Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω. (Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

Στο βιβλίο «Για τη ζωή των μοναχών στον Καύκασο» ο συγγραφέας του, ο ασκητής π. Ιλαρίων, διηγείται πως πηγαίνοντας στο βουνό, άρχισε να κτίζει μια μικρή καλύβα από κλαδιά δένδρων. Επειδή δεν κατάφερε να τελειώσει την κατασκευή αυτή έγκαιρα και νύχτωσε, πλάγιασε να κοιμηθεί για να ξεκουραστεί.

Ένας πάνθηρας ή ένα είδος λιονταριού εντόπισε την παρουσία ανθρώπου και άρχισε να κάνει γύρους γύρω από αυτόν βρυχώμενος. Και αυτός βρισκόταν εκεί με το μισό σώμα του προστατευμένο μέσα στην καλύβα και τα πόδια έξω από αυτήν. Φανταστείτε αυτή την εμπειρία: να συναντήσεις ένα λιοντάρι που αγωνίζεται για την επιβίωσή του, έτοιμο να σε κατασπαράξει. Αλλά χάρη στη θεία Πρόνοια, αφού πλησίασε την καλύβα του ασκητή, το ζώο έφυγε με βρυχηθμούς για πάντα από την περιοχή εκείνη. Δεν τόλμησε να αγγίξει τον άνθρωπο.

Αυτό το βιβλίο αναφέρει πολλά παρόμοια περιστατικά, για παράδειγμα, πώς ένας ασκητής είδε τους λύκους σε προσευχή το βράδυ, και ο Θεός τους έδινε τροφή. Συνήθιζε να συγκεντρώνεται σε κάποιο μέρος για προσευχή. Βρισκόταν εκεί, κοντά στο μέρος αυτό, αλλά οι λύκοι πέρασαν χωρίς να τον δουν.

Μια άλλη φορά, κάποιος ασκητής βάδιζε στον αυχένα ενός βουνού, πάνω σε μικρό μονοπάτι. Από τα δύο μέρη υπήρχε άβυσσος. Βλέπει ξαφνικά μια αρκούδα να έρχεται προς το μέρος του, βαδίζοντας στο ίδιο μονοπάτι. Τί να κάνει; η αρκούδα βρήκε τότε έναν κορμό δένδρου που βρισκόταν στην άκρη του μονοπατιού εκείνου και αποκοιμήθηκε πάνω του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον ασκητή να περάσει. Να η Πρόνοια του Θεού.

Η έρημός μου στο Άγιον Όρος δεν απείχε δέκα χιλιόμετρα από «οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης παρουσίας», Παρ’ όλα αυτά, τη νύχτα υπήρχε -και κυρίως στη δεύτερη σπηλιά που έζησα- πραγματική απομόνωση από όλο τον κόσμο. Έπρεπε να περπατήσω, για παράδειγμα, σαράντα λεπτά για να φθάσω στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου ή σε περιοχή που ζούσε κάποιος εκεί.

Η θεία Πρόνοια είναι τέτοια, που αληθινά θα εκπλαγείτε βλέποντας πώς ενεργεί. Αυτό με κάνει να πω ότι η Πρόνοια του Θεού ενεργεί με «μαθηματική ακρίβεια». Δεδομένου ότι είναι έτσι, εγκαταλείποντας την αδυναμία μας, βαδίζουμε πίσω από τον Χριστό, για να ακολουθήσουμε τα βήματά Του. Και στην περίπτωση αυτή, το επαναλαμβάνω, δεν θα γνωρίσουμε ακηδία.

(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού, τόμος Β, σελ. 120-121)

πηγή: iconandlight.wordpress.com

https://simeiakairwn.wordpress.com

Ἐάν τό πρωί προσευχηθεῖτε ὅπως πρέπει, ὅλη ἡ μέρα σας θά εὐλογηθεῖ.

Ἐάν τό πρωί προσευχηθεῖτε ὅπως πρέπει, ὅλη ἡ μέρα σας θά εὐλογηθεῖ.

