Πάντων των Αγίων την μνήμην πνευματικώς εορτάσωμεν

«Πάντων τῶν Ἁγίων τὴν μνήμην πνευματικῶς ἑορτάσωμεν...»

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος - θεολόγος

Διανύομε τὴν ἑβδομάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ καταυγαζόμεθα ὅλοι ἀπὸ τὸ φῶς τῆς χάριτός Του. Αὐτὸ τὸ ἁγιοπνευματικὸ φῶς, ποὺ ἔλαμψε πλούσιο κατὰ τὴν Πεντηκοστή, χαρίτωσε καὶ τοὺς πρώην ἀγραμμάτους ἁλιεῖς, τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, νὰ γίνουν Ἀπόστολοι καὶ κήρυκες τοῦ Φωτός, περιστέρια τῆς Εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης Του, μεταφέροντας τὸ μήνυμά Του «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ., κη’ 19).

Ἡ ἰδιαίτερα αὐτὴ φωτεινὴ ἑβδομάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατακλείεται μὲ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Σ’ αὐτοὺς ἀνήκουν πάντες «οἱ ἀπ’ αἰῶνος Θεῶ εὐαρεστήσαντες», Πατριάρχες, Προφῆτες, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἀσκητές, Δίκαιοι, τὴν μνήμη τῶν ὁποίων καλούμαστε νὰ ἑορτάσωμε πνευματικῶς (Στιχηρὸ Λιτῆς τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς). Ἡ Ἐκκλησία μας, μάλιστα, καλεῖ νὰ συμπεριλάβουμε σὲ ὅλους αὐτοὺς καί «τῶν ἁγίων Γυναικῶν τὸ φιλόθεον σύστημα», διότι στὴν καινὴ ἀναστάσιμη κτίση, ὅλοι, ἄνδρες, γυναῖκες, δοῦλοι, ἐλεύθεροι, πρώην ἐθνικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι, εἶναι πλέον ἀδέλφια μεταξύ των, παιδιὰ ἑνὸς Πατρός, τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἀναγεννημένα ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ Ἀναστημένου Κυρίου καὶ χαριτωμένα ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Τί κοινὸ ἔχουν ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι μεταξύ των; Εἶναι «ἐκ περάτων γῆς συναθροισθέντες εἰς μίαν πίστιν» καί «ὑπὲρ ταύτης» ὑπέστησαν κάθε λογῆς βασάνους. Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει τὸ Δοξαστικὸ τῆς Λιτῆς τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς: «Πάντες οἱ Ἅγιοι τῶν τοῦ Χριστοῦ παθημάτων κοινωνοὶ γεγόνασιν». Πράγματι! Στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ (Ἑβρ., ια’ 33-40, ιβ’ 1-2), ποὺ διαβάζεται πρὸς τιμήν των, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς, περιγράφονται ὅλων τῶν λογιῶν τὰ μαρτύρια ποὺ ὑπέφεραν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἐνδυναμωμένοι ἀπὸ τὴν πίστη των, «κατηγωνίσαντο (=κατανίκησαν) βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ... ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας». Καὶ πόσα ἄλλα φρικτὰ μαρτύρια δὲν ὑπέμειναν «διὰ τῆς πίστεως»: «ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν (=κακοποιήθηκαν διὰ τοῦ βασανιστικοῦ ὀργάνου, τοῦ τυμπάνου), ...ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν (=πριονίστηκαν), ἐπειράσθησαν (=δοκιμάστηκαν), ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον...». Ἀλλὰ καὶ πόσες στερήσεις καὶ ταπεινώσεις δὲν ὑπέστησαν, ἐπίσης, γιὰ τὴν πίστη των: «περιῆλθον ἐν μηλωταῖς (=μὲ προβιές), ἐν αἰγείοις δέρμασιν (=μὲ κατσικίσια δέρματα), ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», ἀφοῦ γι’ αὐτούς «οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» τῆς ἁμαρτίας! Ὅλα τὰ ἄντεξαν «οὗτοι οἱ καρτερόψυχοι», καὶ αἰκισμούς (=σωματικὰ μαρτύρια), -ῥαβδισμούς, λιθοβολισμούς-, καὶ ἐμπαιγμούς, προκειμένου νὰ πετύχουν τήν «ἐπαγγελίαν» τοῦ Κυρίου γιὰ Ἀνάσταση καὶ αἰώνια ζωή.

