλευρὰ καὶ ἀπὸ τὶς πληγὲς στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ). 

Ἀπὸ τότε ἡ Εὐχαριστία συνιστᾶ τὴν Ἐκκλησία. Γιὰ νὰ ζήσουμε τὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας, κάνουμε τὴν Λειτουργία. Καὶ ὅπως μαζεύτηκε τὸ σιτάρι σπυρὶ – σπυρὶ ἀπὸ κάθε γωνιὰ τοῦ χωραφιοῦ καὶ ἀλέστηκε κι ἔγινε τὸ ψωμί, ἔτσι μαζευόμαστε καὶ μεῖς ἕνας – ἕνας ἀπὸ κάθε γωνιά, γύρω ἀπὸ τὸν προεστώτα τῆς Εὐχαριστίας, καὶ ἀντιγράφοντας τὴν πρακτική τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ἐντολή Του: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (αὐτὸ νὰ κάνετε γιὰ νὰ μὲ θυμάστε), «καὶ ὅσες φορὲς θὰ τρῶτε αὐτὸν τὸν ἄρτο καὶ θὰ πίνετε αὐτὸ τὸ κρασί, θὰ καταγγέλλετε καὶ θὰ μαρτυρεῖτε τὴν Ἀνάστασή μου, τὴν ἀλήθεια τῆς Θεότητάς μου», κι ἐμεῖς συναζόμαστε καὶ κάνουμε τὴ Λειτουργία, καὶ ἔτσι συνιστοῦμε τὴν Ἐκκλησία. 

Καὶ εἴμαστε ὅλοι καλεσμένοι νὰ μετάσχουμε αὐτῆς τῆς ἀθανάτου τραπέζης, ἀλλὰ ὑπὸ προϋποθέσεις. Ὄχι ἀπαράσκευοι, ὄχι ἀκάθαρτοι, ὄχι ἀμετανόητοι ὅπως ὁ Ἰούδας. Λέει ἕνα πικρὸ λόγο, ἀλλὰ δυστυχῶς ἀληθινό, ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἀνάμεσά σας, λέει, ὑπάρχουν ἕνα σωρὸ ἄρρωστοι καὶ πεθαίνει πολὺς κόσμος. Καὶ αὐτό, γιατί κοινωνεῖτε ἀναξίως», «ἐσθίετε καὶ πίνετε ἀναξίως». Εἶναι πῦρ καταναλίσκον ἡ θεία Κοινωνία. Καὶ ἢ θὰ καταναλώσει τὶς ἁμαρτίες μας, ἐὰν προσερχόμαστε ἐν μετάνοια καὶ τακτοποιημένοι, ἢ θὰ καταναλώσει καὶ θὰ ἀφανίσει ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Χρειάζονται λοιπὸν προϋποθέσεις, καὶ ὄχι νὰ τὴν περνᾶ κανεὶς ὅτι εἶναι ὁ πρωινὸς καφὲς ποὺ πρέπει νὰ πᾶμε νὰ τὸν πιοῦμε, ἐπειδὴ ἔτσι συνηθίζουμε καὶ ἔτσι λέει τὸ πρωτόκολλο τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἢ τὸ ἔθιμο τῆς ἡμέρας καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. 

Λέει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Τὸν ἄξιο δὲν τὸν κάνει ἡ ἥμερα, ἀλλὰ αὐτὸς ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιος, ὁποιαδήποτε ἡμέρα ἔχει ἑορτή, ἔχει Πάσχα, ἔχει Χριστούγεννα». Ἐπειδὴ εἶναι ἕτοιμος καὶ κοινωνεῖ ἀξίως. Ὅσον ἄφορα τὴν προσευχή, τί νὰ πῶ ἐγὼ σὲ σᾶς, οἱ ὁποῖοι εἶσθε οἱ βιοῦντες τὸ μέγα μυστήριο τῆς προσευχῆς; Εἶσθε οἱ καλλιεργητὲς τῆς νοερᾶς καὶ μονολογίστου προσευχῆς. Εἶσθε ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζεσθε νὰ τηρεῖτε τὸ «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Μόνο γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας τοὺς προσκυνητὲς νὰ πῶ, ὅτι ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε ὑπόδειγμα προσευχῆς, καὶ μάλιστα μὲ αὐτὴ τὴν προσευχὴ τὴν ἐναγώνιο κατὰ τὴν ἀνθρωπινή Του φύση. 

