Ζωηφόρος Σταυρός και θανατηφόρος αμαρτία

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Ζωηφόρος Σταυρὸς καὶ θανατηφόρα ἁμαρτία

«Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός…ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τῆς Ἐκκλησίας τὸ περιτείχισμα», ψάλλει ὁ ὑμνωδὸς κατὰ τὴν μεσονηστίσιμο Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Ζωηφόρο ἀποκαλεῖ τὸν Σταυρὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, διότι χάρη στὸν καρπὸ τοῦ Σταυροῦ, στὴν γεύση δηλαδὴ τοῦ «ξύλου τῆς ζωῆς», τοῦ Χριστοῦ, γευτήκαμε ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ἀπόγονοι τῶν πρωτοπλάστων, ὄχι τὴν πικρὰ γεύση τοῦ θανάτου ἀλλὰ τὴν γλυκιὰ ἡδονὴ τῆς ζωῆς.

Ὁ Σταυρός, λοιπόν, μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ Κυρίου πάνω Του, ἀνανοηματοδοτεῖται καὶ ἀπὸ σύμβολο θανάτου γίνεται σύμβολο τῆς ζωῆς, ἀπὸ σύμβολο ἐσχάτης ταπεινώσεως καὶ ἐξευτελισμοῦ γίνεται σύμβολο ἀνορθώσεως καὶ τιμῆς, ἀπὸ φονικὸ ὄργανο γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς γίνεται ὄργανο σωτηρίας γιὰ τοὺς μετανοοῦντες, καὶ ἐν τέλει σύμβολο λυτρώσεως καὶ ἀναστάσεως!

Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ ἄνθρωποι φαίνεται ὅτι δὲν ἔχομε ἀντιληφθῆ τὸν σταυρὸ ὡς λυτρωτικὸ καὶ σωτήριο σύμβολο, γι’ αὐτὸ καὶ ἀρνούμαστε πεισματικὰ νὰ τὸν σηκώσωμε. Προτιμᾶμε, λοιπόν, νὰ γονατίζωμε ὑπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, παρὰ νὰ ἀγωνιζώμαστε νὰ τὶς ἀποβάλλωμε. Προτιμᾶμε νὰ παραμένωμε ὑποδουλωμένοι στὰ πάθη μας, στὴν φιλαυτία, στὴν φιλοδοξία, στὴν φιληδονία καὶ στὰ συμπαρομαρτοῦντα, παρὰ νὰ κοπιάζωμε, γιὰ νὰ τὰ ἀποτινάξωμε ἀπὸ πάνω μας. Προτιμᾶμε νὰ ἀρρωσταίνωμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας, ψυχικὲς καὶ σωματικές, παρὰ νὰ τὶς ἐξομολογούμαστε καὶ νὰ θεραπευώμαστε ὁριστικὰ ἀπὸ αὐτές. Προτιμᾶμε, ἐπίσης, γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὰ δεινά μας, νὰ ἐμπιστευώμαστε ἐπίγειους «σωτῆρες», ποὺ μᾶς ζητᾶνε μάλιστα νὰ θυσιάζωμε ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς ἐλευθερίες μας, παρὰ νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὸν οὐράνιο Σωτῆρα μας, ποὺ θυσιάστηκε ὁ Ἴδιος γιὰ χάρη μας.

Καὶ ἐὰν ζητάῃ ἀπὸ ἐμᾶς νὰ Τὸν ἀκολουθήσωμε, δὲν ἐκβιάζει τὸ θέλημά μας, διότι Ἐκεῖνος μᾶς ἔπλασε αὐτόβουλους καὶ αὐτεξούσιους. Ζητάει νὰ τὸν ἀκολουθήσωμε, ὄχι γιὰ νὰ αὐξήσῃ τοὺς ὀπαδούς Του, διότι πολὺ ἁπλᾶ ἡ ἐξουσία Του δὲν εἶναι «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», τῆς φθορᾶς καὶ τῆς ἁμαρτίας. Οὔτε ἐπιθυμεῖ νὰ τὸν ἀκολουθήσωμε, γιὰ νὰ μᾶς κατεξουσιάσῃ, ὅπως οἱ ἐπίγειοι ἄρχοντες, ἐφ’ ὅσον Ἐκεῖνος «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι».

Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μεγάλη Του διαφορὰ ἀπ’ ὅλους τοὺς ἄλλους ἐπίδοξους σωτῆρες. Ἐκεῖνοι, ὑποσχόμενοι τὴν σωτηρία μας ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ κόσμου τούτου, γιὰ νὰ μᾶς δελεάσουν, στὴν ἀρχὴ μᾶς σκορπίζουν ἁπλόχερα πλούτη, δόξες καὶ ἀπολαύσεις, καὶ μόλις μᾶς δένουν στὰ δίκτυα των, μᾶς τὰ ἁρπάζουν πάλι, ἀποσπῶντας καὶ τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία μας, ἤ, γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ μᾶς τὰ παραχωροῦν, ἀπαιτοῦν ὅλο καὶ μεγαλύτερες καὶ περισσότερο δυσβάστακτες θυσίες. Καὶ ὅταν πετύχουν πλήρως τὸν στόχο των καὶ δὲν μᾶς ἔχουν πλέον ἀνάγκη, τότε μᾶς πετοῦν καὶ ἐμᾶς, κατὰ τὸ λαϊκό: «ὁ διάβολος δὲν ἀγαπάει οὔτε τὰ παιδιά του».

Ἐκεῖνος, ὅμως, ὁ Χριστός μας, θυσιαζόμενος ὁ Ἴδιος πρῶτα γιὰ μᾶς, μᾶς δείχνει τὸν δρόμο καὶ τὸν τρόπο, γιὰ νὰ κερδίσωμε καὶ ἐμεῖς τὴν σωτηρία μας, μὲ τὴν δική Του χάρη! Τρία εἶναι τὰ βήματα τῆς σωτηρίας, μὲ βάση τὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας (Μάρκ, η’ 34 - θ’ 1): ἡ ἄρνηση τοῦ ἑαυτοῦ, ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ, καὶ ἡ συμπόρευση μαζί Του. Ὅποιος ἀπαρνεῖται τὸν κακό του ἑαυτό, αὐτὸς αὐτομάτως σηκώνει τὸν σταυρό του, καλεῖται δηλαδὴ νὰ ἀποβάλλη τὸ οἰκεῖο θέλημα καὶ νὰ ντυθῆ μὲ τὰ ὅπλα τῶν ἀρετῶν, ὅπως ἔκαναν καὶ οἱ ἅγιοί μας, ὥστε νὰ γίνῃ συνοδοιπόρος τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἑρμηνεύουν ἄλλωστε καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες μας τὸ παραπάνω χωρίο (Μάρκ., η’ 34).