 Εάν το πρωί προσευχηθείτε όπως πρέπει, όλη η μέρα σας θα ευλογηθεί. Μήν απελπίζεσθε για τις προσπάθειες που σας φαίνονται άκαρπες. Θυμηθείτε πως μάθατε να πλέκετε ή να διαβάζετε ή να γράφετε. Πόσους κόπους καταβάλλατε τότε. Τώρα όμως τα κάνετε όλα άνετα! Το ίδιο θα συμβεί και με την ψυχική σας καλλιέργεια. Προς το παρόν φαίνεται δύσκολο να νικήσει κανείς τους λογισμούς. Αργότερα όμως, θα τους διώχνει ευκολότερα.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/09/blog-post_855.html?m=1

πηγή:  http://hristospanagia3.blogspot.com

http://makkavaios.blogspot.com

Τόση είναι η χαρά της καρδιάς, που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί

Τόση είναι η χαρά της καρδιάς, που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί

 Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου  


Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά, που δεν 

Του εναντιώνεται, 

καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά. 

Τόση είναι

 η χαρά της καρδιάς, που έχει μέσα της το Θεό, 

ώστε κολλάει πάνω Του 

και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί. Σε καρδιά φουσκωμένη 

από εγωισμό

 δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, 

μαραζώνει και σιγολιώνει, 

βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι.
Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε 

με μετάνοια και πόθο 

προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον.

 Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω,

 για να παραχωρήσει τη θέση της 

στην καθαρότητα, την αρετή, τον Ίδιο το Σωτήρα, 

τον μεγάλο Επισκέπτη

 της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, 

του ελέους. Θείο Δώρο

 είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα.
Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το Δωρητή

 με ταπείνωση.

 Ταπείνωση! Η βάση κάθε Αρετής και η προϋπόθεση της 

Πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση; Έχετε το Θεό.

 Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα! 

Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου,«Ο δρόμος της ζωής»

 -επιλογές-, Ι.Μ.Παρακλήτου)

https://proskynitis.blogspot.com

http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Άγιος Λουκάς: Ένας επιστήμονας και καλλιτέχνης άγιος († 18 Οκτωβρίου)

Ο Λουκάς, ο μέγας ευαγγελιστής, καταγόταν από την Αντιόχεια τη Μεγάλη της Συρίας, ήταν ιατρός στο επάγ­γελμα και άριστος γνώστης της ζωγραφικής τέχνης.

Κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα της Ρώμης Τίτου Κλαυδίου (41-54 μ. Χ.) ο Λουκάς βρισκόταν στη Θήβα της Βοιωτίας και ασκούσε το ιατρικό επάγγελμα. Εκεί συνάν­τησε τον απόστολο Παύλο και, πιστεύσας στο Χριστό, εγκατέλειψε την πατρική του πλάνη, την ειδωλολατρία. Έτσι λοιπόν έπαυσε να ασχολείται με την ιατρική επιστήμη, θε­ραπεύοντας τα σώματα, και αφοσιώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, για να οδηγεί τις ψυχές στην οδό της σωτη­ρίας και της λυτρώσεως.

Ο Λουκάς, πέραν του προφορικού του κηρύγματος συνέγραψε, καθ’ υπαγόρευση του αποστόλου Παύλου, το φερώνυμό του Ευαγγέλιο, το οποίο απέστειλε σε κάποιον ηγεμόνα, ονόματι Θεόφιλο, που πίστευσε στο Χριστό. Αργότερα συνέγραψε και τις Πράξεις των Αποστόλων, προς χάρη του ίδιου προσώπου, δηλαδή του Θεόφιλου. Μετά τον αποχωρισμό του από τον απόστολο Παύλο, ο Λουκάς περιόδευσε και κήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλη την Ελλάδα και τελικά κατέληξε και πάλι στη Θήβα της Βοιωτίας, όπου, καθώς λένε, ανεπαύθη εν ειρήνη, σε ηλικία ογδόντα ετών. Στον τόπο δε που ενταφιάστηκε το σώμα του, ο Θεός, θέλοντας να δοξάσει τον πιστό αυτόν ερ­γάτη και θεράποντά Του, έβρεξε κολλύρια στο μνήμα του, σύμβολα της ιατρικής του επιστήμης. Έτσι ο τάφος του Ευαγγελιστή έγινε πασίγνωστος.

