Ο Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης (video)

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης (video)

 

 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Η σιωπηλή προσευχή υπό απαγόρευση

ΟΤΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Η υπόθεση της Isabel Vaughan-Spruce, στην οποία αναφέρεται το άρθρο, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας νέας νομικής πραγματικότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο, την ποινικοποίηση της «σιωπηλής προσευχής» μέσω των Ζωνών Προστασίας Δημόσιου Χώρου (Public Space Protection Orders – PSPOs), γνωστών και ως «ζωνών ασφαλείας» (buffer zones).

«Αν δεν προσευχόμουν στο μυαλό μου, δεν θα ήμουν εδώ. Με συνέλαβαν για τις σκέψεις μου.»

Isabel Vaughan-Spruce

Η Isabel Vaughan-Spruce συνελήφθη επανειλημμένα επειδή στεκόταν ακίνητη και σιωπηλή κοντά σε κλινική αμβλώσεών στο Μπέρμιγχαμ. Σε βίντεο που έκανε τον γύρο του κόσμου, αστυνομικοί τη ρωτούν αν προσεύχεται στο μυαλό της, και όταν εκείνη απαντά «ίσως», οδηγείται στο τμήμα. Η πρόσφατη κριτική από τις ΗΠΑ, μέσω της Επιτροπής για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (USCIRF), υπογραμμίζει ότι τέτοιες διώξεις πλήττουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της σκέψης, θεωρώντας την πρακτική αυτή ακραία για μια δυτική δημοκρατία.

Οι Ζώνες Ασφαλείας (Buffer Zones) και το Νομικό Πλαίσιο

Οι «ζώνες ασφαλείας» καθιερώθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας των γυναικών από την παρενόχληση. Ωστόσο, ο νόμος περί Δημόσιας Τάξης (Public Order Act 2023) στην Αγγλία και την Ουαλία, καθώς και αντίστοιχοι νόμοι στη Σκωτία, επεξέτειναν την έννοια της παρενόχλησης σε οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί «επηρεασμός». Στην πράξη, οι ζώνες αυτές (συνήθως σε ακτίνα 150 μέτρων από την κλινική) απαγορεύουν όχι μόνο τις φωνές ή τα πλακάτ, αλλά και τη σιωπηλή παρουσία. Η απαγόρευση αυτή εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα. Πώς μπορεί μια εσωτερική, πνευματική διεργασία να αποτελεί αξιόποινη πράξη;

Η Αναγνώριση της Δύναμης της Προσευχής μέσα από την Απαγόρευση

Η ουσία της ποινικοποίησης της σιωπηλής προσευχής κρύβει μια παράδοξη παραδοχή από την πλευρά των αρχών. Απαγορεύοντας σε κάποιον ακόμα και να σκέφτεται ή να προσεύχεται σιωπηλά, το κράτος ουσιαστικά αναγνωρίζει ότι η προσευχή δεν είναι μια «κενή» ενέργεια, αλλά μια πράξη με πραγματική πνευματική ισχύ και αντίκτυπο.

Η μετάβαση προς την καθολική απαγόρευση της σιωπηλής προσευχής στο Ηνωμένο Βασίλειο υπήρξε μια σταδιακή και μεθοδευμένη διαδικασία, η οποία ξεκίνησε από τοπικό επίπεδο πριν επισημοποιηθεί εθνικά. Η αρχή έγινε το 2018 στο Λονδίνο, όταν ο δήμος του Ealing εφάρμοσε την πρώτη «ζώνη ασφαλείας» (PSPO), απαγορεύοντας κάθε μορφή διαμαρτυρίας και προσευχής έξω από την κλινική Marie Stopes. Τον Σεπτέμβριο του 2022, το Δημοτικό Συμβούλιο του Birmingham ακολούθησε το παράδειγμα, επιβάλλοντας παρόμοια ζώνη έξω από την κλινική Robert Clinic στο Kings Norton. Ήταν ακριβώς μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο που συνελήφθη η Isabel Vaughan-Spruce τον Δεκέμβριο του 2022, ενώ ακολούθησε η δεύτερη σύλληψή της τον Φεβρουάριο του 2023. Παράλληλα, τον Ιανουάριο του 2023, ο Adam Smith-Connor κατηγορήθηκε για σιωπηλή προσευχή στο Bournemouth, σε μια περιοχή όπου η τοπική ζώνη απαγόρευε ρητά ακόμα και τις θρησκευτικές πράξεις. Αυτές οι μεμονωμένες περιπτώσεις λειτούργησαν ως «δοκιμαστικοί σωλήνες» για την κυβέρνηση, η οποία με τον Νόμο περί Δημόσιας Τάξης 2023 (Public Order Act) και την τελική ενεργοποίηση των εθνικών Buffer Zones τον Οκτώβριο του 2024, μετέτρεψε την τοπική αστυνόμευση της σκέψης σε καθολική απαγόρευση σε όλη την Αγγλία και την Ουαλία, οριστικοποιώντας την ποινικοποίηση της σιωπηλής παρουσίας.

