«Να γνωρίζεις ότι ούτε βάσανος, ούτε μάστιγα άλλη υπάρχει κατά των δαιμόνων, ως η γνήσια προσευχή, η εκ καρδίας..»

Όσιος Ιερώνυμος της Αιγίνης

Θέλει μεγάλη προσοχή η πνευματική ζωή. Είναι πολύ γλυκιά, αλλά διά να αισθανθεί κανείς την γλύκα της, πρέπει ν’ αγωνισθεί πολύ. Διά να σωθεί ο άνθρωπος, πρέπει να λουστεί ή στο αίμα του ή στα δάκρυά του. 

Οι άγιοι μάρτυρες λούσθηκαν στο αίμα τους, εμείς ας χύσουμε τουλάχιστον λίγα δάκρυα.

–Εάν δεν έλθουν δάκρυα στην προσευχή, η προσευχή δεν εισακούεται.

-Να μην σηκωθείς από την προσευχή, εάν δεν χύσεις έστω και έναν κόμπο δάκρυ!

Αγάπησε την κατάνυξιν

Να παρακαλείς με δάκρυα, όπως η Μαρία Μαγδαληνή και να λέγεις: Χριστέ μου, μη με εγκατάλειψης! Χριστέ μου μη με αφήνεις μόνο, Χριστέ μου γλυκύτατε, μη πάρεις την ψυχήν μου αν δεν γίνω όλος Σος!

Όποιος νοιώσει πολύ τον Χριστόν μας, δεν μπορεί να μη τον αγαπήση πολύ. Δεν του φθάνει και την ζωήν του να δώση. Εκείνος ο άγιος Γέροντάς μου συνήθιζε συχνά και ανέβαινε στην κορυφή του βουνού για να δη την ανατολή. Και όταν έβγαινε ο ήλιος σήκωνε τα χέρια και τα κατέβαζε το βράδυ. Μια φορά τον ρωτησε ο μαθητής του:

– Γέροντα περάσαν τόσες ώρες, δεν κουράσθηκαν τα χέρια σου;

Και εκείνος είπε:

–Παιδί μου, δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτές οι ώρες, ούτε και κουράσθηκα. Βρισκόμουν στο Θαβωριο Όρος.

Το κρεββάτι σου εκκλησία να είναι.

Ένας Γέρων, προσηύχετο 26 ημέρες νηστικός και ζούσε με το αντίδωρο της Κυριακής. Προσηύχετο όλη την νύκτα με δάκρυα. Μετά τα μεσάνυκτα, αντί δακρύων, από τα μάτια του έτρεχε αίμα. Ήλθε η ώρα να μεταβάλει τα τίμια δώρα και δεν μπορούσε, ούτε να γονατίσει, ούτε να ψάλλει. Ο Θεός δίδει τα πάντα, αλλά να θέλωμεν, να Του ζητούμε. Να απευθύνεστε εις τον Θεόν όχι σαν ξένοι, σαν υπηρέτες, αλλά σαν παιδιά προς στοργικό πατέρα.

Μάθε να χύνεις δάκρυα εις την προσευχή. Τα δάκρυα ξεπλένουν τον άνθρωπο, τον ανακαινίζουν και τον ενδυναμώνουν.

Άλλοι ζουν εις την έρημον και παλεύουν με τα πάθη των και, ενώ χρόνια είναι μοναχοί, εις την καρδία των δεν κατάφεραν τίποτα. Και άλλοι είναι μέσα εις τον κόσμον και έχουν την έρημον μεταφέρει μέσα των!

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμη λαϊκοί και κληρικοί που Τον ευαρεστούν. Ο Θεός να τους διατηρεί… Σκότος υπάρχει και σήμερα, όπως παντού και πάντοτε. Το φως όμως διαλύει το σκότος. Και τώρα έχουμε σκότος, αλλά το δυνατό και πολύ φως το κάνει να μη φαίνεται. Έτσι και μέσα μας υπάρχει και το σκότος και το φως. Να κάνουμε ο,τι δυνάμεθα για να αυξήσουμε το φως και τότε το σκότος θα φεύγη. Πλέουμε μέσα στο έλεος του Θεού, στην χάριν της Εκκλησίας Του. Μόνο από μας εξαρτάται, δηλ. από την θέλησή μας, το να φέρουμε φως στην ψυχή μας. Ο Θεός πλουσιοπάροχα μας το χορηγεί. Κλαίω, όταν σκέπτομαι την στοργή του Θεού.

Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας. Αγάπα και τους ανθρώπους,αλλά με προσοχή, ώστε ή αγάπη αύτη να μη θίξει, να μη λιγοστεύει την αγάπη σου προς τον Θεόν. Είναι όμορφη η πνευματική ζωή. Όταν λίγο την γευθείς, θα σ’ αρέσει πολύ και τότε δεν βρίσκεις ευχαρίστηση σε άλλα,όπως πριν. Να έχετε χαρά. Η χαρά και η λύπη ας σας είναι φιλοξενούμενες, όχι όμως η απελπισία. Της απελπισίας να της κλείνετε την πόρτα! Ό Χριστιανός δεν πρέπει, ούτε δειλός να είναι, ούτε απελπισία να έχει.