Καὶ ὄχι μόνον ἄντεξαν οἱ Ἅγιοι Πάντες ὅλες αὐτὲς τὶς δοκιμασίες ἀλλά, ἀκόμη περισσότερο, ἐνῷ τελειώθηκαν διὰ τοῦ μαρτυρίου, ἐν τούτοις δὲν στεφανώθηκαν ἀκόμη! Καὶ αὐτό, διότι ὁ Κύριος προέβλεψε νὰ μὴν γνωρίσουν μόνοι ἐκεῖνοι τὴν αἰωνία ἀπολύτρωση «χωρὶς ἡμῶν», κρίνοντας ὅτι αὐτὸ εἶναι πρὸς δικό μας ὄφελος, τὸ καλύτερο γιά μᾶς («κρεῖττον περὶ ἡμῶν»), νὰ συνεορτάσωμε, δηλαδή, ὅλοι μαζὶ στὸν οὐρανό, ἀπολαμβάνοντας ἀπὸ κοινοῦ τὸν στέφανο τῆς δόξης Του (Ἑβρ., ια’ 40)!

Ἀλλά, εἶναι δυνατὸν νὰ θέλῃ ὁ Κύριος τὸ μαρτύριό μας, τὴν παίδευση καὶ τὰ βασανιστήριά μας; Ὄχι μόνον τὰ ἐπιθυμεῖ γιὰ ἐμᾶς, ἀλλὰ ζητάει νὰ τὸ ἐπιδιώκουμε καὶ ἐμεῖς, διὰ τῆς προτροπῆς Του: «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α’ Πέτρ., α’ 16). Ὁ Κύριός μας καὶ Θεός μας μᾶς ζητάει, ἑπομένως, νὰ ἀποκοποῦμε ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας, τῶν παθῶν καὶ τοῦ οἰκείου θελήματος, ὅπως ἔκανε ὁ Ἴδιος καὶ ὅλοι οἱ μιμητές Του, οἱ Ἅγιοί μας. Ἅγιος σημαίνει «κεχωρισμένος ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας» (Ἑβρ., ζ’ 26), ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα πάθη καὶ «δοῦλος Κυρίου», ὑπήκοος, δηλαδή, τοῦ θελήματός Του.

Τώρα ἀντιλαμβανόμαστε καλύτερα γιατί οἱ Ἅγιοι ἔγιναν «κοινωνοὶ τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ» (ὅ.π., Τροπάριο τῆς Λιτῆς). Διότι ἐπεδίωκαν, διὰ τῶν παθημάτων αὐτῶν, νὰ γίνουν καὶ κοινωνοὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του, νὰ γίνουν «τέκνα φωτόμορφα» καὶ καρποὶ τῆς χάριτός Του καὶ τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτό, λοιπόν, δὲν ἐφείσθησαν κόπων καὶ κινδύνων, δὲν λυπήθηκαν οὔτε τήν «ἀκμὴν τῆς ἡλικίας» των, οὔτε τὴν σωματική των ὡραιότητα, οὔτε ἀσφαλῶς τὶς ἐπίγειες δόξες, προκειμένου νὰ ἀπολαύσουν τὶς αἰώνιες.

Σὲ ἕνα, μάλιστα, ἐκ τῶν τροπαρίων τοῦ Ἑσπερινοῦ οἱ Ἅγιοι Πάντες ἐμφανίζονται νὰ γεύωνται ἤδη τὴν οὐράνια δόξα. Λέει, χαρακτηριστικά, ὁ ὑμνωδός: «οἱ τὰ ἑαυτῶν σώματα τῇ ἀσκήσει κατατήξαντες (=ἐσεῖς ποὺ λειώσατε...) καὶ νεκρώσαντες τὰ πάθη τῆς σαρκός, τὸν νοῦν θείῳ ἔρωτι ἐπτερώσατε (=δώσατε φτερὰ στὸν νοῦ σας μὲ τὸν θεῖο ἔρωτα), εἰς οὐρανοὺς ἀνέπτητε καὶ σὺν Ἀγγέλοις εὐφραινόμενοι ἀπολαύετε τῶν θείων ἀγαθῶν.» Ἐξ ἄλλου, ἡ Ἐκκλησία μας διδάσκει ὅτι οἱ ψυχὲς τῶν δικαίων προγεύονται ἀπὸ τὴν μέση κατάσταση, στὴν ὁποία βρίσκονται, τὴν μετὰ τοῦ Δικαίου αἰώνια πολιτεία.