Ὁ Χριστός μας, βεβαίως, γνωρίζει ὅτι εἰδικὰ τὸ πρῶτο βῆμα, ἡ ἀπάρνηση τοῦ κακοῦ ἑαυτοῦ μας, εἶναι τὸ δυσκολώτερο, λόγῳ τῆς φυσικῆς ῥοπῆς μας πρὸς τὴν θανατηφόρα ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς προσφέρεται νὰ μᾶς τείνῃ χεῖρα βοηθείας, νὰ γίνῃ ὁ Κυρηναῖος μας, νὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ ἄρωμε τὸν σταυρό μας, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ συγκατατεθοῦμε στὴν βοήθειά Του. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ κάνωμε αὐτό, χρειάζεται νὰ πιστέψωμε ὅτι Αὐτὸς εἶναι «ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν., ιδ’ 6).

Ἐὰν πιστέψωμε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια, τότε καλούμαστε νὰ ἀκολουθήσωμε καὶ τὴν προτροπή Του, νὰ ἀγωνιστοῦμε δηλαδὴ νὰ εἰσέλθωμε «διὰ τῆς στενῆς πύλης», καὶ ἀκόμη νὰ εἴμαστε ὑποψιασμένοι ὅτι εἶναι «πλατεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν», γι’ αὐτὸ καὶ «πολλοὶ οἱ εἰσερχόμενοι δι’ αὐτῆς». Ἀντιθέτως, νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι καὶ ἀποφασισμένοι ὅτι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν», γι’ αὐτὸ «καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὐρίσκοντες αὐτήν» (Ματθ., ζ’ 13-14, Λουκ., ιγ’ 23-24).

Ὁ Χριστός, λοιπόν, ὄχι μόνον δὲν μᾶς εἶπε ψέματα γιὰ τὸν δρόμο τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς σωτηρίας, ὅτι εἶναι δύσβατος καὶ ἀνηφορικός, ἀλλὰ μᾶς προσέφερε καὶ τὰ κριτήρια, γιὰ νὰ ξεχωρίζωμε τοὺς γνησίους σωτῆρες ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες τῆς σωτηρίας. Μᾶς προειδοποίησε, μάλιστα, ὅτι οἱ δεύτεροι ἀναγνωρίζονται «ἀπὸ τῶν (σαπρῶν) καρπῶν αὐτῶν» (Ματθ., ζ’ 20).

Ἂς ἔχωμε λοιπὸν τὰ μάτια μας ἀνοικτά, ὥστε νὰ μὴν ἐξαπατώμεθα ἀπὸ τὶς κάθε λογὴς ἐπαγγελίες τοῦ πονηροῦ καὶ τῶν πονηρῶν. Ἂς μὴν αὐταπατώμεθα! Ὁ δρόμος τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὁ μόνος λυτρωτικὸς καὶ σωτήριος, γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει: «Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, δι’ οὗ κατεπόθη τοῦ θανάτου ἡ δύναμις, καὶ ὑψώθημεν ἀπὸ γῆς πρὸς οὐράνια».

Ἐὰν θέλωμε, ἑπομένως, καὶ ἐμεῖς νὰ ὑψωθοῦμε πρὸς τὸν οὐρανό, γιὰ τὸν ὁποῖον πλαστήκαμε, ἂς παρακαλοῦμε τὸν Ἐσταυρωμένο Κύριό μας καὶ Θεό μας, ποὺ ἡ Ἐκκλησία προβάλλει μπροστά μας στὸ μέσο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νὰ ἐνδυναμώνῃ ὅλους μας νὰ σταυρώνωμε τὰ προσωπικά μας πάθη καὶ νὰ ἀποδιώχνωμε τὴν ἰοβόλο ἁμαρτία, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀντικρύσωμε καὶ ἐφέτος τὸ σωτήριο φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του. Κύριε, εὐδόκησον καὶ «Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει Σου!»

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

 

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Βγείτε στην μάχη με Αρχιστράτηγο τον Κύριο

Νουθεσίες σε πνευματικά του τέκνα

Το ακοίμητο μάτι τού Θεού σαν καθρέπτης μάς παρακολουθεί με φοβερή ακρίβεια σε κάθε στιγμή χρόνου και καταγράφει, στο δικό του κομπιούτερ το θεϊκό, όλες τις σκέψεις, τα νοήματα και τις κινήσεις τής καρδιάς.

Αυτήν την αίσθηση τής παρουσίας τού Θεού (κατά φύση), πόσο θα μάς ωφελούσε (χάριτι Θεού) αν την ζούσαμε! Αν την φιλοσοφούσαμε!

Αν την νοιώθαμε μέσα στην ψυχή μας! Ο φόβος τού Θεού, σαν φως νοητό, θα φώτιζε τα μονοπάτια τής ζωής, να τα ξεπεράσουμε ακίνδυνα έως να φθάσουμε στη χρυσή πόλη τής Άνω Ιερουσαλήμ…

Λοιπόν, παιδιά μου, ενδυθείτε την πανοπλίαν τού Ιησού μας και βγείτε στην μάχη με Αρχιστράτηγο τον Κύριον μας Ιησού και οι Αγγελικές δυνάμεις αοράτως θα μάς ενισχύουν και θα μας γεμίζουν με θάρρος και ανδρεία…

Πνευματικά εφόδια σωτηρίας και ημερολόγιο του 2011 – Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.wordpress.com

Παναγία μου, σκότισέ τον να μη τον βρει!