...Ποτέ, το τονίζω, να μη δεχθείς απελπισίαν και δια τίποτε. Και εις τους λογισμούς που από τον πειρασμόν έρχονται, να λέγεις: «Και στη κόλασιν να πάω, σε καλύτερη θέση από σένα θα είμαι!

Δεν φοβάμαι, διότι εγώ δύνομαι να μετανοήσω και ο Θεός είναι όλος Αγάπη. Ποτέ, και δια τίποτα απελπισία».

Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου.

Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκαταλείψης, ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Συ μη με εγκαταλείψης. Και νά’ χης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου…

Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη από τον Θεό. Η ευσπλαχνία και το ελεός Του είναι άβυσσος. Η υπερηφάνεια και η απελπισία είναι από τον διάβολο. Γιατί να απελπισθείς, αφού υπάρχει Θεός μακρόθυμος; Και άνθρωπο να σκοτώσεις μην απελπίζεσαι. Πες τώρα έγινε, δεν διορθώνεται. Εσύ Θεέ μου,συγχωρεσέ με.Τον νουν σου να έχεις εις τον Άδην,αλλά απελπισία ποτέ να μην κυριεύσει την ψυχήν σου. Ένας μοναχός, που ο διάβολος του έσπειρε λογισμούς απελπισίας, του απάντησε…΄΄Τί με απελπίζεις; Και στην κόλαση να πάω, πάνω από σένα θα είμαι.΄΄

Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και όταν σας έλθη κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!

‘’Εγγύς ο Κύριος τοις επικαλουμένοις’’.

Τον νουν σου κανείς δεν εξουσιάζει, τον νουν κανείς δεν τον βλέπει! Και να γνωρίζεις ότι από τας μεγαλυτέρας γοεράς βοάς, έχουν μεγαλυτέραν αξίαν οι εκ καρδίας αλάλητοι στεναγμοί, αι ‘’ένδον βοαι’’! ‘’ Κράγε κραυγήν ασίγητον’’ είτε κοιμάσαι, είτε τρώγεις, είτε εργάζεσαι, είτε περπατεις’’. Και να γνωρίζεις ότι ούτε βάσανος, ούτε μάστιγα άλλη υπάρχει κατά των δαιμόνων, ως η γνησια προσευχή, η εκ καρδίας.

Δεν χρειάζεται να σου διδάξω και τον τρόπο, πως δηλ. να προσεύχεσαι. Αρκεί να έχεις προθυμίαν, ζήλον, έρωτα δια προσευχήν και τα λόγια έρχονται μόνα τους.

Να κρούης με υπομονή την θύραν του ελέους του Κυρίου μας με στεναγμούς αλαλήτους και δάκρυα.

Από το βιβλίο «Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, 1883-1966», της Σωτηρίας Δ. Νούση.

πηγή: iconandlight

https://simeiakairwn.wordpress.com

 

Έλθετε πρός με και αρύσασθε ύδωρ ζων

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος - θεολόγος

«Ἔλθετε πρός με καὶ ἀρύσασθε ὕδωρ ζῶν»

Ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμός, γιὰ νὰ λειτουργήσῃ, χρειάζεται νὰ καλύψῃ τὶς διάφορες φυσικές του ἀνάγκες, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ πλέον ἐπιτακτικὴ εἶναι ἡ δίψα. Ὡς γνωστόν, ὁ ἄνθρωπος χωρὶς φαγητὸ μπορεῖ νὰ ἀντέξῃ κάποιο διάστημα, χωρὶς νερὸ ὅμως γρήγορα χάνει τὶς δυνάμεις του καὶ ξεψυχᾶ.

Γιὰ αὐτὴν τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ ξεδιψάσῃ, κυριολεκτικὰ καὶ μή, γιὰ τὴν φυσικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματική δίψα γίνεται λόγος στὸ Εὐαγγέλιο τὴν Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος. Ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὡς ἄνθρωπος, διψᾶ, «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» καὶ ἐξαντλημένος ἀπὸ τὸν καύσωνα, καθὼς ἔχει διανύσει μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές Του μὲ τὰ πόδια τὸν μακρὺ δρόμο ἀπὸ τὴν Ἰουδαία, κατευθυνόμενος πρὸς Βορρᾶν, πρὸς τὴν Γαλιλαία, γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργο Του.