Ἡ ἀγωνία ἦταν στὴν ἀνθρωπινὴ φύση Του, γιὰ νὰ μὴν περάσει κανενὸς ἡ ἰδέα, ὅπως ἀργότερα στοὺς μονοφυσίτες, ὅτι ἦταν «κατὰ δόκησιν ἄνθρωπος» καὶ ὄχι τέλειος ἄνθρωπος. Γι’ αὐτὸ φάνηκε ἡ ἀγωνία κι ἔσταξε ὁ ἵδρωτας ὡς θρόμβοι αἵματος ἀπὸ τὸ μέτωπό Του. Ἦταν ἡ ἀνθρωπινὴ φύση, ἡ ὁποία βεβαίωνε τὴν ἀλήθεια της ἐκείνη τὴ στιγμή, καὶ ὄχι βεβαίως ἡ θεία φύση, ἡ ὁποία οὐδέποτε εἶχε καμία ἀγωνία, διότι εἶναι ἀπαθὴς ὁ Θεός, καὶ οὐδέποτε εἶχε καμία ἐπιφύλαξη στὸ νὰ πιεῖ τὸ ποτήριο τὸ ὁποῖο ἔδωσε ὁ Πατέρας, τὸ νὰ δεχθεῖ δηλαδὴ τὸ Σταυρό, τὸ Πάθος, τὸ Θάνατο γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀδελφῶν Του, τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ μᾶς ἔδωσε ὑπόδειγμα προσευχῆς.

Νὰ θυμίσω μόνον ἕνα λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἂν δὲν κάνω λάθος: «μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον» (Εἶναι μεγαλύτερη ἀνάγκη νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐπικαλεῖσαι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ νὰ ἀναπνέεις). Πόση ὥρα μπορεῖ νὰ μείνει κανεὶς χωρὶς νὰ ἀναπνέει; Νὰ κλείσει τὴ μύτη του, νὰ μὴν παίρνει μέσα ὀξυγόνο; Κάποια λεπτὰ ἀντέχει τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν λεγομένη ἄδηλη ἀναπνοή, τὸ ὀξυγόνο ποὺ εἰσπράττει μέσα ἀπὸ τοὺς πόρους τοῦ σώματος. Ἀλλὰ πόσο; Μετὰ πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος. Πόσο θ’ ἀντέξει ὁ ἄνθρωπος, ἡ ψυχή, χωρὶς τὴν προσευχή; Ἔχουμε μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπὸ τὴν προσευχὴ παρὰ ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἀποκόπηκε ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ σταμάτησε νὰ μνημονεύει τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ εἶναι νεκρός! Αὐτὸς εἶναι γιὰ μνημόσυνα μὲ πλερέζες καὶ γιὰ κλάματα καὶ θρήνους ἄνευ παραμυθίας.

Ἡ προσευχὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία δείχνει ὅτι ἡ καρδιὰ ἀπὸ μέσα κτυπᾶ. Ὅτι ὑπάρχει ζωή, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζωντανός. Δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράσω περισσότερο. Μᾶς τὰ εἶπε τόσο ὡραία ἡ ἀκολουθία. Θὰ μᾶς τὰ πεῖ περισσότερο ἡ μεγάλη ἀκολουθία τῆς ἀγρυπνίας τὸ βράδυ, τῶν Ἀχράντων Παθῶν, στὴν ὁποία ἂς ἔχουμε τεταμένη τὴν προσοχή μας καὶ ἂς ἀφήσουμε ἀνοιχτὰ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ νὰ δουλέψει ἡ Χάρις Του μέσα μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες τοῦ Ἀχράντου Πάθους τὴ σωτηρία μας, ὅπως Ἐκεῖνος ξέρει καὶ κατὰ τὸ ποσοστὸ στὸ ὅποιο ἔχουμε ἑτοιμασθεῖ καὶ εἴμαστε δεκτικοὶ ὅλοι μας. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὑπομονή σας. 