Συνεπῶς, ἐὰν θέλωμε νὰ ἀκολουθήσωμε καὶ ἐμεῖς τὴν προτροπὴ τοῦ Παύλου στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα (Ἑβρ., ια’ 33-40, ιβ’ 1-2), δὲν ἔχομε παρὰ νὰ ἀποφασίσωμε νὰ τρέξωμε «δι’ ὑπομονῆς τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Πραγματικά! Ἡ ἀπόφαση νὰ ἀγωνιστοῦμε γιὰ τὴν πίστη μας εἶναι τὸ δυσκολότερο βῆμα. Ἐὰν πάρωμε αὐτὴν τὴν θυσιαστικὴ ἀπόφαση, ὅλα στὴν συνέχεια γίνονται εὐκολώτερα, διότι γνωρίζομε, ἐξ ἀρχῆς, ὅτι στὸν δύσκολο αὐτὸν ἀγῶνα δὲν εἴμαστε μόνοι. Ἀφοροῦμε «εἰς τὸν ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν τῆς πίστεώς μας Ἰησοῦν», ἔχουμε διαρκῶς στραμμένο σὲ Αὐτὸν τὸ βλέμμα μας καὶ ἐνισχυόμαστε, ἔτσι, στὴν πίστη μας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχουμε «τοσοῦτον περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων», χιλιάδες, ἑκατομμύρια μάρτυρες ποὺ μᾶς περιστοιχίζουν καὶ μᾶς καλοῦν νὰ εἰσέλθουμε καὶ ἐμεῖς στὸν χορό των. Ἀφοῦ ἐκεῖνοι ἁγιάσθηκαν, μὲ τὴν χάρη τοῦ ἐνεργοῦντος δι’ αὐτῶν Κυρίου, μποροῦμε καὶ ἐμεῖς!

Τὸ δεύτερο βῆμα, μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόφασή μας, εἶναι νὰ ἀποθέσουμε «πάντα ὄγκον καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν», νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη κάθε τι ποὺ μᾶς βαραίνει καὶ μᾶς κρατάει αἰχμάλωτους στὴν ἁμαρτία, ποὺ εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει σὲ δυσάρεστες καταστάσεις. Γιὰ νὰ ἀντέξουμε στὴν φάση αὐτήν, χρειαζόμαστε ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, σταθερότητα, ποὺ μᾶς τὴν προσφέρουν, ὅμως, διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς προσευχῆς, οἱ νικητὲς πλέον τοῦ κόσμου Ἅγιοί μας καὶ ὁ τελειωτὴς Κύριος. Αὐτὸς ἔγινε ὑπόδειγμα γιὰ ὅλους μας, διότι, καταφρονῶντας τὴν αἰσχύνη τοῦ σταυρικοῦ θανάτου, τὸν ὑπέμεινε μὲ χαρὰ καὶ κέρδισε τὴν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός Του καθέδρα (Ἑβρ., ιβ’ 2), ἀναλαμβάνοντας, μάλιστα, καὶ ἐμᾶς μαζί Του!

Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀκόμη διστάζουμε; Σκεφτόμαστε ἀκόμη νὰ ἀποδεσμευτοῦμε ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας, ποὺ μόνον θλίψη καὶ ἀπογοήτευση μᾶς προκαλεῖ, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μας «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε» (Ἰωάν., ιστ’ 33); Ἔχουμε ἀκόμη ἐνδοιασμοὺς νὰ ἀποκοποῦμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, πρὸς χάριν ὀλίγων στιγμῶν ἡδονῆς; Ὁ Κύριός μας καὶ οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες μᾶς κάνουν, κυριολεκτικά, τὴν τιμὴ νὰ μᾶς καλοῦν καὶ νὰ μᾶς προσμένουν νὰ συνεορτάσωμε στὴν Βασιλεία Του καὶ ἐμεῖς τοὺς ἀγνοοῦμε, προφασιζόμενοι τὶς ἁμαρτίες μας καὶ τὶς δεσμεύσεις τοῦ κόσμου τούτου;

Ἂς πάρουμε, ἐπί τέλους, τὴν γενναία ἀπόφαση νὰ μποῦμε στὸ στάδιο τοῦ ἀγῶνα, παρακαλῶντας θερμὰ ἀφ’ ἑνὸς μὲν τοὺς Ἁγίους Πάντες νὰ πρεσβεύουν γιὰ τὴν λύτρωσή μας «ἐξ ἐχθρῶν ἀοράτων καὶ ὁρατῶν», ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὸν φιλάνθρωπο Κύριό μας νὰ μᾶς ἐνδυναμώνῃ στὴν πίστη καὶ νὰ μᾶς ἀξιώνῃ νὰ πολιτευώμαστε «κατ’ ἴχνος» πάντων τῶν Ἁγίων Του πρὸς κοινὴ ἀπόλαυση τῶν οὐρανίων δωρεῶν. Ἀμήν! Γένοιτο!

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr