Άμα σε ξαπλώσει ο Θεός στο κρεβάτι, θα έρθουν τα δαιμόνια και τότε θα δεις τι έχεις κάνει

 

Άμα σε ξαπλώσει ο Θεός στο κρεβάτι, θα έρθουν τα δαιμόνια και τότε θα δεις τι έχεις κάνει

«Άμα σε ξαπλώσει ο Θεός στο κρεβάτι, θα έρθουν 

τα δαιμόνια και τότε θα δεις τι έχεις κάνει. 

Πάει όμως τελείωσε η υπόθεση, σε πήρε ο Θεός.

 Το ψέμμα τελείωσε εδώ. Είσαι στον ύπνο και κοιμάσαι

 και βλέπεις όνειρο ότι είσαι στρατηγός και σκοτώνεις,

 ρημάζεις, φωνάζεις κι άμα ξυπνήσεις τι είσαι;

 Ένας απλός καλόγερος. Έτσι και τότε θα μας συμβεί.

 Θα ξυπνήσουμε στην άλλη ζωή και θα περάσουμε

 στον άλλο κόσμο. Τέρμα. Η ζωή τελειώνει. 

Δεν μπορούμε να το βάλουμε στο μυαλό μας. 

Ο άνθρωπος είναι ένα ψέμμα.
Λοιπόν, εμείς ήρθαμε εδώ, για να περάσουμε

 στον Παράδεισο και σε αυτήν την ανάπαυση.

 Άνθρωποι είμαστε. Θα πέσουμε, θα σηκωθούμε.

 Όχι απελπισία, όχι απόγνωση. Αυτά είναι του διαβόλου.

 Εμείς με ελπίδα κάποια μέρα θα τον φέρουμε

 «βόλτα» τον διάβολο και θα περάσουμε μέσα

 στην Βασιλεία του Θεού».

+Γέροντας Εφραίμ Φιλοθειτης ο της Αριζόνας

Πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Προσπαθήστε κάθε στιγμή νά ἀναπνέετε, τόν καθαρόν αὐτόν ἀέρα τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ!

 

Προσπαθήστε κάθε στιγμή νά ἀναπνέετε, τόν καθαρόν αὐτόν ἀέρα τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ!

 Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος καθαρμού και αγιασμού από την νοεράν προσευχήν. Καλοί είναι οι ψαλμοί και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι, αλλ' αυτούς τους λέγομεν γιά να ελκύωμεν και να συγκινούμεν τον κόσμον.*

Εμείς πρέπει να ομιλούμεν εις τον Βασιλέα μυστικά εις το Αυτί Του. Αυτοί που ψάλλουν, ομοιάζουν με ανθρώπους, που ευρίσκονται έξω από το παλάτι του Βασιλέως και φωνάζουν διάφορα άσματα, γιά να δείξουν τον ενθουσιασμόν τους. 

Ευχαριστείται βέβαια ο Βασιλιάς και από αυτά, αφού γίνονται διά το Πρόσωπόν Του, αλλά ευφραίνεται και προσέχει περισσότερον τους μυστικούς της αυλής Του, αυτούς που Του ομιλούν εις το Αυτί Του.

Όταν θα καλλιεργήσετε την νοεράν προσευχήν, θα γίνετε πλέον παιδιά του παλατιού. Θα ξεύρετε την γλώσσαν του Βασιλέως και τους βασιλικούς τρόπους. Τότε, μόνον με ένα νεύμα, θα έχει άγια σκιρτήματα η καρδιά σας.

Καλλιεργήσετε την ευχήν! Αυτή θα σας οδηγήσει εις τον Παράδεισον! Θα βλέπετε την Χάριν του Θεού οφθαλμοφανώς, θα αποκτήσετε την χαράν του Ουρανού!

Ο άνθρωπος, διά της προσευχής του Ιησού, είναι πάντα χαρούμενος, γεμάτος και φωτισμένος. Διά της ευχής θα κερδίσετε το παν. Καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. Προσπαθήστε κάθε στιγμή να αναπνέετε, τον καθαρόν αυτόν αέρα της προσευχής του Ιησού!

*Πηγή: «Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής. Μιά σύγχρονη μορφή της Πάτμου 1888-1970)» σελ.90-91.*

http://hristospanagia3.blogspot.com/2021/04/blog-post_920.html 

Πηγή: http://makkavaios.blogspot.com

 

Βάζε μετάνοια συνεχώς όταν σφάλεις και μη χάνεις καιρό

Μετάνοια: Βάζε μετάνοια συνεχώς όταν σφάλεις και μη χάνεις καιρό, του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστού.

Έλαβα, παιδί μου, την επιστολή σου, και είδα σ’ αυτή την ανησυχία σου.

Όμως μη λυπάσαι, παιδί μου. Μην ανησυχείς τόσο. Και αν πάλι έπεσες, πάλι σήκω. Ονομάσθηκες ουρανοδρόμος. Δεν είναι, παράξενο να σκοντάφτει εκείνος που τρέχει. Μόνον χρειάζεται να έχει υπομονή και μετάνοια κάθε στιγμή.