Κατά τον τέταρτο αιώνα μ. Χ. ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος (337-361 μ. Χ.), γιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετακόμισε από τη Θήβα στην Κωνσταντινούπολη το λεί­ψανο του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Λουκά, διά του αγίου Αρτεμίου του Μεγάλου, δουκός της Αίγυπτου και κατόπιν μάρτυρος, και το εναπόθεσε στον ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων, κάτω από την Αγία Τράπεζα, μα­ζί με τα λείψανα των αγίων αποστόλων Ανδρέου και Τι­μοθέου.

Λένε ότι ο Λουκάς πρώτος ζωγράφισε, με την τεχνι­κή του κεριού και της μαστίχας, την Εικόνα της υπεραγίας Θεοτόκου έχοντας στις αγκάλες της τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εν συνεχεία ζωγράφισε και άλλες δύο και όλες μαζί τις πήγε στην ίδια τη Μητέρα του Κυρίου, για να ακούσει από το στόμα της αν της αρέσουν. Εκείνη δε, μόλις τις είδε, τις δέχτηκε με μεγάλη χαρά και είπε: «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος είη δι’ εμού μετ’ αυτών». Ωσ­αύτως ο Λουκάς ζωγράφισε και τις Εικόνες των κορυ­φαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έκτοτε το ωραίο αυτό και ευσεβές και πάντιμο έργο, δηλαδή ο εξεικονισμός των Αγίων, διαδόθηκε σε ολόκληρη την οικουμένη.

(Γεωργίου Δ. Παπαδημητρόπουλου, Με τους Αγίους μας, Συναξαριστής μηνός Οκτωβρίου, εκδ. Αποστ. Διακονία, σ. 153-155).

πηγή: www.pemptousia.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΔΙΆΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΔΙΆΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Ό πατήρ Γεώρ.Καρσλίδης,έλεγε κάποτε:"Κανένας σας νά μήν μπαίνει στήν έκκλήσία μέ βιοτικές μέριμνες,φροντίδες καί ταραγμένη συνείδηση.Προπαντός δέ νά μήν μπαίνετε  μέ ταραγμένη συνείδηση.
κατά τόν Χερουβικό Ύμνο ό π,Γεώργιος χανοταν μεσ'τήν άσύλληπτη ώραιότητα τού ούρανίου θυσιαστηρίου.

Αύτόπτες μάρτυρες διηγούντο ότι κατά τήν Μεγάλη Είσοδο ύποβασταζόταν άπό Άγγέλους,διότι μερικές φορές ήταν τόσο άδύνατος,έτοιμος νά καταρρεύση.
Άλλοτε πάλι,λόγω τής άδυναμίας τόν βοηθούσαν .Αύτοί πούτόν βαστούσαν ένοιωθαν νά καίγωνται .
Καί ένας σύγχρονος ίερέας λέει:
ένώ πλησίαζε ή φρικτή ώρα τής μεταφοράς τών προσκομισθέντων Τιμίων Δώρων,τής Μεγάλης Είσόδου,έβλεπα τόν έαυτό μου σάν πύρινη φλόγα.Μιά πυρακτομένη άνθρακιά μαζί μέ τά Τίμια Δώρα τά όποία κρατούσα
"οί τά Χερουβείμ μυστικός είκονίζοντες καί τή ζωοποιώ Τριάδι
τόν Τρισάγιον Ύμνον προσάδοντες,πάσαν τήν βιοτικήν άποθώμεθα μέριμναν,ώς τόν Βασιλεα  τών όλων ύποδεξάμενοι......"

(Εμπειρίες κατά τ Θ.Λειτουργία)

Αφού ο Θεός γνωρίζει ποιοι θα πάνε στην κόλαση, γιατί τους φέρνει στη ζωή;

Ο Χριστός για τον Ιούδα είπε ότι ήταν καλύτερα γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί, για άγνωστο για μας λόγο. Οπωσδήποτε δεν ήταν απόλυτα αναγκαίος για τη σύλληψη και τη Σταύρωση του Χριστού.