Ἐκεῖ, στὴν Σαμάρεια, στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, ὅπου στάθηκε, γιὰ νὰ ξαποστάσῃ, συνάντησε τὴν Σαμαρείτιδα, ποὺ κατὰ τὴν καθημερινή της συνήθεια ἦρθε νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ. Αὐτὴ ἡ «τυχαία» συνάντηση ἔγινε ἀφορμὴ ἑνὸς διαλόγου μοναδικοῦ σὲ ἔκταση, σὲ δομὴ καὶ σὲ βάθος νοημάτων. Πράγματι, «ἄριστον παιδαγωγὸν» χαρακτηρίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὸν Χριστό, ποὺ ὡς παντογνώστης, ἑπομένως καὶ καρδιογνώστης, διάβασε τὰ ἐσώψυχα τῆς γυναικὸς καὶ τὴν κατηύθυνε σταδιακὰ ἀπὸ τὰ κατώτερα στὰ ἀνώτερα, ἀπὸ τὰ ὑλικὰ στὰ πνευματικά, ἀπὸ τὰ γήϊνα στὰ οὐράνια.

Περιττό, ἀσφαλῶς, νὰ ἀναφέρωμε ὅτι οὔτε τυχαία ἦταν ἡ συνάντηση οὔτε τυχαῖο ἦταν τὸ πρόσωπο μὲ τὸ ὁποῖο διαλέχθηκε ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος ποὺ κάνει τὰ πάντα, γιὰ νὰ εὕρῃ τὸ ἀπολωλὸς πρόβατο, Ἐκεῖνος ποὺ ἦλθε, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴν πλάνη, τὴν ἀσθένεια καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο, Ἐκεῖνος ποὺ θεράπευσε τὸν τυφλό, ἔκανε καλὰ τὸν κωφὸ καὶ δαιμονισμένο καὶ τὸν κάθε ἀναξιοπαθοῦντα, Ἐκεῖνος ποὺ δέχθηκε τὴν μετάνοια τοῦ Ζακχαίου καὶ τὰ δάκρυα τῆς πόρνης, ποὺ ἀνέστησε τὸν μονάκριβο γιὸ τῆς χήρας καὶ τὸν ἀγαπημένο δοῦλο τοῦ ἑκατοντάρχου, Ἐκεῖνος ποὺ δὲν κατέκρινε τὸν ἁμαρτωλὸ ἀλλὰ μόνον τὴν ἁμαρτία, δὲν θὰ ἔβρισκε ἄραγε τὸν τρόπο νὰ ἐπικοινωνήσῃ μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ πλὴν ὅμως καλοπροαίρετη κόρη τῆς Σαμαρείας;

Ὁ Κύριος, γιὰ νὰ τὴν προσεγγίσῃ, «ἐξῃτήσατο ὕδωρ πιεῖν ἐξ αὐτῆς, διψῶν τὴν ταύτης διόρθωσιν καὶ σωτηρίαν» καὶ «ταύτην ἀνέλκουσαν πόμα τοῦ ὕδατος, αὐτὸς ἀνέλκει, καὶ πόματος πληροῖ τοῦ ζῶντος» (Στιχηρὸ προσόμοιο, Τετάρτη τὸ ἑσπέρας τῆς Ε’ Ἑβδομάδος ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση). Ἀξίζει, παρεμπιπτόντως, νὰ σημειωθῆ ὅτι ἡ ὑμνολογία ὅλων τῶν ἡμερῶν ποὺ ἀκολουθοῦν τὴν κυριώνυμο ἡμέρα κάθε ἑορτῆς, μέχρι καὶ τὴν ἀπόδοσή της, ἀναφέρεται καθημερινὰ στὸ ἴδιο γεγονὸς μὲ ποικίλα τροπάρια, πλὴν ἀσφαλῶς τοῦ Κοντακίου καὶ τοῦ Ἀπολυτικίου! Ἀποτελεῖ καὶ αὐτὸ μιὰ τρανὴ ἀπόδειξη γιὰ τὴν σοφία καὶ τὴν παιδαγωγία τῶν τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας!

Ἑπομένως, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ὁ Κύριος διψᾶ γιὰ τὴν διόρθωση καὶ τὴν σωτηρία τῆς Σαμαρείτιδος, καὶ φυσικὰ τῆς κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς, καὶ σ’ αὐτὴν ποὺ διψᾶ γιὰ τὸ φυσικὸ ὕδωρ τῆς προσφέρει ἁπλόχερα καὶ τὸ πνευματικό, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἡ «πηγὴ τῆς ζωῆς». Στὸν μεταξύ των διάλογο ὁ Χριστὸς σπάει ὅλα τὰ στεγανά: Συνομιλεῖ μὲ μιὰ γυναῖκα καὶ δὴ Σαμαρείτιδα, πράγμα ἀδιανόητο γιὰ ἕναν ἄνδρα καὶ μάλιστα Ἰουδαῖο, καὶ ἀποκαλύπτει σὲ αὐτὴν τὴν ξένη καὶ ἁμαρτωλή, ἀλλὰ διψασμένη γιὰ τὴν ἀλήθεια, ὄχι μόνον ποιός εἶναι ἀλλὰ καὶ πῶς λατρεύεται ὁ ἀληθινὸς Θεός! Τὰ πάντα ἐνεργεῖ ὁ πανάγαθος Κύριος χάριν τῆς σωτηρίας μιᾶς διψῶσας ψυχῆς ποὺ δὲν ἱκανοποιεῖται τελικὰ μὲ τὸ λίγο καὶ φθαρτὸ φυσικὸ ὕδωρ, ἀλλὰ ἀναζητεῖ τὸ πολὺ καὶ τὸ αἰώνιο, τὸ ζῶν ὕδωρ, γιὰ νὰ κορέσῃ τὴν δίψα της. Ὅπως ἡ ἔλαφος «ἐπιποθεῖ ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων», ἔτσι καὶ ἡ δική της διψῶσα ψυχὴ ἐπιζητοῦσε νὰ βρῆ τὴν πηγὴ τοῦ μόνου καθαροῦ ὕδατος, «τοῦ ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον» ποὺ θὰ τὴν ξεδιψάσῃ ἐπὶ τέλους ἀπὸ τὴν προηγούμενη βασανιστική της δίψα, -τὴν φυσικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν δίψα τῆς ἁμαρτίας ποὺ τὴν κατέτρωγε ἐπὶ χρόνια.