Βάζε λοιπόν μετάνοια συνεχώς, όταν σφάλεις, και μη χάνεις καιρό. Γιατί, όσον αργείς να ζητήσεις συγχώρηση, τόσον δίνεις άδεια στον πονηρό να απλώνει μέσα σου ρίζες. Μην τον αφήνεις να αποκτά δικαιώματα εις βάρος σου.

Λοιπόν μην απελπίζεσαι όταν πέφτεις, αλλά αφού σηκωθείς πρόθυμα βάζε μετάνοια λέγοντας· – Συγχώρησέ με, Χριστέ μου, άνθρωπος είμαι και ασθενής.

Δεν είναι εγκατάλειψη αυτό. Αλλά, επειδή έχεις ακόμα μεγάλη υπερηφάνεια κοσμική, κενοδοξία πολλή, σε αφήνει ο Χριστός μας να σφάλλεις, να πέφτεις. Να μαθαίνεις κάθε μέρα αισθητά την αδυναμία σου και να υπομένεις τους φταίχτες. Να μην κατακρίνεις τους αδελφούς, εάν σφάλλουν, αλλά να τους υπομένεις.

Ώστε, όσες φορές πέφτεις, πάλι να σηκώνεσαι, και αμέσως να ζητάς τη συγχώρηση.

Μην αφήνεις λύπη στην καρδιά σου. Διότι η χαρά του πονηρού είναι η λύπη, η αθυμία, από την οποία γεννιούνται πολλά και με τα οποία γεμίζει πικρία η ψυχή αυτού που τα έχει. Ενώ η διάθεση του μετανοούντος λέει: «Ήμαρτον, συγχώρησον, Πάτερ»! Και διώχνει τη λύπη. «Μήπως, λέει, δεν είμαι άνθρωπος ασθενής; Λοιπόν, τί πρέπει να κάνω»; Πράγματι, παιδί μου, έτσι είναι. Έχε θάρρος.

Μόνον όταν έλθει η χάρις του Θεού, τότε στέκει στα πόδια του ο άνθρωπος. Αλλιώς, χωρίς χάρη, πάντοτε παρασύρεται και πάντοτε πέφτει. Να έχεις ανδρεία λοιπόν και μη φοβάσαι καθόλου.

Είδες πώς υπέμεινε τον πειρασμόν ο αδελφός που γράφεις; Το ίδιο κάνε και σύ. Απόκτησε γενναίο φρόνημα στους πειρασμούς που έρχονται εναντίον σου. Πάντως θα έλθουν. Έχεις ανάγκη απ’ αυτούς. Γιατί αλλιώς δεν καθαρίζεσαι. Άφησε τί λέει η ακηδία και η ραθυμία σου. Μην τους φοβάσαι. Καθώς με τη χάρη του Θεού πέρασαν οι προηγούμενοι, έτσι θα περάσουν και αυτοί, αφοί κάνουν το έργο τους.

Φάρμακα είναι οι πειρασμοί και βότανα ιατρικά, που θεραπεύουν τα πάθη τα φανερά και τις αόρατες πληγές μας.

Έχε λοιπόν υπομονή για να κερδίζεις καθημερινά, να αποταμιεύεις μισθό, ανάπαυση και χαρά στην ουράνια Βασιλεία. Γιατί έρχεται νύχτα, δηλ. ο θάνατος, που τότε κανείς πλέον δεν μπορεί να εργασθεί. Γι’ αυτό τρέξε. Είναι λίγος ο καιρός.

Γνώριζε δε και αυτό· ότι καλλίτερα είναι μια ημέρα ζωής γεμάτη νίκες με βραβεία και στεφάνια, παρά χρόνια πολλά και να ζεις με αμέλεια. Γιατί μιας ημέρας αγώνας με γνώση και αίσθηση ψυχής, ισχύει για πενήντα χρόνια κάποιου άλλου, χωρίς γνώση αλλά που αγωνίζεται με αμέλεια.

Χωρίς αγώνα και χωρίς να χύσεις αίμα μη περιμένεις να ελευθερωθείς από τα πάθη. Αγκάθια και τριβόλια φυτρώνει η γη μας μετά την παράβαση. Πήραμε εντολή για κάθαρση· αλλά με πόνο πολύ, με ματωμένα χέρια, και με πολλούς αναστεναγμούς ξεριζώνονται. Κλάψε λοιπόν, χύσε δάκρυα ποταμούς, και μαλακώνει η γη της καρδιάς σου. Και, αφού το χώμα βραχεί, εύκολα ξεριζώνεις τα αγκάθια.

(«Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ, Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος, σ. 127-129. -σε νεοελληνική απόδοση.)

πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr

Αγία Θεοδώρα Θεσσαλονίκης η Μυροβλύτισσα

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Η ΜΥΡΟΒΛΥΤΙΣΣΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Στα αγιολόγια της Εκκλησίας μας υπάρχουν άγιοι οι οποίοι 

αγίασαν ομού με μέλη των βιολογικών τους οικογενειών.

