'Όταν η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας...

'Όταν η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας...

«Μην ζητάς από το Θεό να σε κάνει καλά αλλά καλό», έλεγε ο Άγιος Πορφύριος. Και εγώ στα λόγια αυτά διαβάζω, μην ζητάς να γίνεις καλά χωρίς πρώτα να ακούσεις τι θέλει να σου πει το τραύμα, η πληγή, η ασθένεια σου. Πολλές φορές μια αρρώστια είναι η τελευταία προσπάθεια της ψυχής σου να σου πει μια μεγάλη αλήθεια που δεν θέλεις ή δεν αντέχεις να ακούσεις. Το σώμα μιλάει. Η ψυχή γράφει την ιστορία των τραυμάτων μας πάνω στο ευάλωτο κορμί μας. Η ασθένεια σχεδιάζει πάνω στα σώματα μας, εκείνα που δεν θελήσαμε ποτέ να δούμε, και μας φωνάζει «κοίταξε», «δες» καταρρέεις και χάνεσαι, άλλαξε, μεταπλάσου, μεταμορφώσου, μετανόησε.
Η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας. Καμία σκιά δεν υπάρχει δίχως φως. Κανένα τραύμα δίχως να κρατάει δώρο. Μα και κανείς σταυρός δε μένει χωρίς Ανάσταση. 

 

Πηγη

Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος

https://www.agiotopia.gr/

Το ευχαριστώ του αετού

Το ευχαριστώ του αετού

Ευχαριστώ: Στα μέρη της Κωνσταντινουπόλεως, ένα πλοίο ταξίδευε εκτελώντας την συγκοινωνία στα κοντινά νησιά. Εκεί που περνούσε από μια ακροθαλασσιά, άκουσαν οι ναύτες και οι επιβάτες του πλοίου κραυγές σπαρακτικές, κραυγές πτηνού που ευρισκόταν σε θανάσιμο κίνδυνο.

Τράβηξαν τότε το πλοιάριο προς την ξηρά και βγήκαν έξι άνθρωποι, και έσπευσαν προς το μέρος όπου τους ωδηγούσε η κραυγή. Όταν έφθασαν εκεί, αντίκρυσαν έναν αετό μεγάλο κι ένα φίδι να είναι κουλουριασμένο γύρω του και να τον περισφίγγη, και το κεφάλι του φιδιού να κοιτάζη απειλητικά τον αετό. Οι κραυγές του πτηνού ήταν γοερές, τι να κάνουν όμως οι άνθρωποι εκείνοι; Πώς να τα βάλουν με ένα τεράστιο φίδι; Επέστρεψαν γρήγορα στο πλοιάριο και διηγήθηκαν, τι είδαν.

Ανάμεσα στους επιβάτες του πλοίου, που άκουσαν την διήγηση, ήταν και ένας σιδηρουργός, που είχε μαζί του και τα σύνεργά του. Πήραν, λοιπόν, οι άνθρωποι εκείνο το εργαλείο, που ο σιδηρουργός χρησιμοποιούσε σαν τανάλια για να βγάζη από την φωτιά τα πυρακτωμένα σίδερα, και έτρεξαν να ελευθερώσουν τον αετό, χωρίς να τον βλάψουν.

Έπιασαν με την τανάλια το κορμί του φιδιού κάπου στην μέση και το έσφιξαν, ώσπου παρέλυσε το φίδι και άρχισε να ξεδιπλώνεται, κτυπώντας με την ουρά του το εργαλείο.

Σφίγγοντας ακόμη περισσότερο, τελικά οι άνθρωποι σκότωσαν το φίδι, που δεν είχε προλάβει να δαγκώση τον αετό. Ο αποκαμωμένος αετός σιγά – σιγά περπάτησε λίγο, μέχρι που ανέκτησε πλήρως τις δυνάμεις του, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε ήσυχα προς τον ορίζοντα. Οι άνθρωποι επέστρεψαν στο πλοίο και συνέχισαν το ταξίδι τους. Τώρα όμως έβλεπαν επάνω από το πλοίο τον αετό να τους συνοδεύη για αρκετή ώρα.