 

Παναγία μου, σκότισέ τον να μη τον βρει!

 Όταν έγινε η Μείζων Σύνοδος -θυμάστε, όταν έγινα Μητροπολίτης με κατηγορούσαν για διάφορα πράγματα, άσχημα- και έγινε μία Σύνοδος με τους Πατριάρχες και με κάπου 25 Αρχιερείς για να δικάσουν την υπόθεση αυτή και να δουν αν είναι αλήθεια ή ψέματα όλα αυτά για τα οποία με κατηγορούσαν.

Όταν έγινε η τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου αυτής -που ήταν κεκλεισμένων των θυρών, δεν είχε παρόντες ούτε δημοσιογράφους ούτε κανέναν ξένο, ήτανε στην Αρχιεπισκοπή περίπου ώρα 9:00-10:00 το βράδυ- ένας από αυτούς που με κατηγορούσε έλεγε διάφορα άσχημα πράγματα, πολύ άσχημα! Να μην τα λέμε τώρα. Τότε του λέει ο Πατριάρχης ο Αλεξανδρείας, ο Πέτρος: 

"Εσύ που λες για τον πατέρ Αθανάσιο όλα αυτά τα πράγματα, τον ξέρεις;" Λέει: "Πως δεν τον ξέρω; Αφού πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα."
Ερχόμουνα εγώ από το Μαχαίρα, δήθεν, και έβγαζα τα ράσα και πηγαίναμε στην πλαζ και κάναμε μπάνιο στη θάλασσα μαζί. Φανταστείτε τώρα, είμαι εγώ για μπάνιο στη θάλασσα; Και πού να παρουσιαστώ...!
Και μάλιστα έλεγε ότι οδηγούσα και αυτοκίνητο, που δεν ξέρω να οδηγώ αυτοκίνητο! Το αστείο ήταν ότι ένας Μητροπολίτης που με ανέκρινε τρόπον τινά είπε: 

"Πώς μπορείς να μας αποδείξεις ότι δεν ξέρεις αυτοκίνητο;"
Αφού δεν έμαθα, δεν έμαθα ποτέ μου, δεν με είδε κανείς να οδηγώ αυτοκίνητο.
Λέει: "Μα πώς μπορείς να το αποδείξεις;"
Λέω, μπέστε σε ένα αυτοκίνητο να σας πάρω μια βόλτα κι όποιος βγει ζωντανός! Αφού δεν ξέρω πώς θα σου το αποδείξω διαφορετικά;

 Τέλος πάντων, ευτράπελα πράγματα τα οποία ήταν και θλιβερά, ταυτόχρονα.
Τότε εγώ είχα αποκτήσει κινητό τηλέφωνο. Όταν ήρθα στη Μητρόπολη είχα και ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο δεν το ήξεραν πολλοί, το τηλέφωνό μου. Λέει λοιπόν ο Πατριάρχης σε εκείνον τον τύπο, τον Γιάννη -τον οποίο δεν τον ήξερα εγώ, δεν τον είχα δει ποτέ μου αυτόν τον άνθρωπο- "ποιος είναι ο Μητροπολίτης Λεμεσού; Εμείς που είμαστε εδώ πέρα, δες ποιος είναι από εμάς." 

Εγώ δεν ήμουν μέσα διότι ήμουν υπόδικος, δικαζόμουν, δεν μπορούσα να ήμουν μέσα εγώ.
-Είναι εδώ;
-Λέει, ναι, εδώ είναι!
-Ποιος είναι;
Εγώ κοιτούσα από μία χαραμάδα του παραθύρου και έβλεπα τη σκηνή.
Έκανε το χέρι του έτσι, έδειχνε έναν-έναν και λέει: 

"Εσύ είσαι!" και έδειξε έναν Μητροπολίτη, Κύπριο. (Μόρφου, Νεόφυτο). 

Ο οποίος Μητροπολίτης όμως τον ανέκρινε την προηγούμενη μέρα και έπρεπε να τον ξέρει. Τον σκότισε ο Θεός και δεν τον κατάλαβε! Και λέει, "εσύ είσαι!".
Του λέει ο Μητροπολίτης: "Κοίταξέ με καλά! Εγώ είμαι ο πάτερ Αθανάσιος;"
Του λέει: "Ναι, εσύ είσαι! Εσύ είσαι!"

Και τότε ο Πέτρος, ο Πατριάρχης, τον έβγαλε έξω και τελείωσε η Σύνοδος και χειροκρότησαν όλοι και είπαν ότι η ιστορία της Εκκλησίας επαναλαμβάνεται.
Όταν βγήκαν έξω -εγώ δεν ήμουν μέσα στη Σύνοδο, βγήκαν οι Αρχιερείς και μου έλεγαν τι έγινε τέλος πάντων εκεί- έφυγα κι εγώ από την πίσω πόρτα της Αρχιεπισκοπής για να μη μας πιάσουν οι δημοσιογράφοι που ήταν στην κύρια είσοδο. 

Μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο -οδηγούσε ο πάτερ Φιλόθεος, νομίζω, ή ο πάτερ Πορφύριος- χτύπησε το κινητό μου. Λίγοι ήξεραν το κινητό μου. Κοιτάζω, ένας αριθμός παράξενος! Σηκώνω το κινητό, απαντώ: "ναι, ποιος είναι;" 

Ακούω μία φωνή έτσι λεπτή, όπως μιλάει ο γέροντας Εφραίμ (ο Φιλοθεΐτης, της Αριζόνας) και μου λέει: 

"Δεσποτάκο μου, εσύ είσαι;

Λέω: "Ναι, ποιος είναι;"
Μου λέει: "Ο γέροντας Εφραίμ από την Αμερική".
Λέω: "Γέροντα, τι είναι;"
Σάστισα κι εγώ!
Λέει: "Με τη χάρη του Θεού, παιδί μου, ήμουνα εκεί (στη Σύνοδο) και τα έβλεπα όλα! Και είδα αυτόν τον άνθρωπο που έψαχνε να σε βρει μέσα στους Δεσποτάδες και είπα: Παναγία μου, σκότισέ τον να μη σε βρει! Αλλά δεν ήσουν μέσα εσύ! Και έδειξε κάποιον άλλον!".
"Δεν ήμουν μέσα εγώ, γέροντα", λέω. "Ήμουν έξω".