 Μια τέτοια αγία είναι και η οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη,

 η οποία μόνασε και αγίασε με την κόρη της Θεοπίστη.

 Οι δύο αυτές οσιακές μορφές λαμπρύνουν το πλούσιο αγιολογικό

 μωσαϊκό της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων.

Η αγία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Αίγινα το 812 από ευσεβείς γονείς.

 Ο πατέρας της ήταν πρεσβύτερος. Δυστυχώς η μητέρα της πέθανε,

 λίγο μετά τον τοκετό της, γι’ αυτό αναγκάστηκε ο πατέρας της

 να τη δώσει για ανατροφή σε μια ευλαβή ανάδοχό του και εκείνος

 ασπάσθηκε, μετά τη χηρεία του, το μοναχικό βίο. Η Θεοδώρα ανατράφηκε

 με ευλάβεια, από την ευσεβή ανάδοχο κόρη, απέκτησε φόβο Θεού

 και στολίστηκε με σπάνιες αρετές. Επίσης ήταν στολισμένη και με σπάνιο

 σωματικό κάλλος.

Όταν μεγάλωσε, η ευσεβής θετή μητέρα της την αρραβώνιασε με έναν νέο,

 περιζήτητο στο νησί. Όμως ένα τρομερό γεγονός της άλλαξε τη ζωή.

 Βάρβαροι Σαρακηνοί πειρατές εισέβαλλαν στην Αίγινα και λεηλάτησαν τους

 κατοίκους, σκοτώνοντας πολλούς. Μεταξύ αυτών και τον αδελφό.

 Έτσι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Θεσσαλονίκη, με τον μνηστήρα της

, όπου θα ήταν πιο ασφαλείς.

Μετά από καιρό, όταν έφτασε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκαν και έφεραν

 στον κόσμο μια κόρη, τη Θεοπίστη και στη συνέχεια άλλα δύο παιδιά

 τα οποία πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Ο χαμός των παιδιών τους τους γέμισε

 θλίψη, αλλά η ευσεβής Θεοδώρα δεν καταβλήθηκε. Έχοντας μεγάλη πίστη

 και ηρωικό φρόνημα, στήριζε το σύζυγό της. Μάλιστα του πρότεινε

 να αφιερώσουν την τότε εξάχρονη κόρη τους, την στο Θεό.

 Όντως την αφιέρωσαν στην Ιερά Μονή Αγίου Λουκά.

Ύστερα από καιρό ένα άλλο δυσάρεστο πλήγμα δέχτηκε η Θεοδώρα.

 Ο σύζυγός της ασθένησε και πέθανε. Όντας 25 ετών, πήρε την απόφαση

 να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα. Πήγε στην Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου,

 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου ήταν ηγουμένη μια συγγένισσά της,

 ονόματι Άννα, ζητώντας την να την δεχτεί στη Μονή. 

Η ηγουμένη ήταν εγνωσμένης αγιότητας και είχε αναδειχθεί ομολογητής

 και είχε βασανισθεί, ως υπέρμαχος των Ιερών Εικόνων

 (βρισκόμαστε στην εποχή της εικονομαχίας). Όταν αντίκρισε τη νεαρή

 χήρα εξέφρασε τους δισταγμούς της, φοβούμενη πως κάποια στιγμή

 θα μετάνιωνε για την απόφασή της και θα εγκατέλειπε το μοναχικό βίο. 

Αλλά, μπροστά στις θερμές παρακλήσεις της Θεοδώρας ενέδωσε,

 τη δέχτηκε και την ενέταξε στην αδελφότητα της Μονής, υποβάλλοντάς

 την σε διάφορες δοκιμασίες για να πεισθεί για την ακλόνητη απόφασή της.

Η Θεοδώρα επέδειξε πρωτοφανή ζήλο και υπακοή. Εκτελούσε με προθυμία

 κάθε διακόνημα, όσο ταπεινό και κοπιαστικό ήταν. Καλλιεργούσε σχέσεις

 αγάπης με την υπόλοιπη αδελφότητα και καταγίνονταν στον προσωπικό

 πνευματικό της αγώνα. Νήστευε, αγρυπνούσε, μελετούσε πνευματικά

 και ψυχωφελή βιβλία και συμμετείχε στα Ιερά Μυστήρια με ευλάβεια και

 ταπείνωση. Εξομολογούνταν ανελλιπώς για να αποκρούει τους πειρασμούς

 του διαβόλου, ο οποίος  πάσχισε, με δόλιους λογισμούς να την

 αποσπάσει από τον πνευματικό της αγώνα και να την απομακρύνει από

 τη Μονή, να την επαναφέρει ξανά στον κόσμο. Όμως εκείνη έμεινε εδραία

 στην απόφασή της. Είχε αποκτήσει σε μεγάλο βαθμό την αρετή της

 ταπεινοφροσύνης, θεωρώντας τον εαυτό της ως τον πλέον αμαρτωλό

 άνθρωπο του κόσμου. Συχνά εξέφραζε την γνώμη της ότι ήταν η πιο άχρηστη

 μοναχή στη Μονή. Στοχαζόταν τις τιμωρίες της κολάσεως και έκλαιε πικρά

 για τα δεινά που την περίμεναν!