Αν ο Θεός έφερνε στη ζωή μόνο όσους θα σώζονταν, τότε η γη θα ήταν παράδεισος από τώρα, δε θα υπήρχε πειρασμός και δοκιμασία των καλών.Στην παραβολή των ζιζανίων (Ματθ. 13,24-30 και 36-43) ο Χριστός λέει ότι ο διάβολος σπέρνει ζιζάνια ανάμεσα στο φυτεμένο σιτάρι, δηλ. διαστρέφει κάποιους ανθρώπους στην ανθρώπινη κοινωνία, και μέσω αυτών πειράζει τους καλούς συνανθρώπους τους.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα και του καλού και του κακού. Στην ανθρώπινη κοινωνία οι καλοί και οι κακοί συνυπάρχουν, αλληλοεπηρεάζονται και καμιά φορά αλλάζουν ρόλους. Ο Χριστός είχε πει την παραβολή των δύο υιών (Ματθ. 21,28-32), για να καταδικάσει τη συμπεριφορά των αμετανόητων φαρισαίων και να προβάλει τη μετάνοια των αμαρτωλών της εποχής Του. Ο πρώτος υιός, ενώ στην αρχή αρνήθηκε να πάει στο αμπέλι να εργασθεί, δεν πήγε τελικά. Αυτό σήμερα εφαρμόζεται στο ότι πολλοί κακοί άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους μετανοούν και βρίσκουν το δρόμο της σωτηρίας, ενώ πολλοί καλοί, στα επόμενα στάδια της ζωής τους, χαλάνε.

Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις – Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.157), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου

πηγή: http://hristospanagia3.blogspot.com/

panagia-ierosolymitissa.blogspot.com

https://simeiakairwn.wordpress.com

Που έκρυψαν τα ταγκαλακια την ευτυχία;

Που έκρυψαν τα ταγκαλακια την ευτυχία;

Στην αρχή του χρόνου συγκεντρώθηκαν τα ταγκαλάκια, 

όπως τα αποκαλούσε ο γέροντας Παϊσιος, και αποφάσισαν 

να κάνουν μια φάρσα με τους ανθρώπους.

Ένα από αυτά είπε: Τι θα λέγατε να κάναμε λίγη «πλάκα» 

με τους ανθρώπους, αφαιρώντας τους κάτι;
- Και τι μπορούμε να τους αφαιρέσουμε; είπε κάποιο άλλο.
Μετά από πολλή σκέψη το πιο μικρό είπε: Ας τους πάρουμε την ευτυχία. 

Το πρόβλημα όμως είναι πού να την κρύψουμε, ώστε να μην τη βρούνε.
Κάποιο πρότεινε: Να την κρύψουνε στην κορυφή 

του ψηλότερου βουνού του κόσμου.
- Όχι. Είπε κάποιο άλλο. Οι άνθρωποι διαθέτουν τεράστια δύναμη.

 Κάποιος θα μπορούσε να πάει να τη βρει και τότε όλοι 

θα μπορούσαν να ξέρουν πού να την αναζητήσουν.
- Τότε να την κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας, 

πρότεινε ένα άλλο ταγκαλάκι.
Όχι, έχουν υπερσύγχρονα υποβρύχια και πολύ σύντομα θα τη βρούνε,

 αντέτεινε το πρώτο.
- Να τη φυγαδέψουμε σε ένα μακρινό πλανήτη,

 πρότειναν εν χορώ κάποια άλλα.
-Τα διαστημόπλοια πάνε κι έρχονται στο διάστημα. 

Θα την ανακαλύψουν και θα επαίρονται και θα αλαλάζουν

 ως νέοι μαραθωνοδρόμοι…
Ένα ταγκαλάκι καθόταν σιωπηλό, ακούγοντας προσεκτικά 

και αναλύοντας σοβαρά κάθε πρόταση.
- Νομίζω, είπε στοχαστικά, υπάρχει ένας χώρος τον οποίο οι άνθρωποι

 ποτέ δεν θα τον ψάξουν.
Όλα ξαφνιάστηκαν, αλληλοκοιτάχτηκαν και ρώτησαν ταυτόχρονα.
- Πού δεν θα ψάξουν;
- Βαθιά μέσα τους. Εκεί θα κρύψουμε την ευτυχία. 

Οι άνθρωποι θα είναι τόσο απασχολημένοι ψάχνοντας παντού,

 πέρα από τους εαυτούς τους, που ποτέ δεν θα τη βρούνε!
Όλα τα ταγκαλάκια συμφώνησαν. Από τότε ο άνθρωπος

 δαπανά τη ζωή του ψάχνοντας για την ευτυχία του χωρίς

 να γνωρίζει ότι αυτή βρίσκεται μόνο μέσα του. 

«Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν». (Λουκ 17,21).

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/10/blog-post_773.html

http://yiorgosthalassis.blogspot.com