«Όταν η σκέψη γίνεται αδίκημα: Η σιωπηλή προσευχή υπό διωγμό»

 Αν η προσευχή ήταν κάτι ασήμαντο ή αναποτελεσματικό, η σιωπηλή παρουσία ενός ατόμου που απλώς στέκεται στον δρόμο δεν θα προκαλούσε την παρέμβαση του νόμου. Η δίωξη της Vaughan-Spruce αποδεικνύει ότι οι πολέμιοι της δράσης της αντιλαμβάνονται την προσευχή ως μια ενεργή δύναμη που μπορεί να αλλάξει τις συνειδήσεις ή να επηρεάσει την πνευματική ισορροπία του χώρου. Η «σιωπηλή προσευχή» στοχοποιείται ακριβώς επειδή θεωρείται ικανή να προσφέρει μια εναλλακτική πνευματική μαρτυρία, έστω και χωρίς λόγια. Ουσιαστικά, ο νόμος προσπαθεί να αστυνομεύσει την ίδια τη σκέψη, φοβούμενος τη μεταφυσική διάσταση μιας σιωπηλής επίκλησης στον Θεό.

Η περίπτωση αυτή φέρνει στη μνήμη το «έγκλημα σκέψης» από το έργο του Όργουελ. Όταν ένας πολίτης συλλαμβάνεται όχι για τις πράξεις του, ούτε καν για τα λόγια του, αλλά για το περιεχόμενο των προσευχών του μέσα στο μυαλό του, περνάμε σε ένα στάδιο ολοκληρωτισμού.

Η Isabel Vaughan-Spruce δήλωσε χαρακτηριστικά: «Κανείς δεν πρέπει να ποινικοποιείται για τις σκέψεις του και τις προσευχές του, ειδικά σε έναν δημόσιο χώρο στο Ηνωμένο Βασίλειο.»

Αντίστοιχα, ο Adam Smith-Connor, ένας βετεράνος του στρατού που επίσης καταδικάστηκε για σιωπηλή προσευχή κοντά σε κλινική στο Bournemouth, είπε: «Στάθηκα εκεί για λίγα λεπτά και προσευχήθηκα σιωπηλά για τον γιο μου που έχασα πριν από χρόνια σε έκτρωση. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα καταδικαζόμουν για τις σκέψεις μου.»

«Είναι τρομακτικά οργουελιανό το να βλέπεις αστυνομικούς να εισβάλλουν στον εσωτερικό κόσμο της σκέψης σου. Αν η προσευχή μου ήταν απλώς μια “σκέψη χωρίς σημασία”, δεν θα με είχαν οδηγήσει στο τμήμα. Η σύλληψή μου αποδεικνύει ότι η σιωπή μου τούς ενοχλεί περισσότερο από οποιαδήποτε φωνή.» Isabel Vaughan-Spruce (Ακτιβίστρια, μετά τη σύλληψή της)

 

Οι υποστηρικτές των ζωνών ασφαλείας υποστηρίζουν ότι η παρουσία «pro-life» διαδηλωτών προκαλεί άγχος στις γυναίκες. Ωστόσο, η σιωπηλή προσευχή δεν εμποδίζει τη φυσική πρόσβαση ούτε περιλαμβάνει λεκτική επαφή. Η νομική πρόκληση έγκειται στο γεγονός ότι οι PSPOs δίνουν στην αστυνομία τη διακριτική ευχέρεια να ερμηνεύει τη σιωπή ως «διαμαρτυρία». Η απόφαση του δικαστηρίου να αθωώσει αρχικά τη Vaughan-Spruce και η μεταγενέστερη αποζημίωσή της από την αστυνομία των West Midlands με £13.000 δείχνουν μια εσωτερική σύγκρουση στο βρετανικό σύστημα. Παρά την αποζημίωση, η κυβέρνηση προχώρησε στην εφαρμογή των καθολικών buffer zones σε όλη τη χώρα από τον Οκτώβριο του 2024, καθιστώντας πλέον σαφές ότι η σιωπηλή προσευχή μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα ή σύλληψη.

«Σήμερα, σε μια χώρα που κάποτε υπερασπιζόταν την ελευθερία, καταδικάστηκα επειδή το περιεχόμενο των σκέψεων μου —μια σιωπηλή προσευχή στον Θεό— κρίθηκε παράνομο από το κράτος. Η ελευθερία της σκέψης δεν υπάρχει πια αν δεν μπορείς να την ασκήσεις σιωπηλά στον δρόμο.» Adam Smith-Connor (Βετεράνος, μετά την καταδίκη του το 2024)

Η ποινικοποίηση της σιωπηλής προσευχής αποτελεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τις πολιτικές ελευθερίες. Αν το κράτος μπορεί να απαγορεύσει σε έναν πολίτη να προσεύχεται σιωπηλά στον δρόμο, τότε η ελευθερία της συνείδησης παύει να υφίσταται. Η ένταση με την οποία επιβάλλονται αυτές οι ζώνες αναδεικνύει μια βαθιά, έστω και ασυνείδητη, παραδοχή από τους νομοθέτες: ότι η προσευχή, ακόμα και η πιο αθόρυβη, είναι μια πράξη τόσο ισχυρή που το σύστημα θεωρεί απαραίτητο να την καταστείλει με τη βία του νόμου.

«Η πράξη της προσευχής, έστω και σιωπηλής, εντός μιας προστατευόμενης ζώνης, μπορεί να θεωρηθεί απόπειρα επηρεασμού των ατόμων που εισέρχονται στην κλινική, και ως εκ τούτου εμπίπτει στις απαγορεύσεις του νόμου περί Δημόσιας Τάξης.» Απόσπασμα από τη γνωμοδότηση του Δικαστηρίου (Σχετικά με την έννοια της παρενόχλησης)

Πηγές: 

1. Isabel Vaughan-Spruce
2. Woman paid £13k 
3. Silent prayer outside 
4. 2024 Annual Report 
5. Army veteran convicted 
6. ADF Internationa
7. BBC News
8. The Public Order Act 2023 

Αναδημοσίευση από:
https://www.entaksis.gr

https://www.impantokratoros.gr

Γέρων Γεώργιος: «Αλλάζει η ιστορία της ανθρωπότητας πάλι»

 

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: “Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του”

Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νούς. Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.

«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δείς πόση Χάρη θα λάβεις.

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις· «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου». Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός…

Η άσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπο πολύ. Θέλει να φωνάζεις μέρα και νύκτα στον Χριστό. Θέλει υπομονή σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμό και επιθυμία.

Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη είναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρίς πληρωμή. Πρέπει σε όλες τις αισθήσεις μέσα έξω να βάλεις άγρυπνο φύλακα την προσοχή διότι χωρίς αυτήν ο νούς και οι δυνάμεις της ψυχής διαχέονται στα μάταια και συνήθη, σαν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους. Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη. Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε να ανεβεί προς τα άνω χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω.

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.gr

Γέρων Γεώργιος: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

 

Γέρων Γεώργιος: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

 

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: «Μη φοβάσαι, εγώ θα σε κάνω καλά»

Είναι γεγονός πως η ακτινοβολία της αγάπης των αγίων δεν περιορίζεται σε όρια τοπικά, αλλά σαν αύρα λεπτή δροσίζει κι ευφραίνει κάθε ευλαβική ψυχή, που πλησιάζει στον τόπο της θαυμαστής βιοτής τους, ώστε ν’ αναφωνεί εκ βαθέων: «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».

Μία οικογένεια από τον Πειραιά βρέθηκε στο μοναστήρι του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη για τη μοναχική κουρά μίας συγγενούς τους. Εκεί η μητέρα μελέτησε την πνευματέμφορη ζωή του οσίου, προσκύνησε στο κατανυκτικό εκκλησάκι και τον απέριττο τάφο του κι αισθάνθηκε την παρουσία του πολύ πλησίον της. Είχε την αίσθηση ότι είναι ο δικός της άγιος. Έφυγαν ευχαριστημένοι και χαρούμενοι για τον Πειραιά.

Στα μισά της διαδρομής στάθμευσαν το αυτοκίνητο για λίγη ξεκούραση. Όταν ετοιμάσθηκαν όμως να ξεκινήσουν, παρά τις προσπάθειες, η μηχανή δεν εκινείτο. Αγωνιούσαν, γιατί νύχτωνε και δεν ήξεραν πού να πάνε και πού να μείνουν. Η μητέρα κατευθύνθηκε στο αυτοκίνητο και πήρε στα χέρια της ένα μπαμπάκι με λάδι, που είχε λάβει από την ακοίμητη κανδήλα του οσίου. Σταύρωσε τη μηχανή του αυτοκινήτου και αμέσως ξεκίνησε και τους πήγε στον προορισμό τους. Μόλις έφθασαν, χάλασε πάλι το αυτοκίνητο. Φαίνεται ήθελε και η μηχανή επισκευή.

*****

Μία Μακεδονίτισσα γιαγιά μένει χρόνια στο Τορόντο του Καναδά. Μικρή είχε γνωρίσει τον όσιο και τον είχε αγαπήσει. Μία μεγάλη φωτογραφία του οσίου την είχε σε κορνίζα στο σαλόνι της. Από τη γιαγιά είχαν γνωρίσει για τον όσιο και τα εγγόνια της. Μία δεκαεφτάχρονη εγγονή της μία ημέρα λιποθύμησε κι έχασε τις αισθήσεις της.

Την πήγαν στο νοσοκομείο και οι ιατροί βλέποντας να έχει παραισθήσεις και να μη επικοινωνεί με το περιβάλλον της ανησύχησαν και την έστειλαν σ’ ένα άλλο ειδικό νοσοκομείο. Εκεί δέχθηκαν οι υπεύθυνοι ιατροί ένα τηλεφώνημα που τους έλεγε ότι η νέα πάσχει από εγκεφαλομηνιγγίτιδα. Άρχισαν μία θεραπεία, αλλά είπαν ότι η νέα όταν συνέλθει δεν θα μπορεί να μιλά, να βαδίζει και να τρώει. Η γιαγιά έλεγε πως στο τηλεφώνημα ήταν ο όσιος Γέροντας.

Η νέα χωρίς να κοιμάται είδε τον όσιο με ράσα καθισμένο στην άκρη του κρεβατιού και της είπε: «Μη φοβάσαι, εγώ θα σε κάνω καλά» και τη σταύρωσε. Αυτό επανελήφθη επί τρεις βραδιές συνεχώς. Η νέα από τότε συνήλθε, άρχισε να μιλά άνετα, να βαδίζει και σιγά-σιγά να τρώει.

Δύο εβδομάδες μετά, όλα τελείωσαν, η ασθένεια θεραπεύθηκε δίχως να της αφήσει τίποτε. Ακόμη και οι ιατροί έλεγαν πως έγινε θαύμα. Η νέα σπούδασε ψυχολογία και προοδεύει. Η μητέρα της έπασχε επί μία εικοσαετία από μία ανίατη και σοβαρή ασθένεια που λέγεται λύκος. Θεραπεύθηκε και αυτή από τον όσιο. Όλοι τον ευχαριστούν ευγνώμονα.

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 448.

πηγή: koinoniaorthodoxias

https://simeiakairwn.gr