Μετά από χρόνια, όταν είχε κοιμηθεί η ηγουμένη της Μονής Αγίου Λουκά,

 η οποία είχε δεχθεί την κόρη της Θεοπίστη και εκείνη πήρε την απόφαση

 να πάει να μονάσει μαζί με τη μητέρα της τη Θεοδώρα. Έτσι ζήτησε να τη

 δεχτούν στη Μονή Αγίου Στεφάνου. Η ηγουμένη τη δέχτηκε και μάλιστα

 την έβαλε να συγκατοικεί στο ίδιο κελί με την κατά σάρκα μητέρα της.     

Μητέρα και κόρη, ως πνευματικές αδελφές πια, μοιραζόταν την προσευχή

 και την άσκηση και ζούσαν αγγελικό βίο. Αλλά ο διάβολος, ο οποίος μισεί

 θανάσιμα τους ανθρώπους που προκόβουν πνευματικά, θέλησε να τις

 προσβάλει, ξύπνησε μέσα στην ψυχή της Θεοδώρας το μητρικό ένστικτο,

 το οποίο επισκίασε την πνευματική τους σχέση. Αυτό το παρατήρησε

 η ηγουμένη και ανησύχησε. Μάλιστα κάποια μέρα βρήκε τη Θεοδώρα

 να φροντίζει τα ενδύματα της κόρης της, τη ρώτησε: «Θεοδώρα,

 τίνος είναι το κορίτσι αυτό;».  Την επέπληξε και της υπενθύμισε το

 λόγο του Κυρίου πως «ό φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ έμέ ουκ έστι μον

 άξιος και ό φιλών υίόν η θυγατέρα υπέρ έμέ ουκ έστι μου άξιος»

 (Ματθ.10,37). Για να τις προφυλάξει τις χώρισε και τους απαγόρευσε

 να έχουν καμιά συναναστροφή. Εκείνες υπάκουσαν και για δεκαπέντε

 χρόνια δεν αντάλλαξαν κουβέντα, αν και συζούσαν στην ίδια Μονή

, εργάζονταν και γευμάτιζαν μαζί.

Αργότερα η Θεοδώρα ασθένησε βαριά και η ηγουμένη Άννα,

 κατόπιν παρακλήσεων των άλλων μοναζουσών, έδωσε την άδεια

 στην Θεοπίστη να συνομιλήσει μαζί της. Διαπίστωσαν πως πλέον

 είχε εκλείψει εντελώς η συγγενική σχέση τους και έβλεπε η μια την άλλη

 ως αδελφή εν Χριστώ, σαν τις άλλες μοναχές της αδελφότητας.

Η Θεοδώρα είχε φθάσει ήδη στο πεντηκοστό έκτο έτος της ηλικίας της

 και είχε ωριμάσει πνευματικά σε μεγάλο σημείο. Επίσης και η ηγουμένη

 Άννα είχε  φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και έπασχε από γεροντική άνοια,

 μη μπορώντας πια να ασκήσει τη διακονία της ηγουμένης στη Μονή.

 Τότε ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης όρισε ως ηγουμένη της Μονής

 την Θεοπίστη. Η κατά σάρκα μητέρα της αξιώθηκε να γίνει υποτακτικός

 της κόρης της. Αυτό το δέχτηκε με μεγάλη χαρά και εκτελούσε με υπακοή

 και αγόγγυστα τις εντολές της. Μάλιστα η νέα ηγουμένη της ανέθεσε

 το δύσκολο διακόνημα, να γηροκομεί την άρρωστη πρώην ηγουμένη 

Άννα και να υπομένει με καρτερία και ηρεμία τις δυστροπίες της.

Μετά από δεκαεννέα χρόνια και όντας η Θεοδώρα εβδομήντα πέντε χρονών,

 απαλλάχτηκε από όλα τα διακονήματά της. Αυτό όμως τη στεναχώρησε

 και γι’ αυτό εξακολουθούσε κρυφά να υπηρετεί τιε αδελφές. 

Κοιμήθηκε ειρηνικά το 892, αφού κάλεσε όλη την αδελφότητα να την 

αποχαιρετίσει και να ζητήσει συγχώρεση. Η ψυχή της φτερούγισε στον 

ουρανό και το γερασμένο και ρυτιδιασμένο πρόσωπό της έλαμψε σαν

 τον ήλιο και το δωμάτιο πληρώθηκε από ουράνια ευωδία. 

Το λάδι από το κανδήλι του τάφου της μεταβλήθηκε σε μύρο και ξεχείλιζε,

 χαρίζοντας ιάματα σε πλήθος ασθενών, όσοι χρίονταν από αυτό.

 Γι’ αυτό και της δόθηκε η προσωνυμία «Μυροβλύτισσα».

 Η περιώνυμη Θεσσαλονίκη αξιώθηκε να έχει δύο αγίους μυροβλύτες,

 τον Δημήτριο και τη Θεοδώρα. Το 893 έκαναν την εκταφή βρήκαν

 το ιερό σκήνωμά της άφθορο να ευωδιάζει. Το εναπέθεσαν σε πολύτιμη

 λάρνακα και μετονόμασαν την Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου,

 σε Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας της Μυροβλύτισσας, η οποία έμελλε

 να καταστεί σημαντικό πνευματικό κέντρο. Σήμερα λειτουργεί 

ως ανδρική Μονή και στεγάζει το Κέντρο Αγιολογικών Μελετών

 της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. 

Στα 1430, όταν οι αλλόθρησκοι Οθωμανοί κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη,

 άνοιξαν τη λάρνακα της αγίας και κομμάτιασαν το σκήνωμά της.

 Οι Χριστιανοί μπόρεσαν να συναρμολογήσουν τα κομμάτια,

 προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών.

Η μνήμη της τιμάται στις 5 Απριλίου και στις 3 Αυγούστου,

 ημέρα μετακομιδής του Ιερού Λειψάνου της και στις 29 Αυγούστου 

η μνήμη της αγίας Θεοπίστης. 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/

Προσπαθεῖ κανείς σήμερα νά κρατήσει λίγο τήν παράδοση, νά τηρεῖ τίς νηστεῖες, νά μή δουλεύει τίς γιορτές, να εἶναι εὐλαβής καί τόν λένε ἀναχρονιστικό καί ξεπερασμένο

 

Προσπαθεῖ κανείς σήμερα νά κρατήσει λίγο τήν παράδοση, νά τηρεῖ τίς νηστεῖες, νά μή δουλεύει τίς γιορτές, να εἶναι εὐλαβής καί τόν λένε ἀναχρονιστικό καί ξεπερασμένο