  Και έγινε όλη αυτή η ιστορία και το έλεγε ο ίδιος ο γέροντας ότι ήταν εκεί! Και κάποιος να του το είπε, που ήξερε το τηλέφωνό μου; Και πώς με πήρε τηλέφωνο από την Αμερική που δεν ήξερε κανείς το τηλέφωνό μου τότε; Πού το άκουσε; πού το είδε αυτό το πράγμα; Και μετά μου το επιβεβαίωσε κι όταν πήγα στην Αμερική και το είπε και ο ίδιος και υπάρχει σε μία κασέτα, νομίζω, στο YouTube που το λέει και το διηγείται ο ίδιος. Λέει, όταν προσευχόταν για μας, ο Θεός τον μετέφερε με το Πνεύμα το Άγιο στον χώρο εκείνο. Βλέπετε λοιπόν τι σημαίνει Άγιος άνθρωπος και τι χάρισμα είχε, πνευματικό, ο γέροντας Εφραίμ.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού/ ΠΗΓΗ

https://youtu.be/pSJmqNP7qQA

(ακούστε στο 19:13)

 

πηγή:  proskynitis.blogspot.com

http://makkavaios.blogspot.com

Πόντος Κρυπτοχριστιανοί Πόντιοι

 

Πόντος Κρυπτοχριστιανοί Πόντιοι

Πόντος Κρυπτοχριστιανοί Πόντιοι

Πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

 

“Αγιασθήτω – Ελθέτω – Γεννηθήτω”

Τρείς προστακτικές

“Άγιασθήτω τὸ ὄνομά σου.

Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου.

Γεννηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.”

Τρεις προστακτικές κι ο Άναρχος Θεός, ο σαρκωμένος Λόγος σε πλήρη παρουσία, μέσα σε κυματισμένη ψυχή. Να καταδύεσαι σε βάθη απελπισίας, σε υπαρξιακό στροβιλισμό και να πιάνεσαι από ικεσία καρδιάς για να αφεθείς σε Πατρικά χέρια που σύμπαντα ορίζουν, ανάβουν και σβήνουν φως ημέρας, αρχιτεκτονούν και συνέχουν όλη την Πλάση για το πλάσμα Του.

Στάσου για λίγο από την ματαιότητα και ματαιοδοξία της ημέρας, που σαν καρνάβαλος πλουμίζει κούφιες, περαστικές εικόνες, λόγια πολλά κι α-νόητα, φτιασιδωμένες ζωές με ρηχότητα και make-up γκλαμουριάς που τον αέρα γεμίζει άρωμα φτηνό- στάσου σε κάθε λέξη αυτής (και κάθε) προσευχής.

Πρόφερε αργά τις λέξεις κλείνοντας ίσως τα μάτια για να τις κοινωνήσεις σε σώμα, πνεύμα και ψυχή. Νοιώσε τη σημασία και τη δύναμή τους- καμία τους δεν έχει άστοχη θέση. Φρουροί ακοίμητοι, υπασπιστές και προασπιστές Πίστεως του Βασιλέα των Όλων.

Έτσι είναι η προσευχή- βουτιά σε λέξεις που δονούν. Κι εκείνο που υπερκοσμεί την ωραιότητά τους είναι η ελληνική γλώσσα, το χρυσό άρμα τους. Πόση τιμή να εκφέρεται έτσι η κατά Θεόν Σοφία!

Τρεις προστακτικές να αποτυπώνονται με το σημείο του Σταυρού για καθε έναν που από εδώ και από τώρα κάνει τη σημασία τους δική του περπατησιά.

“Αγιασθήτω – Ελθέτω – Γεννηθήτω”

πηγή: romioitispolis.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

– Γέροντα, ποιόν Σταυρό είναι καλύτερο να φοράμε;

 

Άγιος Γαβριήλ, ο διά Χριστόν σαλός

Πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός!

Γιατί βέβαια πάνω του είναι ο Σταυρωμένος Χριστός.

Γι” αυτό και τίποτα πιο ακριβό από το βαπτιστικό σου σταυρό δεν υπάρχει. Εκείνος είναι ευλογημένος στο όνομα σας, και να μην τον δίνετε σε κανέναν άλλον.

Δεν κάνει να βγάλετε ούτε για μια στιγμή αυτόν το σταυρό. Ούτε όταν κάνετε μπάνιο, με την αιτιολογία ότι το βρόμικο νερό θα χύνεται πάνω στο σταυρό.

Και τι να κάνουμε; Ίσα ίσα το νερό καθαρίζει το σταυρό. Χωρίς αυτόν μπορεί να σας χτυπήσει το κακό! Ούτε κι όταν έχετε συζυγικές επαφές να τον βγάζετε.

— Την Κυριακή και τις γιορτές μπορείς να φτιάχνεις σταυρούς, αλλά καλύτερα, αν δεν είναι πολύ απαραίτητο, να μην το κάνεις.

Κι αν δείτε δυο σπίρτα πεταμένα κάτω να έχουν το σχήμα του σταυρού, μην τα πατήσετε!

—Γέροντα, μπορούμε να φοράμε στο λαιμό δύο διαφορετικούς σταυρούς;

—Το κυριότερο είναι η πίστη με την οποία τους φοράς. Ο σταυρός είναι το σύμβολο της πίστεως. Σταυρός σημαίνει υπομονή.

—Στους νεκρούς πρέπει οπωσδήποτε να βάζουμε το σταυρό; ρώτησα.

—Ο νεκρός πρέπει οπωσδήποτε να έχει έναν απλό ξύλινο σταυρό και να τον κρατάει στο χέρι. Σταυρό όμως από χρυσό ή από άλλα μέταλλα που δεν λιώνουν δεν κάνει να βάζουμε στον νεκρό. Ο Χριστός αναστήθηκε και εμείς δεν μπορούμε να αφήσουμε το σταυρό Του στο χώμα. Όμως το ξύλο στο χώμα λιώνει.