Ἡ ὑμνογραφία, πάντως, δὲν στέκεται τόσο στὴν δυσκαταμάχητη αὐτὴ διπλῆ δίψα, ἀλλὰ τονίζει μᾶλλον τὴν ἐπιθυμία τῆς γυναικὸς νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὸ βάσανό της. Προβάλλει, μάλιστα, τὴν «πίστη», τὴν «σύνεση» καὶ τὴν φιλαδελφία της, διότι, μόλις ἡ ἴδια ξεδιψᾶ, νοιώθει πλέον τὴν ἀνάγκη νὰ μοιραστῆ μὲ τοὺς συμπολίτες της τὴν χαρὰ τῆς προσωπικῆς της συναντήσεως μὲ τὸν Κύριο, ὥστε νὰ ὠφεληθοῦν καὶ οἱ ἴδιοι, ἀναζητῶντας -γιατὶ ὄχι- νὰ συναντηθοῦν καὶ αὐτοὶ μαζί Του καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν, ὅπως ἐκείνη, ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας στὸ φῶς τῆς σωτηρίας, γινόμενοι, ἔτσι, μὲ τὴν σειρά των φωτεινοὶ γιὰ τοὺς ἄλλους!

Ὅσο γιὰ μᾶς, τοὺς κάθε λογῆς ἁμαρτωλούς, καιρὸς νὰ κάνωμε τὴν αὐτοκριτική μας καὶ νὰ ἀναρωτηθοῦμε: Ἔχομε συνειδητοποιήσει τὴν ἁμαρτωλότητά μας; Ἐὰν ναί, τότε τί κάνομε; Ἐπιζητοῦμε τὴν σωτηρία μας, ὅπως ἡ «συνετή» ἐκείνη κόρη; Διψᾶμε, ὅσο ἐκείνη, γιὰ τὸ «ἀΐδιον ὕδωρ» ἤ ἐξαντλοῦμε τὴν δίψα μας σὲ «φθηνό» ὕδωρ ἔνθεν κἀκεῖθεν; Φλεγόμαστε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ σβήσωμε τὰ ἁμαρτωλά μας πάθη ἢ μήπως συνεχίζομε νὰ φλεγόμαστε ἀπὸ αὐτά;

Ὁ Κύριος, διακριτικὸς ὅπως πάντοτε, σέβεται τὴν ὅποια ἐπιθυμία μας καὶ δὲν ἐκβιάζει τὴν θέλησή μας. Ὁ λόγος Του εἶναι ξεκάθαρος καὶ διαχρονικός: «Οἱ δίψης ἔμπλεοι πρός με ἔλθετε καὶ ἀρύσασθε ὕδωρ ζῶν, δι’ οὗ τρυφῆς καὶ χάριτος, ζωῆς τε τῆς ἀθανάτου ἐπαπολαύσετε πάντες». Ἡ Σαμαρείτιδα, πάντως, ἀξιοποίησε τὴν πλουσιοπάροχη προσφορὰ τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρα της καὶ ἔλαβε ἀπὸ Αὐτὸν ὄχι μόνον «τὸ ὕδωρ τῆς πίστεως» ἀλλὰ πολὺ περισσότερο «τῆς κολυμβήθρας τὰ νάματα, ἀγαλλίασιν καὶ λύτρωσιν».

Εἴθε καὶ ἐμεῖς νὰ τὴν μιμηθοῦμε στὴν ζήτηση τῆς «πηγῆς τῆς ζωῆς», ποὺ εἶναι ἀκένωτη καὶ ἀστείρευτη καὶ ἔχει τὴν δύναμη νὰ μᾶς ξεδιψάσῃ ὅλους, νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὴν ἐπίπονη δίψα καὶ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν αἰώνια ζωή.

Ἁγία τοῦ Θεοῦ, Φωτεινή (Σαμαρείτιδα), φώτισον καὶ ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς. Γένοιτο!