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Σεβασμὸς στὴν Παράδοση

Συχνά γίνεται λόγος γιά ἀνανέωση στήν Ἐκκλησία· λές καί ἡ Ἐκκλησία γηράσκει καί χρειάζεται ἀνανέωση. Προσπαθεῖ κανείς σήμερα νά κρατήσει λίγο τήν παράδοση, νά τηρεῖ τίς νηστεῖες, νά μή δουλεύει τίς γιορτές, να εἶναι εὐλαβής καί τόν λένε ἀναχρονιστικό καί ξεπερασμένο. Σέ ποιά ἐποχή ζεῖς; Αὐτά δέν γίνονται τώρα. Πᾶνε αὐτά τά πράγματα! Εἶναι μερικές ἀπό τίς ἐκφράσεις πού ἀκούει κανείς ἀπό τόν κόσμο. Δηλαδή, σιγά σιγά οἱ ἄνθρωποι ὅλα αὐτά τά παίρνουν γιά παραμύθια. Ἀκόμη και τίς ἀξίες τίς λένε κατεστημένο τώρα και πᾶνε νά ἀντικαταστήσουν τίς ἀξίες με ἀταξίες. Μεγάλη διαστροφή ὑπάρχει στόν κόσμο! Τήν ὀμορφιά τήν πνευματική τήν θεωροῦν ἀσχήμια. Ἡ πνευματική ὀμορφιά δηλαδή...γιά τούς κοσμικούς εἶναι κοσμική ἀσχήμια. Δέν εἶναι λίγοι δέ αὐτοί πού μάχονται τήν Ἐκκλησία καί ἀγωνίζονται γιά την καταστροφή της. Καλά, νά ποῦμε, δέν πιστεύουν καί διδάσκουν τήν ἀθεΐα. Δεν ἀναγνωρίζουν, ὅμως, τό καλό πού προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, ὅτι προστατεύει τά παιδιά, τά βοηθάει νά μή γίνουν ἀλητάκια, νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι; Αὐτοί προωθοῦν τά παιδιά στό κακό· ἐπιτρέπουν τήν καταστροφή τῶν παιδιῶν ἐλεύθερα. Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τί διδάσκει; «Να εἶναι ὁ νέος φρόνιμος, νά σέβεται τους ἄλλους, νά διατηρηθεῖ ἁγνός, γιά νά παρουσιασθεῖ στήν κοινωνία σωστός ἄνθρωπος».
Νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν παράδοση καί σ’ αὐτά πού οἱ Ἅγιοι Πατέρες θέσπισαν. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἦταν πιο ἔμπειροι, ἦταν ἐνάρετοι καί ἅγιοι. Σήμερα, δυστυχῶς, μπῆκε ἡ εὐρωπαϊκή εὐγένεια καί πᾶνε νά δείξουν τόν καλό. Θέλουν νά δείξουν ἀνωτερότητα καί τελικά πᾶνε νά προσκυνήσουν τόν διάβολο μέ τά δύο κέρατα. Τό εὐρωπαϊκό πνεῦμα νομίζει ὅτι καί τά πνευματικά θέματα μποροῦν νά μποῦν στην «κοινή ἀγορά». Μπαίνει αὐτό το εὐρωπαϊκό πνεῦμα καί σιγά-σιγά μᾶς παίρνει ὅλους σβάρνα. Ἐάν, ὅμως, ζούσαμε ὅλοι πατερικά, θά εἴχαμε και πνευματική ὑγεία.
Γι’ αὐτό πρέπει νά προσέξουμε να κρατηθεῖ λίγη μαγιά. Νά ἀφήσουμε μία καλή παράδοση. Ἔχουμε χρέος σαν χριστιανοί. Ὅσο μπορεῖ κανείς νά γίνει σωστός Χριστιανός. Τότε θά ἔχει πνευματικό αἰσθητήριο. Καί ὅσο κανείς ἀποκτᾶ αὐτό τό πνευματικό αἰσθητήριο κυλάει ὄμορφα σάν στρογγυλή ρόδα. Σπρώχνεται ἀπό μέσα καί μετά τόν πληροφορεῖ ὁ Θεός πιό πολύ και ἀπό αὐτόν πού διαβάζει ἀλλά καί για περισσότερα πράγματα. Ἔρχεται ὁ θεῖος φωτισμός καί ὅλες οἱ ἐνέργειες του εἶναι φωτισμένες. Ἔτσι, δέν κάνουμε μία ὀρθοδοξία δική μας καί στα μέτρα μας, ἀλλά σύμφωνα μέ το εὐαγγέλιο, τήν παράδοση καί τούς Πατέρες. Τέτοια κληρονομιά πού μᾶς ἔχει ἀφήσει ὁ Χριστός δέν ἔχουμε δικαίωμα νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς μέρες μας. Θά δώσουμε λόγο στόν Θεό. Ἐμεῖς, τό μικρό αὐτό ἔθνος πιστέψαμε στόν Μεσσία, μᾶς δόθηκε ἡ εὐλογία νά διαφωτίσουμε ὅλον τόν κόσμο. Ἡ Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε στήν ἑλληνική γλώσσα ἑκατό χρόνια πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί τί τράβηξαν! Κινδύνευε συνέχεια ἡ ζωή τους. Τώρα τι ἀδιαφορία ὑπάρχει!… Ἐνῶ ἀνώδυνα σήμερα, χωρίς νά κινδυνεύει ἡ ζωή μας μποροῦμε νά διαφωτίσουμε τά ἔθνη, να γινόμαστε πιό ἀδιάφοροι; Ξέρετε τι εἶχαν τραβήξει οἱ παλιοί; Ξέρετε πόσοι θυσιάστηκαν; Τώρα τίποτε δέν θα εἴχαμε, ἄν δέν θυσιάζονταν ἐκεῖνοι. Ἑπομένως, πῶς τότε, ἐνῶ κινδύνευε ἡ ζωή τους, κρατοῦσαν τήν πίστη τους καί πῶς τώρα, χωρίς καμμιά πίεση, ὅλα τά ἰσοπεδώνουν! Τέτοιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι σήμερα. Δῶσε τους χρήματα, αὐτοκίνητα καί δέν νοιάζονται οὔτε γιά τήν πίστη οὔτε γιά τήν τιμή οὔτε γιά τήν ἐλευθερία.
Τήν Ὀρθοδοξία μας σάν Ἕλληνες την ὀφείλουμε στόν Χριστό καί τούς ἁγίους Μάρτυρες καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας· καί τήν ἐλευθερία μας την ὀφείλουμε στούς ἥρωες τῆς Πατρίδας μας, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά μᾶς. Αὐτήν τήν ἁγία κληρονομιά ὀφείλουμε νά τήν τιμήσουμε καί νά τήν διατηρήσουμε καί ὄχι νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς μέρες μας. Εἶναι κρίμα νά χαθεῖ ἕνα τέτοιο ἔθνος! Καί βλέπουμε τώρα, ὅπως πρίν ἀρχίσει ἕνας πόλεμος στέλνουν ἀτομικές προσκλήσεις, ἔτσι καί ὁ Θεός μέ ἀτομικές προσκλήσεις μαζεύει ἀνθρώπους γιά νά κρατηθεῖ κάτι και νά σωθεῖ τό πλάσμα Του. Δέν θά ἀφήσει ὁ Θεός, ἀλλά πρέπει καί ἐμεῖς να κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε ἀνθρωπίνως και γιά ὅ,τι δέν μποροῦμε νά κάνουμε ἀνθρωπίνως, νά κάνουμε προσευχή να βοηθήσει ὁ Θεός. 

πηγή: orthodoxia-ellhnismos.gr

http://makkavaios.blogspot.com/

Περί πραότητος καί ἁπλότητος Ἁγίου Ἰωάννου Κλίμακος

 

Περί πραότητος καί ἁπλότητος Ἁγίου Ἰωάννου Κλίμακος

Καλή βέβαια και αξιομακάριστη είναι η απλότης πού έχουν μερικοί έκ φύσεως. Όχι όμως τόσο, όσο η απλότης πού αποκτήθηκε με κόπους και ιδρώτες και με μετεγκεντρισμό της πονηράς φύσεως. Διότι η μέν πρώτη είναι σκεπασμένη και προφυλαγμένη από πολυποίκιλες μεταβολές και πάθη ενώ η Δευτέρα γίνεται πρόξενος της τελείας ταπεινοφροσύνης και πραότητος. Και η μία δεν έχει πολύ μισθό, ενώ η άλλη έχει άπειρο και απροσμέτρητο. 

ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ Περί πραότητος και απλότητος Αγίου Ιωάννου Κλίμακος

 πηγή: http://hristospanagia3.blogspot.com/

http://makkavaios.blogspot.com/

 

Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Αρτοπώλης

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΑΡΤΟΠΩΛΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

Οι Νεομάρτυρες, που έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Χριστό στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, προέρχονταν από όλα τα κοινωνικά στρώματα και επαγγέλματα. Πλούσιοι και φτωχοί, βιοτέχνες, ναυτικοί, αγρότες, τεχνίτες, και από όλα τα επαγγέλματα  αναδείχτηκαν ήρωες της χριστιανικής πίστεως. Ένας από αυτούς είναι και ο Νεομάρτυς άγιος Μιχαήλ ο Αρτοπώλης.  

Γεννήθηκε στο χωριό Γρανίτσα της Ευρυτανίας περί το 1510. Οι γονείς του, φτωχοί βιοπαλαιστές, Δημήτριος και Σωτήρα, ή Στατήρα, του ενέπνευσαν την ευσέβεια και τη βαθειά προσήλωσή του στην ορθόδοξη πίστη. Στην ηλικία των έξι ετών ο πατέρας του αρρώστησε και πέθανε, αφήνοντάς τον ορφανό και μοναδικό προστάτη της φτωχής μητέρας του. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου, νυμφεύτηκε μια ευσεβή νέα.

Όμως η ζωή ήταν δύσκολη στα άγονα εκείνα μέρη των κακοτράχαλων αγραφιώτικων βουνών, γι’ αυτό πήρε τη μεγάλη απόφαση να ξενιτευτεί. Γύρισε πολλούς τόπους και στο τέλος κατέληξε στην πολυάνθρωπη Θεσσαλονίκη, όπου έμαθε την τέχνη του αρτοποιού και άσκησε το επικερδές επάγγελμα του αρτοπώλη, ανοίγοντας δική του επιχείρηση. Σε λίγο καιρό έγινε γνωστός για τον καλοσυνάτο χαρακτήρα του και την τιμιότητά του στους χριστιανούς, μα και στους εβραίους και μουσουλμάνους της Θεσσαλονίκης. Ασκούσε την ελεημοσύνη, χαρίζοντας ψωμί στους φτωχούς, καθώς και τα περισσεύματα των κερδών του από το κατάστημά του. Είχε γίνει γνωστός με το όνομα «ο Μιχαήλ που μοιράζει ψωμί στους φτωχούς»!

Παράλληλα με την κοπιαστική εργασία του, δεν παραμελούσε τον πνευματικό του αγώνα. Σύχναζε στην εκκλησία και παρακολουθούσε με ευλάβεια τις ιερές ακολουθίες. Του άρεσαν οι ολονυκτίες, στις οποίες συμμετείχε και κατόπιν πήγαινε στην εργασία του άυπνος. Του άρεσε επίσης να ακούει κηρύγματα και εξηγήσεις των Αγίων Γραφών, διότι τα λίγα γράμματα που γνώριζε τον εμπόδιζαν να κατανοήσει από μόνος του το λόγο του Θεού. Παράλληλα όμως είχε βαθειά στην ψυχή του τη λαχτάρα να αξιωθεί να διδάξει και αυτός κάποτε δάσκαλος της σώζουσας ορθόδοξης πίστης.

Ο Θεός, γνωριζοντας την κρυφή του ιερή επιθυμία, του έδωσε την ευκαιρία αυτή. Ήταν Μ. Τεσσαρακοστή του έτους 1544. Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως παρακολούθησε τη Λειτουργία και άκουσε τους θείους λόγους του Ευαγγελίου, που μιλούσε για την εν Χριστώ αυταπάρνηση. Ένοιωσε ένα περίεργο συναίσθημα και μια εσωτερική φωνή που του έλεγε ότι ήρθε η ώρα να κηρύξει το Χριστό και να γίνει ομολογητής Του. Μετά από δύο ημέρες μπήκε στο κατάστημά του κάποιος νεαρός μουσουλμάνος, για να αγοράσει ψωμί. Ο Μιχαήλ έπιασε κουβέντα μαζί του, συγκρίνοντας την χριστιανική πίστη με το Ισλάμ. Και ενώ προσπαθούσε να του εξηγήσει για τις πλάνες της πίστης του, μπήκε κάποιος τούρκος νομοδιδάσκαλος, στον οποίο κατάγγειλε ο νεαρός τον αρτοπώλη ότι βλασφημεί τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο τούρκος του ζήτησε να επιβεβαιώσει  την καταγγελία του νεαρού. Ο Μιχαήλ με ηρωικό φρόνιμα και χωρίς να υπολογίσει τις φρικτές συνέπειες, του απάντησε πως, «ναι είναι αλήθεια. Εγώ ως αληθινός πιστός του Χριστού, του αληθινού Θεού, έχω υποχρέωση να σας υποδείξω την πλάνη σας. Περπατάτε στο σκοτάδι και ακολουθείτε μια θρησκεία γεμάτη μυθεύματα και πλάσματα της φαντασία σας». Τα είπε όλα αυτά ο Μιχαήλ έχοντας γνώση τι τον περίμενε: εξισλαμισμός ή θάνατος!

Ο τούρκος έγινε έξαλλος από το θυμό του και έτρεξε στον τούρκο διοικητή, στον οποίο κατάγγειλε τον Μιχαήλ ως υβριστή του Ισλάμ. Σε λίγο κατέφθασαν στο κατάστημά του στρατιώτες, οι οποίοι τον συνέλαβαν, τον έδεσαν και τον οδήγησαν

με βιαιοπραγίες και βρισιές στον διοικητή της πόλεως. Στάθηκε με θάρρος μπροστά του και απολογήθηκε για την πράξη του. «Ονομάζομαι Μιχαήλ και είμαι χριστιανός», του αποκρίθηκε. Εκείνος τον ρώτησε: «Πως τολμάς εσύ ένας αγράμματος υποστηρίζεις πως ο Χριστός είναι Θεός, σε αντίθεση με το Κοράνιο, που λέει ότι ήταν άνθρωπος;». Ο Μιχαήλ έλαβε μια ουράνια φώτιση και με μια ανεξήγητη ευγλωττία, μίλησε ως αληθινός θεολόγος για την αλήθεια της Εκκλησίας. Μάλιστα στο τέλος κάλεσε το διοικητή να γίνει Χριστιανός!

Εκείνος έγινε θηρίο από το θυμό του. Τον διαβεβαίωσε ότι με αυτά τα λόγια του «υπέγραψε την καταδίκη» του. Άρπαξε, κατόπιν ένα χονδρό ξύλο και τον κτύπησε στο κεφάλι, αφήνοντάς τον λιπόθυμο στο πάτωμα. Μετά τον έριξε στο πιο υγρό μπουντρούμι. Την άλλη μέρα οδηγήθηκε στον τούρκο δικαστή της πόλεως να δικαστεί. Ο Μιχαήλ έδειξε και σ’ αυτόν πρωτόγνωρο ηρωισμό και δεν δείλιασε μπροστά στις φοβέρες του, ούτε ενέδωσε στις δελεαστικές προτάσεις του να γίνει μουσουλμάνος. Ομολόγησε με όλη την δύναμη της ψυχής του την μοναδικότητα της ορθοδόξου πίστεως και την πλάνη του Ισλάμ. Ο δικαστής έβγαλε την απόφαση: «θάνατος δια της πυράς»! Ο Μάρτυρας άκουσε ατάραχος την απόφαση και μάλιστα έβγαλε από την τσέπη του όσα χρήματα είχε, τα έδωσε στον δικαστή για να αγοράσουν τα ξύλα της φωτιάς! Είχε πάρει την απόφασή του να μαρτυρήσει για το Χριστό!  

Λίγες ημέρες μετά ανακοινώθηκε σε όλη την πόλη η εκτέλεση του «άπιστου». Οι δεσμοφύλακες τον οδήγησαν με βρισιές και κλωτσιές στον τόπο του μαρτυρίου, κοντά στην «Καμάρα» και εκείνος έτρεχε με χαρά, λες και πήγαινε σε πανηγύρι! Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Οι αλλόθρησκοι για να απολαύσουν το θέαμα και οι Χριστιανοί να θαυμάσουν τον ηρωισμό του Μάρτυρα. Αφού άναψαν την φωτιά, τον έγδυσαν και τον οδήγησαν κοντά στην πυρά. Ο επικεφαλής των δημίων τον ρώτησε για τελευταία φορά αν θέλει να αλλαξοπιστήσει, να σώσει τη ζωή του και να του χαριστούν πλούτη και τιμές. Εκείνος αγέρωχος και ατρόμητος του απάντησε σκληρά: «Δεν ντρέπεσαι ταλαίπωρε που θέλεις να με χωρίσεις από το Χριστό, τον αληθινό Θεό; Εμπρός προχώρα στο έργο σου»! Εκείνος, σαν θηρίο αγριεμένο, τον άρπαξε και τον έριξε στις φονικές φλόγες. Ο Μάρτυρας, αντί να ουρλιάζει από τους αφόρητους πόνους, έψελνε και δοξολογούσε το Θεό! Σε ελάχιστα λεπτά έσβησε η φωνή του και το μικροκαμωμένο σώμα του έλειωσε και εξαφανίστηκε, σαν να αναλήφτηκε στον ουρανό, μαζί με την αγιασμένη του ψυχή! Ήταν 21^η Μαρτίου του 1544. Αυτή την ημέρα τιμάται και η ιερή του μνήμη.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/