Σχετικά με το σταυρό της αγίας Νίνας μας έλεγε ο π. Γαβριήλ:

— “Όταν ξανάφεραν από τη Ρωσία το σταυρό της αγίας Νίνας, είχαν στραβώσει λίγο οι άκρες του από κάποια απροσεξία.

Δεν μπορούσαν όμως εδώ να τις ισιώσουν με χρυσό; Αυτό δείχνει την πτώση μας! Αν κατεβείτε στο ναό του Σαμτάβρο,

θα δείτε σε πιο παλιές εικόνες ότι ο σταυρός της αγίας Νίνας δεν είναι με επικλινείς κεραίες.

Μια φορά, που κήδευαν έναν ιερέα, ο π. Γαβριήλ φώναξε:

—Πού ακούστηκε να θάβουν τον Χριστό;

Και ξαφνικά η πομπή της κηδείας σταμάτησε και ο π. Γαβριήλ πλησίασε τον κεκοιμημένο και του έβγαλε τον μεταλλικό σταυρό που φορούσε, βάζοντας στη θέση του έναν ξύλινο.

—Καλό είναι να φοράς το σταυρό με τον οποίο σε βάπτισαν. Όμως αν δεν έχεις, τότε καλύτερα να φοράς το σταυρό με τον Εσταυρωμένο Χριστό.

Ο π. Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1929 στην Τυφλίδα της Γεωργίας και κοιμήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1995 στο Μτσχέτα.

Υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της σύγχρονης Γεωργίας, ένας χαρισματικός και θεοφόρος Γέροντας, ο οποίος έζησε ως διά Χριστόν σαλός (προσποιητά τρελός) και

Ομολογητής (δηλ. διακήρυξε δημόσια την πίστη του στο Χριστό κατά τη διάρκεια διωγμού).

Ενάντια στις επιταγές του αθεϊστικού καθεστώτος, έχτισε με τα ίδια του τα χέρια έναν τετράτρουλο ναό στο σπίτι του, όπου και ασκήτεψε τα πρώτα χρόνια της ζωής του.

Εκάρη μοναχός και διώχθηκε για πολλά χρόνια από την κυβέρνηση. Βασανίστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες και φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες.

Ενώ δεν μας έχει ακόμη αποκαλυφθεί όλο το φάσμα του βίου του, είναι αμέτρητες οι μαρτυρίες των ανθρώπων που τον επισκέπτονται στην Ιερά Μονή Σαμτάβρο, στην πόλη Μτσχέτα, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και έζησαν από κοντά τη θαυματουργική του δύναμη, αλλά και το διορατικό και προορατικό του χάρισμα.

Σήμερα στον τάφο του, στο προαύλιο του μοναστηριού, επιτελούνται αναρίθμητα θαύματα σε ανθρώπους που πάσχουν από ανίατες ασθένειες.

hristospanagia.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η Θεολογία του και η σημασία αυτής

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-3-1981]

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, δευτέρα Κυριακή των Νηστειών, εορτάζει τη μνήμη του μεγάλου πατρός και θεολόγου του 14^ου αιώνος, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

Εάν η Κυριακή της Ορθοδοξίας, που εορτάσαμε την περασμένην Κυριακήν, είναι η εορτή κατά την οποίαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, στην 7^η Οικουμενική Σύνοδο έδειξαν ότι ο Υιός του Θεού αληθινά έγινε άνθρωπος, για να θεωθεί ο άνθρωπος, αυτό με τη σημερινή Κυριακή και την προβολή του μεγάλου προσώπου και αγίου, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που δεν είναι βεβαίως σήμερα η κανονική του μνήμη, αλλά η προβολή του, ως θεολόγου και μαχητού υπέρ της Ορθοδοξίας, με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά έγινε αυτό πολύ σαφές· διότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ηγωνίσθη ως μοναχός και ως επίσκοπος, ακριβώς να δείξει ότι είναι δυνατόν αυτό να γίνει.

Ποιο; Αυτό που η 7^η Οικουμενική Σύνοδος ήδη είχε θεμελιώσει: ότι ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο ἵνα ἡ σάρξ γένηται λόγος. Αυτό που όλοι οι Πατέρες της  Εκκλησίας μας, σε μια ολοσύμφωνη γραμμή ετήρησαν μέσα στη διαδρομή της Εκκλησίας: ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Και δύο μεγάλες Οικουμενικές Σύνοδοι, που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη το 1341 και το 1351, κατοχύρωσαν αυτήν την μεγάλη αλήθεια. Είναι οι τελευταίες μεγάλες Σύνοδοι που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, που έγιναν στην Ανατολή, 100 χρόνια πριν πέσει η Κωνσταντινούπολις και η Ανατολή πια βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία αλλοθρήσκων. Αλλά όμως, θείω Πνεύματι, έγιναν αυτές οι δύο Σύνοδοι και ενεφανίσθη αυτός ο Άγιος μεγάλος πατήρ, ο οποίος και  προκάλεσε τας Συνόδους, σημειώσατέ το αυτό, εξ αφορμής της Δύσεως, η οποία υπεστήριζε τα εναντία, στο πρόσωπο του Βαρλαάμ, ότι δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φθάσει στη θέωση, και θα δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό, ο άγιος αυτός πατήρ που τόσο ηγωνίσθη, με τας Συνόδους αυτάς έθεσαν το θεμέλιον της Ανατολής, της Ορθοδόξου Ανατολικής Θεολογίας,ώστε όταν θα ήρχοντο τα μεγάλα κύματα της Δύσεως να την καταποντίσουν, αυτή να είναι θεμελιωμένη.

Το κύριο πρόβλημα που απησχόλησε τότε, κατά τον 14^ον αιώνα, ήταν το εξής: Ποιος είναι ο βασικός χαρακτήρ της Χριστιανικής υπάρξεως. Ποιες είναι οι δυνατότητες του ανθρώπου να φθάσει πού; Αυτό ήταν το πρόβλημα. Βεβαίως δεν ήταν πρόβλημα. Το θέμα αυτό ήδη είχε τεθεί από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε και φανερώθηκε και κηρύχθηκε η Εκκλησία εις τον κόσμον. Όλοι οι αρχαίοι Πατέρες ήδη είχαν δώσει τη γραμμή πλεύσεως. Ποιες ακριβώς είναι οι δυνατότητες του ανθρώπου ως Χριστιανού, να φθάσει πού; Αλλά επειδή όμως προεκλήθη θέμα κατά τον 14^ο αιώνα, εξ αφορμής του εκ Καλαβρίας της Δύσεως Βαρλαάμ, ο οποίος Βαρλαάμ εξεπροσώπευε τη Δύση και η οποία Δύσις επίστευε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να φθάσει σε μεγάλα μέτρα, προεβλήθη το θέμα ως πρόβλημα. Το υπεστήριξε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και το επεκύρωσαν αυτές οι δύο τοπικές μεγάλες Σύνοδοι εις την Κωνσταντινούπολιν το 1341 και το 1351.

Το θέμα λοιπόν ήταν οι δυνατότητες του ανθρώπου πού φθάνουν; Τι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος; Και απάντησε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Να θεωθεί!». Είναι η θέωσις. Τι σημαίνει θέωσις; Σημαίνει την κοινωνία, την προσωπική κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό. Αυτό βέβαια επήρε διαστάσεις προβλήματος για τον εξής λόγο. «Θεώνομαι» που είναι μία λέξις καθαρά Ελληνική, και που δεν μπόρεσε να μεταφραστεί σε καμία γλώσσα, ούτε σε αυτήν την Λατινικήν, και μένει μία λέξις μοναδική στη γλώσσα μας και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, αν έπρεπε να μιλήσει ο Λατίνος ή ο Γερμανός ή ο Κινέζος θα έλεγε τη λέξη Ελληνικά, «θέωσις», είναι η θεοποίησις του Μεγάλου Αθανασίου και του Μεγάλου Βασιλείου. Το να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Και να έχει ο άνθρωπος μια κοινωνία με τον Θεό κατά έναν μοναδικό τρόπο.

Ετέθη όμως το εξής ερώτημα: Είναι δυνατόν αυτό; Εφόσον ο Θεός είναι ακατάληπτος και «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον(:που κατοικεί σε φως απρόσιτο)»[Α’ Τιμ.στ΄16], πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φθάσει μέσα στην περιοχή του Θεού και να θεωθεί; Οι ίδιοι πάλι Πατέρες υπεστήριξαν ότι ο Θεός είναι ακατάληπτος και απρόσιτος. Όμως, εδώ ήταν τώρα η μεγάλη προσφορά του αγίου πατρός, η οποία, σημειώσατε, ότι δεν είναι πρωτοφανής. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στηρίζεται σε δύο στερεά θεμέλια·και τα οποία τον καθιστούν ορθοδοξότατο. Και πάντα που θα ήθελε να θεολογήσει, εάν μείνει στα δύο αυτά θεμέλια, θα μείνει ορθόδοξος. Είναι η βιβλική Ιστορία και οι Πατέρες της Εκκλησίας ως ερμηνείς της βιβλικής Ιστορίας. Ο άγιος Γρηγόριος μένει στα γεγονότα της βιβλικής Ιστορίας. Μένει σ’ αυτήν την Ιστορία. Μένει σ’ αυτήν την Ενανθρώπηση. Μένει στην Σταύρωση του Χριστού, στην Ανάστασή Του, στην Ανάληψή Του, στη Μεταμόρφωσή Του. Παίρνει το γεγονός της Μεταμορφώσεως· υπογραμμίζω, παίρνει το γεγονός της Μεταμορφώσεως. Δεν αλληγορεί τίποτα. Παίρνει καθ’ αυτά τα γεγονότα. Και τα θεολογεί. Τα θεολογεί όμως με μια θεολογία πατερική. Όπως οι Πατέρες κατενόησαν και προσωπικά έζησαν τη βιβλική Ιστορία. Αυτά είναι τα δυο θεμέλια της Ορθοδοξίας. Και όποιος μιλάει επάνω σ’ αυτά τα δύο θεμέλια και στηρίζεται, ποτέ δεν πέφτει έξω. Είναι δε ο άγιος Γρηγόριος ορθοδοξότατος.

Έρχεται λοιπόν τώρα να μας πει η Δύσις· η οποία εκπροσωπεί αν θέλετε, τη λογική κατανόηση, τη φιλοσοφική τοποθέτηση, την αριστοτελική ειδικότερα: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να φθάσει μέσα στο μυστήριο του Θεού, του ακατάληπτου, ακατανοήτου και απροσίτου και να θεωθεί; Και λέγει ο άγιος Γρηγόριος: Εάν υπάρξει μία διάκρισις της ουσίας του Θεού και των ενεργειών του Θεού· ο Θεός ως ουσία πράγματι είναι ακατανόητος, απερίγραπτος και απρόσιτος. Ποτέ η ουσία του Θεού δεν έρχεται σε επαφή  με τη Δημιουργία. Ο Θεός μόνον τον Υιό γεννά ως ουσία. Τον κόσμον τον δημιουργεί με τας ενεργείας Του. Αυτό ήτο η μεγάλη προσφορά του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Τώρα βέβαια σας φαίνονται δύσκολα αυτά, θα δείτε όμως τώρα τι θα βγει. Γι’ αυτό σας παρακαλώ μην κλείνετε τα μάτια σας, αλλά να ακούτε και να βλέπετε. Γιατί κάποτε πρέπει να μπαίνουμε στα βαθιά νερά και να μαθαίνουμε σε αυτά κολύμπι. Παρακαλώ, κοιτάξτε. Πώς ακριβώς γίνεται αυτή η διάκρισις; Γίνεται μια δίακρισις χωρίς μερισμό. Διακρίνουμε τις ενέργειες του Θεού από την ουσία του Θεού, χωρίς να χωρίσουμε όμως τις ενέργειες του Θεού από την ουσία του Θεού. Γιατί οι ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες και συνεπώς είναι ο Θεός. Όπως ακριβώς είναι ο ήλιος με την ακτινοβολία του. Ο ήλιος, όπως τον βλέπουμε, είναι απρόσιτος. Ποιος μπόρεσε ποτέ να πάει στον ήλιο; Και να τον πιάσει; Είναι απρόσιτος. Είναι όμως προσιτός με την ακτινοβολία του, με την ενέργεια της ακτινοβολίας του. Ακούστε τι είπα: με την ενέργεια της ακτινοβολίας του. Τον ήλιο τον έχουμε εδώ, τον έχουμε στη γη. Μας φωτίζει, μας ζωογονεί, τον βλέπουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να πάμε στον ήλιο. Κατά παρόμοιο τρόπο είναι η ουσία του Θεού με τις ενέργειές Του.

Όταν λέμε λοιπόν ότι θα ζήσουμε ή θα δούμε τον Θεό από την παρούσα ζωή…ποιος μπορεί να δει τον Θεό; Λέγει η Γραφή: «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε». Όταν όμως λέμε ότι μπορούμε να δούμε τον Θεό από την παρούσα ζωή αυτό σημαίνει ότι ο Θεός γίνεται φανερός με τις ενέργειές Του. Αλλά πώς γίνεται με τις ενέργειές Του; Έτσι είναι ένα λεκτικό πράγμα; Απλώς σαν κουβέντα; «Όχι», απαντά ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «είναι μια οντολογική παρουσία του Θεού, εις τας ενεργείας Του, όχι στην ουσία Του»·η οποία είναι πράγματι ακατάληπτος και απρόσιτος. Και συνεπώς μπορώ να δω τον Θεό. Τον Θεό να δεις; Μπορώ να δω τον Θεό πρόσωπον προς πρόσωπον. Και βλέποντας τον Θεό πρόσωπον προς πρόσωπον, από την παρούσα ζωή, θεώνομαι.

Αυτό το «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» είναι η βάσις η ευαγγελική. Λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος- ακούστε επιχείρημα: «Ποιοι είναι οι καθαροί στην καρδιά; Εκείνοι που είναι, αυτοί θα δουν τον Θεό. Εσύ λες ότι θα δεις τον Θεό στην άλλη ζωή. Μα στην άλλη ζωή, δεν υπάρχει η δυνατότητα να καθαρίσεις την καρδιά σου, για να δεις τον Θεό». Είδατε επιχείρημα; Εδώ είναι η δυνατότητα να καθαρίσεις την καρδιά σου, για να δεις τον Θεό. Συνεπώς εδώ θα δεις τον Θεό· εδώ, στην παρούσα ζωή.

Αλλά αυτό τι συνέπιες έχει; Έχει τις εξής συνέπειες αγαπητοί μου. Απλώς τον 14^ο αιώνα αυτό διετυπώθη ως δόγμα. Ήταν πάντοτε γνωστό. Δεν ήταν κάτι καινούριο. Γιατί, σας είπα, ήταν η προσωπική εμπειρία των Πατέρων της Εκκλησίας και των αγίων της Εκκλησίας: ότι (εδώ προσέξτε) ότι η πνευματική ζωή δεν εξαντλείται στη μετάνοια, αλλά επεκτείνεται στην αναγέννηση. Πραγματικά πώς το λέμε αυτό; Να πώς το λέμε. Να δείτε πόσο σήμερα έχει βασική σημασία η προβολή του προσώπου του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και της Θεολογίας του. Σήμερα λέμε «να μετανοήσεις» και μόλις μετανοήσω και πάω και εξομολογηθώ, έχω την αίσθηση μιας αυτάρκειας, ότι τελείωσα. Αφού πήγα και εξομολογήθηκα, επισφραγίζω την εξομολόγησή μου και με τη Θεία Κοινωνία και τελείωσα. Τελείωσες; Εξαντλείται η πνευματική ζωή στο να μετανοήσεις μόνο; Η πνευματική ζωή πάει πέρα από τη μετάνοια. Είναι στην αναγέννηση. Γι’αυτό λέγει ο άγιος Νικόδημος πολύ σωστά..- ξέρετε ότι στην εμπειρία αυτή έχουμε πάντα τους αγίους, στον άγιο Νικόδημο, στον άγιο Νεκτάριο, που είναι της εποχής μας κι συγχρόνους αγίους, που ίσως ακόμη η Εκκλησία δεν τους ανεκήρυξε, ίσως ποτέ να μην τους ανακηρύξει, δεν έχει σημασία, άγνωστοι άνθρωποι, ζουν αυτήν την εμπειρία.

Προσέξατε. Λέγει ο άγιος Νικόδημος: «Όταν κάποιος που πεθαίνει, μας φωνάξουν να τον εξομολογήσουμε και να τον κοινωνήσουμε, πηγαίνουμε εκ καθήκοντος, γιατί μας το ζήτησαν. Δεν ξέρουμε όμως αν αυτός ο άνθρωπος θα σωθεί. Απλούστατα γιατί αφήσαμε να περάσει η ζωή μας και νομίσαμε ότι προς το τέλος της ζωής μας… κι αυτό το λάθος κάνουμε, ότι θα αφήσουμε να μετανοήσουμε στο τέλος. Δεν είναι η μετάνοια που θα μας σώσει. Η αναγέννηση. Είναι η αναγέννηση. Άφησες τη μετάνοια αδελφέ μου να περάσει η ζωή σου και τότε να μετανοήσεις είπες. Είσαι σίγουρος ότι θα γεράσεις; Είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχεις αιφνίδιο θάνατο; Έστω. Αλλά πότε θα προλάβεις να αναγεννηθείς; Πότε θα προλάβεις;».

Γι’ αυτό τον λόγο πάμε και ερχόμαστε στην εξομολόγηση, πάμε και ερχόμαστε χρόνια ολόκληρα, νομίζοντες ότι δυνάμεθα να περιοριζόμεθα σε μια ανανέωση της μετάνοιας και όχι σε μία αναγέννηση. Αυτό για όλους μας είναι ένα δυστύχημα. Και πρέπει να σας πω ότι σήμερα ακριβώς αυτό κάνουμε. Γι’ αυτόν τον λόγο μας φαίνεται πολύ μακρινή η θεολογία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά σήμερα. Μέχρι σήμερα η Δύσις δεν τον έχει κατανοήσει τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Και επειδή σήμερα δυτικίζουμε και όλο δυτικίζουμε, όχι μόνο στον πολιτισμό αλλά και στο θρησκευτικόν αίσθημα και συνεχώς δυτικίζουμε, ολοένα απομακρυνόμαστε από την θεολογία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, δηλαδή από τη θεολογία της αναγεννήσεως, από τη θεολογία της θεώσεως. Να μπορούμε πραγματικά να φθάσουμε σε εκείνα τα μέτρα.

Και σήμερα, ξέρετε τι αίσθημα έχουμε; Έχουμε το εξής αίσθημα. Και εγώ που σας ομιλώ αγαπητοί μου. Όλοι μας είμεθα παιδιά της εποχής μας και όλοι βρισκόμαστε κάτω από την ίδια νοοτροπία. Έχουμε το εξής αίσθημα: ότι αυτοί οι άγιοι με τη θεολογία τους, που δεν είναι παρά η ευαγγελική θεολογία, όπως την ερμηνεύουν οι Πατέρες και την κατανοούν και τη ζουν, σας είπα, προϊόν και της προσωπικής τους εμπειρίας, το υπογραμμίζω αυτό, ως να είναι αυτά στην κορυφή του Ολύμπου και εμείς να είμαστε στην πεδιάδα και να βλέπουμε και να λέμε «και πώς ανεβαίνει κανείς τώρα εκεί πάνω; Απρόσιτες κορυφές». Αυτό όμως είναι ένα δυστύχημα. Είναι δυστύχημα γιατί αυτά τα πράγματα αφορούν σε αυτήν τη σωτηρία μας.

Γι’ αυτό τον λόγο, μου φαίνεται, ένα πρώτο βήμα, ένα πρώτο στάδιο που πρέπει να κινήσουμε, είναι να προβάλλουμε τα πράγματα, να προβάλλουμε τους αγίους, που τόσο πολύ αγωνίστηκαν, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς· με τη θεολογία του-δεν είναι καινούρια θεολογία, το ξαναλέγω, είναι η βιβλική και η πατερική, αλλά απλώς την έκανε σαφή και την προέβαλε, επειδή υπήρξαν αφορμές. Πρέπει αυτά να προβάλλονται. Και η Εκκλησία μας προσπαθεί να το κάνει αυτό. Η Εκκλησία μας, βλέπετε, προβάλλει την Κυριακή την Α΄ των Νηστειών, την Ορθοδοξία. Και γιορτάζει τον εαυτόν της, την ορθοδοξότητά της. Προβάλλει την Β΄ Κυριακή τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, για να δείξει ότι εκείνο το οποίον τότε αγωνίστηκε, εκατόν-τόσα χρόνια εις την 7^η Οικουμενικήν Σύνοδο να διασώσει και την ανθρώπινη φύση του Θεού Λόγου, έρχεται τώρα ο άγιος Γρηγόριος να μας πει ότι αυτό είναι δυνατό: το ότι μπορεί τώρα ο άνθρωπος, αφού ο Θεός έγινε άνθρωπος, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός.

Γι’ αυτό, αγαπητοί, κατακλείοντες, θα σας έλεγα, μη μένομε στα στενά όρια μιας ανεπαρκεστάτης και στοιχειωδεστάτης μετανοίας. Μια μετάνοια χωρίς δάκρυα πολλές φορές· χωρίς δάκρυα, χωρίς συναίσθηση, από μια συνήθεια πάμε να πούμε τις αμαρτίες μας και τίποτε άλλο. Να ήταν τουλάχιστον και της προκοπής η μετάνοιά μας! Να ήταν της προκοπής! Θα άξιζε ο κόπος. Ούτε αυτή δεν είναι της προκοπής. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν έχουμε μπροστά μας, στον οπτικό μας ορίζοντα, την αναγέννηση. Αν  έχουμε στον οπτικό μας ορίζοντα την αναγέννηση, τότε θα δούμε ότι η μετάνοια είναι ένα μεταβατικό στάδιο. Βέβαια πρέπει να μετανοούμε σε όλη μας τη ζωή, γιατί είμαστε άνθρωποι και πέφτουμε. Αλλά αν το θέλετε, στη ζωή των μεγάλων αγίων, δεν έχουμε πια μετάνοια. Παρά το ότι αυτοί έλεγαν «άστε με να μετανοήσω ακόμη», όπως έλεγε ο άγιος Σισώης. «Άστε με να μετανοήσω.» Και είχε λάμψει ολόκληρος. Όμως, όπως λέγει και ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος «αυτός που μπήκε στην αναγέννηση και στη θέωση, δεν έχει ανάγκη πλέον ούτε της μετανοίας, ούτε καν των δακρύων. Δεν είναι πλέον η περιοχή της μετανοίας, αλλά της θεολογίας». Είναι μεγάλο πράγμα αυτό. Ε, αυτή λοιπόν η προοπτική, αυτός ο οπτικός ορίζων, έχει χαθεί από τα μάτια μας. Κι έχει μείνει μπροστά μας μόνον η μετάνοια. Γιατί νομίζουμε ότι το παν είναι η μετάνοια. Την αφήνουμε κι αυτή και ατονεί, γιατί είναι ίδιον του ανθρώπου να μη θέλει να φθάνει στο τέλος. Αλλά λέει: «Δέκα είναι;». Να σας το πω με ένα μικρό παράδειγμα. Όλοι το παθαίνουμε. «Τι ώρα τελειώνει η Εκκλησία; Εννιά; Ε, θα πάω 8.30. Δέκα; Θα πάω 9.30. Τελειώνει δώδεκα; Θα πάω 11.30». Αυτό παθαίνουμε. Λέμε «η μετάνοια, ε, ας είναι και λιγάκι πιο εδώ, δεν πειράζει». Ας προβάλλουμε, ξαναλέω άλλη μια φορά, στον οπτικό μας ορίζοντα όλο το μέγεθος του μυστηρίου της σωτηρίας μας·που είναι η αναγέννησις του ανθρώπου, που προεβλήθη τόσο δυνατά από τον άγιο πατέρα, τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και που η Εκκλησία μας προβάλλει κάθε δεύτερη Κυριακή των Νηστειών.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
• http://www.arnion.gr/

 

https://www.impantokratoros.gr