Μήπως γινόμαστε όλο και περισσότερο παπικοί;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Γράφεται με βαριά καρδιά και πολλή λύπη το παρόν κείμενο. Γιατί δεν είναι πλέον δυνατόν να σιωπούμε μπροστά στην προσπάθεια αλλοίωσης που συντελείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, βλέποντας την Ιερή Παράδοση να υποχωρεί προς χάριν ενός επιφανειακού εντυπωσιασμού.

Μήπως γινόμαστε όλο και περισσότερο παπικοί;

Το ερώτημα αυτό δεν αποτελεί υπερβολή, αλλά μια σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα. Η αρχή γίνεται με τη διολίσθηση από το ορθόδοξο ήθος στο αναλόγιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κοινή χορωδία ανδρών και γυναικών στον Άγιο Δημήτριο Αιτωλικού, μια πρακτική που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες και η μακροαιώνια πράξη της Ανατολικής Εκκλησίας.

Οι κανόνες της Εκκλησίας μας είναι σαφείς. Ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους (ιδ΄ 34) παραγγέλλει ρητά: «αἱ γυναῖκες ὑμῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις σιγάτωσαν· οὐ γὰρ ἐπιτέτραπται αὐταῖς λαλεῖν». Μάλιστα, η Εκκλησία επικύρωσε αυτόν τον κανόνα του Αποστόλου Παύλου ρητά για τη Θεία Λειτουργία. Ο 70ός Κανόνας της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου (680-681 μ.Χ.) αναφέρει αυτολεξεί:

«Μη εξέστω ταις γυναιξίν εν τω καιρώ της Θείας Λειτουργίας λαλείν, αλλά κατά την φωνήν Παύλου του Αποστόλου, σιγάτωσαν…»

(Δηλαδή: Να μην επιτρέπεται στις γυναίκες να μιλούν κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, αλλά σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, ας σωπαίνουν). Αυτή η εντολή δεν πηγάζει από υποτίμηση της γυναίκας, αλλά από την ανάγκη διαφύλαξης της εκκλησιαστικής ευταξίας και της απερίσπαστης προσευχής. Επιπλέον, η ιστορία μάς διδάσκει ότι ο αιρετικός Παύλος Σαμοσατεύς, ο επίσκοπος Αντιοχείας, ήταν εκείνος που εισήγαγε γυναίκες ψάλτριες μέσα στον ναό για να εκτελούν δικούς του ύμνους, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Εκκλησίας και τη μετέπειτα καταδίκη του.

Το αναλόγιο δεν είναι χώρος κοινωνικής προβολής ή επίδειξης φωνητικών ικανοτήτων. Ο Αναγνώστης και ο Ψάλτης θεωρούνται κατώτερος βαθμός κληρικού, και η διακονία αυτή απαιτεί ειδική χειροθεσία ή ευλογία από τον Επίσκοπο, η οποία παραδοσιακά δίνεται μόνο σε άνδρες. Η ανάμειξη των φύλων στον στενό χώρο του ψαλτηρίου και η εισαγωγή πολυφωνικών δυτικών προτύπων αλλοιώνουν το κατανυκτικό, μονοφωνικό βυζαντινό μέλος.

Η αλλοίωση του Μοναχισμού: Η τελετή στην Παραβόλα

Το κακό όμως δεν σταματά στο αναλόγιο, αλλά αγγίζει πλέον και αυτόν τον ίδιο τον Μοναχισμό, τον προμαχώνα της Ορθοδοξίας μας. Στην πρόσφατη Ρασοευχή που τελέσθηκε στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Παραβόλα Αγρινίου, γίναμε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς σκηνοθετημένης πομπής. Είδαμε κοριτσάκια ντυμένα ομοιόμορφα με λευκούς χιτώνες και κρατώντας λαμπάδες που συνόδευαν την υποψήφια μοναχή στην προσέλευσή της.

Τι ορίζει όμως κανονικά το Λειτουργικό Τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Το Μέγα Ευχολόγιο ξεκαθαρίζει ότι την υποψήφια μοναχή πρέπει να συνοδεύει στο ιερό αναλόγιο αποκλειστικά η Καθηγουμένη (Γερόντισσα) της Μονής και η ανάδοχος μοναχή. Η προσέλευση γίνεται με βαθιά κατάνυξη, καθώς η υποψήφια προσέρχεται ως «μελλοθάνατος» για τον κόσμο, για να αναγεννηθεί στην αγγελική ζωή.

Αυτή η εικόνα με τα κοριτσάκια στην Παραβόλα παρουσιάζει σοκαριστικές ομοιότητες με την Παπική «Εκκλησία». Στην Παπική «Εκκλησία», κατά την τελετή της Πρώτης Κοινωνίας (First Holy Communion), τα μικρά κορίτσια φορούν ακριβώς την ίδια ενδυμασία —έναν λευκό χιτώνα που ονομάζεται Alb— και κρατούν αναμμένα λευκά κεριά, προπορευόμενα σε μια αυστηρά οργανωμένη, θεατρική πομπή. Το ίδιο ακριβώς σκηνικό συναντάται και όταν οι μοναχές της παπικής εκκλησίας δίνουν τους πρώτους τους όρκους, όπου μικρά κορίτσια λειτουργούν ως παράνυμφοι (bridesmaids) με λευκά φορέματα, μετατρέποντας το μυστήριο σε κοσμική γιορτή.

Πού βαδίζουμε;

Είναι αδύνατον να μην αισθάνεται κανείς απελπισμένος μπροστά σε αυτές τις εικόνες. Βλέπουμε με τρόμο την Ορθόδοξη Εκκλησία να μετατρέπεται σταδιακά από Ορθόδοξη σε παπική με τέτοιου είδους τελετές, αισθητικές παρεμβάσεις και ομοιότητες. Την ίδια στιγμή, μετατρέπεται και σε προτεσταντική, καθώς εισάγονται πλέον χοροί και τραγούδια ακόμα και μέσα στους ιερούς ναούς. Αναρωτιέται κανείς: πού πάμε; Χάνουμε το ορθόδοξο κριτήριο και την πνευματική μας ιθαγένεια για να γίνουμε αρεστοί στον σύγχρονο κόσμο;

Μέσα σε αυτή την πνευματική σύγχυση, έρχεται και η πρόσφατη απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (ΔΙΣ) να θεσπίσει αυστηρούς κανόνες και περιορισμούς για τη χρήση των social media από τους κληρικούς. Αντί η διοικούσα Εκκλησία να στηρίξει τη φωνή της αλήθειας, φαίνεται πως επιλέγει να περιορίσει εκείνους τους κληρικούς που έχουν αποκτήσει καθαρή και δυνατή φωνή στο διαδίκτυο — μια φωνή που προφανώς δεν βολεύει τους νεοτεριστές. Αντί να ελέγχονται οι λειτουργικές εκτροπές και οι δυτικότροπες καινοτομίες, μπαίνει «φρένο» στην ορθόδοξη ομολογία, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για την περαιτέρω αλλοίωση της πίστης μας. Ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας πριν να είναι αργά.

Πηγή Ορθή Πίστη

https://tasthyras.wordpress.com