Και, κάποια στιγμή, τον είδαν να βουτάη στην θάλασσα, να πιάνη ένα μεγάλο ψάρι, «λάβρακα παμμεγέθη», όπως λέγει η διήγηση, και, αφού ζυγιάστηκε επάνω από το καράβι, ο αετός άφησε το ψάρι να πέση στο κατάστρωμα, ως ευχαριστία για την λύτρωσι, που του έγινε, και πέταξε μακριά.
(ΠΑΛΑΙΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ)

Μη δως ύπνον σοις όμμασι, μηδέ επινυστάξης
σοις βλεφάροις, ίνα σώζη ώσπερ δορκάς
εκ βρόχων και ώσπερ όρνεον εκ παγίδος.
(ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 6:4- 5)

Ένα άλογο υποδεικνύει το θέλημα του Θεού

Όταν ο Άγιος Αμβρόσιος εξελέγη πανηγυρικά από τον Κλήρο και τον λαό Επίσκοπος του Μεδιολάνου, καταλήφθηκε από φόβο και τρόμο απέναντι σ’ αυτήν την τόσο ξαφνική και μεγάλη τιμή, που του έγινε. Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλος ο τρόμος του, ώστε πήδησε σ’ ένα άλογο, που βρήκε μπροστά του, και ξεκίνησε να φύγη από την πόλι.

Το άλογο υπάκουσε στις διαταγές του και διήνυσε κάμποση απόσταση. κάποια στιγμή ο Άγιος καβαλλάρης και το υποζύγιο πέρασαν μπροστά από μερικούς τάφους Αγίων.

Τότε το άλογο σταμάτησε απότομα. Μάταια ο Άγιος Αμβρόσιος το παρακινούσε να προχωρήση. Εκείνο στεκόταν στο ίδιο σημείο αμετάπειστο και δεν εννοούσε να κάνη ούτε βήμα. Στο μεταξύ οι πιστοί, είχαν διαπιστώσει την φυγή του, τον ακολούθησαν και τον πρόφθασαν εκεί στα μνήματα.

Άρχισαν δε να τον παρακαλούν να γυρίση πίσω και τότε – ώ του θαύματος – το άλογο έκανε μόνο του μεταβολή, τους ακολούθησε και ξαναγύρισαν στη πόλι. Και ο Άγιος πεπεισμένος πλέον ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού, δέχθηκε να τον ενθρονίσουν Επίσκοπό τους.
(ΑΝΕΚΔΟΤΑ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ)

Από το βιβλίο: Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων.
Επιμέλεια, Σίμωνος μοναχού.
Εκδόσεις «Ο Αγιος Στέφανος» ΑΘΗΝΑΙ 2006
Τη Σεπτή ευλογία του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου

Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr

Ο αδιάφορος επισκέπτης της Ι. Μονής Σταυρονικήτα και το θαύμα!

~ Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Επίσκεψη και όχι προσκύνημα!

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος…

Έφτασε στην Ι. Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης εν τέλει τριήμερης περιήγησής του. Μάλιστα, κορόιδευε την παρέα του, διότι, όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί…

Στην είσοδο τις μονής τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών. Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00μ.μ. είχε εσπερινό. Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες. Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16,00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό.

Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της μονής, όπου θέλοντας και μη παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.

Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα ιερά λείψανα αγίων, που φυλάσσονται στη μονή.

Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός…

Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάι, αφού και στις άλλες μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν ούτε θερμότητα ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες…

Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει,
παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού,
όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή:

«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο όνομα του γλυκού μας Ιησού,
πείτε μου ποιός από σας δε μύρισε από τα ιερά λείψανα τη θεία ευωδιά που βγάζουνε»;

Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα μοναστήρι…

Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά  και με ύφος προκλητικό του λέει: «Εγώ».

Τότε ξεπετάχτηκαν κ’ καμιά δεκαριά ακόμη.

Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα ιερά λείψανα… και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη.

Το πρόσωπο του, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.

Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε, και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή τα ιερά λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά που δε χόρταινες να εισπνέεις…

Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτια τους.

Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά, και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους… δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά.

Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ι. Μονή Ιβήρων.
Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου...

Πηγή: Αναπλαστική σχολή Πατρών anaplastiki.gr

pneumatoskoinwnia

https://simeiakairwn.wordpress.com

Πως γνώρισα την αξία των μυστηρίων της Εκκλησίας

*Μία συγκλονιστική ιστορία μετανοίας και επιστροφής στην αγκαλιά του Θεού που αξίζει να την διαβάσετε!

~ Μέχρι τὰ 22 μου ζοῦσα μιὰ ζωὴ ὑλιστική, κοσμική, κάνοντας ὅ,τι ἤθελα χωρὶς νὰ σκέπτομαι οὐσιαστικά. Νόμιζα πὼς ἡ ἀσύστολη ἐλευθερία δὲν ἔχει συνέπειες. Ζοῦσα γαστρίμαργα, ράθυμα, μέσα σὲ σαρκικὲς ἀπολαύσεις.

Σὲ κάποια φάση ἄρχισα νὰ βλέπω πὼς αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς μὲ βούλιαζε χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνω.

Ἔνιωθα νὰ ἀπελπίζομαι μὲ τὴ σύντομη, ψεύτικη, γήινη ἀπόλαυση.

Ἤμουν ἐπιθετικός, χωρὶς διάκριση, γεμάτος εἰρωνεία γιὰ κάθε τί. Ἔβλεπα θολά, ἀγχωτικὰ, πιεστικὰ ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ ἁπλὰ καθημερινὰ προβλήματα.

Ἡ κατάκριση καὶ ἡ καταλαλιά ἦταν κάτι τὸ «φυσιολογικό».

Δὲν γνώριζα τί εἶναι ὀρθοδοξία, δὲν ἤξερα νὰ ξεχωρίσω ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀπὸ ὅλες θρησκεία, τὰ εἶχα μπερδεμένα ὅλα στὸ μυαλό μου.

Εἰρωνευόμουν συνεχῶς τὰ πάντα καὶ τοὺς πάντες, ἀκόμη καὶ τὰ μυστήρια καὶ τὶς παραδόσεις τῆς ἐκκλησίας. Πίστευα πὼς μόνο ἡ δική μου ἄποψη ἦταν ἡ σωστή.

Προκύπτει ὅμως μιὰ δοκιμασία στὴ ζωή μου.

Ἤθελα ἕνα στήριγμα ψυχολογικό. Τίποτα γήινο δὲν μὲ ἀνέπαυε·βίωσα ἕνα κενό. Ξεκίνησα πειραματικὰ νὰ διαβάζω θρησκευτικὰ βιβλία.

Εἶχα ἀκούσει ἀπὸ ἕναν οἰκογενειακὸ φίλο γιὰ τὸ ἀπόδειπνο κι ἔτσι διάβασα τὸ ἀπόδειπνο πρώτη φορὰ στὰ 22 μου χρόνια.

Ἄρχισα ν’ ἀκούω ψαλμωδίες κι ἀπὸ αὐτὸ ἔπαιρνα δύναμη! Παράξενο πράμα γιὰ μένα.

Δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστέψω. Ἀποροῦσα.

Ἔνιωθα νὰ γεμίζω ἐσωτερικά, ἡ ψυχολογία μου καλυτέρευε.

Ἔβλεπα τὴ δοκιμασία σὰν εὐλογία! Κάθε βράδυ διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο.

Μὲ γέμισε τόσο πολὺ πού μοῦ ἄρεσε, ρουφοῦσα τὴν κάθε σελίδα. Δὲν περιγράφεται αὐτὸ τὸ συναίσθημα χαρᾶς, αἰσιοδοξίας καὶ ἐλπίδας.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ βράδια διαβάζω ἕνα βιβλίο μὲ θέμα τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, τὸν τελωνισμὸ τῆς ψυχῆς καὶ τί περνάει ἡ κάθε ψυχή. Πάγωσα. Ἔνιωσα ρυπαρός, μολυσμένος καὶ ἐννοεῖται ἀπροετοίμαστος γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Ἄρχισα νὰ κλαίω! Τὰ δάκρυα ἔτρεχαν ἀσταμάτητα, συνέχεια.

Σὰν νὰ ἔφευγε ἕνα μαῦρο σύννεφο ἀπὸ τὸ μυαλό μου.Ἔλεγα Χριστέ μου πόσο σὲ πληγώνω καὶ δὲν κάνω τίποτα γιὰ ἐσένα· αὐτὸ συνέβαινε γιὰ ἀρκετὴ ὥρα.

Ἔβλεπα ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὴ ζωὴ ἀπὸ ἄλλη ὀπτικὴ γωνία.

Ἀνυπομονοῦσα νὰ ἔρθει τὸ βράδυ νὰ κάνω τὸ ἀπόδειπνο, τὸ λαχταροῦσα πάρα πολύ.Τὰ δάκρυα κάθε βράδυ ἔρρεαν ζεστά, ἄφθονα. Ἐκεῖνες τὶς μέρες ἕνας γνωστὸς ἔρχεται στὰ καλὰ καθούμενα καὶ μοῦ λέει: «Σοῦ κάνω δῶρο αὐτὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γέροντος (τότε) Παϊσίου».

Χάρηκα πολὺ, δὲν ξέρω τὸ γιατί ἀλλὰ αὐτὸ τὸ γεγονός μοῦ φάνηκε σὰν κάποιος νὰ μὲ σκέφτηκε, νὰ μὲ κατάλαβε, νὰ μοῦ ἔδωσε σημασία.

Διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο μοῦ λύθηκαν σχεδὸν ὅλες οἱ ἀπορίες σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθοδοξία.Ἦταν ἀπίστευτο αὐτὸ ποὺ ἔνιωθα διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο. Μοῦ μετέδιδε κάτι τὸ θετικό, τὸ ἐλπιδοφόρο. Μοῦ ἐνέπνεε μιὰ ἀσφάλεια.

Ὅμως ἕνα πράγμα δὲν μποροῦσα νὰ κάνω, νὰ ἐξομολογηθῶ. Ντρεπόμουν πάρα πολὺ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου. Μοῦ φαινόταν ἐξαιρετικὰ δύσκολο. Φοβόμουν. Δὲν ἤθελα. Ἀπὸ τὸν Ἅγιο πλέον Παῒσιο διάβασα για τὴν ἐξομολόγηση καὶ πόσο σημαντικὴ εἶναι.

Ἄρχισα νὰ προβληματίζομαι…..παίρνω τὴν ἀπόφαση νὰ τὸ κάνω κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον ὅμως μὲ τὴ βοήθεια κάποιου ἔμπειρου πνευματικοῦ. Ἀφοῦ διάβασα κάποια βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ἐπισκέπτομαι τὸ Ἅγιο Ὂρος κι ἐκεῖ ἐξομολογοῦμαι. Ἔνιωσα καλά!! Σὰν κάποιος νὰ μοῦ ξερίζωσε ἀπὸ μέσα μου μὲ μιὰ κίνηση ἀκαθαρσίες κι ἀγκάθια.Ἔνιωσα ἐλαφρύς!!

Χρωστοῦσα μιὰ συγγνώμη στὸν δημιουργό μου. Εἶδα ὅτι δὲν ἦταν τίποτε τὸ τρομερὰ δύσκολο. Εἶπα ἁπλὰ ὅ,τι ἔκανα μέχρι τότε μὲ σκοπὸ νὰ μὴν τὰ ξανακάνω, ν’ ἀλλάξω μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ (μόνος μου δὲν μπορῶ) τρόπο ζωῆς.

Νὰ κάνω ὅσο μπορῶ τὸ θέλημά Του. Μακάρι νὰ μὲ συγχωρέσει γιὰ ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Συνειδητοποίησα πὼς θέλω νὰ βρῶ ἕναν πνευματικὸ γιὰ νὰ μπῶ σὲ μιὰ ‘’τάξη’’. Προσευχήθηκα, ἔψαξα καὶ μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα βρῆκα.

Ἡ ζωή μου ἔχει ἀλλάξει. Αὐτὰ ποὺ κάποτε σὰν ἀνόητος ἐγωιστὴς χλεύαζα, εἶδα πὼς εἶναι πολὺ σημαντικὰ κι ὠφέλιμα. Βλέπω τὰ πράματα ἀπὸ ἄλλη πλευρά. Κάθε μέρα συνειδητοποιῶ πόσο μακρόθυμος καὶ καλὸς εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός.

Ἡ μακροθυμία Του καὶ ἡ ἀγάπη Του εἶναι ἀπέραντη!! Μόνο ἀπὸ τὸ ἔλεός Του θὰ σωθοῦμε, αὐτὸ κατάλαβα!! Μακάρι μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου νὰ βρίσκομαι μέσα στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας μας.

Εὐχαριστῶ τὸν Ὕψιστο, τὴν Παναγία μητέρα Του κι ὅλους τοὺς Ἁγίους γιὰ ὅλη τὴν ἐμφανῆ κι ἀφανῆ βοήθειά τους ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου.

Τὸν εὐχαριστῶ καὶ Τὸν δοξάζω γιὰ τὴ δοκιμασία πού μοῦ ἔστειλε, μακάρι νὰ εἶχα ξυπνήσει νωρίτερα.

Μακάρι νὰ μὲ συγχωρέσει γιὰ ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Νιώθω ὅτι χρωστάω πολλὰ σὲ Ἐκεῖνον…

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Α.Α. Παιδαγωγοῦ δασκάλου

πηγή: askitikon.eu

https://simeiakairwn.wordpress.com

Μακαριστός Αντώνιος, Ένας ασκητής επίσκοπος [βίντεο]

Μακαριστός Αντώνιος, Ένας ασκητής επίσκοπος [βίντεο]

Με την αφορμή την εορτή του Αγίου Αντωνίου, ημέρα της εορτής του μακαριστού μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντωνίου. Μιλάνε για αυτόν με τα καλύτερα λόγια, τον καιρό που τον έχουν ζήσει από κοντά,

ο διάδοχος του στον μητροπολιτικό θρόνο και μακαριστός πλέον κ. Παύλος και ο Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος 

Πηγή: https://www.agiotopia.gr

Αυτός είναι παπάς! Ένας παπάς με ακλόνητη πίστη!

~ Στα Ιωάννινα, κοντά στο ναό των Άγιων Αναργύρων του Κάστρου, ήταν το μικρό Φθισιατρείο με τους ετοιμοθάνατους φυματικούς.

Στα χρονιά 1938-1940 μετά τη Θεία Λειτουργία, ο π. Βενέδικτος Πετράκης πήγαινε κάθε Τετάρτη κι όποτε άλλοτε χρειαζόταν και κοινωνούσε τους αρρώστους.

Διηγείται ο κ. Μπάστας: «Ο νέος του ιερού άναψε τη λαμπάδα.

-Πάτερ, είμαστε έτοιμοι.

Ο λειτουργός δεν έδωσε απάντηση. Σήκωσε στα χέρια το άγιο Ποτήριο. Είχε τοποθετήσει μέσα την άγια λαβίδα και το ΄χε σκεπάσει με το άγιο κάλυμμα. Βγήκε απ΄ την αριστερή θύρα του ιερού. Ο νέος με τη λαμπάδα αναμμένη προπορευόταν.

Βαδίσαμε κάπου τριάντα-σαράντα μέτρα. Ένα σπίτι με μισομαυρισμένους τοίχους μας περίμενε με μισάνοιχτη την πόρτα του. Ένα απ’ τα παιδιά έτρεξε και την άνοιξε διάπλατα.
Ο λειτουργός με τα τίμια Δώρα προχώρησε. Από κοντά του κι εμείς.

Μόλις μπήκα μέσα, ανατρίχιασα. Πού βρισκόμουν; Γύρω-γύρω κρεβάτια στο μεγάλο θάλαμο.

Και πάνω στα κρεβάτια… Τί μορφές ήταν εκείνες; Μάτια κλειστά ή μάτια που γυάλιζαν. Σκελετοί μοναχοί. Πεθαμένοι που ’χαν γυρίσει απ’ τον άδη.

-Αγαπητά μου παιδιά, ακούστηκε κρυστάλλινη η φωνή. Σας φέρνω το φως, σας φέρνω την ελπίδα, σας φέρνω τη χαρά. Κοιτάξτε με, τον Χριστό μας σας φέρνω. Η αγάπη τ’ ουρανού είναι κοντά σας. Ο δημιουργός του κόσμου θα ’ρθεί στη καρδιά σας. Σταθείτε μ’ ευλάβεια, μ’ ευγνωμοσύνη κι αγάπη.

«Σώμα Χριστού μεταλάβετε, πηγής αθανάτου γεύσασθε».

Η θεία Κοινωνία είναι το φάρμακο της ζωής και της αθανασίας. Όλοι έχετε εξομολογηθεί, όλοι να κοινωνήσετε.

Άχνα δεν έβγαινε. Είχαν θερμανθεί οι καρδιές. Ο πόνος τις είχε προετοιμάσει.

-Πρώτος θα κοινωνήσει ο Θανάσης, είπε ο ιερέας.

Πλησίασε προς το ακρινό κρεβάτι. Πλησιάσαμε κι εμείς. Ένα πτώμα βρισκόταν ριγμένο εκεί. Δυο σβησμένα μάτια κοίταζαν χωρίς τίποτε να μπορούν να εκφράσουν.

-«Μεταδίδοταί σοι το τίμιον και πανάγιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, εις άφεσίν σου αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Κινήθηκαν τ’ ακίνητα μάτια. Ζωήρεψαν. Έλαμψαν. Κοίτα, δυο στάλες κυλάνε πάνω στο πρόσωπο που μοιάζει με μαυρισμένο φούρνο. Η αγία λαβίδα φθάνει στα χείλη. Αλλά τα χείλη δεν κινούνται. Είναι νεκρωμένα τα χείλη.

-”Άνοιξε το στόμα, Θανάση. Ο Χριστός μας είναι, ο Θεός μας. Έρχεται να σου κάνει συντροφιά στο μεγάλο ταξίδι. Άνοιξε το στόμα, αδελφέ μου.

Άδικα ο π. Βενέδικτος παρακαλεί. Η άγια λαβίδα δεν θα προχωρήσει. Ο θείος μαργαρίτης μένει στα χείλη του ετοιμοθάνατου. Καταλαβαίνει ο Θανάσης, αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει. Και τώρα, τί θα γίνει;

Ο ιερέας δεν δυσκολεύεται, δεν διστάζει. Παίρνει με τη λαβίδα απ’ το στόμα του φθισικού τη θεία Κοινωνία και τη φέρνει στα δικά του χείλη. Με ευλάβεια την καταλύει.

Οι γιατροί τρομάζουν και φωνάζουν:

-Μα, είναι στα καλά του αυτός ο παπάς ή τρελάθηκε; Πάει αυτός! Θα του έλθει αμέσως καλπάζουσα φυματίωση!

Ο π. Βενέδικτος έλεγε: “Η ζωή δεν μεταδίδει θάνατο!”.

Αλλά τί είναι τούτο; Είναι η απόδειξη. Είναι η πίστη. Οι φθισικοί είχαν ακούσει το λόγο του τον πατρικό. Όσο να ‘ναι όμως ο λόγος αφήνει κενά για την αμφιβολία. Η πράξη όμως; Η μεγάλη πίστη; Αυτή πείθει. Αυτή επιβάλλεται. Αυτή πετυχαίνει κατακτήσεις για τον Χριστό.

– Αυτός είναι παπάς!

-Πιστεύει με άληθινή πίστη ο παπάς.

-Δε φοβάται ο παπάς.

-Ο Χριστός είναι Θεός όταν δίνει τέτοια καρδιά στους παπάδες του…

Ανεβαίνουν οι ψίθυροι. Ανασαίνει ο θάλαμος τον ανασαμό της ζωντανής πίστεως. Η κατάνυξη, η ευλάβεια, βασιλεύουν σ’ όλες τις καρδιές.

Τούτοι οι βαριά άρρωστοι έχουν νικήσει πια το φόβο του θανάτου.

Πιστεύουν με ζωντανή, με καυτερή πίστη. Έχουν πίστη «ως κόκκον σινάπεως».

πηγή: «Η Αγάπη στο εκτελεστικό απόσπασμα»

hristospanagia3

https://simeiakairwn.wordpress.com