πηγή

https://enromiosini.gr

 

Γιατί βάφουμε τα κόκκινα αυγά Μεγάλη Πέμπτη και τι συμβολίζουν

Η βαφή των κόκκινων αυγών, σύμβολο της ζωής που συνδέεται με το κόκκινο χρώμα λόγω του αίματος της θυσίας του Χριστού, είναι ένα προαιώνιο έθιμο που συνάπτεται στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση.

Το αυγό συμβολίζει για τους Χριστιανούς τον κλειστό τάφο του Χριστού απ’ όπου ανάβλυσε η ζωή όταν Αναστήθηκε ως Θεός Παντοδύναμος. Τα αυγά βάφονται από τις νοικοκυρές την Μεγάλη Πέμπτη και τρώγονται την Κυριακή του Πάσχα αφού τα τσουγκρίσουν οι Χριστιανοί. Το σπάσιμο του αυγού με το τσούγκρισμα συμβολίζει τη γέννηση. Όπως σπάει το τσόφλι και βγαίνει μια νέα ύπαρξη στο φως έτσι και στον χριστιανικό κόσμο συμβολίζει την καινούρια ύπαρξη…

Το κατακόκκινο χρώμα με το οποίο βάφουμε τα πασχαλινά αυγά, συμβολίζει για όλους τους Ορθόδοξους το αίμα του Ιησού Χριστού. Μία από τις πιο πένθιμες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, τη Μεγάλη Πέμπτη, σε όλα τα νοικοκυριά βάφονται τα κόκκινα αυγά. Οι νοικοκυρές χρησιμοποιούν ξύδι, γιατί σύμφωνα με την παράδοση, ξύδι ήπιε και ο Χριστός, όταν Σταυρώθηκε. Το πρώτο αυγό που βάφεται είναι της Παναγίας και φυλάγεται στο εικονοστάσι όλο το χρόνο και η παράδοση λέει πως δεν χαλάει μέχρι το επόμενο Πάσχα.

Πολλές παραδόσεις αιτιολογούν τη βαφή των κόκκινων αυγών. Μια εξ αυτών αναφέρεται σε μια γυναίκα η οποία πληροφορήθηκε για την Ανάσταση του Χριστού ενώ ήταν στο δρόμο κρατώντας ένα καλάθι με αυγά. Δεν πίστεψε όμως ότι αναστήθηκε ο Χριστός και για να δει αν ήταν αλήθεια είπε πως θα το πίστευε αν κοκκίνιζαν τα αυγά. Τα αυγά με μιας έγιναν κατακόκκινα και η γυναίκα πίστεψε.

Άλλη μία παράδοση αναφέρει ότι πάνω σε ένα καλάθι με αυγά που κρατούσε η Παναγία έπεσαν τα δάκρυα της και αυτά βάφτηκαν κόκκινα και η πλέον επικρατέστερη εκδοχή της χριστιανική παράδοσης αναφέρει ότι η Παναγία έβαλε ένα καλάθι με αυγά στα πόδια του εσταυρωμένου Ιησού τα οποία βάφτηκαν με το αίμα που έτρεχε από τις πληγές του.

Επίσης λέγεται ότι όταν οι Μυροφόρες πήγαν στον τάφο του Ιησού, η Μαρία η Μαγδαληνή είχε μαζί της ένα πανέρι με βραστά αυγά για να φάνε. Μόλις όμως τους αναγγέλθηκε από τον Άγγελο η Ανάσταση του Κυρίου, τα αυγά κοκκίνισαν και μια άλλη παραλλαγή για το έθιμο, χρεώνει και πάλι το κοκκίνισμα των αυγών στη Μαρία τη Μαγδαληνή ως εξής: «Η Μαρία η Μαγδαληνή έφθασε στη Ρώμη και ανέφερε στον αυτοκράτορα την Ανάσταση του Χριστού. Εκείνος τότε γέλασε, πήρε ένα βραστό αυγό, το άφησε μπροστά της και της είπε: Όσο σηκώθηκε Αυτός από το μνήμα του, άλλο τόσο θα σηκωθεί κι αυτό το αυγό και θα γίνει κόκκινο. Και το αυγό σηκώθηκε και βάφτηκε κόκκινο».

Σύμφωνα πάλι με ιστορικές πηγές η μόνη αφορμή της βαφής των αυγών ήταν η κατά την προηγουμένη του Πάσχα πολυήμερος νηστεία. Στο τέλος της Σαρακοστής συγκεντρώνονταν πολλά αβγά, τα οποία το μεγαλοβδόμαδο ευλογούσε ο παπάς στην Εκκλησία και μοιράζονταν ως δώρα χρωματισμένα και οι Χριστιανοί έδιναν στη βαφή και στο τσούγκρισμα του αυγού τον συμβολισμό της Αναστάσεως του Χριστού.

Χριστός Ανέστη…

stratisandriotis

• Πηγή: https://simeiakairwn.wordpress.com

 

Πιστοποιητικό εισόδου

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Πιστοποιητικὸ εἰσόδου

Σὲ ἕνα ἰδιαίτερο τραπέζι, «σὲ ἑστίαση πνευματικὴ εἰς τὸν Νυμφῶνα Του», μᾶς προσκαλεῖ ὁ Κύριος στὸν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Τρίτης, ποὺ ψάλλεται κατὰ τὸ ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Δευτέρας. Βεβαίως, γιὰ νὰ συμμετάσχωμε στὸ ξεχωριστὸ αὐτὸ τραπέζι τῶν γάμων τοῦ Νυμφίου, στὴν οὐράνια Βασιλεία Του, χρειάζεται νὰ διαθέτωμε ὄχι μόνον τὸν κατάλληλο ἐξωτερικὸ χιτῶνα ἀλλὰ καὶ τὶς ἀπαραίτητες ἐσωτερικὲς ἀρετές.

Ἀλλὰ ποιές εἶναι αὐτές; Ἡ πίστη, ἡ προσευχή, ἡ ἐξομολόγηση, ἡ μετάνοια. Αὐτές, ὅμως, τὶς διέθεταν καὶ οἱ μωρὲς παρθένες, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν τελικὰ νὰ εἰσέλθουν στὸν οὐράνιο νυμφῶνα. Γιατί; Διότι δὲν διέθεταν ἔλαιο.

Καὶ γιὰ λίγο λάδι ἔχασαν τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν; Οἱ Πατέρες ἑρμηνεύουν ὅτι τὸ «ἔλαιον» συμβολίζει τὰ ἔργα ἀγάπης, τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴν προσφορὰ στὸν ἐμπερίστατο ἀδελφό. Ὁ Χρυσόστομος, μάλιστα, θεωρεῖ τὴν ἐλεημοσύνη «βασίλισσα τῶν ἀρετῶν», ποὺ ἔχει τὴν δύναμη κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως νὰ μᾶς ἐξαιρέσῃ ἀπὸ τὴν τιμωρία, «κἄν μυρία ὦμεν πεπλημμεληκότες» (PG 55, 517- 518).

Νά, γιατί οἱ πέντε παρθένες ἐκλήθησαν μωρές. Διότι, ἐὰν καὶ διέθεταν τὴν καθόλου εὐκαταφρόνητη ἀρετὴ τῆς παρθενίας, ἐνῶ εἶχαν ἁγνίσει μὲ ἐπιμέλεια τὰ σώματά των, δὲν εἶχαν μεριμνήσει μὲ τὴν ἴδια προθυμία καὶ γιὰ «τὸ κοινωνικὸν τῆς ψυχῆς ἔλαιον». Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ κατέφθανε ὁ Νυμφίος, ἐκεῖνες δὲν εἶχαν «ἱκανὸ ἔλαιον» στὰ ἀγγεῖα τῆς ψυχῆς των, δὲν διέθεταν ἀρκετὰ ἔργα ἀγάπης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀκούσουν ἐκεῖνο τὸ φοβερὸ «οὐκ οἶδα ὑμᾶς» (Ματθ. κε’ 12) καὶ νὰ μείνουν ἐκτὸς τῆς Βασιλείας.

Συνεπῶς, ἐπισημαίνουν οἱ Πατέρες, καὶ μάλιστα ὁ Χρυσόστομος, μόνον ὁ συνδυασμὸς τῆς παρθενίας μὲ τὴν ἐλεημοσύνη εἶναι σωστικός, διότι ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἀπείρως ἀνώτερη τῆς παρθενίας, καὶ ἂς μὴν εἶναι ἡ δεύτερη καθόλου εὔκολο νὰ ἀποκτηθῆ. Ὁ ἴδιος, ἐξ ἄλλου, Θεὸς ποὺ εἶπε «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» εἶπε καὶ «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματθ. κβ’ 37-39). Ἄλλωστε, στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως, τὸ ἴδιο αὐτὸ στοιχεῖο, τὸ ἔλεος, ἀποτελεῖ καθοριστικὸ κριτήριο γιὰ τὴν σωτηρία μας: «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε (τὸ ἔλεος) ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε’46).

Ἑπομένως, ὁ Κύριος δὲν «τιμωρεῖ» τὶς πέντε παρθένες, διότι δὲν εἶχαν ἔλαιο, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀμέλειά των, διότι δὲν φρόντισαν νὰ ἀποκτήσουν ἐγκαίρως, ἐνῶ ἤξεραν, ὡς παρθένες ἀσκήτριες ποὺ ἦταν, ὅτι χρειαζόταν νὰ εἶναι ἕτοιμες «τὴν ὥραν τοῦ τέλους» νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν Νυμφίο των. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο οἱ ἄλλες πέντε φρόνιμες παρθένες δὲν δανείζουν ἀπὸ τὸ ἔλαιό των αὐτὴν τὴν ὕστατη στιγμή, διότι δὲν εἶναι «καιρὸς ἐμπορίας ἀλλ’ ἐπάθλων», καιρὸς ἑπομένως ἐπιβραβεύσεως γιὰ τὶς ἀρετὲς καὶ ὄχι καιρὸς ἀγορᾶς ἐλαίου, δηλαδὴ ἀποκτήσεως ἀρετῶν!

Ἔτσι καὶ ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς εἶναι «καιρὸς εὐπρόσδεκτος», ἡ κατάλληλη περίοδος νὰ ἐργαστοῦμε γιὰ τὴν σωτηρία μας. Τώρα, μάλιστα, ποὺ βρισκόμαστε στὴν τελικὴ εὐθεῖα ἂς δράξωμε πάλι τὴν εὐκαιρία νὰ ἀξιοποιήσωμε ὁποιοδήποτε χάρισμα μᾶς ἐμπιστεύτηκε ὁ Κύριος.

Ἂς μὴν κρατήσωμε κρυφό, μόνον γιὰ τὸν ἑαυτό μας, οὔτε νὰ θάψωμε τὸ τάλαντο τῆς χάριτος ποὺ μᾶς δάνεισε ὁ Κύριος, ἀλλὰ «ἂς τὸ δανείσωμε μὲ τὴν σειρά μας στοὺς φτωχούς», ὥστε νὰ ἀποκτήσωμε «φίλον τὸν Κύριον», διότι «ὁ ἐλεῶν πτωχόν δανείζει Θεῷ». Ἐξ ἄλλου, ὁ ἀγαθὸς Θεὸς ἀποδίδει πάντοτε μὲ τόκο καὶ «πολλαπλασίως» ὅ τι προσφέρεται μὲ προθυμία καὶ ἱλαρότητα.

Ἐὰν θέλωμε, ἑπομένως, νὰ συμμετάσχωμε στὴν χαρὰ τοῦ Κυρίου μας καὶ νὰ γίνωμε συνδαιτυμόνες στὸ οὐράνιο τραπέζι τῆς Βασιλείας Του, δὲν ἔχομε παρὰ νὰ ἀκολουθήσωμε τὸ παράδειγμα τῶν φρονίμων παρθένων, ποὺ ἐργάστηκαν ὄχι μόνον γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν προσωπικῶν ἀλλὰ καὶ τῶν κοινωνικῶν ἀρετῶν καὶ μάλιστα «δι’ ἔργων ἀγαθῶν». Ἔτσι, τὴν κατάλληλη στιγμή, ἔδειξαν τὸ σωστὸ καὶ ἔγκυρο πιστοποιητικό, αὐτὸ τῆς ἐλεημοσύνης καὶ τῆς φιλαδελφίας, ποὺ τοὺς ἄνοιξε διάπλατα τὶς πύλες τοῦ αἰωνίου Νυμφῶνος, τοῦ Ὁποίου εἴθε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀξιωθοῦμε «διὰ τὸ μέγα Του ἔλεος»!

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Άγιος Λάζαρος, ο φίλος του Κυρίου

ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Τα βιβλικά πρόσωπα κατέχουν σημαντική θέση στα αγιολόγια της Εκκλησίας μας, διότι η μαρτυρία τους για το Χριστό έχει βαρύνουσα σημασία, επειδή, έζησαν στην εποχή Του και πολλοί από αυτούς Τον γνώρισαν προσωπικά. Ένα από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Λάζαρος, ο τετραήμερος και προσωπικός φίλος του Κυρίου.

Καταγόταν από την κωμόπολη Βηθανία, η οποία βρισκόταν κοντά στην Ιερουσαλήμ και σημαίνει «Οίκος Φοινίκων». Ηλικιακά ήταν περίπου όσο και ο Χριστός. Είχε, σύμφωνα με τα ιερά Ευαγγέλια δύο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία, με τις οποίες συγκατοικούσε. Προφανώς οι γονείς τους είχαν πεθάνει, επειδή δεν αναφέρονται από τους ευαγγελιστές. Ανήκαν προφανώς στους ευσεβείς Ιουδαίους, οι οποίοι είχαν έντονη την προσδοκία του Μεσσία και ζούσαν με προσευχή, ελεημοσύνη και δικαιοσύνη.

Φαίνεται πως ο Χριστός είχε περάσει αρκετές φορές από τη Βηθανία και είχε καταλύσει στο φιλόξενο σπίτι του Λαζάρου και των δύο αδελφών του. Η ευσεβής αυτή οικογένεια είχε συγκλονισθεί από το κήρυγμα του Χριστού, διότι διέκριναν στο πρόσωπό Του τον τέλειο δάσκαλο και γι’ αυτό συνδέθηκαν μαζί Του με φιλία. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς διέσωσε ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από μια από τις πολλές επισκέψεις του Κυρίου στο σπίτι του Λαζάρου (Λουκ.10,38-42). Ο Χριστός δίδασκε στις δύο αδελφές. Η μεν Μάρθα «περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν», η δε Μαρία παρακάθισε «παρὰ τους πόδας του Ιησού και ήκουε τον λόγον αυτού» (Λουκ.10,38-42).  