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Ομάδες που ασκούσαν πίεση για τα πιστοποιητικά και τα μέτρα εμβολιασμού ήταν κρυφά χρηματοδοτούμενες από τη Pfizer

 

Ομάδες που ασκούσαν πίεση για τα πιστοποιητικά και τα μέτρα εμβολιασμού ήταν κρυφά χρηματοδοτούμενες από τη Pfizer

Από την Christina Maas

Η Pfizer, κατασκευάστρια εταιρεία ενός από τα πιο ευρέως χρησιμοποιηθέντα εμβόλια για COVID-19 στη χώρα, ύπουλα και αθόρυβα χρηματοδότησε ομάδες που εμφανίστηκαν αργότερα ως υπέρμαχοι των μέτρων και των πιστοποιητικών εμβολιασμού, σύμφωνα με μια αναφορά από τον Lee Fang (για πρόσβαση στην αναφορά απαιτείται πληρωμή).

Τον Αύγουστο του 2021, η πρόεδρος του Αστικού Συνδέσμου του Σικάγο (Chicago Urban League, ομάδας που εργάζεται για την ισότητα της κοινότητας των μαύρων στο Σικάγο ως μέλος του Εθνικού Αστικού Συνδέσμου – National Urban League, ομάδας που το κάνει αυτό σε παναμερικανικό επίπεδο), Karen Freeman-Wilson, σε συνέντευξή της στην τηλεόραση, υποστήριξε ότι τα μέτρα για τον εμβολιασμό δεν θα έβλαπταν δυσανάλογα περισσότερο την κοινότητα των μαύρων.

«Ο παράγοντας υγεία και ασφάλεια εδώ υπερέχει κατά πολύ σε βαρύτητα και σημασία την όποια ανησυχία για τον εγκλεισμό ανθρώπων ή τη δημιουργία ενός φραγμού (περιορισμού στην κοινωνία)», ανέφερε τότε η Freeman-Wilson.

Νωρίτερα την ίδια χρονιά, η Chicago Urban League είχε λάβει 100.000$ από τη Pfizer για ένα έργο για την προώθηση της «ασφάλειας και αποτελεσματικότητας των εμβολίων». Ο σύνδεσμος δεν συμπεριέλαβε τη Pfizer στη λίστα των χορηγών ή συνεργατών στην ιστοσελίδα του και η Freeman-Wilson δεν αναφέρθηκε στην χρηματοδότηση κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Η επιχορήγηση της Chicago Urban League είναι μόλις μία από τις πολλές που δόθηκαν σε ομάδες από τη Pfizer για να προωθήσουν και ενθαρρύνουν τα μέτρα για εμβολιασμό (όπως φαίνεται και στον σχετικό πίνακα). Ο φαρμακευτικός κολοσσός απένειμε επιχορηγήσεις σε οργανισμούς της δημόσιας υγείας, σε ομάδες για τα ατομικά δικαιώματα, καθώς και σε διάφορες άλλες κοινότητες καταναλωτών, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ιατρών.  Οι πιο πολλές από αυτές τις ομάδες δεν αποκάλυψαν την χρηματοδότηση από τη Pfizer.

Ο Εθνικός Σύνδεσμος Καταναλωτών (National Consumers League, ομάδα επιτήρησης εταιρειών και προστασίας του καταναλωτή) ανακοίνωσε τον Αύγουστο του 2021 τη στήριξή του στα «κυβερνητικά και εταιρικά μέτρα» που απαιτούσαν τον εμβολιασμό για Covid. Η ανακοίνωση ήρθε περίπου την ίδια περίοδο που ο οργανισμός έλαβε επιχορήγηση 75.000$ από τη Pfizer για τις «εργασίες του για την πολιτική εμβολιασμού».

Ο οργανισμός δημόσιας υγείας Σύμπραξη Ανοσοποίησης (Immunization Partnership) με έδρα το Χιούστον, άσκησε δημοσίως πίεση εναντίον νομοσχεδίων που εισήχθησαν στην πολιτεία του Τέξας (όπου βρίσκεται το Χιούστον) με σκοπό την κατάργηση των πιστοποιητικών και των μέτρων εμβολιασμού. Ο οργανισμός δεν αποκάλυψε ότι η Pfizer του είχε χορηγήσει 35.000$ νωρίτερα εκείνη τη χρονιά για «νομοθετική υπεράσπιση».

Reclaimthenet

 

πηγή:  enromiosini.gr

http://makkavaios.blogspot.com

Η ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

 

Η ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

Ο φίλος μας, ο πατήρ Ν, μιλάει πολύ συχνά 

για το θάνατο. Μιλάει με διάφορους τρόπους. 

Μερικές φορές με δάκρυα και πόνο, 

άλλες φορές με φόβο και δέος, 

και άλλες με τρόμο και απορία. Βέβαια,

 υπάρχουν περιπτώσεις που δεν έχεις 

παρά μόνο να τρομάζεις: «Κύριε! Γιατί έτσι;

 Πού Ήσουν;..»

 

Υπάρχουν θάνατοι, για τους οποίους μπορεί 

κανείς να μιλάει μόνο με ιλαρή χριστιανική χαρά

 

Και άλλες φορές μιλάει με χαρά για το θάνατο.

 Καταλαβαίνω ότι ακούγεται παράξενα,

 αλλά υπάρχουν θάνατοι, για τους οποίους

 μπορεί κανείς να μιλάει μόνο με ιλαρή

 χριστιανική χαρά.

 

Σήμερα, όμως, με πήρε τηλέφωνο ο παππούλης

 για να μου διηγηθεί μια ιστορία για έναν

 κάθε άλλο παρά χαρούμενο θάνατο.

 Έναν θάνατο που κράζεις στον Ουρανό:

 

– Κύριε, γιατί; Αφού ήταν σχεδόν όλα…  

 

Κάποτε, μάλλον, θα μάθουμε τις απαντήσεις

 στο γιατί. Τώρα, όμως, μας μένει μόνο ο τρόμος…

 

Η γιαγιά και οι δαίμονες

 

Εκείνη την ημέρα στην εκκλησία είχε έρθει

 στον πατέρα Ν μια άγνωστη κυρία και ρώτησε

 αν μπορούν να τελέσουν την εξόδιο ακολουθία

 της γειτόνισσάς της, μιας ογδοντάχρονης γιαγιάς.

 

– Μπορούμε, γιατί όχι; Ποιο είναι το βαπτιστικό

 της όνομα;

 

– Δεν ήταν βαπτισμένη. Αλλά ήθελε.

 

Ήθελε ή δεν ήθελε, δεν μπορεί να τελεστεί

 η νεκρώσιμη ακολουθία. Όμως, μέσα από

 τη συζήτηση, ο πατήρ Ν έμαθε την ιστορία

 αυτής της γιαγιάς.

 

Δε γνωρίζουμε ακριβώς πώς ζούσε, αν ζούσε

 καλά ή άσχημα. Μάλλον, ζούσε όπως οι πολλοί.

 Όμως, κοντά στα ογδόντα, ξαφνικά αποφάσισε

 να βαπτιστεί. Όλο και ζητούσε από αυτήν

 την κυρία, τη γειτόνισσά της, να πάει στον 

παππούλη για να κανονίσει τα της βάπτισης.

 

Η γειτόνισσα είναι βαπτισμένη η ίδια,

 αλλά δεν είναι και πολύ της Εκκλησίας. 

Η παράκληση, όμως, της γιαγιάς προκάλεσε

 το ενδιαφέρον της. Τι να ήταν αυτό που έσπρωξε

 τη γιαγιά ξαφνικά σε αυτό το απρόσμενο βήμα. 

Αφού ζούσε μια χαρά.

 

Αποδείχτηκε ότι τη γιαγιά είχαν αρχίσει

 να την επισκέπτονται δαίμονες.

 

– Είναι δε τόσο τρομακτικοί, – διηγούταν η ίδια.

 – Μόλις που τους κοιτάξω, παγώνει

 το αίμα στις φλέβες.

 

Οπότε, στην προσπάθειά της να τους διώξει,

 η γιαγιά κουνούσε το μπαστούνι της.

 Αυτοί απομακρύνονταν για λίγο, αλλά 

μετά επέστρεφαν και πάλι και τρόμαζαν τη γιαγιά.

 Για αυτό το λόγο η γιαγιά αποφάσισε να βαπτιστεί, 

ώστε με αυτόν το δραστικό τρόπο 

να κατατροπώσει τους δαίμονες

 που την κυνηγούσαν.

 

Πρέπει να πούμε ότι, η γιαγιά, 

παρά την προχωρημένη ηλικία της,

 ήταν πολύ καλά στα μυαλά της.

 Εκτός από αυτό, φρόντιζε και την κόρη της, 

η οποία, μετά από μηνιγγίτιδα

 που είχε περάσει μικρή, δεν είχε σώας τα φρένας.

 

Λοιπόν, οι άνθρωποι, που έμαθαν αυτήν 

την ιστορία, δεν καταλόγισαν στη γιαγιά

 γεροντικό μαρασμό, αλλά την πίστεψαν

 και υποσχέθηκαν ότι θα την βοηθούσαν

 με τη βάπτιση.

 

Αυτή η κυρία είχε υποσχεθεί και σκόπευε

 με κάθε ειλικρίνεια να πάει στην εκκλησία

 να ρωτήσει. Αλλά τη μία οι υποχρεώσεις, 

την άλλη οι δουλειές, το ένα, το άλλο… 

Οι βομβαρδισμοί… Όλη αυτή η ιστορία

 συμβαίνει σε μέρος όπου διεξάγονται μάχες…

 

Και όσο η μια γειτόνισσα υποσχόταν,

 ένας άλλος γείτονας, από την πλευρά του,

 αποφάσισε και αυτός να την «βοηθήσει»:

 

– Εσύ, γριά, να τους βρίσεις, όσο το δυνατόν 

πιο σκληρά. Και θα σε εγκαταλείψουν.