Λίγο πριν την είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ ο Κύριος, για να υποστεί το εκούσιο Πάθος Του, έλαβε μήνυμα από τη Μάρθα και τη Μαρία ότι ο Λάζαρος ήταν βαριά άρρωστος και Τον παρακαλούσαν να πάει να τον γιατρέψει, όπως είχε γιατρέψει τόσους άλλους.  Ο Χριστός όμως δεν έσπευσε αμέσως, αλλά καθυστέρησε σκοπίμως, διαβεβαιώνοντας τους απεσταλμένους πως «αύτη η ασθένεια ούκ  έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο υιός του Θεού δι΄ αυτής» (Ιωάν.11,4). Αλλά ο Λάζαρος πέθανε και θάφτηκε σε σπηλαιώδες μνημείο.

Ο Χριστός αφού έμεινε δύο ημέρες στον τόπο που βρισκόταν πήρε τους μαθητές του και γύρισε στην Ιουδαία και κατευθύνθηκε στη Βηθανία, παρ’ όλο ότι οι μαθητές Του τον προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο να τον λιθοβολήσουν οι Ιουδαίοι. Καθ’ οδόν  τους διαβεβαίωνε πως «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνίσω αυτόν. Είπον ουν οι μαθηταί αυτού, Κύριε, ει κεκοίμηται, σωθήσεται. Ειρήκει δε ο Ιησούς περί του θανάτου αυτού, εκείνοι δε έδοξαν ότι περί της κοιμήσεως του ύπνου λέγει. Τότε ουν είπεν αυτοίς ο Ιησούς παρρησία, Λάζαρος απέθανε, και χαίρω δι’ ημάς, ίνα πιστεύητε, ότι ουκ ήμην εκεί» (Ιωάν.11,12-15).

Η ενθουσιώδης Μάρθα, όταν έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται στην βυθισμένη στο πένθος Βηθανία, έτρεξε να Τον προϋπαντήσει και με απόλυτη εμπιστοσύνη σε Αυτόν του είπε: «Κύριε, ει ης ώδε, ο αδελφός μου ουκ αν ετεθνήκει. Αλλά και νυν οίδα ότι όσα αν αιτήση τον Θεόν, δώσει σοι ο Θεός». Ο Ιησούς της λέει ξεκάθαρα: «αναστήσεται ο αδελφός σου» (Ιωάν.11,24) και διαβεβαιώνει πανηγυρικά: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται΄ και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν.11,26). Μετά ζήτησε να τον οδηγήσουν στο μνημείο και να άρουν τον λίθο από την θύρα του σπηλαίου. Τότε η Μαρία τον προειδοποίησε: «Κύριε, ήδη όζει΄ τεταρταίος γαρ εστι». Ο Χριστός της είπε πως «ουκ είπον σοι ότι εάν πιστεύσης όψει την δόξαν του Θεού;» (Ιωάν.11,40). Αφού κύλησαν το λίθο ο Κύριος στάθηκε μπροστά στο μνημείο και σήκωσε τα μάτια στον ουρανό και είπε: «Πάτερ, ευχαριστώ σοι ότι ήκουσάς μου. Εγώ δε ήδειν ότι πάντοτέ μου ακούεις΄ αλλά δια τον όχλον τον παρεστώτα είπον, ίνα πιστεύσωσιν ότι συ με απέστειλας» (Ιωάν.11,41). Κατόπιν φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε δεύρο έξω». Το θαύμα έγινε, ο Λάζαρος έζησε και εξήλθε του μνημείου δεμένος με τα νεκρικά ενδύματα. Ο Χριστός έδωσε εντολή να τον λύσουν και να περπατήσει.    

Το μεγάλο αυτό γεγονός έκανε πολλούς να πιστέψουν στο Χριστό. Κάποιοι έτρεξαν στους Φαρισαίους και ανήγγειλαν το θαύμα. Οι σκληρόκαρδοι και υποκριτές εκείνοι άνθρωποι, μαζί με το ιουδαϊκό ιερατείο, όχι μόνο δεν συγκινήθηκαν και δεν πίστεψαν στα θαύμα και τη δύναμη του Ιησού, αλλά σκληρύνθηκαν έτι περισσότερο οι καρδιές τους. Ο αρχιερέας Καϊάφας είπε το εξής καταπληκτικό: «Υμείς ουκ οίδατε ουδέν, ουδέ διαλογογίζεσθε ότι συμφέρει ημίν ίνα εις άνθρωπος αποθάνη υπέρ του λαού και μη όλον το έθνος απόληται» (Ιωάν.11,49-52). Αποφάσισαν να θανατώσουν τον λαοφιλή ραβίνο, ο οποίος είχε τη δύναμη μέχρι και νεκρούς να ανασταίνει. Επίσης αποφάσισαν να θανατώσουν και το Λάζαρο, ο οποίος είχε γίνει σύμβολο θαυμασμού του λαού για τον Ιησού, «εβουλεύσαντο οι αρχιερείς, ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν» (Ιωάν.12, 9-11).

Γι’ αυτό έφυγε για την Κύπρο. Εκεί τον συνάντησαν αργότερα ο Παύλος και ο Βαρνάβας, τον οποίο χειροτόνησαν επίσκοπο Κιτίου, ασκώντας τεράστιο ποιμαντικό έργο και πραγματοποιώντας άπειρα θαύματα. Ήταν τότε 30 ετών και έζησε άλλα 30 και κοιμήθηκε περί το 63 μ. Χ. και το λείψανό του τοποθετήθηκε σε μαρμάρινη πολυτελή λάρνακα. Ο τάφος του σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί πηγή θαυμάτων. Το 899, ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ (886-912) μετέφερε το ιερό λείψανο του στην Κωνσταντινούπολη, όπου το τοποθέτησε σε Μονή την οποία έκτισε επ’ ονόματι του αγίου. Για αντάλλαγμα έκτισε λαμπρό ναό τη Λάρνακα της Κύπρου προς τιμήν του, ο οποίος σώζεται ως τα σήμερα. Αργότερα το λείψανο μεταφέρθηκε στην Έφεσο και από εκεί χάθηκε. Τεμάχιο βρίσκεται στην Λάρνακα της Κύπρου, το οποίο βρέθηκε κάτω από την Αγία Τράπεζα το 1972. Η μνήμη του τιμάται το Σάββατο του Λαζάρου.   

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Γέρων Γεώργιος: Η ΠΑΝΑΓΙΑ, Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Το να πάρεις μια απόσταση, δεν είναι πάντοτε κακό

Το να πάρεις μια απόσταση, δεν είναι πάντοτε κακό.

Το να πάρεις μια απόσταση, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς τον άλλον.

Όταν ο άλλος δεν έχει καμιά διάθεση για συμβιβασμό, όταν αρνείται να φορέσει -για λίγο έστω- τα παπούτσια σου και να σε καταλάβει, όταν δεν δέχεται να ακούσει γνώμη διαφορετική από αυτό που έχει ήδη μέσα στο μυαλό του, τότε, το να απομακρυνθείς είναι μονόδρομος.

Δεν είναι θέμα εγωισμού.

Όχι. 

Είναι αυτοπροστασία. Είναι ένας τρόπος για να διατηρήσεις τη σχέση ζωντανή. Ένας τρόπος για να μην τα σπάσετε τελείως…

‘’Για πόσο;’’, με ρωτάς.

Δεν υπάρχει συνταγή. Αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα όμως, είναι πως η απόσταση, πολλές φορές είναι ‘’σωτηρία’’.

Μην αφήνεις τις τύψεις σου να σε κρατάνε πίσω. Μην εγκλωβίζεσαι σε συναισθηματισμούς.

Πολλές φορές, η απόσταση, είναι μονόδρομος, προκειμένου να σωθεί μια σχέση…

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

πηγή: inagiastriadosvagion

https://simeiakairwn.wordpress.com