 Είναι ένας πολύ καλά δοκιμασμένος τρόπος.

 

Όταν όλοι αυτοί οι δαίμονες επανήλθαν 

για πολλοστή φορά, η γριά, όντως,

 τους έβρισε με σκληρές βρισιές.

 Μόνο που αυτό λειτούργησε πάνω τους

 με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

 Δεν έφυγε κανένας. Και μπροστά στα μάτια της 

οι δαίμονες, ακριβώς στη μέση του σπιτιού, 

έσκαψαν τάφο και είπαν:

– Αυτός είναι για σένα, παλιόγρια! Περίμενε!

Εκτός από τη γιαγιά, εννοείται, 

κανείς άλλος δεν το είδε όλο αυτό. 

Αλλά μετά από αυτό το σκηνικό,

 η γιαγιά πήγε αμέσως στη γειτόνισσα 

και της τα διηγήθηκε. Οπότε, αποφασίστηκε

 ότι την επόμενη μέρα κιόλας εκείνη

 θα πήγαινε σίγουρα στον ιερέα.

 Επειδή αυτή η ιστορία είχε ξεπεράσει

 πλέον κάθε όριο.

Όμως, τη νύχτα, στο σπίτι της γιαγιάς

 προκλήθηκε πυρκαγιά. Η κόρη της με το γνωστό

 πρόβλημα είχε αφήσει πάνω στο μάτι της κουζίνας

 ένα κουρέλι και… αυτό ήταν. Η ίδια σώθηκε, 

αλλά η ηλικιωμένη μητέρα της κάηκε.

 Την βρήκαν απανθρακωμένη κοντά

 στην είσοδο του σπιτιού. Φαίνεται ότι σερνόταν

 για να βγει, αλλά δεν πρόλαβε.

Γιατί, όμως, έτσι; Γιατί τέτοιος θάνατος 

και ο Κύριος δεν της επέτρεψε να βαπτιστεί;..

Ο πατήρ Ν δε μου απάντησε. Αλλά και πού να ξέρει;

 Δεν του αρέσει κιόλας να παριστάνει το γέροντα.

Πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Οι αντίχριστες δυνάμεις της εφιαλτικής λεγομένης “Νέας Υδροχοϊκής Εποχής” θα εντείνουν τον αγώνα εναντίον της Εκκλησίας μας και ημών των Χριστιανών

 

Οι αντίχριστες δυνάμεις της εφιαλτικής λεγομένης “Νέας Υδροχοϊκής Εποχής” θα εντείνουν τον αγώνα εναντίον της Εκκλησίας μας και ημών των Χριστιανών

  «Ζούμε δυστυχώς σε εποχή πρωτοφανούς πνευματικής συγχύσεως. Το χειρότερο, ζούμε σε καιρούς πρωτόγνωρου αντιχριστιανικού μένους. Οι αντίχριστες δυνάμεις της εφιαλτικής λεγομένης “Νέας Υδροχοϊκής Εποχής” θα εντείνουν τον αγώνα εναντίον της Εκκλησίας μας και ημών των Χριστιανών μέχρι τελικής πτώσεως.

  Το θείο Πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού είναι ο κύριος στόχος τους. Δεν αντέχουν να κυβερνά στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων και γι' αυτό επιχειρούν να τον πλήξουν καίρια.

  Μόνο που τα όπλα τους είναι βρώμικα, όπως και η ψυχή τους.
Ματαιοπονούν όμως. Μέσα στη σατανική παραζάλη τους δε μπορούν να καταλάβουν πως όση λάσπη και βρωμιά και αν μπορούσαμε να ρίξουμε στον ήλιο, αυτός θα έμενε ανέγγιχτος. Το ίδιο και ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης μένει άσπιλος από τις νεοεποχίτικες βρώμικες επιθέσεις. 

 Ανησυχούμε όμως διότι πολλοί άνθρωποι ρηχοί στην πίστη, πέφτουν στην παγίδα των αδίστακτων παραχαρακτών της επιστήμης και της αλήθειας.

Εμείς, ως συνειδητοί πιστοί, οφείλουμε να μένουμε “Τη πίστει τεθεμελιωμένοι και εδραίοι και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου” (Κολ.1,23).

 Να κλείνουμε ερμητικά τα αυτιά μας στις κακόηχες ιαχές των εμπαθών χριστιανομάχων, τους οποίους αφήνουμε στη δίκαιη κρίση, αλλά και το έλεος του Θεού»

(Λάμπρου Κ. Σκόντζου, θεολόγου καθηγητού)

πηγή

 

πηγή:  proskynitis.blogspot.com

http://makkavaios.blogspot.com

 

Δεν φταίει ο Θεός που έχεις κάνει λάθος επιλογές…

*O διάλογος που ακολουθεί είναι αληθινός. .

–          Πάτερ ο Θεός είναι άδικος, δεν μου έχουν πάει καλά τα πράγματα στη ζωή μου.

–          Τι εννοείτε;

–          Θα σας πω. Γνώρισα τον Γιάννη πριν 15 χρόνια. Από την αρχή της σχέσης δεν τα πηγαίναμε καλά, αλλά εγώ ήθελα να κάνω οικογένεια και είπα δεν πειράζει ας παραβλέψω κάποια πράγματα. Τελικά παντρευτήκαμε με τον Γιάννη, τα πράγματα πήγαιναν χάλια, αλλά μετά από 3 χρόνια γάμου ήρθε και το παιδάκι μας. Τελικά δεν έφτιαξαν τα πράγματα και ο Γιάννης άρχισε να έχει πολύ άσχημη συμπεριφορά, οπότε χωρίσαμε πριν 1 χρόνο. Τώρα είμαι χωρισμένη, μόνη μου και προσπαθώ να τα βγάλω πέρα με ένα παιδί. Τι να πω, δεν βλέπει ο Θεός τι περνάω και την αδικία που έχω υποστεί; Τι φταίει τελικά αυτό το παιδί;

Κουϊζ: Βρείτε πόσα λάθη έχει μέσα ο διάλογος. Και μιλάμε για εγκληματικά λάθη. Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα μία και καλή. Δεν φταίει ο Θεός που τα έκανες μαντάρα στη ζωή σου με τις επιλογές σου. Οι περισσότεροι τα ρίχνουν στον Θεό και το παίζουν κακομοιρούληδες, ότι τάχα ο Θεός τους αδίκησε. Κομμένο λοιπόν το παραμύθι . . .

Ας δούμε λιγάκι μέσα μας έτσι για να μοσχομυρίσει αλήθεια ο κόσμος . . .

Στην εκκλησία πάμε ώστε να κουβαλήσουμε τον Σταυρό μας, να πάρουμε την ευθύνη των επιλογών και των λαθών μας, ώστε να οδηγηθούμε στη μετάνοια και να διορθώσουμε τη ζωή μας ξεκινώντας από τον εαυτό μας.

Με το να ρίχνουμε ό,τι μας συμβαίνει στον Θεό ή να λέμε στους παπάδες : «Διάβασε μια ευχή για να διορθωθούν τα πράγματα στη ζωή μου.», ενώ εσύ δεν θέλεις να αλλάξεις και να δεις τα λάθη σου, δεν γίνεται δουλειά.

Έχω ακούσει κοπέλα να λέει: «Θέλω κι εγώ απλά να βρω κάποιον για να κάνω ένα παιδί για να βγάζω όπως και οι φίλες μου φωτογραφίες στο Instagram με το καροτσάκι».

Να πας κοπέλα μου να αγοράσεις αρκουδάκι από τα jumbo!

Μαγικά γιοκ! Ούτε ο Χριστός είναι το λυχνάρι που τον θυμόμαστε μόνο σε καρκίνους και αν θέλουμε να κερδίσουμε κανένα λαχείο. Να συνέλθουμε λιγάκι γιατί μου φαίνεται οι ειδωλολάτρες των παλαιοτέρων αιώνων δεν πιάνουν μία μπροστά μας.

Το να θέλεις να σε βοηθήσει ο Χριστός , η Παναγία και οι Άγιοι, ενώ εσύ δεν θέλεις να πάρεις την ευθύνη και να δεις τα λάθη σου, δεν έχει λογική.

Παρακαλάμε και προσευχόμαστε ο Θεός να φωτίσει να δούμε τα λάθη μας και όχι να φωτίσει να αναδειχθεί ο εγωισμός μας και το δίκιο μας.

Δεν φταίει λοιπόν ο Θεός που έχεις κάνει λάθος επιλογές αλλά φταίει το γεγονός ότι δεν έβαλες τον Θεό στις επιλογές σου. 

Καλή μετάνοια . . .

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

Ο άνθρωπος που ζει στον τεχνικό κόσμο, γνωρίζει πολύ καλά πως σε αυτόν δεν υπάρχει πια τίποτα το πνευματικό

 

Ο άνθρωπος που ζει στον τεχνικό κόσμο, γνωρίζει πολύ καλά πως σε αυτόν δεν υπάρχει πια τίποτα το πνευματικό

 

  "Ο άνθρωπος που ζει στον τεχνικό κόσμο, γνωρίζει πολύ καλά πως σε αυτόν δεν υπάρχει πια τίποτα το πνευματικό. Κι όμως. Είμαστε μάρτυρες μιας παράξενης

αναστροφής. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το ιερό. Θέτει στη θέση του ιερού αυτό ακριβώς που αποϊεροποίησε τη φύση: την τεχνική".

Jacques Ellul, La technique ou l'enjeu du siècle.

πηγή

πηγή:  proskynitis.blogspot.com

http://makkavaios.blogspot.com